Τετάρτη, Μαΐου 29, 2019

Σαράντα μέρες

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των εκλογών της Κυριακής: ήταν οι πρώτες μετά από μια oλόκληρη δεκαετία και τις εκλογές του 2009, οι οποίες διεξήχθησαν έξω από ένα κλίμα ας το πούμε κατάστασης ανάγκης, η οποία έφερνε μαζί της πολιτικά διλήμματα τα οποία παρουσιάζονταν ως ζωής και θανάτου. Μεσολάβησαν έξι εκλογικές αναμετρήσεις (του Μαΐου του 2012, του Ιουνίου του 2012, οι ευρωεκλογές του 14 και οι τριπλές -συμπεριλαμβανομένου του δημοψηφίσματος- εκλογές του 15), όπου το αληθινό ή υποτιθέμενο διακύβευμα ήταν η σωτηρία ή η καταστροφή της χώρας. Ανεξάρτητα αν βγήκαμε από την κρίση οριστικά, ή αν πάλι, όπως στις εκλογές του 2009, καιροφυλακτούν πίσω από την πόρτα μας καινούργιες μνημονιακού τύπου περιπέτειες, πάντως την Κυριακή που μας πέρασε μπορούσαμε επιτέλους να ψηφίσουμε με κριτήρια διαφορετικά από το σωτηρία ή καταστροφή.
Πάγιο χαρακτηριστικό κάθε εκλογικής αναμέτρησης: η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Και καλώς ή κακώς, ένα βασικό κριτήριο ψήφου της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι ακριβώς αυτό το «κούρασες εσύ, σειρά του επόμενου», το οποίο πηγαίνει πολύ πιο πέρα από ιδεολογικούς διαχωρισμούς ή και αυτή καθαυτή την αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου. Αυτό προφανώς και δεν συνεπάγεται ότι εκλογές ανά εκλογές θα έχουμε εναλλαγή κομμάτων, αυτό προφανώς και δεν συνεπάγεται κάποια αλγοριθμικά προσδιορισμένη βεβαιότητα, αποτελεί όμως έναν παράγοντα καθοριστικό που δεν πρέπει ποτέ να παραγνωρίζουμε.
Τι έλεγε βασικά ο ΣΥΡΙΖΑ στο μήνυμά του σε αυτές τις εκλογές; Ότι τα κατάφερε. Ότι μας έβγαλε από τα μνημόνια. Ότι κράτησε την κοινωνία όρθια. Ότι ακολούθησε πολιτικές που ανακούφισαν τους πολλούς. Για πρώτη φορά στην πολιτική του διαδρομή, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε να ψηφιστεί με βάση όχι υποσχέσεις αλλά έργο. Ακόμη και τον Σεπτέμβρη του 15 ζήτησε να ψηφιστεί και ψηφίστηκε, κρινόμενος για την μάχη που έδωσε με τους δανειστές το προηγούμενο διάστημα, έχοντας αφήσει το έργο για την τετραετία που θα ακολουθούσε. Για πρώτη φορά τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε μια ψήφο όχι σκέτα προσδοκίας αλλά κυρίως και επιβράβευσης. Και σε κάθε τομέα της ζωής η πραγματοποίηση είναι πάντα λιγότερο θελκτική από τις υποσχέσεις. Οι υποσχέσεις έχουν πάντα το χαρακτήρα του απόλυτου. Η πραγματοποίηση και η πραγματικότητα υπάγονται εξ ορισμού στην επικράτεια του σχετικού.
Υποκειμενική μου εκτίμηση είναι πως το έργο που πραγματοποίησε τελικά στη θητεία του ο ΣΥΡΙΖΑ από την επανεκλογή του και μετά, έχει θετικό πρόσημο σε ουκ ολίγους τομείς, από την διαχείριση των δημόσιων οικονομικών ως την πρόσβαση στη δημόσια υγεία, από τα επιδόματα για τους φτωχότερους -ναι, φίλε, τα επιδόματα για τους φτωχότερους- ως το φρένο στις ρεμούλες και το μοίρασμα δημόσιου χρήματος σε δουλίτσες, από την αναλογικοποίηση της φορολογίας και των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης -που οκ, προφανώς και είχε και πάρα πολλές παράπλευρες απώλειες, με υπερφορολόγηση κάθε άλλο παρά πλούσιων ελευθέρων επαγγελματιών- ως εθνικούς οδικούς άξονες που επιτέλους ολοκληρώθηκαν, από μια σειρά σημαντικών νόμων για τα δικαιώματα (σύμφωνο συμβίωσης κλπ) ως τη γενικότερη νοοτροπία και στάση στο μεταναστευτικό ή σε θέματα αστυνομικής καταστολής, παρά τους διάφορους πολύ υπαρκτούς αστερίσκους που μπορεί να βάλει κανείς και στους δύο τελευταίους τομείς. Και άλλα πολλά. Με πολύ σημαντικό ανάμεσά τους, όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται, ότι κατάφερε να ολοκληρώσει το μνημονιακό πρόγραμμα, χωρίς να μας βάλει σε επόμενο. Από εκεί και πέρα προφανώς και παραμένει αναμφισβήτητο το γεγονός ότι είναι ένα έργο που πραγματοποιήθηκε σε καθεστώς μνημονίων, άρα κι ένα έργο με πάρα – πάρα πολλές μνημονιακές πτυχές. Αλλά και πέραν των μνημονίων, όταν έγινε η συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας για το προσφυγικό, ο ΣΥΡΙΖΑ την υπέγραψε ακριβώς όπως θα την υπέγραφε και η ΝΔ. Υπάρχει δηλαδή ένα επίπεδο κομβικών αποφάσεων, όπου και τα δύο κόμματα, με μισή, ολόκληρη ή τρία τέταρτα καρδιάς, με ιδιοκτησία ή χωρίς ιδιοκτησία των προγραμμάτων, τα ίδια υπέγραψαν και θα υπέγραφαν. Ακόμη κι έτσι όμως εσύ ήσουν με τους πολλούς, σε αντίθεση με τους άλλους που είναι με τους λίγους, σωστά;
