Πέμπτη, Ιανουαρίου 22, 2015

What's the economy, stupid?

Yπάρχουν δυο ειδών οικονομίες. Η μία, η δική σου, αυτή βάσει της οποίας μετράς πόσα έχεις, πόσα ξοδεύεις, πότε σου τελειώνουν, τί θα κάνεις μετά, είναι απολύτως αληθινή και τα λεφτά της απολύτως αληθινά. Διόλου άσχετο δεν είναι πως κατά κανόνα αφορά λεφτά δουλεμένα. Η άλλη, η μεγάλη, η των μεγάλων παικτών, η δημόσια, η των αγορών, είναι σε ένα βαθμό αληθινή και σε ένα άλλο τελείως φιξιόν, τελείως να 'χαμε να λέγαμε, τελείως σήμερα κέρδισα κάποια εκατομμύρια ευρώ κι αύριο τα έχασα και τελικά τίποτα από τα δύο δεν είναι ακριβώς έτσι, λογιστικά νούμερα και ψηφία σε υπολογιστή είναι όλα αυτά. Το πώς αναδιατάσσει το κεφάλαιο τα του οίκου του, το πώς προσπαθεί να σκάει λίγο τη φούσκα που το ίδιο δημιουργεί έχει προφανώς ενδιαφέρον, αλλά το ενδιαφέρον του αφορά κυρίως οικονομολόγους, μελετητές αυτών των πραγμάτων, τεχνοκράτες. Το θέμα με την Ελλάδα είναι πως μια εξαιρετικά άσχημη δημοσιονομική εικόνα πρώτον αποφασίστηκε να ονομαστεί χρεοκοπία το 2010, δεύτερον αποφασίστηκε να αντιμετωπιστεί με την ασφυκτικότερη και βαρβαρότερη των αντιμετωπίσεων και τρίτον βρήκε στην Ελλάδα τις ελίτ έτοιμες να μετατραπούν στους πιο διαπρύσιους απολογητές και υποστηρικτές των αντιμετωπίσεων αυτών. Πέντε χρόνια σοϊμπλοτσολιάδων, πέντε χρόνια ιδεολογικής τρομοκρατίας, πέντε χρόνια ζόφου. Τελευταία μέρα αύριο να βγάλουν και να τα πάνε κάπου ασφαλώς τα λεφτά τους όσοι τα έχουν, τελευταία μέρα αύριο να κάνουν μια ακόμη πατριωτική προσφορά, τελευταία μέρα αύριο να βάλουν πλάτη εκεί που πάντα έβαζαν: στα δικά τους συμφέροντα και μόνο, στα συμφέροντα δηλαδή εκείνων που κέρδιζαν προ κρίσης, κέρδιζαν και μετά κρίσης, στα συμφέροντα εκείνων που θεώρησαν και θεωρούν ότι πληρώνουν μόνο τα κορόιδα, η πλέμπα, οι πολλοί, οι μαλάκες. Σώστε λοιπόν τα λεφτά σας, δεν είναι τυχαίο ότι τα έχετε, παίζετε το παιχνίδι με τους κανόνες του και οι κανόνες του είναι υπέρ σας και πιθανότατα θα συνεχίσουν να είναι και μετά τις εκλογές και πιθανότατα όσοι τα έχετε θα συνεχίσετε να τα έχετε και θα συνεχίσετε να είστε οι νικητές, ωστόσο, αν μη τι άλλο, αυτό που θα ψηφιστεί την Κυριακή είναι η ελπίδα πως ακόμη και αν μια άλλη πραγματικότητα δεν είναι εφικτή, η άρνηση της υπάρχουσας και η σύγκρουση μαζί της είναι. Kαι -πού ξέρεις;- καμιά φορά είναι η σύγκρουση με την πραγματικότητα που οδηγεί σε μια νέα, πιο αισιόδοξη. Και πάντως όσα συνέβησαν στη χώρα την τελευταία πενταετία δεν ήταν αποτέλεσμα των φυσικών νόμων της οικονομίας, αλλά πολιτικές αποφάσεις. Και πάντως όσα θα συμβούν εφεξής επίσης πολιτικές αποφάσεις θα αποτελούν. Και πάντως όσοι ιδεολογικοποίησαν την γερμανική χριστιανοδημοκρατία ως το ευρωπαϊκό ιδεώδες και το ΔΝΤ ως το καθαρτήριο πυρ για τα αμαρτήματα της φυλής, ας γίνουν τώρα τα ορφανά ενός προτεσταντικού νεοφιλελευθερισμού που σάρωσε στο πενταετές πέρασμά του μια ολόκληρη κοινωνία. Κι όχι μόνο τη σάρωσε, αλλά την μέμφθηκαν κιόλας που τσίνισε και δεν το απόλαυσε, που δεν εσωτερίκευσε επαρκώς το κρίμα της και το δίκαιο του κολασμού της.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 21, 2015

καμία ψυχή σε κανένα στόμα

Αυτό δεν είναι ένα πολιτικό ποστ· τουλάχιστον, δεν είναι μόνο πολιτικό.
Αυτό δεν είναι ένα προεκλογικό ποστ· κι αν σχετίζεται με τις εκλογές, είναι περισσότερο μετεκλογικό.
Αυτό είναι ένα ποστ με αφορμή ένα σύνθημα στο οποίο έπεσε χθες το μάτι μου τυχαία· και που βλέποντάς το συνειδητοποίησα πως θα μπορούσε να είναι το τελικό σημείο αναφοράς, το τελικό πρόταγμα: καμία ψυχή σε κανένα στόμα.
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· αυτό, τί άλλο από αυτό;
Από τις πάσης φύσεως σχέσεις εξουσίας -οικογενειακές, επαγγελματικές, ερωτικές και άλλες- ως το γενικότερο τρόπο και ρυθμό ζωής σε καιρούς κρίσης και σε καιρούς μη κρίσης, 
και από παραμέτρους που δεν εξαρτώνται από τις ανθρώπινες σχέσεις και την οργάνωση των κοινωνιών, όπως υπαρξιακές σταθερές (η φθορά της ηλικίας, η θνητότητα) ή ασταθείς (αιφνίδια προβλήματα υγείας),
ένα σωρό παράγοντες τείνουν να βάζουν τις ψυχές στα στόματα.
«Σαν το σκυλί» είναι τα τελευταία λόγια του Γιόζεφ Κ και όλη η «Δίκη» η ψυχή του στο στόμα του.
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· σε διαπροσωπικό επίπεδο ας το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας: αν είμαστε οι ισχυροί της όποιας σχέσης, να μην φέρνουμε τον άλλο εκεί - αν είμαστε οι ανίσχυροι της όποιας σχέσης, να μην καταδεχόμαστε να φτάσουμε ως εκεί. 
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· σε πολιτικό επίπεδο, όχι άλλη ιδεολογία της επικράτησης του ισχυρότερου, όχι άλλος κοινωνικός δαρβινισμός, όχι άλλο οι νικητές τα παίρνουν όλα κι οι χάμενοι τίποτα.
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· σε εκλογικό επίπεδο δεν αναθέτουμε σε κανένα κόμμα να διαχειριστεί με καλύτερους όρους ταπεινώσεις, εξανδραποδισμούς, ασφυξίες, εκβιασμούς, πιστόλια στο μέτωπο· πολύ περισσότερο δεν αναθέτουμε στον ΣΥΡΙΖΑ να αποδειχθεί λίγος, ψεύτης, δειλός, δεν του αναθέτουμε να επισφραγίσει τη ψυχή μας στο στόμα μας.
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· του αναθέτουμε να αποδειχθεί αντάξιος των περιστάσεων, των εκ των πραγμάτων ασφυκτικών και εκβιαστικών περιστάσεων, έτσι ώστε αν δεν κατορθώσει να φέρει το επιθυμητό διαπραγματευτικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον να μην υποχωρήσει, καταρρεύσει, και μαζί του κι εμείς.
Καμία ψυχή σε κανένα στόμα· είναι ουτοπικό πρόταγμα, αλλά όταν δεν έχεις ουτοπίες, η ψυχή σου είναι ήδη τοποθετημένη στο στόμα σου και έχεις εσωτερικεύσει τον εξευτελισμό σου ως αναγκαίο κακό, ως δομικό στοιχείο του κόσμου, ως το ήθος με το οποίο θα πορευτείς τα χρόνια της ζωής σου, μέχρι να απαλλαγείς από το βάρος της ανασφάλειάς της και να πέσεις στην πιο ασφαλή αγκαλιά απ' όλες: την αγκαλιά του θανάτου, εκεί που κανείς πια δεν απαιτεί από σένα να είναι γενναίος, ζωντανός, όμορφος, να συγκρούεσαι και να διεκδικείς να ζείτε κι εσύ και όλοι οι άλλοι δίπλα σου σαν άνθρωποι και όχι σαν σκυλιά.

Σάββατο, Ιανουαρίου 17, 2015

Το κλείσιμο του ματιού


Στη «Νορβηγία» του Γιάννη Βεσλεμέ, ο Βαγγέλης Μουρίκης υποδύεται τον Ζανό, έναν βρικόλακα που έρχεται στην Αθήνα του 1984 και μπλέκει σε περίεργες καταστάσεις. Ο Μουρίκης, μοναδική ίσως περίπτωση Έλληνα ηθοποιού που ασχολείται αποκλειστικά με τον κινηματογράφο, πριν συζητήσουμε λίγο για το έργο, κανονίζει ραντεβού για την προετοιμασία μιας ταινίας μικρού μήκους, προσπαθεί να κατασταλάξει για το πώς προσέγγισε ο Τίμοθι Σπολ τον ρόλο του στο «Mr. Turner» του Μάικ Λι που είχε δει το προηγούμενο βράδυ, το σινεμά δεν είναι απλά η δουλειά του και η τέχνη του, αναπνέει και εκπέμπει σινεμά ολόκληρος.


