Τετάρτη, Δεκεμβρίου 17, 2014

Πολιτική αβεβαιότητα

Πολιτική αβεβαιότητα: ολέθριων οικονομικών επιπτώσεων μέγεθος, που οδηγεί στην έλλειψη εμπιστοσύνης από τις αγορές και τους δανειστές, το οποίο ακόμη και αν βρίσκονταν τώρα οι 180, θα μας επισκεπτόταν πάλι το αργότερο σε 18 μήνες, καθώς η πολιτική αβεβαιότητα είναι η παιδική ασθένεια της δημοκρατίας, του παρωχημένου αυτού πολιτεύματος, στο οποίο ο λαός αποφασίζει πως προτιμά την μία ή την άλλη οικονομική πολιτική, ενώ είναι απόλυτα σαφές ότι δεν υπάρχει μία ή άλλη, υπάρχει μόνο μία, και για αυτό πρέπει όλες οι πολιτικές δυνάμεις να ομονοήσουν στα βασικά και τα στοιχειώδη, στο ότι δηλαδή μπορεί να έχουν ίσως διαφορετικές απόψεις σε κάποια δευτερεύοντα θέματα, αλλά οικονομικά θα κάνουν μόνο αυτό που επιβάλλει η πραγματικότητα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2014

Ένα κι ένα κάνουν δύο

Πριν πέντε χρόνια προσπάθησαν να μας πείσουν -και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν- πως μπροστά στην πραγματικότητα των αριθμών και των οικονομικών μεγεθών το πολιτικό μπλα μπλα είναι άνευ σημασίας. Ήταν η οικονομία που είχε πια το πάνω χέρι ως πραγματικότητα και απέναντι σε αυτήν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα η πολιτική όφειλε βασικά να κάνει ένα πράγμα: να τη δει, να την αποδεχτεί ως τέτοια, να συμβιβαστεί με όσα εκείνη υπαγόρευε.
Πέντε χρόνια μνημονίου αργότερα, πέντε χρόνια μεταρρυθμίσεων αργότερα -που σημειωτέον επιβλήθηκαν από εμφανιζόμενη ως τεχνοκρατική τριμερή, που επιβλήθηκαν από οικονομολόγους ως οικονομικά φάρμακα μιας άρρωστης οικονομίας μακριά πια από τα φληναφήματα της πολιτικής διαχείρισης του επιστημονικού αυτού πεδίου που καλείται οικονομία- τί μας λένε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος από την προηγούμενη Δευτέρα και τί μας είπε κατά λέξη ο Στουρνάρας σήμερα: «Η κρίση των τελευταίων ημερών δεν έχει οικονομικά αίτια, αλλά αμιγώς πολιτικά, τα οποία σχετίζονται με τη δυνατότητα της παρούσας βουλής να εκλέξει πρόεδρο». Οικονομικά λοιπόν κατά την αφήγηση αυτή τα πράγματα πάνε αν όχι μια χαρά, πάντως πάρα πολύ καλά, πάρα πολύ καλύτερα από το παρελθόν, αλλά υπάρχει στον ορίζοντα ένα πολιτικό πρόβλημα που τα τινάζει όλα στον αέρα. Προσωπικά καθόλου δεν θα διαφωνήσω με την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής. Απλά ας δεχτούν κι αυτοί αναδρομικά πως τόσο πριν πέντε χρόνια όσο και πάντα η οικονομία δεν ήταν, ούτε είναι, ούτε ποτέ θα είναι, η μόνη φυσική πραγματικότητα ή μια μεταφυσική θεότητα, η οικονομία είναι ο τρόπος που αποφασίζουν οι κοινωνίες να παράξουν και να μοιράσουν τα αγαθά τους, ο τρόπος με τον οποίον αποφασίζουν πολιτικά οι κοινωνίες να πορευθούν και να ζήσουν.
Πέντε χρόνια λοιπόν μνημονιακών κυβερνήσεων που εφάρμοσαν μνημονιακές πολιτικές δεν κατόρθωσαν να μας βγάλουν από τα μνημόνια, πέντε χρόνια που έκαναν ό,τι τους έλεγαν δεν ήταν ικανά να ικανοποιήσουν τους δανειστές μας, δεν στάθηκαν αρκετά να πουν οκ, περάστε στην επόμενη φάση, έστω και αν και αυτή η επόμενη φάση θα ήταν απλά ένα λίγο πιο χαλαρό μνημόνιο με άλλο ή και ακριβώς το ίδιο όνομα. 
Εάν λοιπόν τελικά πάμε σε εκλογές το βασικό δίλημμα θα είναι το εξής: εάν δεν τους κάνουν ούτε οι δικοί τους, εάν ούτε το πολιτικό προσωπικό που συμμορφώθηκε επί πέντε χρόνια σε ό,τι του ζήτησαν δεν μπόρεσε να τους καλύψει, τότε τί ακριβώς θέλουν; Ένα ακόμη πιο πρόθυμο; Είναι αυτό δυνατόν; Όλοι το ξέρουμε πως όχι, αντικειμενικά δεν είναι. Ακόμη ριζικότερες μνημονιακές αλλαγές για να χορτάσουν; Αφού δεν χορταίνουν. Αφού τελικά δεν γίνεται να είναι το πρόγραμμά τους λάθος και ο νεοφιλελευθερισμός του λάθος και η γερμανοκρατία τους λάθος, αφού λάθος τελικά θα αποδειχθεί πως ήταν ότι μας δέχθηκαν κάποτε στη νομισματική τους ένωση και εμάς και όποιους άλλους αποφασίσουν στην πορεία ότι τους είναι βαρίδι.
Πέντε χρόνια μετά ο ελληνικός λαός δείχνει δημοσκοπικά έτοιμος να ψηφίσει ένα αριστερό κόμμα. Εκείνο με μια σειρά κινήσεις του την τελευταία διετία έδειχνε διατεθειμένο να βάλει μπόλικο νερό στο κρασί του και απλά να διαπραγματευθεί αληθινά. Και αυτό κρίθηκε από τους δανειστές μας απαράδεκτο και αυτό κρίθηκε από τα τεχνοκρατικά διευθυντήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης πολιτικά σκανδαλώδες και για αυτό σχηματίζεται τώρα ένα σκηνικό παγίδευσης ώστε να έρθει η νέα κυβέρνηση στην εξουσία και να της πουν υπόγραψε μέσα σε δυο βδομάδες όσα δεν υπέγραψαν καν οι άλλοι ή σου κόβουμε τα πόδια.
Ε, κόφτε τα μας. Αλλά αν μας τα κόψετε δεν θα μας τα κόψετε επειδή κουβαλάμε έναν μολυσματικό ιό, αλλά είτε επειδή πέντε χρόνια σωτηρίας της χώρας και επιτυχίας ήταν ένα τεράστιο οικονομικό ψέμμμα, είτε επειδή δεν ανέχεστε οι λαοί να ψηφίζουν μια κυβέρνηση που δεν σας αρέσει.  
Είτε είστε λοιπόν οι απόλυτοι οικονομικοί απατεώνες, είτε ό,τι πιο αντιδημοκρατικό έχει γνωρίσει η Ευρώπη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, είτε και τα δύο ταυτόχρονα.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

