Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2019

Έξω απ' το λούνα παρκ

Έξω απ' το λούνα παρκ παιδιά με μια αντλία, κάτι φουσκώνουν. Πλησιάζω να δω, είναι μπαλόνια. Τα παιδιά είναι ντυμένα ζεστά και καθαρά, κι έχουν καθαρό χρώμα δέρματος. Λίγο πιο εκεί μια κυρία, με επίσης καθαρό χρώμα δέρματος, πουλάει μπαλόνια. Μάλλον η μαμά τους, σκέφτομαι. Τους «Κλέφτες Καταστημάτων» σκέφτομαι. Ευτυχισμένα άρα πάνω - κάτω προτιμώ να τα σκέφτομαι. Ευτυχισμένα, ζεστά, καθαρά, με την άλλης ποιότητας αξιοπρέπεια που δίνουν οι δυσκολίες (οι οικονομικές και όλων των ειδών οι δυσκολίες), με τη δυνατότητα που σου δίνει η παιδική ηλικία να περνάς καλά ακόμη κι έξω απ' το λούνα παρκ αντί για μέσα, με τη δυνατότητα που σου δίνει η παιδική ηλικία να αντιμετωπίζεις σαν παιχνίδι και το φούσκωμα μπαλονιών, τα οποία θα αγοράσουν άλλα παιδιά που μόλις βγήκαν από το λούνα παρκ έχοντας χορτάσει παιχνίδι.
Έξω απ' το λούνα παρκ ένας σκύλος ραχάτης. Αναρωτιέμαι ξανά πώς είναι δυνατόν να πέρασα όλη σχεδόν τη ζωή μου με τεράστια φοβία για τα σκυλιά. Αναρωτιέμαι ξανά για έναν ακόμη συστατικό μου φόβο. Αναρωτιέμαι ξανά πώς είναι δυνατόν να έζησα τόσο πολύ μέσα σε μια θεμελιώδη παρανόηση. Δεν ήξερα. Δεν μου είχε επιτραπεί να δω, δεν μου είχε επιτραπεί να καταλάβω. Κοιτάζω τον ραχάτη σκύλο στα μάτια. Αν υπάρχει θεός, αγάπη, θεός της αγάπης, πηγαίνει και ξεκουράζεται στα βλέμματα των σκύλων. Μας παρατηρεί από εκεί, ρωτώντας μας τι ακριβώς έχουμε καταλάβει από το παιχνίδι της ύπαρξης, τι ακριβώς έχουμε καταλάβει απ΄το παιχνίδι των ανθρώπινων καρδιών.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2018

Ο Ειδικός

Σχετική εικόνα 
«Μπορείτε να περάσετε, ο Ειδικός είναι έτοιμος να σας δεχτεί», είπε η γραμματέας. Εκείνος όντως πέρασε, ο Ειδικός όντως τον δέχτηκε. Του παρέθεσε το πρόβλημα για το οποίο είχε έρθει και στο οποίο ο Ειδικός ειδικευόταν. Αλλά εκτός από ειδικές γνώσεις, ο Ειδικός είχε και γενικές απόψεις. Και ορισμένες παράμετροι του προβλήματος εξόργισαν τον Ειδικό, καθώς πήγαιναν κόντρα στις γενικές απόψεις του. Ο εξοργισμένος Ειδικός δεν ήταν διατεθειμένος να προσφέρει καμία υπηρεσία, παρά μόνο την αποδοκιμασία του και τον αποτροπιασμό του. Τον έδιωξε και του είπε να μην τολμήσει να ξαναπατήσει στο ιερό του, παρά μόνο αν συμμορφωθεί με τις γενικές απόψεις του και τον τρόπο που εκείνος βλέπει τον κόσμο.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2018

Σ' εγαπώ

- Σε αγαπώ.
- Μην λες περισσότερα απ΄όσα πρέπει. Πες το με απόστροφο.
- Με αποστροφή;
- Με απόστροφο, παιδί μου. Απάλειψε το περιττό φωνήεν.
- Σ' εγαπώ.
- Πω! Παραπληκτρολόγηση; Λογοπαίγνιο;
- Αλήθεια.
- Δηλαδή;
- Σ' αγαπώ εγωιστικά.
- Δηλαδή;
- Σ' αγαπώ για μένα. 
- Δεν με αγαπάς επειδή είμαι εγώ; 
Σε αγαπώ επειδή εσύ είσαι εσύ κι εγώ εγώ.
- Μα δεν τα καταλύει τα εσύ και τα εγώ η αγάπη;
- Όχι βέβαια.
- Μα δεν θες να χαθείς μέσα μου; 
- Αρκετά χαμένος έχω υπάρξει. Να βρεθώ θέλω. 
- Που;
- Πλάι σου.
- Γιατί;
- Γιατί σ' εγαπώ.
- Δηλαδή;
- Δηλαδή ξέρω ότι το να αγαπάμε τον άλλον
δεν μας ανεβάζει σε κανένα ηθικό βάθρο απέναντί του,
δεν μας κάνει οσιομάρτυρες,
δεν έχει ανιδιοτέλεια,
δηλαδή ξέρω ότι το να αγαπάμε τον άλλον
είναι το πιο εγωιστικό πράγμα στην πλάση,
είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στο εγώ μας,
δηλαδή ξέρω ότι όταν αγαπάμε τον άλλον,
δεν μας χρωστάει απολύτως τίποτα,
απολύτως όμως,
στο παρόν, στο παρελθόν ή στο μέλλον,
εμείς του χρωστάμε,
εμείς του οφείλουμε,
εμείς είμαστε οι δωρολήπτες,
εμείς οι τυχεροί,
εμείς οι ευλογημένοι.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2018