Γιατί λοιπόν τόσο πολύ με το σινεμά;
«Γουστάρω μέσα σε αυτό το πράγμα, μου αρέσει, πιστεύω οτι κάτι μπορούμε να κάνουμε. Πολλές φορές κάνεις τις ταινίες από περιέργεια. Μπορεί να σου βγει ή να μην σου βγει. Στοιχηματίζεις».
Συμμετέχει σε ταινίες και με το σκεπτικό να βοηθήσει σκηνοθέτες στα πρώτα τους βήματα;
«Όχι, κάτι πρέπει να σε κερδίσει. Τι να βοηθήσεις; Δεν είμαι ο καλός Σαμαρείτης. Κάτι βλέπεις στο σενάριο που το γουστάρεις. Και μετά οι κουβέντες που κάνεις με τον σκηνοθέτη. Πρέπει να ακουμπoύν ένα κομμάτι της δικής σου σκέψης. Της κοινωνικής, πολιτικής σου σκέψης. Και να λες, όπα, κάτι αγγίζει. Κάποια πράγματα που έχεις σκεφτεί, τα σκέφτεται και ένας άλλος. Και προχωράς στην ταινία λέγοντας, για να δούμε, εκτός από εμάς, τα σκέφτονται και κάποιοι άλλοι ακόμα;»
Στη «Νορβηγία» τί τον κέρδισε;
«Κατ’ αρχάς το αυθεντικό της ιστορίας. Ο ήρωας βγαίνει απο τον τάφο κι έρχεται στην Αθήνα της δεκαετίας του 80, δεν είναι καθώς πρέπει, δεν κάνει τα χατίρια κανενός, ενώ θα μπορούσε να τη βγάλει μέλι - γαλα. Εξανθρωπίζεται, βγαίνει απ’ τους κανόνες του είδους και μπαίνει στους κανόνες της πραγματικότητας. Το απελευθερωτικό που έχει.  Δεν καταπιέζει. Το βλέπει σαν παιχνιδι, φέρεται σαν άτακτο, κακομαθημένο παιδί»
Συμφωνεί ότι η ταινία λειτουργεί στον θεατή, αν αυτός την αντιμετωπίσει εξαρχής ως καλτ;
«Άμα τη δεις αλλιώς, πάει η ταινία. Αλλά δεν έχει κάτι κακό αυτό».
Φτιάχτηκε συνειδητά για να είναι καλτ;
«Στο Χόλιγουντ προσπαθούν να στοχεύσουν τις ταινίες όσο πιο καλά μπορούν σε ενα τάργκετ γκρουπ. Τώρα εδώ, δε νομίζω ότι σκεφτήκαμε όταν την κάναμε, ένα κοινό στοχευμένο. Δεν έχει στοχευμένο κοινό, αλλά στοχευμένη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία κινουνται οι ήρωες. Ξέραμε ότι είναι μικρή σε μέγεθος ταινία, που πρέπει να τη δεις, να την κριτικάρεις και να την πάρεις στο επίπεδό της. Είναι 70 λεπτά, με μικρό στόρι. Είναι χειροποίητη ταινια. Είναι ταινία σκηνοθέτη. Ο Βεσλεμές ασχολείται και με την μουσική και με τη σκηνογραφία. Και με την εικόνα και με τον ήχο. Αυτό που εμένα ειδικά με απασχόλησε, είναι ότι με έναν τέτοιον ήρωα κάτι μπορείς να πεις, επειδή βγαίνει από τον τάφο κι έχεις άμεσα ελευθερία να τον πας οπου γουστάρεις. Έχεις ελευθερία καλλιτεχνική, παικτική. Και νοηματικά λες, για κάτσε, αυτός εδώ πάει, πάει, πάει και μετά λέει ότι δεν πάω παρακάτω από αυτό, δεν περνάω την κόκκινη γραμμή».
Βρίσκει ομοιότητες ανάμεσα στον Ζανό και στον Στράτο που ερμήνευσε στο «Μικρό Ψάρι»;
«Πάει ένα σκαλί παρακάτω από το «Ψάρι». Με τη διαφορά ότι εδώ ο ήρωας διασκεδάζει Ο Στράτος εσωτερίκευε τα πράγματα. Η τελική επιλογή του Ζανό εμένα προσωπικά με ενδιέφερε. Ο σεναριογράφος τον βάζει να κάνει κάτι, κι εκείνος όχι μόνο δεν το κάνει, αλλά λέει πως με ολα αυτά που μου κάνατε, εγώ παραμένω ζωντανός. Είναι χαρμόσυνο μέσα σε μια σειρά σενάρια που περιγράφουν μιζέρια και καθημερινότητα».
Και η διανομή της ταινίας (προβάλλεται αποκλειστικά σε μεταμεσονύχτιες προβολές, βράδια Σαββάτου στο «Άστυ» - αρχικός προγραμματισμός προβολών για τα βράδια της 3, 10, 17 και 24 Ιανουαρίου) σε αυτό σκόπευε;
«Κάθε βδομάδα βγαίνουν έξι - εφτά ταινίες. Ε, όλες αυτές που βγαίνουν δεν τις προλαβαίνω. Και θέλω να τις δω όλες. Και στο σινεμά. Δεν μπορώ όμως, ούτε οικονομικά ουτε πρακτικά ούτε πραγματολογικά. Η διανομή είναι σαν να λέει δεν έχω απαίτηση απο σένα να δεις την ταινία μαζί με όλες τις άλλες. Δεν είναι μόνο τί σου δίνει η ταινία, είναι και τί της δινει ο κόσμος από κάτω. Όταν έχεις ενα τέτοιο καλτ έργο -που λες κι εσύ- θέλουμε να του κλείσει ο κόσμος το μάτι από κάτω, να πετάει ποπ κορν απο κάτω, να μάθει να λέει τις ατάκες κλπ. Θέλει κι η ταινία να σε ξεκουνήσει ως θεατή από τις ίδιες τις γνωστές σου εικόνες. Έχεις ανάγκη να φτιάξεις έναν τέτοιο κόσμο. Η ταινία σε πολλά σημεία κλείνει το μάτι. Ας το κλείσει κι ο θεατής στην ταινία. Δεν είναι μόνο η εικόνα που στέλνεται, είναι και αυτό που απαιτεί από τον θεατή. Και το τρενάκι - παιχνίδι που βλέπουμε στην αρχή αντί για αληθινό τρένο, την ιδια δουλειά κανει. Στο δείχνω για να σε πάω σε άλλο επίπεδο συνεννόησης μεταξύ μας».
Τι είναι τελικά για εκείνον η Νορβηγία;
«Είναι μια ταινία που κινείται έξω από τα πολύ σοβαροφανή και με έμμεσο τρόπο μπαίνει σε μια πρόταση για αυτό που ζούμε. Ας τα δούμε όλα αυτά με λίγο χιούμορ. Ας ασχοληθούμε λίγο ο καθένας με τη μουσική που έχει στο κεφάλι του. Και ας είναι η μουσική ό,τι ταιριάζει του καθενός. Αλλά συγκινήσου, κινήσου, άφησε ίχνη. Ας το διασκεδάσουμε, λέει η ταινία. Αλλά με την απελευθερωτική έννοια, την ουσιαστική, όχι την φτηνή και την χαχαχα. Αυτά που θελω κάνω και αυτά που δεν θέλω οχι. Δεν με αναγκάζει κανεις. Μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Μπορώ να απολαύσω τη ζωή και με τα όχι. Μιλάει για τη ζωή μια ταινία με βρικόλακα».
Αν είχε τη δύναμη ενός βρικόλακα όπως στην ταινία, ποιόν δεν θα έκανε αθάνατο;
«Όλα αυτά τα τυπάκια που πήραν κάποια στιγμή μιαν απόφαση να οδηγήσουν τη φάση εκεί που την έχουν οδηγήσει».
Τυπάκια; Πολιτικοί, μιντιάρχες, μεγαλοεπιχειρηματίες κλπ;
«Όλοι αυτοι παρέα πάνε. Δε νομίζω ότι είναι φοβερά έξυπνοι άνθρωποι, από την πλευρά του ενδιαφέροντος. Για την πάρτη τους, ναι είναι. Αν η «Νορβηγία» σου κλείνει το μάτι, αυτοί στα κλείνουν και τα δύο. Όπως και στην ταινία, έτσι κι εδώ και ο κόσμος πρέπει να αντιδράσει στο κλείσιμο αυτό. Βρισκόμαστε σε μια διαδραστική ιστορικά στιγμή, κατ' απαίτηση και κατά αναγκαιότητα».

Παρασκευή, Ιανουαρίου 16, 2015

Η καρδιά του σκότους

Είναι Σαρλί.
Όσο κι αν το παρακάνει, 
όσο κι αν ξεφεύγει
-μήπως δεν ξεφεύγει καμιά φορά κι ο Νετανιάχου δηλαδή;-
είναι Σαρλί,
επειδή πολεμά δυτικά,
πολεμά με την τεχνολογική πολεμική υπεροχή,
πολεμά εντός ιεραρχίας κι ελέγχου.
Δεν είναι Σαρλί.
Είναι για την ακρίβεια
τόσο μη Σαρλί,
που για αυτό πρέπει να εξολοθρευθεί,
καθώς αποτελεί το πρότυπο
της αντίστροφης ενσωμάτωσης,
ενσωματώθηκε αυτός στον τρόπο των άλλων,
έστω διαστρεβλώνοντάς τον,
κι αν κάτι μας τρομάζει
δεν είναι η βαρβαρότητά του,
δεν είναι ότι δεν έχει αρχές και όρια,
δεν είναι καν πως δεν τον ελέγχουμε,
είναι ότι διαφοροποιεί τους κανόνες του παιχνιδιού,
είναι ότι αρνείται τον τρόπο μας,
ζει στην ζούγκλα σαν πρωτόγονος
και πρωτόγονα σκοτώνει.