This be the post

Με το που γεννήθηκε του έστειλαν τηλεγράφημα: 
We will fuck you up -  Στοπ -
Υπογραφή "Υοur mum and dad" - Στοπ.
Θεώρησαν πως έτσι ήταν καλυμμένοι·
άλλωστε δεν ήξερε ακόμα να διαβάζει
ή να αναλύει γιατί είναι όπως είναι
(κι όχι για παράδειγμα κάπως αλλιώς,
με ένα διαφορετικό φακ απ,
εκ διαφορετικών γονέων εκπορευόμενο).
   Έτυχε να πεθάνει νέος,
he may not meant to, but he did.
Aποπειράθηκε να αναστηθεί πολλάκις,
αλλά Θεός δεν ήταν,
εκτός από κάποιες λίγες φορές στη φαντασία του
κι από ακόμη λιγότερες στη φαντασία κάποιων άλλων,
την άλλοτε φωτεινή
κι άλλοτε ολοσκότεινη.
This be the post είπε,
αλλά δεν υπήρχαν πια ποστ,
ούτε Επιθυμία και Λόγος να τα γεννούν
σαν μαμ και νταντ,
σαν γεννήτορες και γαμητές τους,
φορτώνοντάς τα αθελά τους
τα προπατορικά κουσούρια τους
(όπως για παράδειγμα τα ποστ εκείνου
που ήταν φωνή και σιωπή μαζί,
που ήταν δηλαδή φωνή 
άνευ ήχου φυσικού και παρουσία φυσικής,
άνευ άρα της φυσικής ενόχλησης
που ίσως εκ γενετής συνιστούσε).
Η ντροπή.
Οι λέξεις που έντυναν τον γυμνό βασιλιά
τώρα γίνονται παιδί που κραυγάζει
«γύμνια».
Η ντροπή·
και το νάρκισσου το υπέρ βωμών και εστιών κατενάτσιο
 (η λέξη «νάρκισσος» είναι ως γνωστόν σύνθετη,
αποτελούμενη από το ουσιαστικό «νάρκη»
και το ακρωνύμιο «sos»).
 Η ντροπή.
   Όταν νομίσει πως τα κατάλαβε όλα
θα σταματήσει να γράφει
και θα αρχίσει να τραγουδά αγγελόφωνα
ποιήματα αγγλόφωνα,
προπλάσματα λέξεων
και προπάντων ήχους βρεφικούς.
Κι αν θα είναι ήδη αργά,
αν θα έχει γίνει προ πολλού irrelevant
σε οτιδήποτε αφορά τους άλλους,
θα είναι ταυτόχρονα και νωρίς,
αφού ποτέ δεν είναι αργά
να γίνεις σχετικός για τον εαυτό σου,
αφού ποτέ δεν είναι αργά
να φτιάξεις τη σχέση σου με εσένα
και να πάψεις να ντρέπεσαι
που είσαι εσύ.
Η ντροπή.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 13, 2014

ταινίες

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2014

Η επανεύρεση του νοήματος

Δημοκρατία σημαίνει αυτό που τελικά συνέβη σήμερα. Πρώτα και κύρια δημοκρατία σημαίνει ουσία. Απαραίτητος, ενδεχομένως κι απόλυτα απαραίτητος ο τύπος, αρκεί να την υπηρετεί και να μην την αποδιώχνει. Τύποις λοιπόν αν πέθαινε ο Νίκος Ρωμανός την ίδια δημοκρατία θα εξακολουθούσαμε να έχουμε. Προφανέστατα και δεν θα την είχαμε. Όπως άλλη δημοκρατία είχαμε πριν τη δολοφονία Γρηγορόπουλου κι άλλη μετά. Όπως ακόμη πιο προφανώς άλλη δημοκρατία είχαμε πριν την έλευση της τρόικας και των μνημονίων και εντελώς, μα εντελώς, μα εντελώς άλλη -και μάλιστα όχι μόνο ουσία αλλά και τύποις- μετά.
Μακάρι η σημερινή ημέρα ανακούφισης και χαράς, να αρχίσει να σημαίνει την επανεύρεση ενός νοήματος κι ενός συστήματος αξιών που το πολίτευμα έδειχνε να είχε εκχωρήσει. Και δεν έχει σημασία αν με όσα λέω διαφωνεί ο ίδιος ο Ρωμανός και η μερίδα της πολιτικής σκέψης στην οποία ανήκει. Ή μάλλον έχει θετική σημασία. 
«O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Όχι η επιβολή του νόμου και της τάξης, ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου· αυτό συνιστά την καρδιά του πολιτεύματος. Όποιου δεν του αρέσει ας πάρει τα τανκς του και ας επιβάλλει άλλο. Όχι η ισοπέδωση των ασθενέστερων ανθρώπων στο όνομα οποιασδήποτε δημοσιονομικής πειθαρχίας και υποταγής στις «αφόρητες πιέσεις των δανειστών μας», ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου· αυτό συνιστά την -βάναυσα τρωθείσα- καρδιά του πολιτεύματος.
Όπως βρέθηκε τρόπος να ιεραρχηθεί υψηλότερα όλων η αξία μιας ανθρώπινης ζωής, έτσι πρέπει να βρεθεί τρόπος να ιεραρχηθεί υψηλότερα όλων ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του κάθε Έλληνα πολίτη, που είναι πάνω απ' όλα πολίτης μιας δημοκρατίας και όχι μιας αποικίας χρέους, που η αξία του δηλαδή δεν είναι οικονομικό αλλά άλλης τάξης μέγεθος, που η αξία του πρέπει να μπει πάνω από τις κάθε μορφής κτηνωδίες, είτε αυτές διεκπεραιώνονται από όσους φορούν τη στολή των οργάνων καταστολής είτε αυτές διεκπεραιώνονται από όσους φορούν τα κοστούμια των εκπροσώπων της τρόικας. 

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2014

Η κορακοζωή εδώ τελειώνει

Mερικά σαξές στόρι είναι τόσο επιτυχημένα που παίρνουν παράταση και για τη νέα χρόνια, πιθανότατα όχι επίτηδες αλλά εξ ανάγκης, ωστόσο δεν είναι καθόλου απαραίτητο η πλήρης ανατροπή (έως το σημείο του εξευτελισμού) του αρχικού σχεδιασμού τους να τους βγει σε κακό, αντίθετα, αν στηρίζονταν στις τεράστιες επιτυχίες τους και την ευημερία που έφεραν στη χώρα, τότε ήταν που θα πήγαιναν εντελώς άκλαφτοι, τώρα όμως η επανάληψη του παλιού μεγάλου σουξέ στόρι του 12, του χάους που θα έρθει αν φύγουν, του τραπεζικού κραχ, της φυγής των κεφαλαίων κλπ, μπορεί να μην αναιρέσει τη δική τους άκλαφτη φυγή, έχουν όμως τη βάσιμη πεποίθηση ότι θα ψαλιδίσει όσο χρειάζεται την εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. 
Ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ, αν υπάρχει μια και μόνη ελπίδα να διαπραγματευθεί με τον τρόπο που πρέπει και με τίποτα λιγότερο από αυτόν, είναι αν στερηθεί το άλλοθι του ότι δεν είναι αυτοδύναμος και ότι άρα οφείλει να συμβιβαστεί πρώτα εσωτερικά με τον όποιο κυβερνητικό του εταίρο και ύστερα να περάσει στο δεύτερο επίπεδο του εξωτερικού συμβιβασμού.
Αλλά ίσως και να προτρέχουμε. Ας μην ξεγράφουμε ακόμη εντελώς το ενδεχόμενο εύρεσης των προθύμων 180, ας μην ξεγράφουμε ακόμη εντελώς τη δυνατότητα παράτασης της κορακοζωής τους. 

Σάββατο, Δεκεμβρίου 06, 2014

Παριστάνοντας τους αναρχικούς

Μπορώ να καταλάβω τους εντελώς δεξιούς και τους απλά σκατόψυχους, αυτούς δηλαδή που είτε θέλουν να πεθάνει ο Ρωμανός, είτε δεν θα τους πειράξει αν πεθάνει, είτε θα τους πειράξει μεν αλλά έχουν αποφασίσει πως ιεραρχούνται άλλα αγαθά πάνω από τη ζωή του, είτε τους πειράξει - δεν τους πειράξει θα σπεύσουν να αποδώσουν το θάνατό του σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από το κράτος.
Μπορώ να καταλάβω αυτούς που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο «δεν ασχολούνται με την πολιτική», αυτούς που θα πληροφορηθούν μετά τον θάνατό του την ύπαρξή του και την απεργία του, αυτούς που μπορεί να πουν επί του θέματος την μια ή την άλλη άποψη αλλά βασικά δεν ασχολούνται με αυτά και δεν θα ασχολούνται είτε πάρουν την εξουσία συνταγματάρχες Έλληνες είτε συνταγματάρχες Γερμανοί είτε συνταγματάρχες εξωγήινοι, αυτοί θα ασχολούνται με τη δουλειά τους, τα προσωπικά τους, τα κουτσομπολιά και τα χόμπι τους, πάντως όχι, δεν θα ασχολούνται με την κοινωνία και την πολιτική, θα παραμένουν φανατικοί ιδιώτες.
Μπορώ να καταλάβω τους σαν τον Ρωμανό, όσους εμπνέει συνολικά και όχι περιστασιακά και λόγω μόδας ο Ρωμανός, όσους το βλέπουν συνολικά με όρους ρήξης, όσους το ζουν συνολικά σαν ρήξη.
Μπορώ να καταλάβω δυσκολότερα εμάς, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, αυτό το απροσδιόριστο και ίσως διαρκώς μεταβαλλόμενο αναλόγως ηλικίας και ταξικών συνθηκών εμείς, που θέλουμε να είμαστε κι εντός κι εκτός κι επί τ' αυτά, και με τον Ρωμανό αλλά και με τα σπίτια μας, και με τον αναβρασμό, την οργή και το ξέσπασμά της αλλά τελικά - τελικά και με την κάποια τάξη, και με την έκρηξη αλλά και με την κοινωνική ειρήνη, και με το ένα και με το άλλο, και δεν ξέρω τελικά με τί είμαστε, ίσως είμαστε με τους μπάτσους κατά βάθος, σίγουρα όχι τους τωρινούς, σε καμία περίπτωση τους κτηνώδεις τωρινούς, αλλά με τους διαχρονικούς ίσως ναι, κι αύριο που μπορεί να έρθουμε στην εξουσία εμείς ίσως δούμε και τη δική τους αναγκαιότητα με άλλο μάτι, δεν γίνεται να επικρατεί και αναρχία, δημοκρατία έχουμε, θεσμούς έχουμε, νόμους έχουμε, το μόνο που μένει είναι να τους εφαρμόζουμε δίκαια κι ανθρώπινα κι αλληλέγγυα κι αριστερά.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 05, 2014