Μια συνείδηση που φορά ένα σώμα

Το μαγικό βουνό των ιδεών | tanea.gr


Κάποια στιγμή, όταν είσαι ακόμη μικρό παιδί, συνειδητοποιείς πλήρως τις δυο βασικές παραμέτρους του παιχνιδιού: αφενός ότι είσαι κάτι ξεχωριστό από όλον τον υπόλοιπο κόσμο που σε περιβάλλει, ότι είσαι ένα άτομο, μια μονάδα, μια συνείδηση που φορά ένα σώμα κι αφετέρου ότι κάθε σώμα δεν παραμένει ίδιο στο χρόνο, μεγαλώνει, ακμάζει, παρακμάζει και αργά αν είσαι τυχερός ή γρήγορα αν είσαι άτυχος πεθαίνει. Και όλη σου η συνείδηση, όλο αυτό που είναι ο εαυτός σου, εξαφανίζονται από προσώπου γης, μαζί με το σώμα που τα φορούσε. 
Κάποια στιγμή, όταν είσαι ακόμη μικρό παιδί, συνειδητοποιείς πλήρως τις δυο βασικές παραμέτρους του παιχνιδιού: αφενός ότι υπάρχεις «εσύ» και αφετέρου ότι δεν θα υπάρχεις για πάντα. Συνείδηση ατομικότητας και συνείδηση θνητότητας. Πακετάκι.  
Όλο το υπόλοιπο είναι ο χρόνος που σου απομένει, ο χρόνος που σου αναλογεί και ο τρόπος που θα αποφασίσεις ή θα «αποφασίσεις» να τον περνάς. Δεν είναι μόνο στο χέρι σου, εννοείται. Τίποτα σε αυτό το παιχνίδι δεν είναι μόνο στο χέρι σου. Αλλά και πολύ λίγα μέρη είναι αυτά στα οποία δεν μπορεί να φτάσει το χέρι σου. 
Και ο χρόνος όσο αδιαπραγμάτευτα αντικειμενικός είναι, είναι άλλο τόσο και αναμφισβήτητα υποκειμενικός. Ναι, δεν μπορείς να ξεγελάσεις την ηλικία σου, δεν μπορείς να απωθήσεις την ηλικία σου, δεν μπορείς να παραστήσεις ότι δεν είσαι η ηλικία σου. Αλλά η ηλικία σου σημαίνει μόνο τα χρόνια που έχεις ζήσει, όχι τον χρόνο που έχει χωρέσει μέσα σε αυτά τα χρόνια. Ο χρόνος που έχει χωρέσει μέσα σε αυτά τα χρόνια είσαι εσύ. Το πώς του. Ο χρόνος που θα χωρέσει στα χρόνια που έρχονται είσαι επίσης εσύ. Το πώς του. Το άλλο θα είναι η αδιαπραγμάτευτη ηλικία σου.
Τι ακριβώς μας φοβίζει στον θάνατο; Γιατί τόση σαχλότητα; Πως μπορεί να μας φοβίζει αυτό στο οποίο εμείς δεν είμαστε πουθενά; Πως μπορεί να μας απασχολεί οτιδήποτε άλλο από αυτό στο οποίο είμαστε παρόντες; Πως μπορεί να μην μας απασχολεί η ζωή; Δηλαδή ο χρόνος που χωράμε μέσα της. Τα συστατικά του. Η ποιότητά του. Η κατάλυσή του. 
Γιατί αν νιώσεις ευτυχισμένος ο χρόνος καταλύεται. Παύει να σημαίνει κάτι. Τη θέση του έχει καταλάβει η πληρότητα. Που δεν μπορεί να οριοθετηθεί χρονικά. Δεν την σταματάει ένα ρολόι. Δεν την τρομάζει η φθορά, η σήψη, το τέλος. Και δεν αφορά μόνο το τώρα και το μετά, αλλά και το πριν. Ευτυχείς αναδρομικά. Ήσουν μια στιγμή ευτυχισμένος, έχεις υπάρξει ευτυχισμένος από πάντα και για πάντα. 
Μην φοβάστε να πεθάνετε.
Μην φοβάστε να ζήσετε.
Μην φοβάστε.
Ήρθαμε επειδή έτυχε, θα φύγουμε επειδή δεν γίνεται αλλιώς, το ενδιάμεσο είναι όλο δικό μας όμως.
Μαλακία να το ζούμε φοβισμένοι.
Μας αξίζει μια κάποια γενναιότητα.
Μας αξίζει μια κάποια λεβεντιά.
Μας αξίζει μια κάποια ευτυχία.

Σάββατο, Οκτωβρίου 20, 2018

Η ζωή αλλιώς

Έχεις δικαστήριο σε δύο ώρες. Πρέπει να κλείσεις τις τρύπες στο δικόγραφο. Είναι πολλές, αλλά εντάξει, θα τα καταφέρεις. Τσάτρα πάτρα κάπως, αλλά θα τα καταφέρεις ξανά. Η ώρα περνάει. Πρέπει να φύγεις, δεν θα προλάβεις. Έχεις ξεχάσει το αγωγόσημο, μα είναι δυνατόν; Πόσα επιπλέον λεφτά, δεν τα ζήτησες, πώς θα τα ζητήσεις τώρα; Αλλά εντάξει, θα τα καταφέρεις. Μαζεύεις όλα τα χαρτιά. Βγαίνεις έξω. Ο φάκελλος ανοίγει, όλα πετάγονται στο δρόμο. Τι να πρωτοπρολάβεις να μαζέψεις κι από που; Κοιτάς το ρολόι σου. Δεν θα προλάβεις, δεν θα τα καταφέρεις ξανά. Σκέφτεσαι να τα αφήσεις όπως είναι πεταμένα στο δρόμο και να σηκωθείς να φύγεις. Εντάξει, τα έκανες μούσκεμα, αλλά δεν πέθανε και κανείς. Κι όμως την ίδια ώρα που νιώθεις πιο απατεώνας από ποτέ και πιο νίλα από ποτέ, αρχίζεις και τα μαζεύεις. Προσπαθείς να τα ξαναβάλεις και στη σωστή τους σειρά. Κι ας μην προλαβαίνεις πια. Δεν έχει σημασία, με κάποιον τρόπο θα τα καταφέρεις. Είσαι απατεώνας, αλλά είσαι και δυνατός. Δυνατός απατεώνας. Αλλά πώς θα τα καταφέρεις, πώς θα βρεις την άκρη αυτή τη φορά; Δεν γίνεται με τίποτα, είναι σαφές. Τι θα μπορούσες να σκαρφιστείς, ποιος από μηχανής θεός θα μπορούσε να σε σώσει; Το μυαλό σου προφανώς. Αποφασίζεις ότι τίποτα απ΄αυτά δεν συμβαίνει στα αλήθεια. Αναποδογυρίζεις την πραγματικότητα στην οποία ζούσες και ξυπνάς στην πραγματική. Όλα ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού. Όλα ήταν απλά ένα άγχος. Όλα είναι πάλι υπό τον έλεγχό σου. Είσαι ο κυρίαρχος της πραγματικότητας. Είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Είσαι ο κυρίαρχος του μυαλού σου. Μέσα εκεί συμβαίνουν πάντα όλα. Μέσα εκεί σκοτώνεις και σκοτώνεσαι. Μέσα εκεί πεθαίνεις κι ανασταίνεσαι. Μέσα εκεί ανταλλάσσεις πραγματικότητες. Μέσα εκεί η ζωή είναι αλλιώς.