Τρίτη, Ιανουαρίου 13, 2015

Religion Run

Γράφω που λες κι εγώ, στο προεκλογικό τεύχος του Unfollow, ένα κείμενο με τίτλο «Να διαλέξουμε τίμημα», όπου εστιάζω στις οικονομικές συνέπειες της εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς όταν το έγραφα αυτό ήταν υποτίθεται το μεγάλο διακύβευμα, το τί θα συμβεί στη χώρα σε επίπεδο οικονομικό, σε επίπεδο της σχέσης της με τους δανειστές. Αλλά στο μεταξύ φαίνεται πως είτε τα μηνύματα που έρχονται από το εξωτερικό δεν είναι αυτά που προσδοκούσε και αυτά στα οποία στηριζόταν το εγχώριο πολιτικό και μιντιακό προσωπικό, δεν είναι δηλαδή μηνύματα επικείμενου ολέθρου, είτε έχει εξαντληθεί τόσο πολύ οικονομικά και ψυχολογικά ο κόσμος από πέντε χρόνια δραστικής μείωσης εισοδημάτων και πέντε χρόνια τρομολαγνείας, που ακόμη και να υπάρξουν μηνύματα ολέθρου, εκλογικά η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. 
Και κάπως έτσι, από τα ΑΤΜ περάσαμε στις εικόνες των αγίων και από το Bank Run στο Religion Run. Σε στιγμές σπάνιας γραφικότητας ο Αντώνης Σαμαράς διακηρύσσει ότι δεν θα αφήσει τις εικόνες να κατέβουν, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης όταν του επισημαίνουν στην χθεσινή Ανατροπή πως Κυριακή πήγε ο Σαμαράς στη Γαλλία να πει πως είναι Σαρλί και Δευτέρα βάζει πλάτη σε εικόνες απαντάει (γύρω στο 31:00): «Δεν κατάλαβα, είπαμε εμείς πώς θα γίνουμε Γαλλία; Να πάτε στη Γαλλία να ζήσετε αν θέλετε».
Και κάπως έτσι, περνάμε από το «Όποιου δεν του αρέσει να πάει στην Βόρειο Κορέα» στο «Όποιου δεν του αρέσει να πάει στη Γαλλία». Και κάπως έτσι, αναρωτιέται κανείς όλοι εκείνοι οι πνευματικοί άνθρωποι που μας έλεγαν πριν λίγα χρόνια να τολμήσουμε και να μείνουμε στην Ευρώπη, αν οφείλουν έστω και εκ των υστέρων κάποια συγγνώμη, που τον ευρωπαϊσμό τους και τον αντιλαϊκισμό τους καρπώθηκαν και εκπροσώπησαν ο Σαμαράς και ο Άδωνις, με τη ΝΔ να επιδίδεται τις τελευταίες μέρες σε ένα όργιο λαϊκισμού κι οπισθοδρομικότητας, παρουσιάζοντας το πρόσωπο μιας δεξιάς που ζει πολλές δεκαετίες πίσω, μιας δεξιάς που τερατολογεί και ψεύδεται τόσο ασύστολα, ώστε αντί να τρομάζει προκαλεί πια σκέτη αηδία. 
Όλοι όσοι συγκρότησαν την τελευταία πενταετία το μνημονιακό μπλοκ -μα όλοι τους- ευθύνονται γιατί το μόνο που τους ένοιαξε ήταν να μείνει πάση θυσία η χώρα στο δρόμο που ήθελαν. Έμεινε λοιπόν. Κι αυτός ο δρόμος στο τέρμα του είχε τον Σαμαρά και τον Άδωνη να κραδαίνουν εικόνες. Αυτός ο δρόμος μας τελειώνει σε λίγες μέρες, κι ό,τι κι αν φέρει ο δρόμος μετά τις 25, αρκετά με την αντιδραστικότητα, αρκετά με το πολιτειακό, πολιτικό, ιδεολογικό, οικονομικό, κοινωνικό κι αισθητικό σίχαμα που βιώσαμε για πέντε χρόνια. Αρκετά.

Κυριακή, Ιανουαρίου 11, 2015

Στην μέση

Φαντάσου λέει, 
αντί στην κεφαλή, 
να βρίσκονταν στην μέση. 
Αναμεμειγμένοι με τον κόσμο. 
Ένα εκατομμύριο κόσμος μπροστά
κι ένα εκατομμύριο κόσμος πίσω. 
Κι αυτοί στην μέση. 
Έστω και κατ' εξαίρεση,
έστω και για ένα μόνο ιστορικό απόγευμα.
 Στην μέση.
Όχι σαν ξεχωριστή κάστα.
Σαν να είναι το ίδιο ακριβώς άνθρωποι
με τους ανθρώπους που τους δίνουν εξουσία.
Όχι σαν βασιλιάδες, όχι σαν αυτοκράτορες.
Στην μέση.
Αυτό θα έπρεπε να σημαίνει δημοκρατία,
αυτό θα έπρεπε να σημαίνει Δύση,
αυτό θα έπρεπε να σημαίνει Σαρλί.
Αλλά στην μέση δεν θα έμπαιναν ποτέ,
όχι από το φόβο ισλαμιστών,
όχι από το φόβο μήπως πάθουν κάτι,
αλλά από το φόβο μήπως δεν εξαντλήσουν
και το τελευταίο νανοσεκόντ 
που βρίσκονται στην εξουσία
σαν αληθινοί εξουσιαστές,
σαν αληθινοί μπροστάρηδες,
να ταϊζονται από κάμερες και φώτα,
να αντλούν οφέλη πολιτικά,
να πετάνε ιδιωτικά,
να μετακινούνται ιδιωτικά,
να κάνουν πορείες ιδιωτικά,
να αποφύγουν κάθε δυνατό συγχρωτισμό
με τον όχλο εκείνο
που τους κάνει βασιλιάδες
για τα 2, 4, 12
ή όσα χρόνια θα αναλογούν στον καθένα,
αυτός ο χρόνος είναι όλος δικός τους,
σε αυτόν τον χρόνο αφιέρωσαν τη ζωή τους,
αυτόν τον χρόνο τώρα που νίκησαν γιορτάζουν
και λίγο πριν πεθάνει ο κάθε ένας από αυτούς
θα έχει σε ξεχωριστή στιγμή 
στο άλμπουμ των αναμνήσεών του
τα ενσταντανέ απ' το Παρίσι,
τότε που ηγήθηκε εκατομμυρίων ανθρώπων
τότε που ήταν εκεί μπροστά
ως ένας απ' τους αρχηγούς των σαρλιστών,
ως ένας από τους ηγέτες του καλού,
ως ένας από εκείνους που καλώς ηγήθηκαν
ενός κόσμου καλώς καμωμένου,
ενός κόσμου που απειλείται απ' το κακό
αλλά στο κακό δεν θα υποκύψει,
όχι όσο ηγούνται αυτοί,
κι όταν τελειώσει η δική τους σκοπιά,
όσο στη θέση τους
 ηγούνται κάποιοι άλλοι,
αρκεί από πίσω να ακολουθεί πάντα
ο λαός
κι αυτοί να τον κυβερνούν
στο όνομά του και για το δικό του καλό. 

Παρασκευή, Ιανουαρίου 09, 2015

Ζε σουί Σαρλί

Για αυτό σε αγαπάμε δυτικέ πολιτισμέ, γιατί όσα κι αν σου καταλογίσει κανείς, όσα λάθη κι αν έχεις κάνει -κι όχι μόνο λάθη δηλαδή, κι εγκλήματα ενδεχομένως καμιά φορά- κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την υπεροχή των αξιών σου, κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι επέτρεψες και συνεχίσεις να επιτρέπεις σε όλους εμάς τους κοινωνούς σου να ζούμε σαν άνθρωποι, την ώρα που περιστοιχιζόμαστε παντού από ζώα και κτήνη, από ζώα και κτήνη που μισούν την ελευθερία μας, την ανεκτικότητά μας, την λαρτζοσύνη μας, από ζώα και κτήνη που δυστυχώς δεν μας περιστοιχίζουν απλά όπως συνέβαινε πάντα, από ζώα και κτήνη που έχουν πια για τα καλά διεισδύσει στις κοινωνίες μας, που ζουν ανάμεσά μας, που εμείς όμως -και αυτό είναι το μεγαλείο σου, αυτό είναι ένα ακόμη από τα πολλά σου μεγαλεία- εξακολουθούμε σαν ανθρώπους να τους βλέπουμε και να τους αντιμετωπίζουμε, εξακολουθούμε να ψάχνουμε ενοχικά να βρούμε μήπως κάναμε κάπου εμείς φάουλ, μήπως τους οδηγήσαμε εμείς με τις πολιτικές μας στην αγκαλιά των κηρύκων του μίσους, μήπως στα εξωτερικά παραϋπήρξαμε ιμπεριαλιστές κι αποικιοκράτες, μήπως στα εσωτερικά το παρακάναμε στους ταξικούς και ρατσιστικούς αποκλεισμούς ή μήπως αντίθετα παραϋπήρξαμε ανεκτικοί σε μια πολυπολιτισμικότητα που αναιρούσε τις ίδιες τις θεμελιώδεις μας αρχές, σε μια πολυπολιτισμικότητα που έβαζε φυτίλι στην ελευθερία μας, την ανεκτικότητά μας, την λαρτζοσύνη μας, τα ατομικά μας δικαιώματα, μήπως και μήπως και μήπως, ενώ αν θέλουμε να μιλήσουμε ανοικτά, αν ήταν οι τύποι από τις άλλες ηπείρους, τα άλλα χρώματα δέρματος και τους άλλους θεούς να είχαν πάει μπροστά, θα είχαν πάει, εμείς όμως πήγαμε και αυτοί όχι, εμείς με τους δικούς μας θεούς που αφήσαμε σιγά σιγά στην άκρη, εμείς που χτίσαμε κοσμικά κράτη τα οποία αδιάκοπα πηγαίνουν μπροστά σε επίπεδο δικαιωμάτων και ελευθεριών, εμείς που στη θέση των απαρχαιωμένων ιερών χτίσαμε σιγά σιγά τα νέα δικά μας, εμείς που διεκδικήσαμε και διεκδικούμε το δικαίωμα ενός κόσμου πλασμένου κατά τα δικά μας αναντίρρητα και οικουμενικά πρότυπα ζωής, εμείς που δεν θα τρομοκρατηθούμε από κανένα σκοταδισμό, εμείς που θα διαφυλάξουμε την υπεροχή μας με κάθε τίμημα αραπάδες, μουλάδες, σκοτειναράδες, εμείς ο ο πολιτισμός του φωτός, του διαρκούς αναστοχασμού πάνω στην ίδια του τη φύση, εμείς που μας επιτρέπουμε να μας ειρωνευτούμε και να μας σαρκάσουμε, εμείς που λύνουμε τις διαφορές μας θεσμικά και δικαστικά στα εσωτερικά και με ανθρωπισμό και πίστη στη δυνατότητα μιας παγκόσμιας δημοκρατίας και μιας παγκόσμιας δύσης στα εξωτερικά, εμείς και μόνο εμείς είμαστε Σαρλί, αλλά όχι μόνο εμείς, κι εσείς μπορείτε να γίνετε, αρκεί να το δηλώσετε ευθέως ότι είστε κι εσείς, γίνετε κι εσείς σαν εμάς, γιατί εμείς είμαστε η ανώτερη δυνατή εξέλιξη του ανθρώπου, εμείς οι ανώτεροι.