Γιούνκερ Θεέ, πάρε τις ΠΑΕ

Στον μαινόμενο πόλεμο Μαρινάκη – Μελισσανίδη, υποθέτω πως λίγοι φανατικοί οπαδοί παίρνουν ευθέως το μέρος του ενός ή του άλλου και πως οι περισσότεροι δεν παίρνουν το μέρος κανενός, είτε νιώθοντας έκπληξη και ανακατωσούρα στο στομάχι, είτε πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα τον μιθριδατισμό τους και τον κυνική θεώρηση των πραγμάτων, χαρακτηριστικά στα οποία το ίδιο το σύστημα του ελληνικού ποδοσφαίρου τους εκπαίδευσε. Νομίζω όμως πως εν προκειμένω η προσφορότερη στάση είναι να πάρουμε το μέρος και των δύο, είναι αυτή την φορά να δώσουμε όσο περισσότερο δίκιο και στους δύο, λέγοντας «Να αγιάσει το στόμα σου, Βαγγέλη», «Να αγιάσει το στόμα σου, Δημήτρη», μόνο τα δικά σας αγιασμένα στόματα μπορούν να πιάσουν το όνομα του άλλου. Αν δεν μπορεί να μιλήσει κανένας άλλος για τον Μελισσανίδη με αυτόν τον τρόπο, ας μιλήσει τουλάχιστον ο Μαρινάκης. Κι αν δεν μπορεί να μιλήσει κανένας άλλος για τον Μαρινάκη με αυτόν τον τρόπο, ας μιλήσει τουλάχιστον ο Μελισσανίδης. Ας γίνει μια τίμια μάχη μεταξύ αυτών των επιφανών εκπροσώπων της οικονομικής εξουσίας και ας κερδίσει ο καλύτερος. Ή ας γίνει μια άτιμη μάχη και ας κερδίσει ο χειρότερος. Κι όλες οι υπόλοιπες εξουσίες ας κάνουμε χάζι και εξέδρα. Η δικαστική να παρακολουθεί διακριτικά και με κατανόηση, η νομοθετική να είναι σε ετοιμότητα να βάλει καμιά άσχετη υπέρ τους τροπολογία, η εκτελεστική να συναγελάζεται και να απονέμει πλακέτες, ο Τύπος να σφυρίζει κλέφτικα (ή έστω επιχειρηματικά) κι όσο για τον κυρίαρχο ελληνικό λαό (που ψήφισε άλλωστε σαρωτικά Θρύλο στον Πειραιά και Μπέο στο Βόλο) πάντα θα θέλει για την ομάδα της καρδιάς του έναν Τίγρη ή έναν Μαρινάκη, έναν Κόκκαλη ή έναν Δημητράκη Γιαννακόπουλο, να την προστατεύουν και να την ισχυροποιούν.
Τις τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει λειτουργήσει ως ένας τεράστιος διαφθορέας συνειδήσεων, έχει νομιμοποιήσει συνειδησιακά ένα κλίμα «Σε κλέβω άρα είμαι μάγκας - Σε κλέβω άρα είσαι μαλάκας - Σε κλέβω και εσύ είσαι αυτός που πρέπει να ντρέπεται». Πόση ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς μπορούμε όμως να διαγνώσουμε σε αυτήν την παθογένεια; Όχι και τόση, ε; Κι έτσι, επειδή εδώ δεν υπάρχει χώρος για την καθεστωτική σπέκουλα, δεν θα ασχοληθούμε και πολύ. Για αυτή την ιδιαιτερότητα της μη κανονικής μας χώρας δεν θα επιμείνει κανένας διαφωτιστής και κανένας μεταρρυθμιστής. Είναι κρίμα γιατί όταν βγαίνει τόσο πολύ το σκατό στην επιφάνεια, αυτές οι τακτικές μεξικανικών καρτέλ και σικελικής μαφίας, θα μπορούσαν να κολλήσουν γάντι στα περί ιδιαιτεροτήτων και μη κανονικής χώρας, αλλά νά που παραδόξως αυτά δεν ενοχλούν, το πόσο προνεωτερική είναι η κοινωνία μας έρχεται ως επιχείρημα μόνο αν είναι να κοπούν μισθοί, συντάξεις κι εργατικά δικαιώματα
Κι επίσης, στην καταδίκη της βίας από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, δεν υπάρχει μόνο ο αστερίσκος της εξαίρεσης της κρατικής βίας. Όλη αυτή η επιχειρηματολογία για το μονοπώλιό της, για το πόσο απαραίτητο είναι, για το πόσο προφυλάσσει τη δημοκρατία μας, για το πόσο έχουμε συνεννοηθεί ότι τη βία την ασκεί μόνο το κράτος, πηγαίνει αν όχι περίπατο, πάντως σε ένα πολύ διακριτικό μέρος όταν οι ψίθυροι και οι υποψίες αφορούν μεγαλοεπιχειρηματίες: τότε η βία δεν συγκινεί, δεν προκαλεί ανατριχίλα ή διάρρηξη ιματίων. Και αν έχουν χτυπηθεί τόσες πολλές φορές και δημοσιογράφοι του αθλητικού Τύπου, σιγά. Δεν έγινε και τίποτα. Δεν είναι δηλαδή όπως στην περίπτωστη της Athens Voice που το χτύπημα έγινε από εχθρούς της ελευθερίας της έκφρασης. Κακώς λοιπόν νομίζαμε πως μόνο η στολή ηδονίζει τον κάθε καθεστωτικό δημοσιολογούντα. Η στολή τον ηδονίζει ως έκφραση της εξουσίας. Και η μη ένστολη βία μια χαρά μπορεί να μείνει ασχολίαστη και ακαταδίκαστη από τον ίδιο, όταν από πίσω της υπάρχει οικονομική εξουσία.
Αλλά ας αφήσουμε την μπρουτάλ εκδοχή του ελληνικού καπιταλισμού. Για την Wind δεν έχει ακουστεί κάτι για πρακτικές της νύχτας, ο Λάτσης δεν απειλεί τηλεφωνικά με τσιμεντώματα, ούτε το όνομα του Δημήτρη Δασκαλόπουλου φέρεται αναμεμιγμένο σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση. Στην υπόθεση Lux Leaks συναντάμε την εξευγενισμένη εκδοχή του καπιταλισμού. Καμία ιδιαιτερότητα, καμία παθογένεια, αντίθετα ο τρόπος ακριβώς που λειτουργεί παγκοσμίως το παιχνίδι, ο τρόπος ακριβώς που είναι δομημένο το σύστημα. Σε αυτή την κανονική καινούρια χώρα που επαγγέλλονται οι μεταρρυθμιστές, τι συμβαίνει με το φορολογικό καθεστώς; Ένα μόνο τέρας υπάρχει στη δημόσια ρητορική, το «τέρας της φοροδιαφυγής». Η φοροαποφυγή δεν συνιστά κανένα τέρας, η φοροαποφυγή θα μένει στα σκοτάδια της εγχώριας δημόσιας συζήτησης, ακόμα και όταν έρχεται με μια διεθνή δημοσιογραφική έρευνα στο φως.
Eίναι ο ίδιος ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ που μας ανακοίνωνε την Άνοιξη του 2010 ότι το πάρτι τελείωσε, το πάρτι του να έχουμε αυτόν τον εγχώριο νοσηρό καπιταλισμό που παρήγαγε ολοένα και μεγαλύτερα ελλείμματα. Στο σωστό το πάρτι, το της εξωχώριας χώρας του ή των όποιων άλλων φορολογικών παραδείσων, στο σωστό παγκόσμιο πάρτι τρώνε όσο το δυνατόν λιγότεροι, υπάρχει όσο το δυνατόν μικρότερη διάχυση του πλούτου, στο σωστό το πάρτι η αναδιανομή γίνεται συνεχώς προς όφελος του κεφαλαίου. Όσο περισσότερο ψηλά στην τροφική αλυσίδα είσαι, τόσο περισσότερα θα είναι αυτά που θα πάρεις μαύρα (είναι προφανώς π.χ οι μεγαλοδικηγόροι ή μεγαλοοτιδήποτε εκείνοι που μεγαλοφοροδιαφεύγουν) και όταν φτάνεις στην κορυφή της η φοροδιαφυγή καθίσταται περιττή, δεν χρειάζεται πια να παραβείς κανέναν νόμο, το μόνο που χρειάζεται είναι να θέσεις στην υπηρεσία σου τους νόμους, το μόνο που χρειάζεται είναι να πεις πως παιδιά εγώ το κεφάλαιό μου δεν το έχω για να το δίνω σε φόρους, το κεφάλαιό μου το έχω για να το προστατεύω, για να το προφυλάσσω, για να το αυγατίζω. Πλήρωνε εσύ τους φόρους σου, όσο ισοπεδωτικοί κι αν είναι, μέχρι να ισοπεδωθείς εντελώς κι όσο για μένα μην τυχόν και με απειλήσεις, γιατί τότε θα πάρω τα καράβια μου και τα κεφάλαιά μου και θα τα πάω αλλού. Έλα να με βρεις να με φορολογήσεις. Είναι αυτό ακριβώς που ως «παγκοσμιοποιημένη οικονομία» έρχεται να περιγράψει ένα σύστημα δήθεν αυτοματοποιημένο και φυσικό, ένα σύστημα εκτός ελέγχου. Κι αυτός ο τρόπος λειτουργίας είναι απόλυτα κρίσμο να παραμένει εκτός εκλογών ή δημοψηφισμάτων. Είναι ο τρόπος ελιγμού και προστασίας του κεφαλαίου που ξέφευγε και θα ξεφεύγει από τη λαϊκή βούληση. Αυτά τα θέματα που όντως μας αφορούν και πονάνε, θα βρίσκονται πάντα σε επίπεδα ανομιμοποίητα, ακριβώς γιατί είναι τόσο τερατωδώς άδικα και δυσανάλογα, που ποτέ και κανένας λαός δεν θα τα νομιμοποιούσε. Για το πάρτι που δεν θα τελειώσει ποτέ, δεν χρειάζεται λοιπόν να παρανομήσεις. Μπορείς απλά να νομοθετήσεις παραθυράκια.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 04, 2014