Υπάρχει όμως μια αντίφαση όταν επικαλείσαι τους πολλούς όσον αφορά τα οικονομικά και τα αντιφιλελεύθερα και αγνοείς τους πολλούς όταν ερχόμαστε στο Μακεδονικό. Προσωπικά, για να μην παρεξηγηθώ, έχω ταχθεί αναφανδόν πολλάκις υπέρ των Πρεσπών. Αλλά τι να κάνουμε, οι πολλοί εξακολουθούσαν να μην προτιμούν οποιαδήποτε συμφωνία με τους γείτονες, εκτός κι αν εκείνοι αυτοπυρπολούνταν συλλογικά, ζητώντας μέσα στις φλόγες συγγνώμη για την παραχάραξη της Ιστορίας. Δεν την προτιμούσαν επειδή στα εθνικά θέματα υπάρχει πάντα τυφλό σημείο; Δεν την προτιμούσαν επειδή από μικρά παιδιά μαθαίνουν ότι υπάρχει μια και μόνη ιστορική αλήθεια, η οποία ταυτίζεται πάντα με την εθνική αλήθεια; Όλα αυτά, ναι, σύμφωνοι. Πάντως οι πολλοί ήθελαν την Μακεδονία μας – Μακεδονία, κι άλλη καμιά να μην υπάρχει πουθενά. Αν τώρα, ακριβώς επειδή προσωπικά εξακολουθώ να θεωρώ τις Πρέσπες ως κάτι παραμαπαραπολυκαλό, σε λίγα χρόνια οι ίδιοι πολλοί θα αρχίσουν να είναι μια χαρά με τη Βόρεια Μακεδονία, είναι κάτι διαφορετικό. Πάντως τους πολλούς με τα τωρινά μυαλά, ούτε τους ρώτησες ποτέ για τις Πρέσπες, ούτε μπήκες σε όσο κόπο έπρεπε να τους εξηγήσεις – κι ας αρνούνταν αυτοί να καταλάβουν. Τότε οι πολλοί δεν σε ένοιαζαν. Τότε τα κριτήριά σου ήταν άλλα.
Επίσης άρχισες να συγκεντρώνεις εικονικούς θριάμβους. Και να η μια μετά την άλλη κερδισμένη ψηφοφορία στη Βουλή. Και να να σε αποθεώνουν χειροκροτώντας σε όρθιοι με την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων η Μεγαλοοικονόμου, ο Κόκκαλης των ΑΝΕΛ, ο Θάνος ο Μωραϊτης, ο Θανάσης ο Θεοχαρόπουλος και λοιπά ρετάλια, στα οποία στηρίχτηκες, με τα οποία σφιχταγκαλιάστηκες, τα οποία θεώρησες ότι θα τα εκμεταλλευτείς χωρίς να λερωθείς, αλλά λερώθηκες μαλάκα μου, λερώθηκες και λέρωσες και μας μαζί σου.  Και να το ένα μετά το άλλο μίτινγκ στη διεθνή σκηνή με ξένους ηγέτες. Ωραίο περιβάλλον φτιαχτικό. Ήσουν τελικά γεννημένος για αυτό. Πέρασες το τεράστιο λούκι της σύγκρουσης με τους δανειστές, βγήκες γαμημένα ζωντανός, απίστευτο αλλά βγήκες, όλα τα άλλα έχουν σαφώς μικρότερο βαθμό δυσκολίας, είσαι πια πιο έμπειρος, αρχίζεις και μετράς, αρχίζεις και μαζεύεις μπράβο (μπράβο που σε μεγάλο βαθμό έρχονται γιατί κάνεις όσα πολεμούσες). Και μετά τον Κόκκαλη των ΑΝΕΛ, γιατί όχι και ο Κόκκαλης του Σωκράτη; Και αν ο εχθρός είναι απέναντι, εκείνοι που άντεξαν και σε πίστεψαν και σε στήριξαν και στάθηκαν απέναντι στην ακροδεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό, ποιον έβγαλαν στην Ευρωβουλή; Τον Πέτρο ναι, τον Πέτρο τον Κόκκαλη. Στεκόμαστε απέναντι στους φιλελέδες ψηφίζοντας Κόκκαλη κι Αλέξη Γεωργούλη, που είναι και ωραίος γκόμενος. Αυτή είναι η δική μας ομάδα. Αυτοί εκπροσωπούν την Αριστερά μας στο ευρωκοινοβούλιο.
Κι αν με τη δική μας ομάδα παίζουν αυτοί, ποιοι να παίζουν με την απέναντι; Ποια είναι τα όρια μεταξύ Βασίλη Λεβέντη και Αρτέμη Σώρρα; Αρτέμη Σώρρα και Κυριάκου Βελόπουλου; Κυριάκου Βελόπουλου και Χρυσής Αυγής; Κυριάκου Βελόπουλου και Άδωνη Γεωργιάδη; Παραιτείται ο Πρόεδρος Καρατζαφέρης αλλά παρά τις ένδοξες στιγμές της συγκυβέρνησης Παπαδήμου, παρά το ένδοξο άρθρο Παπαχελά ότι ο ΛΑΟΣ είναι το σοβαρό κόμμα που αναδείχτηκε τον καιρό των μνημονίων , ο ΛΑΟΣ αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν ένα incubator, ένα εκκολαπτήριο νέων σφριγηλών ιδεολογικά δεξιών παιδιών που ήρθαν για να μείνουν και να μας φέρουν στην κεντρική σκηνή την απενοχοποιημένη δεξιά του αύριο. Γιατί, ναι, είναι προφανώς εντελώς ανακουφιστικό ότι ο Κασιδιάρης στην Αθήνα δεν ήρθε δεύτερος. Είναι επίσης ιδιαίτερα -ιδιαίτερα- παρήγορο, ότι η Χρυσή Αυγή αντί να καλπάζει έπεσε. Δεν ξέρω πόσο παρήγορη είναι όμως η μετακόμιση στον Βελόπουλο. Έτυχε να δω το προεκλογικό του σποτάκι κι έλεγε σε επίπεδο ρητορικής πράγματα ακόμη πιο ακραία κι απ’ τους χρυσαυγίτες. Και ο Βελόπουλος είναι καθαρός. Ο Βελόπουλος δεν ανήκει σε καμία εγκληματική οργάνωση, δεν σκότωσε κανέναν, δεν έδωσε εντολή να σκοτωθεί κανείς, δεν συγκρότησε τάγματα εφόδου. Ο Βελόπουλος δεν έχει αρχειακές φωτογραφίες με σβάστικες. Ο Βελόπουλος είχε μόνιμο στασίδι στον Σκάι. Και παραπονέθηκε ότι του τράβηξε