Σάββατο, Ιανουαρίου 03, 2015

Φυγόμαχος όσο κανείς

Σηκώνει πάντως κανείς τα χέρια ψηλά με αυτή την, από εκλογική αναμέτρηση σε εκλογική αναμέτρηση, επαναληπτική άρνηση του Σαμαρά να συμμετέχει σε ντιμπέιτ. Είναι αναξιοπρεπέστατο, θλιβερότατο και ενδεικτικό του τρόπου που αντιλαμβάνεται τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Bαθιά περιφρόνηση για αυτή τη φυγομαχία. Κατά τ' άλλα είναι Πρωθυπουργός ευρωπαϊκού κράτους. Αλλά ένα καλό ερώτημα είναι σε ποιό άλλο ευρωπαϊκό κράτος θα μπορούσε να αντέξει πολιτικός αρχηγός το κόστος μιας τέτοιας φυγομαχίας. Το πιθανότερο είναι πως θα ήταν επικοινωνιακά αδιανόητη. Εδώ όλα είναι επικοινωνιακά δυνατά, αρκεί να είσαι στη σωστή πλευρά. Η απορία όμως είναι αν είναι τελικά ο ίδιος τόσο απόλυτα λίγος, τόσο απόλυτα ανασφαλής, τόσο απόλυτα δειλός, τόσο απόλυτα γυμνός πολιτικά, που καταδέχεται να καταφύγει στο κρύψιμο ξανά, σε μια εκλογική αναμέτρηση μάλιστα στην οποία χάνει. Πολιτικό ανάστημα μηδέν. Προσωπικός πολιτικός εξευτελισμός. Γιούχα, οίκτος και μαζί οργή. 

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 29, 2014

H συγκίνηση βάσει ποσοστώσεων

Είμαστε περίεργα όντα οι άνθρωποι και συγκινούμαστε βάσει ποσοστώσεων. Σε πλοίο με πάνω από τετρακόσιους πενήντα επιβάτες που καίγεται στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, τον ένα χθεσινό νεκρό τον παίρνουμε και με σχετική ανακούφιση. Όταν ο ένας γίνεται πέντε, ζοριζόμαστε κάπως, αλλά πέντε σκοτώνονται και σε τροχαίο. Όταν οι πέντε γίνονται οκτώ, τα πράγματα είναι μεν οριακά, αλλά ακόμη ίσως τηρουμένων των αναλογιών αποδεκτά, γάμησέ τα, αλλά οκ, αποδεκτά. Όταν δίπλα στους οκτώ πιθανολογούνται και λίγες δεκάδες άλλοι, τότε ξαφνικά αλλάζει η αντιμετώπιση μέσα μας, εδώ πια δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πλοίο που καιγόταν στη φορτουνιασμένη θάλασσα κι είχε ως αποτέλεσμα και κάποιους νεκρούς αλλά περισσότερο θα μας μείνει στο μυαλό το εντυπωσιακό γεγονός, εδώ πια έχουμε να κάνουμε με κανονικότατη ναυτική τραγωδία.
Τον ένα με ανακούφιση, τους πέντε οριακά, τραβώντας την στατιστική μας αναισθησία ως τα άκρα άντε και τους οκτώ· όλους αυτούς τους παίρνουμε. Κάποιες δεκάδες όμως όχι. Είμαστε περίεργα όντα οι άνθρωποι και συγκινούμαστε βάσει ποσοστώσεων. Κι αν όχι όλοι οι άνθρωποι, εγώ· δείξε μου για τι είδους συμβάν πρόκειται και θα σου πω από τι ποσοστό νεκρών και πάνω θα ταραχθώ. Από εκεί και πέρα μπορεί στις κινηματογραφικές οθόνες τα Ιντερστέλαρ να φαντασιώνονται μια ανθρωπότητα που κάνει τις διαστάσεις ό,τι θέλει με την τεχνολογία της, στην πραγματικότητα όμως η θάλασσα θα συνεχίζει να γελά σαρδόνια πάνω στην ανικανότητά μας να τη δαμάσουμε όταν αγριεύει, και κάπως έτσι στο νότιο άκρο του ευρωπαϊκού πολιτισμού ένα πλοίο καίγεται αβοήθητο για δυο μέρες, γιατί είχε κύμα πολύ και καπνό πολύ και το διαστημόπλοιο του ΜακΚόναχι ήταν απασχολημένο στις οθόνες να βγάζει λεφτά, όπως λεφτά έβγαζε και η ΑΝΕΚ και γενικά τα λεφτά πρέπει να συνεχίσουν να βγαίνουν, και μακάρι οι θάλασσες να είναι ήρεμες και όλα να πηγαίνουν πάντα καλά, να χαμογελά αστραφτερά η Όλγα, βοοειδώς ο Μιλτιάδης και ανέμελα οι Ιταλοί φρατέλι με τους αλέγρους καπετανέους τους.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 25, 2014

Δέκα και τέσσερα για το Δεκατέσσερα


Mετά το 10, το 11, το 12 και το 13, για πέμπτη συναπτή χρονιά τοπ τεν. Από το δέκα ως το ένα οι αγαπημένες ταινίες της χρονιάς είναι:


10) «Στο Σπίτι»: H Nάντια, η Γεωργιανή οικιακή βοηθός που μένει μαζί με τον Στέφανο και την Εύη δώδεκα χρόνια. Που η Εύη την βλέπει σαν αδελφή της. Που μεγάλωσε τη δωδεκάχρονη κόρη τους. Που είναι πια μέλος της οικογένείας τους. Που με τον Στέφανο δεν έχουν σχέση εργαζόμενου - εργοδότη, αλλά ευεργετούμενου - ευεργέτη. Μέχρι που εν μέσω της οικονομικής κρίσης αρρωσταίνει. Καίρια όσο ίσως καμία άλλη πρόσφατη ελληνική, η ταινία του Αθανάσιου Καρανικόλα μιλά για την πραγματικότητα της εποχής της κρίσης, την αντιδιαστέλλει με την πραγματικότητα της προ κρίσης εποχής και ξεκαθαρίζει πως δεν χρειάζεται να είσαι παλιάνθρωπος για να φερθείς σαν αφεντικό που κοιτάει το συμφέρον του και μόνο. Η σκυφτή φιγούρα και το όχι σκυφτό βλέμμα της Μαρίας Καλλιμάνη χαράσσονται στο μυαλό.  

9) «Ida»: Στην Πολωνία του 1960 μια νέα κοπέλα που έχει ζήσει όλη της την ως τώρα ζωή σε μοναστήρι και είναι έτοιμη να δώσει τους όρκους της για να ζήσει εκεί κα όλη την υπόλοιπη, συναντά τη θεία της που έχει ζήσει από την αντίσταση στους ναζί ως το να γίνει κορυφαίο σταλινικό στέλεχος που έστελνε κόσμο στο θάνατο μέχρι τώρα με την αποσταλινοποίηση την υποβίβασή της σε κατώτερο αξίωμα. Μια γυναίκα στρατευμένη σε ένα θρησκευτικό και μια σε ένα πολιτικό σύστημα. Αλλά το τί συμβαίνει στην ταινία είναι τελικά το λιγότερο σημαντικό. Το πώς κινηματογραφείται αυτό που συμβαίνει είναι αυτό που κάνει την ασπρόμαυρη ταινία του Πάβελ Παβλικόφσκι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό επίτευγμα.

8) «Ιnside Llewyn Davis»: Μήπως οι αδελφοί Κοέν είναι οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες στην ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου; Nα μια ερώτηση που πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε στους εαυτούς μας. Για το τί θέλει να μιλήσει μια ταινία των Κοέν δεν μπορείς να είσαι βέβαιος παρά μόνον αφού πέσουν οι τίτλοι του τέλος. Ακόμα και τότε μάλλον θα είναι πολύ νωρίς. Στον αντίποδα του δήθεν, οι Κοέν φτιάχνουν ταινίες τόσο πολυεπίπεδες σεναριακά που είναι σχεδόν νομοτελειακό να τις υποτιμάς στην πρώτη παρακολούθησή τους. Η καριέρα του Ντέιβ Βαν Ρονκ είναι σε τόσο μεγάλη κατιούσα που απόψε θα χρειαστεί να μοιραστεί τα έσοδα του μαγαζιού με τον Ντίλαν, οι Κοέν είναι μαζί οι Ντίλαν και οι Ντέιβ Βαν Ρονκ του σινεμά, είναι μαζί το εκρηκτικό ταλέντο της σκηνής τους και οι παραγνωρισμένοι αγαπημένοι των μυστών.