Τρίτη, Οκτωβρίου 09, 2018

Το νερό αλλιώς

Στάζει λίγο.
Αναμφίβολα σπατάλη.
Αλλά ταυτόχρονα και μικρή, ταπεινή ομορφιά,
έτσι όπως ο ήλιος πέφτει πάνω στο νερό,
δίνοντάς του χρώμα
και μια υπόσταση διαφορετική
από την σκέτα χρηστική.
Ουκ επ ύδατι μόνω ζήσεται άνθρωπος,
δεν μπορείς να ζεις χωρίς να σπαταλιέσαι,
δεν μπορείς να ζεις χωρίς να κοιτάς,
δεν μπορείς να ζεις χωρίς να νιώθεις,
δεν μπορείς να ζεις χωρίς να γράφεις.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 30, 2018

Πράγματα


Πράγματα που υπάρχουν στα αλήθεια: Η βροχή. Το πλυντήριο πιάτων. Η μουσική.
Πράγματα που δεν υπάρχουν στα αλήθεια: Η Μακεδονία. Ο Οκτώβριος. Το ωράριο.
Πράγματα που ενώ δεν υπάρχουν στα αλήθεια, χωρίς αυτά δεν μπορείς να υπάρξεις στα αλήθεια: Τα λεφτά.
Πράγματα που ενώ υπάρχουν πάνω κάτω στα αλήθεια, με αυτά δεν μπορείς να υπάρξεις στα αλήθεια: Η αλήθεια.
Πράγματα που δεν έχει σημασία αν υπάρχουν στα αλήθεια, σημασία έχει να υπάρχουν: Η ελπίδα.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2018

Κι ένα σάντουιτς σε σελοφάν

Kάτι μου μυρίζει στο βαγόνι του μετρό. Κοιτάω γύρω μου κι εντοπίζω τον ύποπτο. Ή την ύποπτο. Είναι απροσδιορίστου φύλου. Και απροσδιορίστου ηλικίας. Όχι απροσδιορίστου κοινωνικού στάτους όμως. Ζει ξεκάθαρα στον πάτο του βαρελιού. Ταυτόχρονα ακούγεται από την άκρη του βαγονιού η φωνή ενός άντρα: «Μια μικρή βοήθεια, μια μικρή βοήθεια. Είμαι άστεγος έξι μήνες. Το κρύο και τη βροχή που έχω φάει δεν την φαντάζεστε. Έχω να φάω δυο μέρες». Οι στεγασμένοι επιβάτες κάνουν χώρο να μετακινηθεί στο βαγόνι ο άστεγος. Δεν πρέπει να είναι πάνω από 35. Κι έχει ζήσει σίγουρα πολύ καλύτερες μέρες. Κανείς στεγασμένος δεν του δίνει λεφτά - ούτε εγώ βέβαια. Το απροσδιορίστου φύλου και ηλικίας άτομο ανοίγει το φερμουάρ από το σάκο που έχει στον ώμο. Βγάζει από την μπροστινή θήκη και δίνει στον άντρα κάτι συσκευασμένα κεκάκια κι ένα σάντουιτς σε σελοφάν. Αυτός πιάνει την καρδιά του, λέει χαμηλόφωνα ευχαριστώ, τα παίρνει στο χέρι και συνεχίζει να προχωρά στο βαγόνι, επαναλαμβάνοντας όσα έλεγε. Στεγασμένος επιβάτης δίπλα μου λέει σε στεγασμένη συνεπιβάτισσα: «Κάποιος του έδωσε σάντουιτς. Αν είχε να φάει δυο μέρες, θα το είχε κατασπαράξει. Θα το πετάξει μόλις βγει». Γιατί δεν αρκεί να μην δίνεις εσύ βοήθεια στον τσακισμένο. Πρέπει να στιγματίσεις τη βοήθεια, ακόμη κι αν τη δίνει άλλος. Όχι, δεν έχει στα αλήθεια τσακιστεί ο άντρας. Επαγγελματίας είναι, ρεμάλι είναι, ψεύτης είναι. Γιατί αν δεν ξέρει ο στεγασμένος να διακρίνει ποιος πεινάει στα αλήθεια και ποιος όχι, ποιος θα ξέρει; Ο έτερος καταραμένος του βαγονιού;

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2018

Sharp Objects

Η προηγούμενη μεταφορά μυθιστορήματος της Γκίλιαν Φλιν μάς έδωσε μια από τις σημαντικότερες (αν και μάλλον παρεξηγημένες - υποτιμημένες) αμερικάνικες ταινίες των τελευταίων ετών, το "Gone Girl", που σκηνοθέτησε αριστοτεχνικά ο Ντέιβιντ Φίντσερ πατώντας στη σεναριακή διασκευή της ίδιας της Φλιν, 
η προηγούμενη σειρά που σκηνοθέτησε ο Ζαν Μαρκ Βαλέ, ο πρώτος κύκλος του "Βig Little Lies" ήταν instant classic και θα μείνει σταθμός (αν δεν εξασθενίσει - εκφυλιστεί στους επόμενους κύκλους, όπως έχει συμβεί -σε μια από τις λίγες αλλά κραχτές παθογένειες της νέας εποχής της τηλεόρασης- και με άλλες σειρές, με αποτέλεσμα να πληγεί και το συνολικό αποτύπωμα που άφησαν),
οπότε το Sharp Objects σε προδιαθέτει από τις υπογραφές των συντελεστών για τα εντελώς καλύτερα, πολύ περισσότερο αν συνυπολογιστεί το λαμπρό καστ των πρωταγωνιστών.
Για την ακρίβεια των τριών πρωταγωνιστριών. Γιατί, όπως συμβαίνει στο Big Little Lies -σε μια λίαν ευπρόσδεκτη απόκλιση από το συνήθως συμβαίνον στον αμερικάνικο κινηματογράφο και την αμερικάνικη τηλεόραση- η σειρά γυναικοκρατείται, με τους άντρες να κρατάνε τους δεύτερους ρόλους και, όπως συμβαίνει στο Gone Girl, η κυρίαρχη φιγούρα είναι γυναικεία.
Και πράγματι, η Πατρίσια Κλάρκσον στον ρόλο της μητέρας έχει επιτέλους τη δυνατότητα να μας προσφέρει τον ρόλο της ως τώρα καριέρας της, καθώς είναι σαν να τον υποδύεται όχι μόνο με τα συνειδητά εκφραστικά της μέσα, αλλά με όλη της την αιθέρια φιγούρα, με όλη την σωματική της κατασκευή, με όλη την σχέση της με το πέρασμα του χρόνου, σαν αγέραστη νεράιδα μιας κάποιας ηλικίας, σαν ανοίκεια οικείο στοιχειό, η Έιμι Άνταμς στον ρόλο της κόρης έχει φορέσει στο βλέμμα της την επιτομή του ριζικού πόνου και του ολικού φακντ απ, ενώ η νεαρή Ελίζα Σκάνλεν στέκεται δίπλα τους άφοβα, με όλο το θράσος των νιάτων της, της ομορφιάς της και του ταλέντου της.
Στη σκιά των τριών γυναικών τέσσερις - πέντε σπουδαίοι αντρικοί β' ρόλοι. Ο Βαλέ ξέρει πάρα πολύ καλά ποιους ηθοποιούς να επιλέγει και πως να τους βγάζει μια υπόκωφη ένταση. Αλλά μιλώντας για τους δεύτερους ρόλους, είναι η ώρα να μιλήσουμε για την κατ' εμέ μεγάλη αστοχία του Sharp Objects. Μια αστοχία που δεν μπορεί προφανώς να αναιρέσει ότι είναι μια σειρά που πρέπει να δει κανείς, μια σειρά με εκθαμβωτικές αρετές, μια σειρά που την ατμόσφαιρά της την κουβαλάς μετά πάνω σου σαν ιδρώτα στο πετσί σου.
Αλλά. 
Αλλά η επίδραση των δεύτερων ρόλων είτε χάνεται μέσα στη διάρκεια των οκτώ επεισοδίων, καθώς άλλο είναι να έχει ένας ήρωας δυο δυνατούς μονολόγους μέσα σε δυο ώρες κι άλλο σε έξι - επτά, είτε υπονομεύεται μέσω της επαναληψιμότητας της συμπεριφοράς τους, η οποία δεν προσθέτει τίποτα στη δυναμική της ιστορίας. Με άλλα λόγια όλα μέσα στο Sharp Objects δείχνουν ότι ήταν υλικό για ταινία. Όχι για σειρά οκτώ επεισοδίων. Στην ταινία μπορείς να φανταστείς τα πάντα να λειτουργούν πολύ περισσότερο καίρια. Κατεξοχήν το αστυνομικό μυστήριο, αλλά όχι μόνο αυτό. 
Και ακριβώς επειδή ο Βαλέ έχει δείξει στη διάρκεια της καριέρας του πόσο τεράστιο ψάξιμο κάνει για τη χρήση του μοντάζ, εξελίσσοντάς το έργο με το έργο κι αναδεικνύοντάς το στο Sharp Objects σε κομβικό μέσο αποτύπωσης των ανοικτών πληγών στο μυαλό της Έιμι Άνταμς, νομίζω ότι στη διάρκεια μιας ταινίας δεν θα έμενε τίποτα σημαντικό απ΄έξω, αντίθετα θα αποφευγόταν η φλυαρία και το πλάτιασμα και οι αφηγηματικές κοιλιές.
Aκόμη κι έτσι το Sharp Objects είναι μια σειρά μεγάλης κλάσης. Αλλά νοσταλγώ την ταινία που θα μπορούσε να είχε γυριστεί στη θέση της. Με τους ίδιους ακριβώς συντελεστές. Και μόνη τη Φλιν να γράφει το σενάριο. Νοσταλγώ την αιχμή της, το χτύπημά της στο κέντρο του στόχου, τη σωστή σχέση της με το χρόνο. 
Δεν είναι όταν μπορείς να πεις κάτι σε δύο ώρες, μην σπαταλάς εφτά. 
Είναι ότι όταν μπορείς να πεις κάτι σε δύο ώρες, οι υπόλοιπες πέντε δεν θα έπρεπε να έχουν λόγο ύπαρξης. 
Από την άλλη σε εφτά ο Βαλέ πρόλαβε να χωρέσει όλες αυτές τις τραγουδάρες. Οπότε χαλάλι.