την πρίζα λίγο πριν τις εκλογές ο άλλος Κυριάκος για να μην τον βγάζουν. Και ναι, είναι η τηλεόραση, ναι, είναι τα τηλεμάρκετινγκ, ναι είναι η συνεχής παρουσία, αλλά μαζί με όλα αυτά είναι και ο ατόφιος φασιστικός λόγος που πια ξεπλένεται και νομιμοποιείται και αυτός. Δεν έχουμε πια να κάνουμε με ναζί, ούτε με πολύ ναζιστικά πράγματα. Η Φώφη σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα είναι εκεί για να βοηθήσει τον άλλο Κυριάκο αν δεν βγει αυτοδύναμος, αλλά μπορεί να υπάρχει πια και άλλη λύση. Κι άλλωστε με τον Καμένο συγκυβερνούσατε εσείς τέσσερα πλας χρόνια κι ήσασταν και ριζοσπαστική αριστερά, τι πειράζει να συγκυβερνήσουμε εμείς με τον Βελόπουλο; Κι αν δεν γίνει αύριο, τι μας εμποδίζει μεθαύριο να κυβερνηθούμε ως χώρα από Άδωνι, Βορίδη και Βελόπουλο; Μεθαύριο πραγματικά δεν θα μας εμποδίζει τίποτα. Τα διακόσια κεφάλια της οικογένειας Μητσοτάκη θα εκπροσωπούν την αστική δημοκρατία και τα διακόσια κεφάλια της λερναίας ύδρας των παιδιών του Γιώργου Καρατζαφέρη την πιο πατριωτική δεξιά.
Θα μας λείψει λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ; Πιστεύω ότι θα μας λείψει, ναι. Γυρνάει το πράγμα; Σχεδόν αδύνατον. Εκτός και αν η εκλογική συντριβή μετατραπεί σε εσωτερική συντριβή. Σαράντα μέρες ακόμα; Πριν γίνει το μνημόσυνο, ας μιλήσουν εξαντλητικά για μνημόνια, ας μιλήσουν εξαντλητικά για το τι έκαναν σε κάθε έναν τομέα μεμονωμένα. Κατά πάσα πιθανότητα θα χάσουν και πάλι. Και μάλλον πια και πολύ. Αλλά ας πορευτούν τουλάχιστον έτσι και όχι με τη λογική «Είναι δυνατόν ζώα να είστε τόσο αχάριστοι και τόσο τυφλοί;». Δεν χρωστάει κανένας λαός τίποτα σε κανέναν. Δεν ξέρω εγώ την αλήθεια, δεν την ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν την ξέρει κανείς. Δεν την ξέρει καν ο λαός. Δεν υπάρχει αλήθεια με αυτή την έννοια. Δεν ψηφίζουμε για το αν ισχύουν νόμοι της φυσικής, εξισώσεις των μαθηματικών ή αν τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός. Ψηφίζουμε ποιος θέλουμε να μας κυβερνά. Έχετε σαράντα μέρες όχι για να τους πείτε τι λάθος έκαναν στις ευρωεκλογές, όχι να τους πείτε ότι αν έρθει ο Κούλης δεν θα υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, νοσοκομείο να δεχτεί τους ασθενείς δωρεάν και ότι τα σούπερ μάρκετ θα ξεμείνουν από κωλόχαρτα. Έχετε σαράντα μέρες όχι να κομπάσετε πως κρατήσατε την κοινωνία όρθια, βγάζοντας μας απ’ τα μνημόνια. Γιατί με τη λογική σας, αν όχι το 15, πάντως μέχρι το 19, είναι πολύ πιθανόν απ΄τα μνημόνια να μας είχαν βγάλει κι οι άλλοι. Έχετε σαράντα ημέρες να εξηγήσετε ότι αν ψηφίσουν εσάς τα επόμενα χρόνια θα είναι συγκριτικά καλύτερα από ό,τι αν ψηφίσουν τους άλλους. Για τι θα είναι συγκριτικά καλύτερα; Γιατί ήδη κάναμε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε. Γιατί το πρόγραμμα και η ιδεολογία των άλλων είναι όχι να τρώνε παιδιά ζωντανά, αλλά να κάνουν ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, τα οποία συγκρινόμενα με τα αντίστοιχα δικά μας πέντε δεν σας συμφέρουν. Έχετε σαράντα μέρες, όχι για να εντοπίσετε πού έκαναν οι πολλοί το λάθος και σας καταψήφισαν, αλλά για να κάνετε τους πολλούς να σας ξαναθελήσουν. Εξηγήστε τα όλα. Από το γιατί οι Πρέσπες ήταν η καλύτερη λύση, όχι για την παγκόσμια ειρήνη και τη στρατηγική θέση της χώρας, αλλά για τους ίδιους που νιώθουν προδομένοι, ως το γιατί η κοινωνική ειρήνη υπηρετείται καλύτερα με λιγότερη καταστολή και όχι με ισοπεδώσεις των Εξαρχείων, του Ρουβίκωνα και του Κουφοντίνα, που αν συμβούν θα γεννήσουν νέους Κουφοντίνες αύριο, μιλήστε δηλαδή ακόμα και για θέματα που θεωρητικά έχουν οι άλλοι το πάνω χέρι. Και φύγετε από τη λογική ότι είστε οι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί. Και φύγετε από τη λογική ότι σώσατε την κοινωνία κι αυτή η αχάριστη και ηλίθια σας γύρισε την πλάτη. Για κάποιον λόγο σας τον γύρισε. Ο μόνος τρόπος να την ξανακερδίσετε είναι εξηγώντας της γιατί το δικό σας γκρι θα είναι λιγότερο σκούρο απ΄ το γκρι των άλλων. Αφήστε τα άσπρα – μαύρα. Αφήστε την αλαζονεία. Αφήστε τον νεοκαθεστωτισμό. Ακόμη κι αν χάσετε τις συγκεκριμένες εκλογές μπορεί να ξανάρθετε. Χάστε τις με αξιοπρέπεια, χάστε τις ποντάροντας στην ουσία και τη σύγκριση σε κάθε επιμέρους τομέα της μίας με την άλλη πρόταση.
Αυτά πάνω κάτω.