7) «Νymphomaniac»: Ο ορισμός της άνισης ταινίας, καθώς περιέχει από την μία κεφάλαια μπανάλ και ασήμαντα, και από την άλλη κεφάλαια που κανένας άλλος δημιουργός εκτός του Τριερ δεν θα μπορούσε να είχε συλλάβει. Η σκηνή π.χ. με τους δύο Aφρικάνους μετανάστες εραστές της Τζο είναι ιδιοφυής, καθώς ο Τρίερ παίρνει μια κλασική σεξουαλική φαντασίωση και την μετατρέπει σε υπαρξιακό καλαμπούρι. Μια φωτογραφία της σκηνής ήταν από αυτές που είχαν κυκλοφορήσει περισσότερο και δημιουργούσε στους θεατές την προκατειλημμένη υποψία ότι θα συνιστούσε μια από τις πιο προκλητικές με όρους σεξουαλικής απεικόνισης σκηνές της ταινίας. Η Τζο θέτει ως προαπαιτούμενο να μην μιλά τη γλώσσα των ανθρώπων αυτών και να βρίσκεται έτσι εξ ορισμού εκτός του βασιλείου της γλώσσας κατά την σεξουαλική επαφή μαζί τους. Καθώς όμως οι δυο τους τσακώνονται γυμνοί στη γλώσσα τους, η Τζο κοιτάζει τους σηκωμένους μαύρους φαλλούς τους, που έτσι απομυθοποιούνται, το μέγεθος και το χρώμα τους παύει να έχει τη συμβολική και φαντασιωτική του σημασία, παύει να έχει την κυρίαρχη σημασία που θα είχε σε οποιαδήποτε ερωτική σκηνή, μετατρεπόμενο σε ένα ακόμα κομμάτι σώματος, για την ακρίβεια σε ένα ακόμα αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ψυχοσωματικού συνόλου που είναι ο άνθρωπος, στο οποίο κυριαρχεί η γλώσσα και ο λόγος. Μπροστά στο Λόγο όλα είναι αστεία και δευτερεύοντα, να βγεις από το σύστημα της γλώσσας δεν γίνεται, ο άνθρωπος δεν κάνει σεξ ποτέ μόνο ενστικτωδώς και μόνο υπακούοντας στην φύση του, αυτού του είδους τη σχεδόν ζωώδη απελευθέρωση δεν μπορεί ποτέ να τη βιώσει, τα γεννητικά του όργανα θα είναι πάντα δέσμια του συστήματος των νοημάτων και των εννοιών του ανθρώπινου λόγου.

6) «Her»: Είναι λιγότερο έρωτας ο έρωτας για κάποια που δεν βλέπεις, για κάποια που δεν έχει πρόσωπο και σώμα; Μπορεί να ονομαστεί έρωτας; Δε συμβαίνει συχνά ήδη στη δική μας τεχνολογική πραγματικότητα; Το να αγαπάς τον άλλο ως πνεύμα είναι κατώτερη ή μήπως ανώτερη μορφή έρωτα; Και η ανθρώπινη παρουσία, η ανθρώπινη αύρα, η φυσική υπόσταση του άλλου; Ο Γιόακιν Φίνιξ κάνει στην αρχή της ταινίας σάιμπερ σεξ με αληθινό άνθρωπο που μόλις γνώρισε σε τσατ ρουμ, και είναι σεξ μηχανικό, ψεύτικο και γελοίο. Αληθινό και γεμάτο συναίθημα είναι το σεξ που θα κάνει με τη «Σαμάνθα», το λειτουργικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που έχει αγοράσει. Ο Σπάικ Τζόνζι εφευρίσκοντας τον ρομαντισμό του αύριο μιλά ταυτόχρονα και για το πως τα γκάτζετ στα χέρια μας μετατρέπονται σιγά σιγά στην πιο εξαρτησιακή διαπροσωπική μας σχέση.

(Διακόπτουμε την αντίστροφη μέτρηση, για να παρεκβάλλουμε 4 εύφημους μνείες:
  • Στο Lego Movie” για την μεταμοντέρνα καρδιά που αποκαλύπτει στο τέλος του, καθώς μας δείχνει, πως όταν ένα παιδί παίζει και φτιάχνει ιστορίες είναι μαζί παιδί, καλλιτέχνης και θεός, είναι με μια λέξη δημιουργός, αλλά η δημιουργία είναι ακριβώς παιχνίδι και ελευθερία και φαντασία που υπερβαίνει σύνορα, καλούπια, περιορισμούς και είδη.
  • Στο  “Snowpiercer” για την αριστουργηματική σκηνή στη γέφυρα Υekaterina. Τίποτα περισσότερο, δείτε την.
  • στο “Boyhood” γιατί μας παρουσιάζει εν τοις πράγμασι την ιστορία όλων μας όπως τη δημιουργεί ο χρόνος, χρησιμοποιώντας το καταλυτικότερο ειδικό εφέ: την μεταμόρφωσή μας.
  • Στο εκπληκτικό μονόπλανο του “Who goes there”, του επεισοδίου του “Τrue Detective” που ήταν μια ακόμη ένδειξη ότι ο Κάρι Φουκουνάγκα έκανε κάτι καινούριο στην νέα χρυσή εποχή της τηλεόρασης: καθιστά τη σκηνοθετική υπογραφή εξίσου καθοριστική με την υπογραφή του δημιουργού της σειράς)

5) «Foxcatcher»: Ο μεταμορφωμένος Μαρκ Ράφαλο, ο μεταμορφωμένος Τσάνιγκ Τέιτουμ, ο μεταμορφωμένος Στιβ Καρέλ, προσπαθούν να καταλάβουν ίσως και οι ίδιοι τι κάνουν σε αυτή την τόσο ιδιαίτερη ταινία του Μπένετ Μίλερ. Άλλοτε παλεύουν μεταξύ τους, άλλοτε αγκαλιάζονται με αγάπη, άλλοτε προσβάλλει ο ένας τον άλλον, άλλοτε πληγώνεται ο ένας από τον άλλον, άλλοτε στηρίζει ο ένας τον άλλον. Δυο αδέλφια ολυμπιονίκες κι ο ζάμπλουτος εκκεντρικός ευεργέτης τους. Ποιός είμαι στα αλήθεια; Αυτός που λέει το μετάλλιό μου; Αυτός που λέει η περιουσία μου; Αυτό που βλέπει ο κόσμος σε μένα; Τι βλέπει ο κόσμος σε μένα; Ποιός είμαι στα αλήθεια; Ποιές σκιές μου πέφτουν τόσο βαριές; Γιατί χτυπάω το κεφάλι μου στον καθρέφτη; Γιατί ελευθερώνω τα καθαρόαιμα; Πότε θα με ζητωκραυγάσει στα αλήθεια το κοινό; Και ως τι;

4) «Locke»: Ένας άντρας που οδηγεί ένα αυτοκίνητο. Αυτό και μόνο αυτό θα μας δείξει ο Στίβεν Νάιτ. Αυτό και μόνο αυτό δεν είναι απλά αρκετό, είναι κάτι πολύ παραπάνω. Ένας άντρας που οδηγεί ένα αυτοκίνητο αρκεί για να μας παραδώσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Δεν θα τρακάρει, δεν θα τρέξει δαιμονιωδώς να προλάβει κάτι δραματικό, θα πηγαίνει πάντα στο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας, ο οδηγός του ήταν άλλωστε πάντα τύπος και υπογραμμός, ο οδηγός του υπήρξε ο ορισμός του ανθρώπου που μπορείς πάνω του να βασιστείς και να χτίσεις. Και τώρα τα γκρεμίζει όλα. Ή μήπως όχι, ή μήπως προσπαθεί να χτίσει σταθερά ακόμη και στη πιο δύσκολη συνθήκη; Τι είδους αποφάσεις παίρνει αυτό το βράδυ και σε αυτό το ταξίδι ο Άιβαν Λοκ; Ένας άνθρωπος που παίρνει καθοριστικές αποφάσεις για τη ζωή του: γιατί να ψάχνουμε τη δραματικότητα στις εξτραβαγκάντσες και στους εντυπωσιασμούς; Ουσία, πυρήνας, νόημα. Κι ο Τομ Χάρντι στο τιμόνι, να οδηγεί όπως δεν οδήγησε άλλος ποτέ.

3) «Αmerican Hustle»: Στην καλύτερη φάση της καριέρας του, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ βρίσκεται ακριβώς εκεί που θέλει και φτιάχνει ακριβώς το σινεμά που έχει στο μυαλό και την καρδιά του. Παίρνει μια ιστορία ενός πραγματικού σκανδάλου κι αντιστρέφει το σημείο εστίασης,  χρησιμοποιώντας τα γεγονότα του σκανδάλου απλά ως πλαίσιο μέσα στο οποίο θα αναπτύξει την ψυχοσύνθεσή των ηρώων του. Βαθιά ανθρωποκεντρικός κινηματογράφος, ο Κρίστιαν Μπέιλ, η Έιμι Άνταμς, ο Μπράντλεϊ Κούπερ, η Τζένιφερ Λόρενς και ο Τζέρεμι Ρένερ συγκροτούν μια πινακοθήκη απόλυτα γόνιμη, μια πινακοθήκη όπου ο κάθε ένας από αυτούς τους ήρωες έχει σάρκα, οστά, αίμα, αντιφάσεις, δεν είναι άσπρος ή μαύρος όπως θα παρουσιάστηκε στην ειδησεογραφική κάλυψη του σκανδάλου, έχει μέσα του μια παλέτα χρωμάτων. Και αν κάτι μένει να αναρωτηθούμε, είναι αν ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι αυτός που μπορεί να διακρίνει και να μιλήσει για την παλέτα των χρωμάτων που έχουμε μέσα όλοι μας ή μήπως ο μεγάλος καλλιτέχνης είναι αυτός που εφευρίσκει παλέτες που οι περισσότεροι από μας μέσα μας δεν έχουμε.