Παρασκευή, Απριλίου 20, 2018

Εσωτερική

Υπάρχουν τομείς της ζωής που, ό,τι κι αν κάνουμε, οι μέσα μας φωνές θα μας κρίνουν ανεπαρκείς, χωρίς αληθινή δυνατότητα να τις μεταπείσουμε.
Υπάρχουν τομείς της ζωής που, ό,τι κι αν κάνουμε, οι μέσα μας φωνές θα μας αποθεώνουν, χωρίς αληθινή δυνατότητα να τις μεταπείσουμε.
Υπάρχουν τομείς της ζωής που, ό,τι κι αν κάνουμε, οι μέσα μας φωνές θα μας δικαιολογούν, χωρίς αληθινή δυνατότητα να τις μεταπείσουμε.
Υπάρχουν τομείς της ζωής που, ό,τι κι αν κάνουμε, οι μέσα μας φωνές θα μας κατηγορούν, χωρίς αληθινή δυνατότητα να τις μεταπείσουμε.
Προσπαθείς να καταλάβεις από που έρχονται αυτές οι φωνές. Πως είναι τόσο γαμημένα σίγουρες για το τι κάνεις καλά και τι όχι, για το που είσαι σωστός και που λάθος. 
Προσπαθείς να καταλάβεις ποια είναι τα αληθινά περιθώρια αυτοδιάθεσής μας με τέτοια προκαθορισμένη και προαποφασισμένη εσωτερική χορωδία, με τόσους προκαθορισμένους και προαποφασισμένους εσωτερικούς καθρέφτες, οι οποίοι θα δείχνουν ό,τι εκείνοι έχουν νομίσει πως είσαι κι όχι αυτό που στην πορεία των χρόνων γίνεσαι. 
Ίσως ξεχωριστοί είναι οι άνθρωποι που έμαθαν να μεταπείθουν τις φωνές τους ή έστω να τις αγνοούν. 
Ίσως πάλι ξεχωριστοί είναι οι άνθρωποι που έτυχε (;) να έχουν μέσα τους τις σωστές φωνές, τους σωστούς καθρέφτες, οι οποίοι δεν στρέβλωναν αλλά ενίσχυαν την αυτογνωσία τους. 
Ποιος ξέρει.
Κουβέντα να γίνεται.
Εσωτερική.