(Κείμενο γραμμένο το The Greek Cloud)

9 Comments:

At 6/05/2019 01:38:00 μ.μ., Anonymous Οδυσσέας Κ. said...

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μου φάνηκε ότι υπάρχει μια βολική αμνησία στην τοποθέτησή σας: ένα σημαντικό κομμάτι του λαού ανέδειξε τον Σύριζα σε "αντιπρόσωπό" του στην κεντρική πολιτική σκηνή κι έπειτα κυβέρνηση για να κάνει μια "δουλειά". Ο Σύριζα όχι μόνο δεν έκανε την "δουλειά" αλλά τα βρήκε με τον "εχθρό", πρόδωσε την λαϊκή εντολή κι εφάρμοσε σαν υπάκουος μαθητής τις ντιρεκτίβες του "εχθρού". Ανάμεσά τους και τη συμφωνία των Πρεσπών (ασχέτως αν την κρίνουμε θετική). Γράφοντας από μια ριζοσπαστικά δημοκρατική θέση έχω να πω ότι τον Σύριζα τον δοκιμάσαμε κι αποδείχτηκε ελαχιστότατος. Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει μια νέα "κανονικότητα" (εν μέσω ερειπίων) κι η επαναφορά του δικομματισμού. Η πραγματικότητα βοά ότι το τέλος έχει ήδη έρθει - και δεν αναφέρομαι μονάχα στην αυτιστική Ελλάδα μας. Ή θα αναζητήσουμε την νέα αρχή ή θα γίνουμε οι ίδιοι το "τέλος". Για να γελάσουμε (εγώ τουλάχιστον): Σύριζα τέλος - ζωή μαγική!

 
At 6/15/2019 04:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ίσως ζεις σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, αν ειλικρινά κρίνεις το έργο του Σ(φ)ύριζα θετικά.

Ο παραπάνω σχολιαστής, Οδυσσέας Κ, δικαίως, σε κατηγορεί για αμνησία. Όμως, κάποιοι άλλοι, ίσως σιωπηλά, να σε κατηγορούν ως αμετανόητο κομματόσκυλο.

Ο Πιτσιρίκος, όπως και τόσοι άλλοι μαζί με αυτόν, μιλάμε εδώ και 10 χρόνια για χρεωοκοπημένη χώρα και, ξέρεις, έχει δίκιο γιατί η αλήθεια δεν φτιασιδώνεται με τηλεοπτικά επικοινωνιακά τερτίπια.