2) «Ιστορίες για Αγρίους»: Έξι ιστορίες εκδίκησης. Τρεις επαρκείς και ικανοποιητικές και τρεις  που ο εκθαμβωτικού ταλέντου Αργεντίνος σκηνοθέτης Νταμιάν Σιφρόν πατάει το γκροτέσκ γκάζι στο τέρμα και μας χαρίζει ανεπανάληπτες στιγμές. Στην αριστουγηματική ιστορία με τους οδηγούς που τσακώνονται στο δρόμο, γελάς, και την ίδια ώρα που γελάς, σου εντυπώνεται όλη η κωμωδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η κλιμάκωση που φέρνει τον παραλογισμό. Ο Σιφρόν γελάει με τους ήρωές τους και ταυτόχρονα σέβεται το δράμα τους, ακριβώς επειδή γελάει μαζί τους. Το γέλιο δεν εκβιάζεται, βγαίνει αντικειμενικά από τα ολοένα και πιο παράλογα πράγματα που κάνουν. Ο Σιφρόν μας βάζει να γελάσουμε με το πόσο παρανοϊκά παράλογοι μπορούμε να γίνουμε μόλις ξυστεί λίγο η επιφάνεια του πολιτισμού. Δεν κρέμονται μόνο οι δυο τους από ένα γκρεμό, ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη κρέμεται από ένα γκρεμό, από τη στιγμή της σύλληψης ως τη στιγμή του θανάτου, οπότε και παύουμε επιτέλους να κρεμόμαστε. Κι αυτό, ναι, είναι αστείο.  

1) «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε»: Ο εαυτός μας και η κατασκευή του. Ο εαυτός της μικρής Έιμι και η αφήγησή του από τους γονείς της, συγγραφείς παιδικών βιβλίων βασισμένων στην μυθοπλαστική εκδοχή της παιδικής ηλικίας της κόρης τους. Ο εαυτός της ερωτευμένης Έιμι, ο εαυτός του φλερτ και της αρχής του έρωτα, ο καλύτερος δυνατός εαυτός της. Ο εαυτός της Έιμι που έχει δουλειά και ζει στη Νέα Υόρκη. Ο εαυτός της άνεργης Έιμι που ζει πια στην πόλη του άντρα της. Ο εαυτός της βαλτωμένης στο γάμο Έιμι. Ο εαυτός της Έιμι θύματος - ο εαυτός του κοριτσιού που εξαφανίστηκε. Ο εαυτός που προβάλλουν πια τα μίντια. Και ο εαυτός ο αληθινός της Έιμι. Ο αληθινός; Τι ακριβώς πάει να πει και από ποιές παραμέτρους κάθε φορά εξαρτάται; Και ο Νικ τι εαυτούς φέρνει σε αυτό το παιχνίδι; Ο Ντέιβιντ Φίντσερ παίρνει το ιδανικό σενάριο της Τζίλιαν Φλιν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημά της και θα χορογραφήσει το τέλειο ανδρόγυνο τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες. Μια ταινία είδους, που μόνο ταινία είδους δεν είναι. Δεν έχουμε να κάνουμε με δεξιοτεχνία και μαστοριά, έχουμε να κάνουμε με εξαπάτηση και τέχνη.

(Κείμενο γραμμένο για το ελculture)

Τρίτη, Δεκεμβρίου 23, 2014

Το διπλό καλό

To θρυλικό σλόγκαν «Ψεκάστε - Σκουπίστε - Τελειώσατε» αναβίωσε απόψε η ελληνική Δικαιοσύνη με το σκεπτικό: «Ψεκασμένοι; - Αρχειοθετείστε - Τελειώσαμε». Προτείνω μέχρι τις 29 του μηνός να αρχίσουμε να προσφέρουμε όλοι μας λεφτά σε βουλευτές για να ψηφίσουν Πρόεδρο. Δεν είναι ποινικά κολάσιμο, είναι αντίθετα τόσο ποινικά αδιάφορο που μπαίνει και στο Αρχείο σε χρόνο ντε τε. Εντάξει, αν τα δώσουμε και δεν μείνουμε μόνο στα λόγια, τότε ίσως να υπάρχει ένα ποινικό θέμα. Εκτός κι αν τα πάρει και δεν πει τίποτα βέβαια, οπότε θα έχει κάνει διπλό καλό: και στον τόπο που θα τον απαλλάξει από το άγος της πολιτικής αβεβαιότητας και στο πολίτευμα που δεν θα το έχει ρίξει στο βούρκο με τις καταγγελίες του.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 20, 2014

Δεκάλογος για μια Δωροδοκία



1. Από τα δεδομένα της πρώτης προεδρικής ψηφοφορίας και τα γενικότερα πλην της υπόθεσης Χαϊκάλη δεδομένα, προσωπικά δεν μου προκύπτει να υπάρχει κάποιο εν εξελίξει σχέδιο εξαγοράς βουλευτών.

2. Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να δει κανείς τις εδώ και καιρό προειδοποιήσεις και καταγγελίες για κουμπαράδες υπό δύο οπτικές γωνίες: χτυπήματα κάτω από τη ζώνη που ρίχνουν σκιές και λάσπη στην πολιτική ζωή της χώρας ή εντελώς εύλογο φόβο που είτε λειτούργησε τελικά αποτρεπτικά είτε όχι (ακόμη δηλαδή και αν δεν θα υπήρχε ούτως ή άλλως τέτοιο σχέδιο), πάντως ως φόβος λόγο ύπαρξης είχε και με το παραπάνω. Σαφώς και η οπτική μου γωνία είναι η δεύτερη.

3. Δεν ξέρω αν τον Αποστολόπουλο τον έβαλε κάποιος από την Κυβέρνηση, αν τον έβαλε κάποιος πλησίον της Κυβέρνησης αλλά εν αγνοία της, αν τον έβαλαν επιχειρηματίες και τραπεζίτες, αν ήταν  αεριτζής που ενεργούσε μόνος του προσφέροντας καλές υπηρεσίες ελπίζοντας κάπου στην πορεία να κονομήσει, ή ποιός τελικά τον έβαλε. Εκείνο που στάνταρ ξέρω είναι πώς αν υπήρχε σχέδιο εξαγοράς και αν ήταν να βάλουν κάποιον, πρόκειται ακριβώς -ακριβώς όμως- για τον ανθρωπότυπο λαμόγιου που θα έβαζαν. Ποιός θα προσέγγιζε δηλαδή για τέτοιες δουλειές, αν όχι ένας άνθρωπος που εμπιστεύονταν και ήξεραν οι Χαϊκάληδες; Ο Χρύσανθος ο Λαζαρίδης; Ο Μιχάλης ο Σάλλας;

4. « Όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα»: να λοιπόν, που η ατάκα η οποία σημάδεψε ολόκληρη την σημιτική εποχή, αλλά προϋπήρχε αυτής και επιβίωσε και μετά από αυτήν, έρχεται να καγχάσει φαρδιά - πλατιά στα μούτρα μας. Έχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση όπου ο βουλευτής πήγε και ξαναπήγε στον εισαγγελέα, έχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση που κλήθηκε η Ασφάλεια στο σπίτι του βουλευτή για να συλλάβει επ' αυτοφώρω τον δωροδοκούντα αλλά αυτός -προφανώς ειδοποιηθείς- τελευταία στιγμή την έκανε, έχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση όπου έχει καταγραφεί η συνομιλία κι εκεί ο Αποστολόπουλος λέει όσα λέει, όμως την αντιμετωπίζουμε σαν κάτι ήσσον και γραφικό, επειδή είναι ασόβαρος ο Χαϊκάλης και ψεκασμένος ο Καμμένος. 

5. Άρα, υποθετικά μιλώντας, win - win είναι το να πας να λαδώσεις ασόβαρο τύπο. Αν αυτός τα πιάσει όλα καλά. Αν δεν τα πιάσει το θέμα που θα παίξει στα ΜΜΕ είναι πόσο ασόβαρος είναι και άρα ανάξιος να δωροδοκηθεί στα σοβαρά. 

6. Καμία αντίρρηση, οπερέτα να βγαίνει η υπόθεση στο φως μέσω Λαζόπουλου, οπερέτα να πηγαίνει το υλικό στον Λαζόπουλο για να καθαρίσει τους βόμβους, αλλά όταν στην υπόθεση δωροδοκίας βουλευτή εσύ μας δείχνεις τον Λαζόπουλο, ο μόνος λόγος είναι γιατί δεν θες να μας δείξεις την υπόθεση δωροδοκίας. Αν τα τελευταία χρόνια το τηλεκήρυγμα του Λαζόπουλου ήταν φιλομνημονιακό, θα τον είχαν ανακηρύξει όγδοο σοφό της αρχαιότητας, θα ήταν τώρα υποψήφιος Πρόεδρος της δημοκρατίας και θα μας εγκαλούσαν για το πόσο σκανδαλώδες είναι να μην ψηφίζεται μια τέτοια θεόρατη μορφή του πνεύματος που τιμά την Ελλάδα. Λίγο πολύ στην προ μνημονίου εποχή με τόσο δέος και τόσο αποθεωτικά αντιμετωπιζόταν. Το αισθητικό τους πρόβλημα προέκυψε όταν δεν τους βόλεψε η πολιτική του θέση.