Δευτέρα, Μαρτίου 12, 2018

Δέκα Χρονών

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί σημαίνει να το μεγαλώνεις λάθος. Ή, αν αυτό είναι υπερβολικό, ας πούμε ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί και το να μεγαλώνεις ένα παιδί σωστά είναι έννοιες αμοιβαία αποκλειόμενες. Δεν είναι ο ρόλος μας να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σωστά. Μακάρι να γινόταν. Αλλά το μόνο που γίνεται είναι να κάνουμε το δικό μας κοκτέιλ λαθών. Το μόνο που γίνεται είναι να προσπαθούμε να αποφεύγουμε τη συνεχή επανάληψη των ίδιων, το μόνο που γίνεται είναι μεγαλώνοντας τα παιδιά μας να μεγαλώνουμε κι εμείς συναισθηματικά, ώστε η σκέψη μας και ο τρόπος προσέγγισής μας να αποκτά μια ανοικτότητα, μια ευελιξία, μια δυνατότητα αυθεντικής μεταβολής. Aν πρέπει ντε και καλά να είμαστε μαλάκες, ας είμαστε οπουδήποτε αλλού. Όχι απέναντι στα παιδιά μας.
Έχω γράψει για το γιο μου στο μπλογκ, στο φέισμπουκ, στην Ελευθεροτυπία, στο Unfollow, στο Elculture, στο Greek Cloud, σε βιβλία, γενικά όπου έχω γράψει, έχω γράψει και για τον γιο μου. Και σχεδόν ό,τι έχω γράψει, εκπέμπει τρυφερότητα, αγάπη, θαυμασμό. Αν με κάποιο τρόπο τα έβρισκα και τα συγκέντρωνα όλα, μπορεί και να έλεγε κανείς τι γαμάτος πατέρας.
Αλλά για μένα το να είμαι πατέρας είναι πάρεργο. Γραφιάς είμαι. Και οκ, όποτε κάτι με συγκινεί με το παιδί, μια χαρά ευκαιρία είναι για γράψιμο. Όχι για να δειχθώ, όχι για να πάρω λάικ, όχι για να πουλήσω κάτι. Τα κίνητρα των ανθρώπων σπανίως είναι τόσο μονοσήμαντα ποταπά. Όχι λοιπόν, όποτε έγραφα κάτι, το έγραφα γιατί με τσιγκλούσε να το γράψω, γιατί με τσιγκλούσε να το αποτυπώσω, με τσιγκλούσε να το μοιραστώ. Από την άλλη αποσιώπησα πράγματα για τον πατρικό μου ρόλο ή πράγματα που μου έχει πει ο ίδιος, τα οποία θα σχημάτιζαν μια διαφορετική εικόνα. Εκεί φαίνεται δεν βρέθηκε κάτι να με τσιγκλίσει εξίσου να το γράψω, να το αποτυπώσω, να το μοιραστώ.
Αν λοιπόν με κάποιο τρόπο έβρισκα και συγκέντρωνα όσα έχω γράψει για τον γιο μου αυτή την πρώτη του δεκαετία, το ερώτημα είναι αν θα έβρισκα τις καλύτερες στιγμές μου μαζί του ή τις περισσότερες στιγμές μου μαζί του. 
Αν όμως κάτι μιλά περισσότερο για τον ρόλο μου ως πατέρα αυτά τα δέκα χρόνια, δεν είναι ό,τι έγραψα για εκείνον αυτά τα δέκα χρόνια, αλλά ό,τι ανάρτησα συνολικά σε μπλογκ και σόσιαλ μίντια αυτά τα δέκα χρόνια. Ο χρόνος που πέρασα αυτή τη δεκαετία ποστάροντας στο ίντερνετ ήταν ταυτόχρονα και χρόνος που δεν πέρασα αυτή τη δεκαετία μαζί του. 
Βλέπεις, αγόρι μου, στην ιστορία των πατεράδων και των γιων, κάθε πατέρας κάνει το δικό του κοκτέιλ λαθών. Ένα από τα συστατικά του δικού μου κοκτέιλ, είναι και ότι είμαι αρκετά ως περισσότερο απών. Προτιμώ να κάνω άλλα πράγματα. Αλλά όποτε γράφω κάτι ωραίο για σένα στο δείχνω, δεν στο δείχνω; 
Σε αγαπώ όμως. Απέραντα. Και, οκ, αυτό το ξέρεις. Όλα τα ξέρεις. Και τα λες με τον δικό σου τρόπο. Σε ακούω. Σε αγαπώ. Θα αλλάξω το ως τώρα κοκτέιλ, με νέα λάθη, διαφορετικά. Δεν θα παραμείνω στα ίδια. Σε αγαπώ. Που θα σ' αγαπούσα όπως και να ήσουν. Αλλά είσαι και γαμάτος. Και σ' αγαπώ και για αυτό διπλά.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2018

Ο Νονός

Μου έστειλε λίγο νωρίτερα μέιλ ο νονός μου. Σχολίαζε με θερμά λόγια ένα κείμενο της «Πεζής Αλφαβήτας». Στην πορεία των τεσσάρων σχεδόν χρόνων που έχουν περάσει από το πρώτο βιβλίο, μου έχει γράψει και μου έχει πει προφορικά αρκετές ακόμα φορές θερμά λόγια. Τα οποία δεν είναι και ποτέ γενικά, πάντοτε αφορούν συγκεκριμένα κομμάτια από τα δυο βιβλία. Έμαθα κι ότι τώρα στις γιορτές, σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι, έβαλε και διάβασαν ένα απόσπασμα. 
Δεν ξέρω πώς να το εκφράσω ώστε να μην ακουστεί δήθεν: όταν βγήκε το πρώτο βιβλίο είχα φιλοδοξίες, όνειρα, το ΄να - τ' άλλο. Πίστευα ότι είναι κάτι. Και ότι όταν κάτι είναι κάτι, αυτό φαίνεται, περνάει, αποτυπώνεται. Τελικά δεν φάνηκε και τόσο, δεν πέρασε και τόσο, δεν αποτυπώθηκε και τόσο. Το δεύτερο το έβγαλα εντελώς πιο προσγειωμένα, το δεύτερο άρχισα να το συμπαθώ κάπως μάλλον καιρό μετά την έκδοσή του. 
Αλλά ενώ πάντα τα μπράβο των κοντινών σου ανθρώπων έχεις την τάση να τα θεωρείς δεδομένα και να τα υποτιμάς ως προκατειλημμένα, ενώ πάντα πασχίζεις να αγγίξεις ανθρώπους που δεν ήξεραν ότι υπάρχεις, σιγά - σιγά κατάλαβα ότι ο ιδανικός σου αναγνώστης μπορεί να είναι ο πιο απρόβλεπτος άνθρωπος, σιγά - σιγά κατάλαβα ότι ναι, ωραίο θα ήταν να είχα πατήσει κάποιες λογοτεχνικές κορυφές, αλλά επίσης ωραίο και πολύτιμο και βαθιά συγκινητικό είναι να καταφέρνεις να γράφεις ιστορίες που άγγιξαν τον νονό σου.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2017