Enters Toby

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα τρομερά και φοβερά στην επικαιρότητα, έχει τώρα η γενιά μου να ασχολείται και με το σοκ του Τόμπι. Έρχεται από το πουθενά ο παλιοεβραίος ο Πολ ο Λιμπερστάιν να τσιτάρει τις ατάκες που του έγραψε ο άλλος παλιοεβραίος ο Σόρκιν, για να μας προφητέψει το τέλος του κόσμου, τί να μας το προφητέψει δηλαδή, να μας το παρουσιάσει σαν αναπόδραστο επιστημονικό δεδομένο.
Εδώ το βιντεάκι και πάρε και τον αυθεντικό διάλογο, θα τον μετέφραζα αλλά είναι μεγάλος και βαριέμαι και δεν προλαβαίνω, άλλωστε καταστρέφεται κι η πλάση:
WILL McAVOY: Mr. Westbrook, you've spent most of your professional career as a climate scientist in the public sector.
RICHARD WESTBROOK: Yes, 10 years as a supervisory management analyst in the Office of Environmental Information. And before that, I was a program specialist in the EPA's Resource Management Division.
McAVOY: And you have a PhD in climate science from Stanford.
WESTBROOK: Yes, and another in chemistry with a masters in biology.
McAVOY: Okay. Tell us about the findings in the report that was just released.
WESTBROOK: The latest measurements taken at Mauna Loa in Hawaii indicate a CO2 level of 400 parts per million.
McAVOY: Just so we know what we're talking about, if you were a doctor and we were the patient, what's your prognosis? 1000 years? 2000 years?
WESTBROOK: A person has already been born who will die due to catastrophic failure of the planet.
McAVOY: Okay, can you expand on that?
WESTBROOK: Sure. The last time there was this much CO2 in the air, the oceans were 80 feet higher than they are now. Two things you should know Half the world's population lives within 120 miles of an ocean.
McAVOY: And the other?
WESTBROOK: Humans can't breathe under water.
McAVOY: You're saying the situation's dire?
WESTBROOK: Not exactly. Your house is burning to the ground, the situation's dire. Your house has already burned to the ground, the situation's over.
McAVOY: So what can we do to reverse this?
WESTBROOK: There's a lot we could do.
McAVOY: Good.
WESTBROOK: If it were 20 years ago or even 10 years ago. But now No.
McAVOY: Can you make an analogy that might help us understand?
WESTBROOK: Sure. It's as if you're sitting in your car in your garage with the engine running and the door closed and you've slipped into unconsciousness. And that's it.
McAVOY: What if someone comes and opens the door?
WESTBROOK: You're already dead.
McAVOY: What if the person got there in time?
WESTBROOK: You'd be saved.
McAVOY: Okay. So now what's the CO2 equivalent of the getting there on time?
WESTBROOK: Shutting off the car 20 years ago.
McAVOY: You sound like you're saying it's hopeless.
WESTBROOK: Yeah.
McAVOY: Is that the administration's position or yours?
WESTBROOK: There isn't a position on this any more than there's a position on the temperature at which water boils.
McAVOY: The administration...clean coal, nuclear power, raising fuel economy standards and building a more efficient electrical grid.
WESTBROOK: Yes.
McAVOY: And?
WESTBROOK: That would have been great.
McAVOY: Let's see if we can't find a better spin. People are starting their weekends. The report says we can release without the effects being calamitous.
WESTBROOK: It says we can only release 565 gigatons.
McAVOY: So, what if we only release 564?
WESTBROOK: Well, then we would have a reasonable shot at some form of dystopian, post-apocalyptic life. But the carbon dioxide in the oil that we've already leased is 2,795 gigatons. So...
McAVOY: What would all this look like?
WESTBROOK: Well, mass migrations, food and water shortages, spread of deadly disease, endless wildfires. Way too many to keep under control. Storms that have the power to level cities, blacken out the sky, and create permanent darkness.
McAVOY: Are you gonna get in trouble for saying this publicly?
WESTBROOK: Who cares?
McAVOY: Mr. Westbrook, we want to inform people, but we don't want to alarm them. Can you give us a reason to be optimistic?
WESTBROOK: Well, that's the thing, Will. Americans are optimistic by nature. And if we face this problem head on, if we listen to our best scientists, and act decisively and passionately, I still don't see any way we can survive.
McAVOY: Okay, Richard Westbrook, Deputy Assistant Administrator of the EPA. Thank you for joining us.
WESTBROOK: Thanks for having me.
McAVOY: This is News Night. We'll be back right after this.
Κατάλαβες; Όχι μόνο καταστρέφεται ο κόσμος σε καμιά κατοσταριά χρόνια, αλλά το διασκεδάζουν οι τόμπηδες, τέτοια μεγαλομανία σαν του Σόρκιν δεν ξανάδε ο ντουνιάς, θέλει να μας ενημερώσει πρώτος πως το έργο λήγει οσονούπω και το κάνει και με μαύρο χιούμορ, «Μπορείτε να μας δώσετε ένα λόγο να είμαστε αισιόδοξοι;», «Άκου Γουίλ, εμείς οι Αμερικάνοι είμαστε αισιόδοξοι εκ φύσεως και αν αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα κατάματα, αν ακούσουμε τους καλύτερους επιστήμονές μας και δράσουμε αποφασιστικά και παθιασμένα και πάλι δεν βλέπω κανένα τρόπο να επιζήσουμε».
Στο "Interstellar" λένε κάπου αυτό ακριβώς, πως η ανθρωπότητα αδυνατεί να σκεφτεί σοβαρά, να τρομάξει σοβαρά και να αγχωθεί σοβαρά με ορίζοντα μελλοντικών γενιών, πως ουσιαστικά η δυνατότητά μας να νιώσουμε κάτι αφορά εμάς και τα παιδιά μας άντε και τα εγγόνια μας αν έχουμε, κι έρχεται τώρα ο Τόμπι να πει πως δεν είναι ζήτημα χιλιετιών η καταστροφή του πλανήτη, αλλά πως έχει ήδη γεννηθεί ο άνθρωπος που θα πεθάνει εξαιτίας της.
Ήμασταν που λες εδώ και περνούσαμε ωραία καθώς τσακωνόμασταν για τη σωτηρία ή την καταστροφή της χώρας, μέχρι που μπήκε στο δελτίο ειδήσεων ο Τόμπι και μας είπε ότι όλα τέλειωσαν, αν όχι για μας, πάντως για τα παιδιά μας και σίγουρα για τα εγγόνια μας.
Η δυστοπία έρχεται.
ure.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 28, 2014