Τελικά, φαίνεται ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες. Και η δικής σας, του 1/4, καλά κρατεί, αλλά όχι για πολύ ακόμα. Οι καιροί άλλαξαν.

Γενικώς, αυτό που έρχεται στην επόμενη δεκαετία, διεθνώς, θα σε αφήσει άναυδο, και δεν εννοώ τον γελοίο Μπεελόπουλο. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Η αριστερά τετέλεσται, δεν ξαναεκλέγεται ως κυβέρνηση, φρόντισε για αυτό ο Τσίπρας και η παρέα του, ώστε να μάθουμε όλοι ότι δεν διέθεταν ποτέ ηθικό πλεονέκτημα, ούτε συνέπεια λόγων και έργων.

Κώστα, είτε το καταλαβαίνεις είτε όχι, είσαι προδότης.

Αυτά, πάνω κάτω.

 
At 6/24/2019 04:24:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Από ό,τι φαίνεται θα χάσει ο Συριζα και θα μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Οι δεξιοί με τη φώφη θα ξανάρθουν στα πράγματα, οι συριζαίοι θα πάρουν έδρες που ούτε στο όνειρο τους θα έβλεπαν πριν την κρίση, ο βαρουφάκης θα κάνει το κομμάτι του και πάει λέγοντας. Το πρόβλημα των αριστερών "προδομένων" όμως δεν λυθεί ποτέ! Τώρα βρήκαν καινούργιο αφήγημα, πως ο Συριζα κατέστρεψε την δυνατότητα κάποιας άλλης, φανταστικής μελλοντικής, αριστερής πολιτικής δύναμης να κυβερνήσει, λες και θα το φαντάζονταν ποτέ πριν 10 χρόνια αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας και ο Συριζα! Λες και βρέθηκε αριστερό κόμμα να κυβερνήσει πουθενά αλλού μέχρι τώρα και να πραγματοποίησε τα οράματα των αριστερών!(πχ. Κύπρος, Βραζιλία, για να μείνουμε στα πιο πρόσφατα). Προσωπικά τον Τσίπρα ανέκαθεν τον θεωρούσα ανεπαρκή αν και επικοινωνιακά χαρισματικό, και τον Συριζα βουτηγμένο στον καθεστωτισμό ακόμα και πριν γίνει κυβέρνηση. Για να εδραιωθεί ως νέο καθεστώς έκανε συμμαχίες με το "διάβολο" αλλά και αρκετά πράγματα ήταν ανοικτά σε επιλογές που δεν έγιναν. Έγιναν όμως κάποια. Ας αφήσουμε τα εθνικά και τα ταυτοτικά που θεωρούνται δευτερεύοντα για κάποιους. Στο ζήτημα της αναδιανομής του πλούτου, που βρίσκεται στον πυρήνα των αξιώσεων από μια αριστερή κυβέρνηση σε οποιαδήποτε συνθήκη, φαίνεται δεν τα πήγε και άσχημα http://www.statistics.gr/documents/20181/4097e78d-15f6-e7ee-c88a-f6d83607b19c. Αν χάνει τις εκλογές είναι όχι επειδή απέκλεινε σημαντικά από τις προγραμματικές της θέσεις του '15 αλλά γιατί δεν έμεινε κανείς για τους υποστηρίξει.Αυτοί που ακούγονταν ήταν οι ελεύθεροι επαγγελματίες που τους τσάκισε στους φόρους και στην αρχή οι αγρότες. Οι υπόλοιποι όμως; οι δημόσιοι υπάλληλοι μια χαρά αυξήσεις πήραν, λίγοτερο οι μισθωτοί του ιδιωτικού, πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πει κανείς πως συνολικά η μεσαία τάξη κακοπέρασε. Όμως σε αυτήν ανήκουν όσοι φτιάχνουν το κλίμα. Και αυτούς τους έχασε με την χαλαρότητα που παρουσιάσε σε όλες τις βαθμίδες εξουσίας χάνοντας το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα. Γιατί αυτό δεν μπορεί να κρατηθεί με ηθικολογίες. Σε αντίθεση με την τσέπη του καθένα, η ηθική είναι απόλυτο μέγεθος και ως τέτοιο εύκολα αμφισβητείται. Κάπως έτσι, ακόμα και όσοι ζουν κάτω ή γύρω στο όριο φτώχειας που ευνοήθηκαν οικονομικά σχημάτισαν γνώμη από τους δημοσιογράφους και τους σκιτσογράφους... Και μόνο το ίντερνετ αν πάρει κανείς ως δείκτη, από το '15 και μετά η έντονη δραστηριότητα σε μπλογκ αριστερής κατεύθυνσης έδωσε τη θέση της σε "πατριωτικά". Αυτό ήταν το τίμημα της "κολοτούμπας". Πραγματικά δεν ξέρω πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν γίνει τα πράγματα και από ένα σημείο και έπειτα δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες. Το θέμα είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Και δυστυχώς το μόνο που φαίνεται στον ορίζοντα είναι διάθεση για αυτοεπιβεβαίωση, όχι για συζήτηση.

Α.Α.

 
At 7/12/2019 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 7/12/2019 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@ Α.Α.

Είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι, υπάρχει μια φυσική τάξις πραγμάτων, και εμείς, μέσα σε αυτήν, είμαστε εντελώς ασήμαντοι. Είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα κοσμικό σπιράλ, ένα τεράστιο αυτο-όμοιο torus, και ενώ φαίνεται ότι διαρκώς όλα τριγύρω αλλάζουνε, όλα παρόμοια μένουν. Τα κύματα της (εν)αλλαγής αναδεικνύουν κάθε φορά άλλες δυνάμεις. Αυτές οι εναλλαγές κρατούν πολύ, και κάποιες κρατούν αιώνες, με τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Μια ολόκληρη αιώνια εποχή τελειώνει. Βιώνουμε το τέλος της. Ζούμε σε εποχή που θυμίζει τις τελευταίες παρακμιακές ημέρες της Ρώμης (courses.washington.edu/rome250/gallery/ROME%20250/210%20Reasons.htm). Αλλά αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν αιτίες, είναι στην πραγματικότητα τα συμπτώματα της προδιαγεγραμμένης παρακμής. Απλά, έτσι συμβαίνει πάντα. Δεν υπάρχει γυρισμός σε αυτό το φαινόμενο. Απλά θα γίνει. Και οδεύουμε προς πόλεμο, παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό μας έλαχε, δεν γίνεται αλλιώς.

Όπως και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, έτσι και τώρα, υπάρχουν 3 οργανωμένες, ομαδικές, μεγάλες δυνάμεις ανθρώπων: οι Ρώσοι, οι Κινέζοι και οι Αμερικανοί. Όπως και στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, οι δύο θα συμμαχήσουν ενάντια στην τρίτη, και στο τέλος θα μείνει ένας. Κατά πως φαίνεται η Ρωσία με την Κίνα συμμάχησαν. Εμείς είμαστε προσδεμένοι, με το ζόρι, στο άρμα της Αμερικής. Το μικρό κύμα που "καβάλησε" η ομάδα των Ελλήνων/φωνων του Σύριζα θα μπορούσε να μας φέρει αγκαλία στη συμμαχία των Ρώσων. Διότι το να θέλει η Ελλάδα να είναι διεθνώς ανεξάρτητη σήμερα, είναι σαν να λέμε ότι η κάτω Ραχούλα θέλει να είναι ανεξάρτητη απο την Ελλάδα. Δε γίνονται αυτά. Αυτό, λοιπόν, ήταν που θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά. Δεν έγινε. Έγινε, όμως, στη γείτονιά μας με τους Τούρκους. Εάν γινόταν και με εμάς, θα είχαμε μπει σε διεθνή απομόνωση και εμπάργκο. Ο τουρισμός θα κατέρρεε, με ελλείψεις σε φάρμακα και τρόφιμα. Δεν θα ήταν ούτε καλή, ούτε κακή επιλογή, αλλά σίγουρα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Διότι η ελευθερία είναι βαριά. Θα μπορούσαμε να αναδιοργανωθούμε με δικό μας νόμισμα και να αναπτύξουμε τη δική μας υποτυπώδη βιομηχανία, εκμεταλλευόμενοι τη πλούσια γη μας. Ούτε αυτό έγινε. Απ'ότι φάνηκε, η Έλληνες είναι γηρασμένοι, άνευ επαναστατικότητας, πλέον, και εθισμένοι στην καλοπέραση. Είχαν δυνάμεις, ώστε να βροντοφωνάξουν ΟΧΙ, αλλά όχι αρκετές για να ζήσουν μια δεκαετία πολύ πιο δύσκολα από ότι έζησαν.

Παραφράζοντας το σύνθημα του Πασόκ, οι Έλληνες ήθελαν, αλλά ο Σύριζα δεν μπόρεσε. Το τι ακριβώς ήθελαν είναι μια άλλη μπερδεμένη ιστορία, καθώς, εκ των πραγμάτων, είμαστε κατακερματισμένοι σε μυριάδες ομάδες που αντιλαμβανόμαστε και καταλαβαίνουμε, αλλιώς, όσα συμβαίνουν. Όμως, ο Τσίπρας, όπως και κάθε Τσίπρας, αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων και μεγάλος απατεώνας. Όταν κυττάει κανείς την μεγάλη εικόνα, το «δάσος», και βλέπει την ωμή αλήθεια (attikanea.blogspot.com/2019/01/nsa.html), αυτή που συνήθως πονάει (dermatas.blogspot.com/2017/10/blog-post_4.html), τότε όλα αυτά χάνουν το νόημά τους. Τα μεγάλα ψάρια είχαν ήδη αποφασίσει για μας, πριν από εμάς, και ο Τσίπρας έπαιξε το ρόλο που του παρουσιάστηκε.

 
At 7/12/2019 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@ Α.Α.

Επίσης, τώρα πια, εξαιτίας του διαδικτύου, του αμφίδρομου αυτού μέσου πρόσβασης στη γνώση, έρχονται στο φως και άλλες σκέψεις ανθρώπων, απόψεις και γνώμες που μέχρι πρότινος ήταν άγνωστες, αγνοημένες, κρυμμένες, αποσιωπημένες, παραγνωρισμένες, λησμονημένες, κτλ. Μακριά από τους συνήθεις συναισθηματισμούς και εντυπωσιοθηρίες. Αυτή η αλήθεια είχε και έχει τεράστιο αντίκτυπο και κλονίζει το ηρωοποιημένο αφήγημα δεκαετιών (lefkosthorivos.blogspot.com/2017/01/eam-kgb.html), σε κάθε πτυχή της πραγματικότητάς μας. Εν τέλει, η πραγματικότητα είναι πιο ωμή από όσα φανταζόμασταν, και πολλές αυταπάτες κατέρρευσαν την τελευταία δεκαετία. Ωριμάσαμε όλοι και πονέσαμε.