Χρόνος

Υπάρχουν τρεις μεγάλες κατηγορίες αντιμετώπισης του χρόνου:
Η ιδεατή: Το να συνειδητοποιείς ότι η έννοια χρόνος υπάρχει μόνο εφόσον εσύ την ονομάζεις και την υποστασιοποιείς. Το να συνειδητοποιείς ότι αυτό δεν είναι μεταφορικό σχήμα, αλλά κυριολεξία. Το να συνειδητοποιείς ότι άπαξ και ανήκεις σε πολιτισμό που αναγνωρίζει την έννοια του χρόνου, ο χρόνος δεν είναι απλά ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείσαι, ο χρόνος γίνεται ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι την ύπαρξή σου και τον κόσμο γύρω σου. Το να συνειδητοποιείς ότι άπαξ και δίνεις υπόσταση στον «χρόνο», δίνεις υπόσταση στον δια βίου δυνάστη σου. Το να συνειδητοποιείς ότι ελευθερία και πληρότητα και άφεμα δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει στα αλήθεια όσο ο «χρόνος» είναι παρών στο πλάι σου. Όσο αναγνωρίζεις τον «χρόνο» όλα θα είναι τελικά παροδικά, αγχωτικά, καταπιεσμένα, μισομίζερα.
Η των συντριπτικά περισσότερων από εμάς: Όλο συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν τόσα περισσότερα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε και που μπορούμε -λέμε στον εαυτό μας- να κάνουμε. Αλλά να. Όλο μας ξεφεύγουν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, οι πενταετίες. Όλος όμως αυτός ο χρόνος που αποδρά αφήνει πίσω του ένα ισχυρό αντίδωρο. Τον χρόνο που απομένει. Μπορεί να συρρικνώνεται, αλλά είναι ακόμα εκεί. Κι όσο έχουμε ακόμα χρόνο μπροστά μας, θα έχουμε ακόμα τα όνειρά μας. Κι όταν ο χρόνος φτάσει πια να έχει σχεδόν εξοβελιστεί, θα έχουμε ένα νέο αντίδωρο. Δεν θα μας νοιάζει πια. Γιατί θα έχουμε ζήσει μέσα στο όνειρο, την προσδοκία, την βεβαιότητα ότι αν αξιοποιούσαμε τον χρόνο μας αλλιώς, θα είχαμε κάνει κάτι τόσο διαφορετικό με το χρόνο μας και τη ζωή μας, με τη ζωή μας που είναι χρόνος, με το χρόνο που είναι ζωή. 
Η των λίγων, εκείνων που ζουν αλλιώς: Κι εκείνους ο χρόνος τους δυναστεύει, κι εκείνοι δεν μπορούν ποτέ να είναι πλήρεις, αλλά τουλάχιστον εκείνοι έχουν καταλάβει ότι η ζωή εντός του «χρόνου» φεύγει μέσα από τα χέρια μας όταν αυτός αοριστοποιείται, όταν δεν τέμνεται σε συγκεκριμένα κομμάτια εντός των οποίων μπαίνουν συγκεκριμένοι στόχοι, όταν δεν οργανώνεται αλλά χαώνεται, όταν ο χρόνος που περνά δεν αφήνει πίσω του συγκεκριμένα απτά αποτελέσματα.
Οι δεύτεροι θα κάνουν σχέδια για το 2018, θα δώσουν υποσχέσεις στον εαυτό τους, θα δεσμευτούν ότι το 18 θα κάνουν πολλά πράγματα που ως τώρα δεν έκαναν, αλλά θα το κάνουν με το 18 να παραμένει μέσα τους μια αόριστη έννοια. 
Οι τρίτοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει κανένα γενικό και αόριστο 2018, υπάρχουν 365 συγκεκριμένες μέρες, που κάθε μία τους που θα περάσει με όνειρα αντί για πράξη που προσπαθεί να τα πραγματώσει, είναι μια μέρα που δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.
Οι πρώτοι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνουν όλα αυτά, ενδεχομένως δεν ξέρουν καν τι πάει να πει 2018, ενδεχομένως δεν ξέρουν καν να διαβάζουν, ενδεχομένως να προλάβουν να ζήσουν άλλος είκοσι κι άλλος εκατό χρόνια, αλλά σίγουρα και οι δύο θα έζησαν έχοντας άλλα στο κεφάλι τους και την καρδιά τους, έχοντας μέσα τους τόσο ελεύθερο χώρο, χώρο που δεν καταλαμβάνει ο «χρόνος»

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2017

Στο κενό μεταξύ

Με εκείνη την Καταλονία κι εκείνη την ανεξαρτησία τι έγινε άραγε; Ό,τι περίπου και με το περήφανο ΟΧΙ του 62%. Ο δυτικός ευρωπαίος των αρχών του 21ου αιώνα αιωρείται στο κενό μεταξύ ανάθεσης σε αντιπροσώπους και απόλυτης εξάρτησης από αυτούς από την μια και σε μια γενικότερη οπερετική αντιμετώπιση της ζωής του από την άλλη, εξεγειρόμενος φαντασιακά και μη όντας διατεθειμένος να φτάσει τα πράγματα ως τα άκρα, επιστρέφοντας μετά την εξέγερσή του στο σούπερ μάρκετ του, στα σόσιαλ μίντιά του, στις όποιες ανέσεις του, έχοντας κατά βάθος και πλάτος και ύψος εσωτερικεύσει απόλυτα ότι ζει σε έναν καταναλωτικό κόσμο κατά βάση καλώς καμωμένο, όπου κάθε αληθινή σύγκρουση που φτάνει ως το τέρμα της είναι μια τρέλα, μια παραφορά, μια αυτοκαταστροφική μανία, ένας δίχως νόημα μηδενισμός.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2017

Χαϊκού της πλημμύρας

Μες τη λάσπη του
οι καρδιές των ανθρώπων
φερτά υλικά.

Κυριακή, Νοεμβρίου 12, 2017

Η εκδρομή

Όλο λέει να επισκεφτεί τα συναισθήματά του,
αλλά η εκδρομή παραέχει γίνει μακρινή,
η διαδρομή παραέχει γίνει δύσβατη, 
ο προορισμός παραέχει γίνει αστικός μύθος.
Το αναβάλλει λοιπόν διαρκώς
κι έτσι
η εκδρομή ξεμακραίνει κι άλλο,
η διαδρομή ολισθαίνει κι άλλο,
ο προορισμός μυθολογείται κι άλλο.
  Μπα, 
θα αργήσει πολύ να πάει προς τα μέρη τους.
Το μόνο που φοβάται
είναι μην τον επισκεφτούν ποτέ αυτά,
γιατί αν βρουν τη σωστή παράκαμψη
οι αποστάσεις καταλύονται ακαριαία.
Δεν πρέπει όμως να τον βρουν τελείως αχούρι,
οπότε προνοεί διαρκώς,
έχοντας τακτοποιημένες στο σωστά κουτάκια τους
την κάθε εκλογίκευση, 
την κάθε σχετικοποίηση,
την κάθε διεργασία,
την κάθε θεωρητικοποίηση,
την κάθε γενίκευση,
την κάθε αφαίρεση.
Ό,τι κι αν έρθουν να του προσθέσουν,
να αντιπαρατάξει τουλάχιστον τις αφαιρέσεις,
ώστε να βγει η τελική απόφανση,
πόσες το λάδι,
πόσες το ξύδι,
πόσες το λαθρόβιο.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 08, 2017