Η ζαριά του θανάτου

Για μια κυβέρνηση που δεν παραπαίει απλώς αλλά κάτι πολύ παρακάτω, για μια κυβέρνηση που στάλα συμπάθειας δεν της δείχνουν οι φίλοι, εταίροι και δανειστές μας επιφυλάσσοντάς της διαρκή ξεφτιλίκια επιπέδου Καννών (και δη χωρίς να τους έχει θυμώσει κανένα δημοψήφισμα), για μια κυβέρνηση που σύρεται και διασύρεται κι ετοιμάζεται για την τελική κωλοτούμπα - επισφράγιση των μνημονίων που κάθε μέρα έσκιζε μέχρι να αναστηθούν και να τη σκίσουν αυτά,
όση  πυγμή της λείπει προς τα έξω, τόση κι άλλη τόση είναι έτοιμη να δείξει προς τα μέσα,
αφού θα προσπαθήσει να κρατηθεί από παντού, από κάθε πιθανή ή απίθανη, αληθινή ή τεχνητή, εστία έντασης
και στο πλαίσιο αυτό είναι προφανώς διατεθειμένη να πετάξει στα σκυλιά το σώμα του Νίκου Ρωμανού.
Αν τον ταϊσει με το ζόρι ή αν αυτός σταματήσει την απεργία πείνας, νικήτρια θα είναι στα μάτια του προνομιακού της κοινού,
αν αυτός πεθάνει, τότε θα έχει ρίξει την μεγάλη της ζαριά, μήπως και με όσα επακολουθήσουν κατορθώσει να γαντζωθεί στην εξουσία για πολύ ακόμα ή στη χειρότερη μπορέσει να περιορίσει την έκταση της επικείμενης εκλογικής της συντριβής.
Και κάπως έτσι, αντί να τρέμει το θάνατο ενός 21χρονου απεργού πείνας, μάλλον τον προσδοκά.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 27, 2014

Άντε και γαμήσου Facebook

Ένα πρώτο πολύ εύλογο ερώτημα είναι το εξής: γιατί να θέλει κανείς να εξακολουθήσει να είναι μέλος ενός οργανισμού που τον διώχνει και ξαναδιώχνει και ξαναδιώχνει; Γιατί ας πούμε να  προβληματίζομαι αν πρέπει ή δεν πρέπει να ικανοποιήσω τις απαιτήσεις του Facebook, ώστε να επανενεργοποιήσει το λογαριασμό μου; Γιατί δεν σιχαίνομαι οριστικά να τους διαολοστείλω, γιατί δεν απαξιώ πλέον να ξαναμπώ εγώ εκεί; 
Μια πρώτη πολύ αληθινή απάντηση είναι: επειδή είμαι τζάνκι.
Αρκεί όμως αυτό ως απάντηση και εξηγεί τα πάντα;
Όχι, ούτε αρκεί ούτε τα εξηγεί.
Γιατί μια δεύτερη απάντηση είναι πως ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης με τέτοια εξωφρενική διάδοση και επιδραστικότητα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτικό κλαμπ, που όποιον θέλει δέχεται στις τάξεις του και όποιον δεν θέλει όχι, όπως δεν είναι δυνατόν οι όροι που επιβάλλει να είναι τόσο οψιγενείς και δυσανάλογοι, έως και ασύμβατοι με τη φύση του ίντερνετ και κατασταλτικοί της ελευθερίας του λόγου. Αν το Facebook είχε όρο ότι δεν δέχεται εγγραφές από νέγρους ή από μουσουλμάνους θα ισχυριζόταν κανείς σοβαρά πως ιδιωτική εταιρία είναι κι ό,τι θέλει κάνει; Μα άλλο το παράδειγμα που λέω κι άλλο η περίπτωση της ψευδωνυμίας; Σύμφωνοι, άλλο. Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα έπαυε να είναι ιδιωτική εταιρία; Κι όταν μια εταιρία δέχεται και με το παραπάνω να εγγράφει εκατομμύρια ψευδώνυμα μέλη χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο, είναι κάπως προβληματικό όταν μια δεκαετία αργότερα και αφού πρώτα έχει γιγαντωθεί ασύλληπτα και αποκτήσει δεσπόζουσα θέση παγκοσμίως, χάριν και σε αυτή την ευκολία και μη παρεμπόδιση, να θυμάται αίφνης πως τη ψευδωνυμία δεν μπορεί να την κάνει ανεκτή. Και ούτε ξέρω ούτε με απασχολεί ούτε τελικά έχει ιδιαίτερη νομική σημασία αν το είχε ή δεν το είχε διατυπωμένο κάπου ως όρο, κάπου που κανείς ποτέ δεν πάτησε να δει, γιατί δεν χρειάστηκε να πατήσει, γιατί με δυο κλικ μπορούσε να ανοίξει το λογαριασμό του και να μην τον ενοχλήσει ποτέ κανείς για χρόνια. Α ναι· και στο μεταξύ να γίνει και τζάνκι.
Δεν είναι ιδιωτικός χώρος το Facebook. Είναι μια ιδιωτική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία όμως έχει εν τοις πράγμασι καταστεί δημόσιος χώρος επικοινωνίας και διακίνησης ιδεών και πληροφοριών, και ως τέτοιος μόνο πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Αυτά τώρα, το 2014. Αν το 2016 μια άλλη πλατφόρμα έχει πάρει τη θέση της και το Facebook έχει γίνει παρωχημένο και ρετρό, τότε θα έχουμε ίσως μιας άλλης τάξης κουβέντα.
Και σε κάθε περίπτωση κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο τoυ Πάλο Άλτο, όταν μετά από χρόνια το Facebook θυμάται ότι είμαι ψευδώνυμος και ο τρόπος που με αντιμετωπίζει είναι να εξαφανίζει ξαφνικά και απροειδοποίητα την πνευματική μου ιδιοκτησία ετών, καθώς κι τις συνομιλίες και την προσωπική επικοινωνία ετών, λες και είναι αμπελοχώραφά του, λες κι αυτό δεν ήταν απλά η πλατφόρμα, λες και αυτό ήταν που έγραφε όσα έγραφα εγώ εκεί, λες και είναι δικά του, απαιτώντας μου εκβιαστικά να του στείλω ταυτότητα, κρατώντας ως λάφυρα το παρελθόν μου και τα προϊόντα της διανοίας μου και αποκλείοντας με από έναν ολόκληρο κόσμο διάδρασης και επικοινωνίας, που προφανώς και όχι νομοτελειακά, αλλά στην πράξη, ναι, εκεί υπάρχει και εκεί διαδραματίζεται, για όσο ακόμα διαδραματίζεται εκεί, μέχρι να καταστεί σε μια μέρα, ένα χρόνο ή μια δεκαετία κι αυτό παρωχημένο και ρετρό.
Τη σκάναρα λοιπόν την ταυτότητά μου και περιμένω να δω πότε θα υποκύψω στο αίτημα να με φακελώσει.
Πιθανότατα πάρα πολύ σύντομα.
Αλλά μέχρι τότε, άντε και γαμήσου Facebook, κι εσύ κι ο ισοπεδωτικά καφκικός σου τρόπος.
Νοτιοκορεάτικο ήταν το ψευδώνυμό μου, αλλά ξέρω, αν δεν μου αρέσει η παρεχόμενη ελευθερία της έκφρασης, μπορώ πάντα να πάω στη Βόρεια Κορέα.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 21, 2014