Πάντα θα υπάρχουν καλοί, κακοί, πλούσιοι, φτωχοί, έξυπνοι, χαζοί, μεγάλοι, μικροί, δυνατοί, αδύνατοι, υγιείς, άρρωστοι, έντιμοι, άτιμοι, σώφρονες, παράφρονες, νορμάλ, παράξενοι κτλ... (και οτιδήποτε μπορεί να χωρέσει ανάμεσα σε κάθε φτιαχτό δίπολο). Δε θα αλλάξουν αυτά ποτέ. Οι αναλογίες αλλάζουν μόνο. Καμία ομάδα δεν μπορεί να επιβληθεί ολοκληρωτικά σε όλες τις άλλες, τουλάχιστον όχι για πολύ, και για όσο το καταφέρνει εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Η ανθρώπινη "κοινωνία" είναι μια συνεχής, κατάμαυρη, αναπάντεχα, προβλέψιμη φρικωδία.

 
At 7/12/2019 08:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Και δυστυχώς το μόνο που φαίνεται στον ορίζοντα είναι διάθεση για αυτοεπιβεβαίωση, όχι για συζήτηση."

ρε συ μας δουλευεις; τι συζητηση να γινει; κοροιδευομαστε τωρα;
δε γινεται κουβεντα με αυτους που εχουν προαποφασισει τι και πως
τι να πουνε κομματοσκυλα μεταξυ τους; ειναι σα να ζητας απο οπαδους
να καθισουν και να συζητησουν για το κλωτσοτοπι ηρεμα και αντικειμενικα
οι μεν μισουν του δε, αυτο δεν αλλαζει, προπαγαντα κανουν με ατζεντα
πατριωτες και εθνομηδενιστες σφαζονται κυριολεκτικα και μεταφορικα
οταν στο ματι καηκαν 300 ανθρωποι, που ηταν οι αλληλεγγυοι; ε για πες;
ουτε ενα μπουκαλακι νερο δε τους πηγαν; η αλληλεγγυη ειναι αλα καρτ;
μονο οσοι ερχονται απο αφρικη και ασια αξιζουν την αλληλεγγυη; σωπα ρε
που ειναι οι προεκλογικες υπσχεσεις; της πηρε το ευρηκα; παπαλα;
που ειναι η αοζ; που ειναι η μομα; που ειναι τα δημοψηφισματα;
που εγραφε στο προγραμμα του για τα σκοπια; που ειναι η γνωμη του λαου;
τη συνεντευξη στον σροιτερ την ειδατε; για αυτη μοκο; ουτε ενα σχολιο;
ο κοινωνιοπαθης πασχει απο ασυναισθησια! γελουσε με το θανατο 2 πιλοτων
ειδατε τι ειπε; οτι δεν ειχε σκοπο να μας βγαλει απο το ευρω. σωπα ρε
για αλλα εκλεχτηκαν και αλλα εκαναν τελικα. δεν ειναι κοροιδια αυτο;
κα μετα μου λες να δω και τα καλα; να τα βρασω τα καλα τους
αμα αυτο ειναι ηθικο πλεονεκτημα εγω ειμαι αστροναυτης στο φεγγαρι
ποσες δεκαετιες θα ταιζουν τζαπα σανο με το ζορι; φτανει πια, οχι αλλο
γιατι δε λεει κανεις οτι ο ζαχαριαδης αυτοπροσδιοριζοταν ως βουλγαρος;
γιατι δε λεει κανεις για την αγρια βουλγαρικη κατοχη στον εβρο; ε;
γιατι στο σχολειο δε μας ειπε ουτε ενας καθηγητης για το πολυτεχνειο;
δεν ηξεραν οτι ηταν παραμυθι αυτο που λεγαν; σοβαρα; ουτε ενας δεν ηξερε;
αλλα ηταν καλος ο μισθουλακος και δε μιλουσαν καθολου, που να μπλεκουν..
τανκ δε μπηκε μεσα. νεκροι δεν υπηρχαν μεσα. η χουντα επεσε απτον ιωαννιδη
για τους ακροβολιστες που εστειλαν ξενες μυστικες υπηρεσιες, ουτε κουβεντα
γιατι στο σχολειο δε μας μαθαν για τα παιδομαζωμα 40000 ψυχων; ε;
12000 εξαφανιστηκαν. που ηταν ο κουλογλου να κανει ντοκυμαντερ για αυτα;
για τα 50000 θυματα του συμμοριτοπολεμου; τους 1000 των δεκεμβριανων;
αφου οι αγγλοι ηταν κακοι ιμπεριαληστες, τοτε γιατι τους ειχαν μαζι τους
για τον ΟΠΛΑ που υπονομευσε το στρατο στο καϊρο και μας εδιωξαν απτη συμμαχια;
η βαρντασκα εχει τοση σχεση με τη μακεδονια, οση εγω με τους βουσμανους
γιατι να επικυρωθει ενα σλαβοβουλγαρικο γλωσσικο ιδιωμα απο εμας;
τι σχεση εχουν αυτοι που ηρθαν πριν αιωνες με καποιον που εζησε πριν χιλιετιες;
γιατι να επικυρωσουμε εμεις κατι που επελεξαν αυτοι ως αυτοπροσδιορισμο;
με το ιδιο σκεπτικο να επικυρωσουν οι κινεζοι τον αυτοπροσδιορισμο μας
τι ποιον αυτοπροσδιορισμο μας; εμεις μπορει να αυτοπροσδιοριζομαστε ως κινεζοι
αλλα το σχεδιο της διασπασης της μακεδονιας παραμενει σε ισχυ. γιατι;
γιατι δε μιλησε κανενας για τις "ιδιαιτεροτητες" του αρη; και τα αισχη του;
μονο συναισθηματισμοι και ενα κλαμα αγωνιας για την αδικια. σωπα ρε...
οι κακοι καπηταλες και οι ιδιωτικοποιησεις, μια ζωη η ιδια καραμελα
πριν 100 χρονια ενας οβραιος ηρθε και εσπειρε διχονια στα μυαλα των ελληνων
μολυνε με τον ιο του φθονου για τον πλουτο του αλλου, τους φτωχους και τιμιους
για αυτη την ρημαδα την δικαιοσυνη, χαθηκε η ελευθερια και πεθαναν 100 μυρια
αποτελεσμα μηδεν απο μηδεν, μηδεν εις το πηλικιο. τοσοι νεκροι για το τιποτα
θελανε βιαιη κολεκτιβοποιηση και βιαιη αποχριστιανοποιηση/αποθρησκειοποιηση
ειδες την προχτεσινη αποφαση του κκε, σε περιπτωση ελληνοτουρκικου πολεμου;
ριξε μια ματια στην ιστορια του καυκασου, ουτε μια ασπρη μερα δεν χαρηκαν
τα διαβασα προσφατα και εφριξα, τους κατεστρεψαν τελειως λεμε
100 χρονια σφαζονται. αυτα θα συνεβαιναν και εδω. σιγα το καταντιο
και ολα αυτα για το αν θα επιτρεψουμε να υπαρχει ιδιοκτησια και κερδος;
σωπα ρε, για ενα διαδικαστικο θεμα της οικονομιας σκοτωθηκαν τοσοι;
γιατι να μη μπορω να κατεχω εγω τα μεσα; γιατι να μη πουλαω οσο θελω;
γιατι να μη θρησκευομαι; γιατι τοση βια; με το στανιο να υπαταχτω;
ΟΧΙ ρε κομιτατζηδες και σπορα των ηττημενων του '49
ΟΧΙ ρε μπαχαλακηδες και σπορα των ηττημενων του '36
ΟΧΙ