Μικρό Μαύρο Τραπέζιο

Κάθε τόσο έβλεπε μπροστά του ένα μικρό μαύρο τραπέζιο. Μπορούσε να το δει παντού. Πάνω σε οθόνες, πάνω σε πρόσωπα, πάνω στον καθρέφτη του, πάνω στον αέρα. Και μολονότι το σχήμα του ήταν αμετακίνητα μικρό, αρκούσε για να αλλοιώσει όλη την υπόλοιπη εικόνα, αρκούσε για να καταλάβει ολοσχερώς τη σκέψη του. Όταν το πρωτοείδε και σε όνειρο, άρχισε να ανησυχεί σοβαρά. Αρχικά επισκέφτηκε οφθαλμίατρο, μετά νευρολόγο, στο τέλος ψυχίατρο. Όλοι απέτυχαν να σβήσουν από εμπρός του τα μικρά μαύρα τραπέζια. Αυτά συνέχιζαν να εμφανίζονται όποτε ήθελαν και να τον βραχυκυκλώνουν Δεν ήθελε πια να βλέπει μικρά μαύρα τραπέζια. Και ήταν λογικό. Αλλά αφού δεν εξαρτώταν από εκείνον, το μόνο που του απέμενε να κάνει ήταν να συμβιβαστεί. Και να μάθει ζει μαζί τους. Άρχισε τότε να αμπελοφιλοσοφεί πάνω στη σχετικότητα των μεγεθών. Αν κάτι τόσο μικρό έσβηνε από μπροστά του όλα τα υπόλοιπα, ήταν στα αλήθεια κάτι τόσο μικρό; Μήπως πάλι το θέμα δεν ήταν ότι αυτά εμφανίζονταν, αλλά ότι εκείνος κολλούσε το βλέμμα του επάνω τους; Ωραία, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι δεν ανήκαν εκεί, κανονικά δεν έπρεπε να εμφανίζονται, ως ξένα σώματα διατάρασσαν την ισορροπία του οπτικού του πεδίου. Αλλά σιγά τα σώματα κιόλας, σιγά τα σχήματα, σιγά το πράγμα. Γιατί να καρφώνει το βλέμμα και τη σκέψη του σε αυτήν την μικρή ανορθογραφία, γιατί από όλον τον υπόλοιπο ορατό κόσμο να επιλέγει να επικεντρώνεται στα μικρά μαύρα τραπέζια; Μια μέρα φοβήθηκε πώς θα πέσει μέσα τους και θα τον καταπιούν σαν μαύρες τρύπες. Μια άλλη μέρα εξαφανίστηκαν τόσο αιφνιδιαστικά και ανεξήγητα, όπως είχαν κάποτε έρθει. Δεν ξαναέγραψε ποτέ για αυτά.

Κυριακή, Νοεμβρίου 05, 2017

Aπό αλλού

Έκανε μια δουλειά για να ζησει. Όχι του πεταματού, κάθε άλλο. Αν και για να είμαστε ακριβείς, κάθε άλλο παρά του πεταματού τα παλιότερα τα χρόνια. Γιατί και προ κρίσης και πολύ περισσότερο μετά, είχε αρχίσει να γίνεται του ψιλοπεταματού κι αυτή, ειδικά αν ήσουν ένας από τους πολλούς που την έκαναν για να τα βγάλουν πέρα κι όχι ένας από τους λίγους που μπορούσαν ακόμη να βγάλουν καλά λεφτά. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι και στα παλιότερα τα χρόνια να την έκανε, πάλι με μισή καρδιά θα την έκανε. Το θέμα είναι ότι και πολλοί από αυτούς που απλά τα έβγαζαν πέρα, μπορούσαν πάντως να αναγνωρίσουν σημαντικό μέρος της ταυτότητάς τους στη δουλειά τους, μπορούσαν να αναγνωρίζουν σε αυτήν τον φυσικό χώρο του εαυτού τους, μπορούσαν να ξυπνούν κάθε μέρα γνωρίζοντας ότι θα σηκωθούν για να πάνε να κάνουν αυτό που οι ίδιοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι. Εκείνη όμως δεν ήταν.
Εκείνη κινούνταν στη δουλειά της, σαν να είναι από αλλού.
Εκείνη κινούνταν στο σπίτι της, σαν να είναι από αλλού.
Εκείνη κινούνταν στη ζωή της, σαν να είναι από αλλού.
Κι ίσως για αυτό την φοβόντουσαν τόσοι ανεξήγητα τόσο.
Κι ίσως για αυτό την φθονούσαν τόσοι ανεξήγητα τόσο.
Κι ίσως για αυτό την διέβαλλαν τόσοι ανεξήγητα τόσο.
Τι ακριβώς τους είχε κάνει;
Πώς ακριβώς τους είχε πειράξει;
Σε τι ακριβώς τους ξεβόλευε;
Γιατί μας φοβίζει τόσο το αλλού;
Γιατί πρέπει να είμαστε όλοι από εδώ;
Γιατί πρέπει να πατάμε όλοι με τα δύο πόδια στη γη; Εκείνης μπορεί και τα πόδια και τα χέρια και το μυαλό να είχαν αλυσίδες, αλυσίδες φτιαγμένες κρίκο – κρίκο από τα γνώριμα οικογενειακά υλικά με τα οποία φτιάχνονταν από καταβολής οικογενειών οι αλυσίδες, αλλά έπαιρνε τα αλυσοδεμένα της πόδια και περπατούσε στα σύννεφα.
Και δεν ήταν οι αλυσίδες που έδεναν και τα σύννεφα, αλλά τα σύννεφα που αναιρούσαν τις αλυσίδες.
Κι όσο ήταν εκεί ήταν χαρούμενη.
Κι όσο γυρνούσε εδώ ήταν λυπημένη.
Αλλά είτε χαρούμενη είτε λυπημένη, δεν γινόταν ποτέ κακή, δεν γινόταν ποτέ άσχημη.
Στις βόλτες της στα σύννεφα, ψάχνει να βρει εκείνον που θα την γεμίσει με το φως του. Αλλά οι άνθρωποι που ζουν μονίμως εκεί, είναι φτιαγμένοι και οι ίδιοι από σύννεφο και το φως το προορίζουν για τον εαυτό τους και το έργο τους, όχι για συγκεκριμένους ανθρώπους.
Στις βόλτες της στη γη, τα μάτια της κοιτώντας πεισματικά προς τα πάνω παραμένουν κλειστά.
Άνθρωποι φτιαγμένοι από γη την κοιτούν να μην τους κοιτά και προσπαθούν να καταλάβουν τι έκαναν λάθος.
Θα μπορούσαν να της σπάσουν τις αλυσίδες, αυτό το λάθος έκαναν.
Θα μπορούσαν να την κάνουν ευτυχισμένη, αυτό το λάθος έκαναν.
Και δεν την μεγάλωσαν για να είναι ευτυχισμένη.
Την μεγάλωσαν για να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Για αυτό κι εκείνη ταξιδεύει αλλού.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2017