7. Ανεξάρτητα από το τί τελικά θα αποδειχθεί και τί όχι, η χθεσινή ημέρα, 19η Δεκεμβρίου του 2014, πρέπει να μείνει στην ιστορία λιγότερο ίσως για την αποκάλυψη μιας απόπειρας δωροδοκίας βουλευτή και περισσότερο για τη λυσσαλέα άμυνα και αντίσταση και εχθρότητα και παραπειστικότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η καταγγελία από όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία σχεδόν το πήραν προσωπικά, λες και εκείνα κατηγόρησαν ότι πήγαν να δωροδοκήσουν. Δεν σταματά να με εκπλήσσει και δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο απόλυτα και ολοκληρωτικά εξευτελισμένο είναι το εκπεμπόμενο δημοσιογραφικό προϊόν.

8. Από Βουδούρηδες, Παραστατίδηδες, Τζάκρες, Μιχελογιαννάκηδες και άλλους τέτοιους μόνο να χάσεις έχεις ως παράταξη. Σου προσφέρουν ψίχουλα και σου παίρνουν πάρα πολλά, πολύ περισσότερα ίσως από όσα φαντάζεσαι. Μετά και την τρίτη προεδρική ψηφοφορία η θέση τους είναι στα σκουπίδια.

9. Την ίδια ακριβώς εποχή που ο υπερκοριός της ΕΥΠ μπορεί να σε γράφει πια όταν πας για κατούρημα και που οι «νόμιμες συνακροάσεις» έχουν γίνει ψωμοτύρι, εκτός από το μονοπώλιο της βίας, το κράτος έχει αποκτήσει και το μονοπώλιο της υποκλοπής. Υπάρχει φαίνεται κάπου στο αξιακό και νομικό μας σύστημα κάποιο ιερό δικαίωμα ιδιωτικότητας και απορρήτου όταν πας να κάνεις το πολίτευμα μπουρδέλο αποπειρώμενος να δωροδοκήσεις βουλευτή.

10. «Διαφωνώ με την πρόθεσή σου να εξαγοράσεις βουλευτή, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να μείνει η μεταξύ σας συνομιλία ιδιωτική και να μην μεταδοθεί δημόσια». Οργουελταίρος.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 17, 2014

Πολιτική αβεβαιότητα

Πολιτική αβεβαιότητα: ολέθριων οικονομικών επιπτώσεων μέγεθος, που οδηγεί στην έλλειψη εμπιστοσύνης από τις αγορές και τους δανειστές, το οποίο ακόμη και αν βρίσκονταν τώρα οι 180, θα μας επισκεπτόταν πάλι το αργότερο σε 18 μήνες, καθώς η πολιτική αβεβαιότητα είναι η παιδική ασθένεια της δημοκρατίας, του παρωχημένου αυτού πολιτεύματος, στο οποίο ο λαός αποφασίζει πως προτιμά την μία ή την άλλη οικονομική πολιτική, ενώ είναι απόλυτα σαφές ότι δεν υπάρχει μία ή άλλη, υπάρχει μόνο μία, και για αυτό πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να ομονοήσουν στα βασικά και τα στοιχειώδη, στο ότι δηλαδή μπορεί να έχουν ίσως διαφορετικές απόψεις σε κάποια δευτερεύοντα θέματα, αλλά οικονομικά θα κάνουν μόνο αυτό που επιβάλλει η πραγματικότητα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2014

Ένα κι ένα κάνουν δύο

Πριν πέντε χρόνια προσπάθησαν να μας πείσουν -και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν- πως μπροστά στην πραγματικότητα των αριθμών και των οικονομικών μεγεθών το πολιτικό μπλα μπλα είναι άνευ σημασίας. Ήταν η οικονομία που είχε πια το πάνω χέρι ως πραγματικότητα και απέναντι σε αυτήν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα η πολιτική όφειλε βασικά να κάνει ένα πράγμα: να τη δει, να την αποδεχτεί ως τέτοια, να συμβιβαστεί με όσα εκείνη υπαγόρευε.
Πέντε χρόνια μνημονίου αργότερα, πέντε χρόνια μεταρρυθμίσεων αργότερα -που σημειωτέον επιβλήθηκαν από εμφανιζόμενη ως τεχνοκρατική τριμερή, που επιβλήθηκαν από οικονομολόγους ως οικονομικά φάρμακα μιας άρρωστης οικονομίας μακριά πια από τα φληναφήματα της πολιτικής διαχείρισης του επιστημονικού αυτού πεδίου που καλείται οικονομία- τί μας λένε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος από την προηγούμενη Δευτέρα και τί μας είπε κατά λέξη ο Στουρνάρας σήμερα: «Η κρίση των τελευταίων ημερών δεν έχει οικονομικά αίτια, αλλά αμιγώς πολιτικά, τα οποία σχετίζονται με τη δυνατότητα της παρούσας βουλής να εκλέξει πρόεδρο». Οικονομικά λοιπόν κατά την αφήγηση αυτή τα πράγματα πάνε αν όχι μια χαρά, πάντως πάρα πολύ καλά, πάρα πολύ καλύτερα από το παρελθόν, αλλά υπάρχει στον ορίζοντα ένα πολιτικό πρόβλημα που τα τινάζει όλα στον αέρα. Προσωπικά καθόλου δεν θα διαφωνήσω με την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής. Απλά ας δεχτούν κι αυτοί αναδρομικά πως τόσο πριν πέντε χρόνια όσο και πάντα η οικονομία δεν ήταν, ούτε είναι, ούτε ποτέ θα είναι, η μόνη φυσική πραγματικότητα ή μια μεταφυσική θεότητα, η οικονομία είναι ο τρόπος που αποφασίζουν οι κοινωνίες να παράξουν και να μοιράσουν τα αγαθά τους, ο τρόπος με τον οποίον αποφασίζουν πολιτικά οι κοινωνίες να πορευθούν και να ζήσουν.
Πέντε χρόνια λοιπόν μνημονιακών κυβερνήσεων που εφάρμοσαν μνημονιακές πολιτικές δεν κατόρθωσαν να μας βγάλουν από τα μνημόνια, πέντε χρόνια που έκαναν ό,τι τους έλεγαν δεν ήταν ικανά να ικανοποιήσουν τους δανειστές μας, δεν στάθηκαν αρκετά να πουν οκ, περάστε στην επόμενη φάση, έστω και αν και αυτή η επόμενη φάση θα ήταν απλά ένα λίγο πιο χαλαρό μνημόνιο με άλλο ή και ακριβώς το ίδιο όνομα. 
Εάν λοιπόν τελικά πάμε σε εκλογές το βασικό δίλημμα θα είναι το εξής: εάν δεν τους κάνουν ούτε οι δικοί τους, εάν ούτε το πολιτικό προσωπικό που συμμορφώθηκε επί πέντε χρόνια σε ό,τι του ζήτησαν δεν μπόρεσε να τους καλύψει, τότε τί ακριβώς θέλουν; Ένα ακόμη πιο πρόθυμο; Είναι αυτό δυνατόν; Όλοι το ξέρουμε πως όχι, αντικειμενικά δεν είναι. Ακόμη ριζικότερες μνημονιακές αλλαγές για να χορτάσουν; Αφού δεν χορταίνουν. Αφού τελικά δεν γίνεται να είναι το πρόγραμμά τους λάθος και ο νεοφιλελευθερισμός του λάθος και η γερμανοκρατία τους λάθος, αφού λάθος τελικά θα αποδειχθεί πως ήταν ότι μας δέχθηκαν κάποτε στη νομισματική τους ένωση και εμάς και όποιους άλλους αποφασίσουν στην πορεία ότι τους είναι βαρίδι.
Πέντε χρόνια μετά ο ελληνικός λαός δείχνει δημοσκοπικά έτοιμος να ψηφίσει ένα αριστερό κόμμα. Εκείνο με μια σειρά κινήσεις του την τελευταία διετία έδειχνε διατεθειμένο να βάλει μπόλικο νερό στο κρασί του και απλά να διαπραγματευθεί αληθινά. Και αυτό κρίθηκε από τους δανειστές μας απαράδεκτο και αυτό κρίθηκε από τα τεχνοκρατικά διευθυντήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης πολιτικά σκανδαλώδες και για αυτό σχηματίζεται τώρα ένα σκηνικό παγίδευσης ώστε να έρθει η νέα κυβέρνηση στην εξουσία και να της πουν υπόγραψε μέσα σε δυο βδομάδες όσα δεν υπέγραψαν καν οι άλλοι ή σου κόβουμε τα πόδια.
Ε, κόφτε τα μας. Αλλά αν μας τα κόψετε δεν θα μας τα κόψετε επειδή κουβαλάμε έναν μολυσματικό ιό, αλλά είτε επειδή πέντε χρόνια σωτηρίας της χώρας και επιτυχίας ήταν ένα τεράστιο οικονομικό ψέμμμα, είτε επειδή δεν ανέχεστε οι λαοί να ψηφίζουν μια κυβέρνηση που δεν σας αρέσει.  
Είτε είστε λοιπόν οι απόλυτοι οικονομικοί απατεώνες, είτε ό,τι πιο αντιδημοκρατικό έχει γνωρίσει η Ευρώπη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, είτε και τα δύο ταυτόχρονα.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