Σαν μπαλαρίνα

Στις κυλιόμενες ανόδου του μετρό στέκεται στην αριστερή πλευρά. Οι βιαστικοί που είναι έτοιμοι να την προγκήξουν αντιλαμβάνονται ότι ξεκαρδίζεται μόνη της διαρκώς στα γέλια. Το μυαλό της βιάζεται περισσότερο από το δικό τους, το μυαλό της είναι ήδη κάπου αλλού. Ξαφνικά δεν βιάζονται και τόσο, ξαφνικά μπορούν να περιμένουν, ξαφνικά ίσως συνειδητοποιούν πως η ανάγκη να κερδίσεις τέσσερα δευτερόλεπτα σε μια κυλιόμενη σκάλα δεν είναι λιγότερο τρέλα, ξαφνικά ίσως καταλαβαίνουν πως στο τέλος αυτής της σκάλας δεν υπάρχει καμία κρυμμένη κορυφή.
Όταν τελειώνουν οι κυλιόμενες την ακολουθώ. Δεν φοράει παπούτσια, φοράει καλτσάκια πολύχρωμα, όχι ζευγάρι, άλλη κάλτσα στο δεξί άλλη στο αριστερό, περπατώντας στις μύτες, σαν μπαλαρίνα ενός χορού που κανείς δεν θέλει να χορέψει, γιατί δεν είναι μόνο ο χορός των ολομόναχων, είναι κι ο χορός ενός επιτηδευμένου γέλιου που δεν λέει να τελειώσει, ενός γέλιου που χλευάζει τον κόσμο, την τρέλα και τη λογική μαζί.


Πιο μετά, σε ένα βαγόνι, αυτός ο παπουτσωμένος τριαντάρης διαβάζει την αγγλόφωνη οικονομική εφημερίδα του, χωρίς να σηκώσει δευτερόλεπτο το κεφάλι του, αφοσιωμένος βαθιά στη λογοτεχνία της, στις ευκαιρίες κέρδους που πιθανόν να βρίσκονται ανάμεσα στις γραμμές της, αρκεί να τις εξορύξει εγκαίρως, αρκεί να κάνει τη σωστή κίνηση τη σωστή στιγμή, αρκεί να χορέψει σαν μπαλαρίνα ανάμεσα στα ρίσκα και τις αποδόσεις. Kι αν τυχόν το πετύχει, τότε αυτός ο κόσμος θα αξίζει ένα γέλιο εντελώς διαφορετικό, ένα γέλιο δοξαστικό της λογικής του και της τρέλας του, ένα γέλιο που αντί να χλευάζει τα πάντα, θα χλευάζει μόνο εκείνους που δεν ήξεραν σε ποιόν χορό να πάρουν μέρος.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 20, 2014

Το όνομα που μας πήραν

Έτυχε να ξεναγηθώ πριν λίγες μέρες με ένα γκρουπ στο Μουσείο της Ακρόπολης. Σε μια φάση ο ξεναγός μάς δείχνει και μάς μιλά για την αντιθετική κίνηση στο σώμα των αγαλμάτων της κλασικής περιόδου, που στηρίζονται στο ένα πόδι και το άλλο τείνει μπροστά, που εν πάση περιπτώσει δεν εξαντλείται μόνο σε αυτό το γνώρισμα και δεν το μεταφέρω τώρα ικανοποιητικά, αλλά ήταν πάντως μια προσπάθεια των αρχαίων Ελλήνων καλλιτεχνών να σπάσουν την ακινησία και να καταστήσουν πιο ζωντανά τα δημιουργήματά τους. Μας εξηγεί ότι αυτό είχε τόσο ανεξίτηλη επίδραση, ώστε είκοσι αιώνες αργότερα το εφάρμοσαν οι καλλιτέχνες της Αναγέννησης και ονομάστηκε μάλιστα «contrapposto».
Tότε μια κυρία από το γκρουπ ρωτάει: «Γιατί όμως; Γιατί αφού ήταν ελληνική σύλληψη μάς πήραν το όνομα;». Και σκέφτομαι ότι είναι ακριβώς αυτή η ερώτηση, αυτό ακριβώς το τόσο άκυρο παράπονο, αυτό ακριβώς το σύνδρομο της αδικίας εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει μόνο δέος (ή, αν το πάρουμε αλλιώς, και υπερηφάνεια), που αν το εφαρμόσεις στην μεγάλη του εικόνα φανερώνει όλην την με στρεβλή έννοια ιδιοκτησιακή σχέση που έχουμε για την πολιτιστική μας κληρονομιά, φανερώνει το πόσο στενόμυαλα και στείρα εσωτερικεύουμε την ιστορία του τόπου μας, φανερώνει το πόσο φοβικά έχουμε συγκροτήσει την ταυτότητά μας σε σχέση με αυτή.
(Κείμενο γραμμένο για το ελculture)

Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2014

Πρωταγωνιστές: ο πιλότος

Πλάνο από τον πιλότο των «Πρωταγωνιστών». Μολονότι η εκπομπή έκανε πάταγο το μακρινό 1973, χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να ωριμάσουν οι συνθήκες για τους Calexico και τη σιχασιά για τους κομματικούς μηχανισμούς εντός και εκτός Πανεπιστημίων.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 14, 2014

Πέμπτη, Νοεμβρίου 13, 2014

Αυτά που ξέρατε τελειώσαν

'Ελα, πάμε:
1) Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χ. Αθανασίου τόνισε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης «πρέπει να αντιληφθεί ότι υπάρχουν νόμοι και θα εφαρμόζονται». «Θα αντιληφθείτε ότι υπάρχουν νόμοι, κράτος δικαίου», είπε, προσθέτοντας ότι «αυτά που ξέρατε τελείωσαν».
 συνδυαζόμενο με το:
2) Την μία μέρα ψηφίζουν νόμο για την πληρωμή των 100/72 δόσεων, διατυμπανίζουν και διαφημίζουν ότι στο νόμο περιλαμβάνεται ο ΕΝΦΙΑ και ο φόρος εισοδήματος και την επόμενη, την επόμενη, την επόμενη, αδελφέ μου, την επόμενη, τον παίρνουν πίσω, έρχονται να φέρουν τροπολογία που θα την ψηφίσουν αύριο οι γενναίοι βουλευτές της συμπολίτευσης και η οποία λέει ότι δεν περιλαμβάνονται αυτά, γιατί τους ειδοποίησε η τρόικα να το πάρουν πίσω και αυτοί το παίρνουν. Ούτε σε προτεκτοράτα δεν υπήρχε τέτοια εξ αποστάσεως διακυβέρνηση, ούτε σε προτεκτοράτα δεν υπήρχε τέτοιος αδιαμεσολάβητος από τις τοπικές αρχές έλεγχος. Όταν η «διαπραγμάτευση» φτάνει σε τέτοιο επίπεδο δικής τους ταπείνωσης, δικής τους επικοινωνιακής σφαλιάρας, δικού τους εξευτελισμού, αντιλαμβάνεται κανείς σε τι επίπεδο κινείται γενικότερα.
 Έλα, πάμε λοιπόν,
έλα να μιλήσουμε για νομιμότητα, για νόμους και κράτος δικαίου. 
Έλα να πούμε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου
είναι όντως αληθινή κυβέρνηση, αυτεξούσια,
έλα να λατρέψουμε όλοι μαζί τη νομιμότητα,
αυτή της μίας ημέρας
ή αυτή που την επόμενη αλλάζει,
με διαδικασίες ούτε καν συνοπτικές,
λιγότερο από συνοπτικές,
με διαδικασίες διαπόμπευσης,
τους βγάζει η τρόικα στο κλαρί και τους διαπομπεύει,
αλύπητα τους χτυπάει και τους ξεφτιλίζει,
αυτούς τους εθνικά υπερήφανους,
αυτούς τους προασπιστές της νομιμότητας,
αυτές τις θλιβερές μαριονέτες
με το ανάστημα ανθυπομυρμηγκιού,
αυτούς τους απερίγραπτους λακέδες.
Φτου σας.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 10, 2014