Φυσικά αίτια

Μπορεί μια σκηνή που μας δείχνει σε πολύ κοντινό πλάνο το πρόσωπο ενός ηθοποιού να προδίδεται σε τόσο μεγάλο βαθμό από την φάλτσα ερμηνεία και το overacting του ηθοποιού και παραταύτα να είναι μια σκηνή που χαράζεται στην μνήμη μας ως κινηματογραφικά τέλεια; Μπορεί όταν όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που συνθέτουν το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, από το πώς έχει στηθεί το πλάνο ως τα χρώματα της φωτογραφίας, από το πώς βρέχει ως το πώς ακούγεται η βροχή, από το τα λόγια που λέει ο ήρωας ως την μουσική που ακούγεται στο βάθος, από το τι σηματοδοτεί στην εξέλιξη της ιστορίας η σκηνή ως τη συγκίνηση που προκαλούν οι συγκεκριμένες ατάκες,  από τη χροιά της φωνής του ως το νόημα των όσων λέει, από το χρώμα των ματιών του ως το αίμα στο πρόσωπό του, το πρόσωπό του που φωτίζεται και φωτογραφίζεται ως κέντρο ενός κάδρου στου οποίου δεξιά κι αριστερά υπάρχει γαλάζιο σαν τα μάτια του και κόκκινο σαν το αίμα και βροχή και καπνοί, ναι μπορεί.
Μπορεί αυτή η τόσο εμβληματική σκηνή στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου να διαδραματίζεται μπροστά από μια διαφήμιση, η οποία παραμένει πεισματικά παρούσα στο βάθος; Μπορεί ο ήρωας να μας μιλά για πράγματα που είδε στο διάστημα, τα οποία δεν μπορούμε εμείς να φανταστούμε και εμείς να βλέπουμε στο βάθος την ΤDK; Στις ρέπλικες αντιστοιχεί η τόση ομορφιά και σε μας η γκρίζα διαφήμιση; Δεν είναι γκρίζα όμως. Παίρνει το χρώμα του «Blade Runner», παίρνει κι αυτή το χρώμα του αριστουργήματος του Σκοτ, σε έναν ιδανικό καλλιτεχνικά κόσμο δεν θα είχε καμία θέση εκεί, στον κινηματογραφικό κόσμο του «Blade Runner» όμως oι κραυγαλέες διαφημίσεις μετατρέπονται σε οργανικό τμήμα της συνολικής εικαστικής πανδαισίας.
Aν το σινεμά βαδίζει παρέα με τους σκοτωμούς, αν το σινεμά βρίσκει διαχρονικά πολύ πιο ελκυστική την κινηματογράφηση μιας θανάτωσης από την κινηματογράφηση ενός φυσικού θανάτου, εδώ γινόμαστε μάρτυρες ενός ανεπανάληπτα μαγευτικού θανάτου από φυσικά αίτια, φυσικά και μαζί τεχνητά, στο σημείο εκείνο τομής που όλη σου η φύση είναι τεχνητή, στο σημείο εκείνο τομής που ο άνθρωπος συναντά τη μηχανή κι η μηχανή τον άνθρωπο.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 04, 2017

Eυτυχώς είναι δικός μας

Εκδοχή πρώτη: ο 64χρονος άντρας που σκότωσε στο Λας Βέγκας καμιά εξηνταριά ανθρώπους και τραυμάτισε πάνω από πεντακόσιους άλλους είναι ένας ακόμη μοναχικός λύκος του ISIS.
Εκδοχή δεύτερη: ο 64χρονος άντρας που σκότωσε στο Λας Βέγκας καμιά εξηνταριά ανθρώπους και τραυμάτισε πάνω από πεντακόσιους άλλους είναι ένας ακόμη Aμερικάνος που μπουκάρει τις τελευταίες δεκαετίες σε δημόσιο χώρο και σκοτώνει με τα πυροβόλα όπλα του όσους περισσότερους προλάβει.
Κανένα ως τώρα στοιχείο δεν υποστηρίζει την πρώτη εκδοχή, αλλά αυτή η προσωρινή θολούρα μας βοηθά να αναρωτηθούμε ξανά: Ποιο από τα δύο ενδεχόμενα μας τρομάζει περισσότερο; Ποιο από τα δύο βρίσκουμε απεχθέστερο; Ποιος από τους δύο ανθρωπότυπους είναι πιο μακριά από το αξιακό μας σύστημα; Ποιου ο τρόπος σκέψης είναι πιο απροσπέλαστος;
Βρισκόμαστε ενώπιον του εξής παραδόξου: Αν ίσχυε η πρώτη εκδοχή, αν σκότωσε για μια οποιαδήποτε πολιτική ή θρησκευτική ιδέα, αν σκότωσε στο πλαίσιο επιδίωξης ενός μακρινού σκοπού, αν σκότωσε ως φανατικός, αν σκότωσε έχοντας στο μυαλό του στρατόπεδα με συμμάχους και εχθρούς, μπορούμε πολύ λιγότερο δύσκολα να έρθουμε στη θέση του, μπορούμε να βρούμε αναλογίες με δικά μας πιστεύω, μπορούμε εν πάση περιπτώσει να συλλάβουμε τι έκανε. Αν στο δικό του κεφάλι είμαστε εχθροί του, εξίσου και στο δικό μας είναι εχθρός μας. Όσο πιο κατανοήσιμος κι αν είναι ο ανθρωπότυπος του όμως, είναι ταυτόχρονα και πιο τρομακτικός. Μπορεί να σκέφτεται με τρόπο όχι εντελώς έξω από τον δικό μας, αλλά τον φοβόμαστε περισσότερο, γιατί πηγαίνοντας με τους άλλους, έπαψε να είναι ένας από μας, έπαψε να είναι ψυχή τε και σώματι Δυτικός.
Αν ισχύει όμως η δεύτερη εκδοχή, αν δεν σκότωσε απίστους, αν δεν σκότωσε για κάποια ιδέα, αν σκότωσε χωρίς να έχει ιδέα γιατί, αν σκότωσε γιατί μπορούσε, αν σκότωσε γιατί το έκαναν τόσοι άλλοι πριν από αυτόν, αν σκότωσε με ατζέντα ατομική κι όχι πολιτική, αν σκότωσε γιατί δεν άντεχε άλλο μωρέ, ή γιατί όλοι τριγύρω του γαμιούνται και θα τους δείξει επιτέλους αυτός, ή γιατί κάπως πρέπει να τελειώνουν όλα και κουράστηκε να πονάει τόσο ή να μη νιώθει τίποτα, αν σκότωσε ως σόσιοπαθ ή ως τρελός, όσο κι αν δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό του, υπάρχει κάτι πολύ λιγότερο σκιαχτικό στη δράση του. Δεν σκοτώνει για να φέρει κανένα άλλο πρότυπο πολιτισμού το οποίο είναι έξω από μας, έπαψε να είναι ένας από μας μόνο στο σκέλος του σαλέματος, όχι μόνο δεν έπαψε να είναι ψυχή τε και σώματι Δυτικός αλλά είναι σάρκα από τη σάρκα της Αμερικής, το έκανε ακολουθώντας το μονοπάτι που χάραξαν οι προηγούμενοι μαζικοί εκτελεστές, μονοπάτι που συνεχίζει να διευρύνεται, μονοπάτι που δεν οδηγεί στη Ράκα, αλλά στο ΗΒΟ, το Νetflix, σε σειράρες, ταινιάρες, μπιντζ γουότσινγκ, μήπως και μπορέσουμε να συλλάβουμε τι υπάρχει στο μυαλό αυτών των ανθρώπων που ζουν ανάμεσά μας.