This be the post

Με το που γεννήθηκε του έστειλαν τηλεγράφημα: 
We will fuck you up -  Στοπ -
Υπογραφή "Υοur mum and dad" - Στοπ.
Θεώρησαν πως έτσι ήταν καλυμμένοι·
άλλωστε δεν ήξερε ακόμα να διαβάζει
ή να αναλύει γιατί είναι όπως είναι
(κι όχι για παράδειγμα κάπως αλλιώς,
με ένα διαφορετικό φακ απ,
εκ διαφορετικών γονέων εκπορευόμενο).
   Έτυχε να πεθάνει νέος,
he may not meant to, but he did.
Aποπειράθηκε να αναστηθεί πολλάκις,
αλλά Θεός δεν ήταν,
εκτός από κάποιες λίγες φορές στη φαντασία του
κι από ακόμη λιγότερες στη φαντασία κάποιων άλλων,
την άλλοτε φωτεινή
κι άλλοτε ολοσκότεινη.
This be the post είπε,
αλλά δεν υπήρχαν πια ποστ,
ούτε Επιθυμία και Λόγος να τα γεννούν
σαν μαμ και νταντ,
σαν γεννήτορες και γαμητές τους,
φορτώνοντάς τα αθελά τους
τα προπατορικά κουσούρια τους
(όπως για παράδειγμα τα ποστ εκείνου
που ήταν φωνή και σιωπή μαζί,
που ήταν δηλαδή φωνή 
άνευ ήχου φυσικού και παρουσία φυσικής,
άνευ άρα της φυσικής ενόχλησης
που ίσως εκ γενετής συνιστούσε).
Η ντροπή.
Οι λέξεις που έντυναν τον γυμνό βασιλιά
τώρα γίνονται παιδί που κραυγάζει
«γύμνια».
Η ντροπή·
και το νάρκισσου το υπέρ βωμών και εστιών κατενάτσιο
 (η λέξη «νάρκισσος» είναι ως γνωστόν σύνθετη,
αποτελούμενη από το ουσιαστικό «νάρκη»
και το ακρωνύμιο «sos»).
 Η ντροπή.
   Όταν νομίσει πως τα κατάλαβε όλα
θα σταματήσει να γράφει
και θα αρχίσει να τραγουδά αγγελόφωνα
ποιήματα αγγλόφωνα,
προπλάσματα λέξεων
και προπάντων ήχους βρεφικούς.
Κι αν θα είναι ήδη αργά,
αν θα έχει γίνει προ πολλού irrelevant
σε οτιδήποτε αφορά τους άλλους,
θα είναι ταυτόχρονα και νωρίς,
αφού ποτέ δεν είναι αργά
να γίνεις σχετικός για τον εαυτό σου,
αφού ποτέ δεν είναι αργά
να φτιάξεις τη σχέση σου με εσένα
και να πάψεις να ντρέπεσαι
που είσαι εσύ.
Η ντροπή.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 13, 2014

ταινίες

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2014

Η επανεύρεση του νοήματος

Δημοκρατία σημαίνει αυτό που τελικά συνέβη σήμερα. Πρώτα και κύρια δημοκρατία σημαίνει ουσία. Απαραίτητος, ενδεχομένως κι απόλυτα απαραίτητος ο τύπος, αρκεί να την υπηρετεί και να μην την αποδιώχνει. Τύποις λοιπόν αν πέθαινε ο Νίκος Ρωμανός την ίδια δημοκρατία θα εξακολουθούσαμε να έχουμε. Προφανέστατα και δεν θα την είχαμε. Όπως άλλη δημοκρατία είχαμε πριν τη δολοφονία Γρηγορόπουλου κι άλλη μετά. Όπως ακόμη πιο προφανώς άλλη δημοκρατία είχαμε πριν την έλευση της τρόικας και των μνημονίων και εντελώς, μα εντελώς, μα εντελώς άλλη -και μάλιστα όχι μόνο ουσία αλλά και τύποις- μετά.
Μακάρι η σημερινή ημέρα ανακούφισης και χαράς, να αρχίσει να σημαίνει την επανεύρεση ενός νοήματος κι ενός συστήματος αξιών που το πολίτευμα έδειχνε να είχε εκχωρήσει. Και δεν έχει σημασία αν με όσα λέω διαφωνεί ο ίδιος ο Ρωμανός και η μερίδα της πολιτικής σκέψης στην οποία ανήκει. Ή μάλλον έχει θετική σημασία. 
«O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Όχι η επιβολή του νόμου και της τάξης, ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου· αυτό συνιστά την καρδιά του πολιτεύματος. Όποιου δεν του αρέσει ας πάρει τα τανκς του και ας επιβάλλει άλλο. Όχι η ισοπέδωση των ασθενέστερων ανθρώπων στο όνομα οποιασδήποτε δημοσιονομικής πειθαρχίας και υποταγής στις «αφόρητες πιέσεις των δανειστών μας», ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου· αυτό συνιστά την -βάναυσα τρωθείσα- καρδιά του πολιτεύματος.
Όπως βρέθηκε τρόπος να ιεραρχηθεί υψηλότερα όλων η αξία μιας ανθρώπινης ζωής, έτσι πρέπει να βρεθεί τρόπος να ιεραρχηθεί υψηλότερα όλων ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του κάθε Έλληνα πολίτη, που είναι πάνω απ' όλα πολίτης μιας δημοκρατίας και όχι μιας αποικίας χρέους, που η αξία του δηλαδή δεν είναι οικονομικό αλλά άλλης τάξης μέγεθος, που η αξία του πρέπει να μπει πάνω από τις κάθε μορφής κτηνωδίες, είτε αυτές διεκπεραιώνονται από όσους φορούν τη στολή των οργάνων καταστολής είτε αυτές διεκπεραιώνονται από όσους φορούν τα κοστούμια των εκπροσώπων της τρόικας. 

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2014

Η κορακοζωή εδώ τελειώνει

Mερικά σαξές στόρι είναι τόσο επιτυχημένα που παίρνουν παράταση και για τη νέα χρόνια, πιθανότατα όχι επίτηδες αλλά εξ ανάγκης, ωστόσο δεν είναι καθόλου απαραίτητο η πλήρης ανατροπή (έως το σημείο του εξευτελισμού) του αρχικού σχεδιασμού τους να τους βγει σε κακό, αντίθετα, αν στηρίζονταν στις τεράστιες επιτυχίες τους και την ευημερία που έφεραν στη χώρα, τότε ήταν που θα πήγαιναν εντελώς άκλαφτοι, τώρα όμως η επανάληψη του παλιού μεγάλου σουξέ στόρι του 12, του χάους που θα έρθει αν φύγουν, του τραπεζικού κραχ, της φυγής των κεφαλαίων κλπ, μπορεί να μην αναιρέσει τη δική τους άκλαφτη φυγή, έχουν όμως τη βάσιμη πεποίθηση ότι θα ψαλιδίσει όσο χρειάζεται την εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. 
Ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ, αν υπάρχει μια και μόνη ελπίδα να διαπραγματευθεί με τον τρόπο που πρέπει και με τίποτα λιγότερο από αυτόν, είναι αν στερηθεί το άλλοθι του ότι δεν είναι αυτοδύναμος και ότι άρα οφείλει να συμβιβαστεί πρώτα εσωτερικά με τον όποιο κυβερνητικό του εταίρο και ύστερα να περάσει στο δεύτερο επίπεδο του εξωτερικού συμβιβασμού.
Αλλά ίσως και να προτρέχουμε. Ας μην ξεγράφουμε ακόμη εντελώς το ενδεχόμενο εύρεσης των προθύμων 180, ας μην ξεγράφουμε ακόμη εντελώς τη δυνατότητα παράτασης της κορακοζωής τους. 

Σάββατο, Δεκεμβρίου 06, 2014

Παριστάνοντας τους αναρχικούς

Μπορώ να καταλάβω τους εντελώς δεξιούς και τους απλά σκατόψυχους, αυτούς δηλαδή που είτε θέλουν να πεθάνει ο Ρωμανός, είτε δεν θα τους πειράξει αν πεθάνει, είτε θα τους πειράξει μεν αλλά έχουν αποφασίσει πως ιεραρχούνται άλλα αγαθά πάνω από τη ζωή του, είτε τους πειράξει - δεν τους πειράξει θα σπεύσουν να αποδώσουν το θάνατό του σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από το κράτος.
Μπορώ να καταλάβω αυτούς που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο «δεν ασχολούνται με την πολιτική», αυτούς που θα πληροφορηθούν μετά τον θάνατό του την ύπαρξή του και την απεργία του, αυτούς που μπορεί να πουν επί του θέματος την μια ή την άλλη άποψη αλλά βασικά δεν ασχολούνται με αυτά και δεν θα ασχολούνται είτε πάρουν την εξουσία συνταγματάρχες Έλληνες είτε συνταγματάρχες Γερμανοί είτε συνταγματάρχες εξωγήινοι, αυτοί θα ασχολούνται με τη δουλειά τους, τα προσωπικά τους, τα κουτσομπολιά και τα χόμπι τους, πάντως όχι, δεν θα ασχολούνται με την κοινωνία και την πολιτική, θα παραμένουν φανατικοί ιδιώτες.
Μπορώ να καταλάβω τους σαν τον Ρωμανό, όσους εμπνέει συνολικά και όχι περιστασιακά και λόγω μόδας ο Ρωμανός, όσους το βλέπουν συνολικά με όρους ρήξης, όσους το ζουν συνολικά σαν ρήξη.
Μπορώ να καταλάβω δυσκολότερα εμάς, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, αυτό το απροσδιόριστο και ίσως διαρκώς μεταβαλλόμενο αναλόγως ηλικίας και ταξικών συνθηκών εμείς, που θέλουμε να είμαστε κι εντός κι εκτός κι επί τ' αυτά, και με τον Ρωμανό αλλά και με τα σπίτια μας, και με τον αναβρασμό, την οργή και το ξέσπασμά της αλλά τελικά - τελικά και με την κάποια τάξη, και με την έκρηξη αλλά και με την κοινωνική ειρήνη, και με το ένα και με το άλλο, και δεν ξέρω τελικά με τί είμαστε, ίσως είμαστε με τους μπάτσους κατά βάθος, σίγουρα όχι τους τωρινούς, σε καμία περίπτωση τους κτηνώδεις τωρινούς, αλλά με τους διαχρονικούς ίσως ναι, κι αύριο που μπορεί να έρθουμε στην εξουσία εμείς ίσως δούμε και τη δική τους αναγκαιότητα με άλλο μάτι, δεν γίνεται να επικρατεί και αναρχία, δημοκρατία έχουμε, θεσμούς έχουμε, νόμους έχουμε, το μόνο που μένει είναι να τους εφαρμόζουμε δίκαια κι ανθρώπινα κι αλληλέγγυα κι αριστερά.