Νομία Reloaded



Για το σκέλος του τρόπου κάλυψης -ή για την ακρίβεια μη κάλυψης- του σκανδάλου LUXLEAKS από τον ελληνικό Τύπο θα μπορούσες να αφιερώσεις δύο λεπτά από τη ζωή σου, να πατήσεις το λινκ και να διαβάσεις το ρεπορτάζ του Press Project.
Για το σκέλος της ουσίας του LUXLEAKS, θα αντιγράψω ένα ποστ μου απ' τον μακρινό Απρίλη του 11, επισημαίνοντας μόνο επιπρόσθετα πως, κατά το φτωχό μου το μυαλό, αν τέτοιου είδους δομικά ζητήματα του καπιταλισμού έμπαιναν σε ειδικά δημοψηφίσματα, δεν θα υπήρχε χώρα στον πλανήτη, όσα καντάρια πλύσης εγκεφάλου ή εκφοβισμού κι αν έμπαιναν στη ζυγαριά, όπου τα ποσοστά δεν θα ήταν συντριπτικά εναντίον τους. 
Στα ράφια με τα ξένα περιοδικά, το μάτι πέφτει σε αυτό το εξώφυλλο. To Βloomberg Businessweek μας ενημερώνει ότι στη σελίδα 45 μπορούμε να μάθουμε
ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΟΡΟΥΣ.
Επειδή ξέρω πόσο προπέτης είσαι, σε προφυλάσσω από την πτώση στη λούμπα της ανέξοδης αριστερολογίας: Το περιοδικό δεν προπαγανδίζει την ανομία, καλέ μου. Απλά παραθέτει «11 παραθυράκια, παραθυρίσκους και παραθυρούλια -όλα απολύτως νόμιμα- τα οποία χρησιμοποιούν οι πιο πλούσιοι Αμερικάνοι».
Mια ατάκα που έχω ξαναποστάρει και ξαναεπικαλεστεί είναι αυτή του μεγαλοδικηγόρου του φορολογικού δικαίου Τζιν Χάκμαν προς τον Τομ Κρουζ στην «Φίρμα»: «Ποιά είναι τελικά η διαφορά μεταξύ φοροαπαλλαγής και φοροδιαφυγής:
α) Ό,τι ορίζει η εκάστοτε ισχύουσα φορολογική νομοθεσία;
β) Ένας έξυπνος δικηγόρος;
γ) Δέκα χρόνια στη φυλακή;
δ) Όλα τα παραπάνω;».
Τότε με τις off shore του Βουλγαράκη κολλήσαμε όλοι στο ότι το νόμιμο δεν είναι απαραιτήτως και ηθικό. Διακρίνοντας ανάμεσα στις δύο έννοιες θεωρήσαμε ότι είχαμε κάνει το καθήκον μας. Ως τι όμως άραγε; Ως ηθικοί αξιολογητές; Το πρωταρχικό καθήκον μας θα ήταν το καθήκον που έχουμε ως πολίτες. Το πρωταρχικό καθήκον μας θα ήταν όχι να ξεμπερδέψουμε αποφαινόμενοι πως το νόμιμο δεν είναι πάντοτε και ηθικό, αλλά να αναρωτηθούμε συνεπώς πώς γίνεται το ανήθικο να είναι και νόμιμο. Πώς γίνεται να πρωτογίνεται νόμιμο και πώς γίνεται να εξακολουθεί να παραμένει νόμιμο.
Το καθήκον που έχουμε παγκοσμίως οι πολίτες όλων των δημοκρατιών είναι κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε τι σόι σύστημα είναι αυτό που επιτρέπει στους πλουσιότερους πολίτες να χρησιμοποιούν 11 παραθυράκια, παραθυρίσκους και παραθυρούλια
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΦΟΡΟΥΣ.
Το καθήκον που έχουμε ειδικά ως Έλληνες πολίτες είναι αφενός να σταματήσουμε να φοροδιαφεύγουμε, αλλά αφετέρου -και ταυτόχρονα- να καγχάζουμε δυνατά εναντίον όλων των εφαρμοστών και των υμνητών νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αν όχι γενικά, σίγουρα πάντως όταν τις εφαρμόζουν και τις υμνούν επικαλούμενοι επιχειρήματα ηθικής χροιάς.
Επελάστε τώρα που είμαστε εύκαιροι και παραζαλισμένοι, αλλά φορ δε λαβ οφ Τζίζας, όχι στο όνομα των ηθικών παραπτωμάτων ενός λαού, όχι στο όνομα της ασωτίας του.
Ούτε καν στο όνομα της ανομίας του, όχι τουλάχιστον όσο δεν αηδιάζετε καθημερινά και μέχρι ναυτίας και με τη νομία πάνω στην οποία η ελίτ αυτού του κόσμου συνεχίζει το δικό της πάρτι που δεν τελειώνει ποτέ.

Η φαντασίωση τα φταίει

Αγαπητοί πρώην φίλοι του Buzz, ωραία η φαντασίωσή σας να λένε οι άλλοι αυτά ακριβώς που θέλετε, την ώρα ακριβώς που τα θέλετε, με τη διατύπωση ακριβώς που τα θέλετε και την πειστικότητα ακριβώς που τα θέλετε, αλλά θα προτιμήσω να παίρνω μέρος στις δικές μου φαντασιώσεις, οι οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν και το να απαξιώ να δώσω διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας και καταδικαστήρια της βίας, λες και πχ επειδή προσωπικά φρίττω τα τελευταία χρόνια με τα εντιτόριαλ της Άθενς Βόις, πρέπει να βγω και να πω πως κακώς την έκαψαν. Όχι λοιπόν, ρητά και κατηγορηματικά όχι, δεν θα το πω σε σας, δεν σας νομιμοποιώ ως ελεγκτές μου, στη δική μου φαντασίωση είμαι εγώ που ελέγχω όσους υποκριτικά ωρύονται για το καμμένο δέντρο της ελευθερίας της έκφρασης και κάνουν τα στραβά μάτια στο προπαγανδιστικό της δάσος. Όσο για εκείνους που συνδέουν την απέχθεια για το τι γράφει μια εφημερίδα με το κάψιμό της, να χαίρονται τις αντιλήψεις τους και το δικό τους βαθύ σεβασμό για την ελευθερία της έκφρασης.

Σάββατο, Νοεμβρίου 08, 2014

Η ελευθερία της έκφρασης

Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε μια χώρα, όπου όλα, μα όλα, μα όλα, μα όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια στα δελτία ειδήσεων ασκούν ατόφια και πούρα προπαγάνδα, τίποτα λιγότερο από προπαγάνδα, τίποτα διαφορετικό από προπαγάνδα;
Επικοινωνιακά η κατάσταση έχει ξεφύγει πάρα, μα πάρα, μα πάρα πολύ.
Κατά τ' άλλα, συνεχίστε να κόπτεστε για την ελευθερία της εκφράσης και να στέκεστε συγκλονισμένοι εκεί που πάνε να τη φιμώσουν με εμπρησμούς.
Το τελευταίο που σας ενδιαφέρει είναι η ελευθερία της έκφρασης.
Η ελευθερία της κυριαρχίας των πρακτικών σας σας ενδιαφέρει. 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 30, 2014