 
At 7/15/2019 08:35:00 μ.μ., Anonymous Οδυσσέας Κ. said...

Ξαναπέρασα και... είδα ότι είχαμε "επισκέψεις" (λολ).

Ας ξεκαθαρίσω λοιπόν (τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη) ότι ούτε "προδότη" σας θεωρώ, old-boy, ούτε βαμμένο "συριζόσκυλο" ούτε τίποτα παρεμφερές. Μια χαρά "αναγνώσεις" ταινιών κάνετε, με ωραία ελληνικά, με λογισμό και όνειρο, σε μια άλλη (σοβαρότερη;) χώρα θα ήταν ήδη κάτι σαν πρότυπο στο είδος τους, κι όσα είπατε πριν την προβολή της τεράστιας ταινίας που λέγεται Husbands ήταν τελείως "εκεί", ένα υπέροχο ερωτικό γράμμα όχι μονάχα στην ταινία του Κασσαβέτη αλλά στο ίδιο το σινεμά, προφανώς και συγκινήθηκα (κι ας μην το υποστηρίξατε το κείμενό σας όσο του άξιζε έτσι όπως το διαβάσατε...). Ας πω μονάχα ότι σας θέλουμε μαζί μας όταν αρχίσει το πάρτυ. Μόνο αυτό.

https://youtu.be/MJSIG6ppA60

 
At 7/19/2019 10:08:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

https://www.pronews.gr/elliniki-politiki/789869_periodos-apologismoy-kai-aytokritikis-gia-ton-syriza-ehase-o-syriza-i

Καμαρώστε συμπεράσματα. Αν τα πάρετε ένα προς ένα, αντικρούονται όλα. 4 χρόνια κοροϊδία. Για άλλα εκλεχτηκαν, άλλα έκαναν. Κανέναν δε ρώτησαν. Άλλα παρασκηνιακά κέντρα πήραν αποφάσεις. Μας τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτί. Χώρα-χώρος. Γρανάζι ενός απάνθρωπου πλανητικού μηχανισμού δουλείας που άρχεται από μισανθρώπους. Τελικά, ο κοσμάκης απελπίστηκε και ξαναγύρισε στους παλιούς ψεύτες, κλέφτες και προδότες που γνώριζε. Κληρονομική δημοκρατία. Η μία λύση χειρότερη από την άλλη. Από όπου και να το πιάσεις βρομάει. Αμόρφωτοι εμείς, στημένο το σύστημα, βαλτοί οι πολιτικάντηδες, κομμένος και ραμμένος ο εκλογικός νόμος, κάλπικη η καταμέτρηση, θέατρο η βουλή, όλα δρομολογημένα. Τεράστιο show, υπερπαραγωγή διεθνών προδιαγραφών, σαν αυτά που κάποτε βλέπαμε στη Λατινική Αμερική. Κατάντια. Μέρες παρακμής. Και έχει και πιο κάτω... προσεχώς πόλεμος!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home