Διαφωνώ με αυτό που λες

Να μην πούμε σε όλες, γιατί θα είναι υπερβολικό. Να πούμε στο 98,9 έως 99,8 τοις εκατό των περιπτώσεων, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι. Οι αντιλήψεις που έχουν οι άνθρωποι για τα πράγματα, για τα όποια πράγματα, για τα πάσης φύσεως πράγματα, δεν είναι στα αλήθεια ούτε επιδεκτικές αλλαγής ούτε ανοικτές σε αντίλογο. Δεκτικός κριτικής στα αλήθεια δεν είναι κανείς. Ο άλλος καλείται να προσυπογράψει την όποια αντίληψη έχουμε, να συμφωνήσει μαζί της, να την επιβεβαιώσει, να τη δεχθεί. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι εξ ορισμού ύποπτο. Τις αντιλήψεις μας τις έχουμε γιατί θεωρούμε ότι είναι σωστές. Ειδάλλως δεν θα τις είχαμε, σωστά; Όταν λοιπόν ο άλλος, ο όποιος άλλος, αντιδρά απέναντι στο σωστό, όπως κι αν αντιδρά, τότε είναι λάθος. Αυτονόητα. Διαφωνείς με αυτό που λέω ή με αυτό που κάνω, άρα θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά μου να χαρακτηρίσω τη διαφωνία σου κάπως αλλιώς: επιθετικότητα, κόλλημα, πρόβλημα, εμπάθεια, οτιδήποτε. Χαρακτηρισμοί υπάρχουν. Δεν υπάρχει στα αλήθεια σύνθεση, υπάρχει στα αλήθεια μόνο θέση και αντίθεση. Και βαθμοί υποχωρητικότητας. Κι αν υποχωρείς και δέχεσαι την εφαρμογή μιας λάθος αντίληψης, ποτέ δεν θα δεχθείς και ότι δεν είναι λάθος. Δεν υπάρχει, δεν υπήρχε ποτέ, δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ η κοινή συνισταμένη μέσα από τη συζήτηση. Υπάρχει η αντίληψη η δική σου και η αντίληψη των άλλων. Αν συμπίπτουν είστε όλοι ευτυχισμένοι. Αν δεν συμπίπτουν, από τη στιγμή που αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις και οι διαφορετικές οπτικές, τότε αρχίζεις κι εσύ να βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά με τον άλλο για να βλέπει τα πράγματα έτσι, δικαίωμά του βέβαια να τα βλέπει έτσι, αλλά κάτι δεν πάει καλά μαζί του, κάτι έχει, κάτι έχει γαμώτο για να τα βλέπει τα πράγματα έτσι, κάτι έχει μην συμπίπτοντας μαζί σου και το βγάζει, το βγάζει αυτό το πράγμα που δεν μπορεί να κρυφτεί, αυτό το θέμα της αντίδρασης για την αντίδραση, της διαφωνίας για τη διαφωνία, της επίθεσης για την επίθεση. 

Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2014

Η σύγκρουση με το συγκριτικά καλύτερο

H κριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ -καλόπιστη και με ειλικρινή ανησυχία από φίλους, κακόπιστη και παραπειστική από εχθρούς- για την στροφή του προς το πιο μετριοπαθές, γίνεται μέχρι τώρα με βάση όσα ο ΣΥΡΙΖΑ λέει από μόνος του. Ας μη λησμονούμε δηλαδή αυτόν τον βασικό παράγοντα: ότι αν ακούγεται πιο προσγειωμένος σε σχέση με παλιότερα, ακούγεται μέχρι τώρα με δική του επιλογή κι ενώ μιλά αποκλειστικά εξ ονόματός του. Ένα φαινομενικά προβοκατόρικο λοιπόν, αλλά νομίζω, βάσιμο, ερώτημα, είναι αν το -κάθε άλλο παρά απίθανο με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης πρωτιάς του, θα αποτελεί στην πραγματικότητα για τον ίδιο πρόβλημα που θα του δένει τα χέρια ή, αντίθετα, ένα ανακουφιστικό άλλοθι που σε μεγάλο βαθμό θα του τα λύνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει αναδιπλώσεις χωρίς να είναι ο ίδιος ο αποκλειστικά υπόλογος: δεν φταίμε εμείς, δεν μας έδωσε αυτοδυναμία ο λαός, δεν μπορούμε να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε και με τον τρόπο που θα θέλαμε, για να μπορέσουμε να κάνουμε όμως τα περισσότερα από αυτά είναι αναγκαίο να συμβιβαστούμε με τον κυβερνητικό μας εταίρο (είτε Ποτάμι λέγεται αυτός είτε όπως λέγεται). Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να υποχωρήσουμε.
Ας σκεφτούμε λοιπόν το σενάριο στο τέλος του δρόμου να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ να δίνει μεν τον τόνο, αλλά με τον τόνο να είναι υπονομευμένος και πάντως χαλιναγωγημένος. Τι είδος τέλος του δρόμου θα είναι αυτό; Πόσο αναντίστοιχο θα είναι με όλη την προηγούμενη διαδρομή του; Και κυρίως πόσο ασύμβατο με όλη την ριζικότητα της σύγκρουσης που βιώσαμε σε κάθε επίπεδο τα τελευταία χρόνια, πόσο αναντίστοιχο με την τομή που μας χώρισε στα δυο; Ή ίσως πάλι θα είναι αναντίστοιχο μόνο με το πνεύμα της διετίας μέσα του 2010 - μέσα του 2012. Ίσως από τον Ιούνιο του 12 και ύστερα τα γεγονότα έπαψαν να συνδιαμορφώνονται από τους δρόμους (αν και εν προκειμένω οι δυο βασικές τομές της περιόδου, το κλείσιμο της ΕΡΤ και όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Φύσσα, μπορούν να διαβαστούν και έτσι και αλλιώς στο πόσο καθοριστική υπήρξε η λαϊκή αντίδραση). Πού πήγε όλη αυτή ο οργή; Εκτονώθηκε; Θα ξανάρθει; Η ομαλότητα νίκησε πάνω στα κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, που επέλεξε τελικά ομαλότητα με κάθε τίμημα; Είναι η ίδια ομαλότητα που καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και λιγότερο τρομακτικό προς τον μέσο χρήστη και που απαιτεί από αυτόν προκειμένου να του δώσει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, να γίνει ακόμη περισσότερο «υπεύθυνος»;
Αργά αλλά σταθερά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εντύπωση πως μεταβαίνει από μια ταυτότητα ριζοσπαστική σε μια ταυτότητα διαχειριστική. Μας αρκεί λοιπόν να κάνει δικαιότερη διαχείριση των πραγμάτων; Γνώμη μου είναι πως αν εκλεγεί είναι προτιμότερο να συγκρουστεί, κι αν το διεθνές σύστημα είναι τέτοιο ή οι εγχώριοι νταβατζήδες τόσο ισχυροί ή η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί έτσι που δεν μπορεί να σταθεί μια κυβέρνηση της αριστεράς, ας αναλάβει το τίμημα. Κι ας αναλάβει επίσης το και το ρίσκο ο λαός αντί να το εκτιμήσει, να θυμώσει που δεν τα κατάφερε και τον διαολοστείλει. Με αυτά καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να έρθει ως καμικάζι στην εξουσία, καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρώτο του μέλημα δεν πρέπει να είναι η άμεση ανακούφιση των πιο χτυπημένων. Φυσικά και πρέπει. Είναι προφανώς τεράστιο το διακύβευμα να βελτιώσεις τη ζωή των ανθρώπων, πάντα ήταν, μετά από μια τέτοια κρίση είναι στη νιοστή, αλλά είναι άλλο αυτό και άλλο να αναγορεύσεις σε βασικό σου κριτήριο το ότι, παιδιά μην το συζητάμε τώρα, όσο πολύ πραγματιστής κι αν γίνω, όσο κι αν συμβιβαστώ, ανάμεσα σε μένα και την άλλη λύση, για το προοδευτικό κομμάτι των ψηφοφόρων εγώ θα είμαι πάντα το συγκριτικά καλύτερο. Και αυτό δεν με εξασφαλίζει μόνο απέναντι σε σένα που θα με στηρίξεις κι ας μουρμουράς. Αυτό μπορεί πρώτιστα να με εξασφαλίζει απέναντι στη συνείδησή μου: καλύτερος είμαι από τους άλλους. Το συγκριτικά καλύτερο όμως δεν είναι αριστερό. Το συγκριτικά καλύτερο είναι συστημικό. Είναι αφομοιωμένο, υποταγμένο, ξεδοντιασμένο. Το συγκριτικά καλύτερο είναι ως πνεύμα αναβίωση του παλιού δικομματισμού (και αν όχι απόλυτα, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν πάψει να έχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, πάντως μεσολάβησαν και πολλά χρόνια μέχρι να φτάσουν στο σημείο να μην έχουν). Το να θες να κυβερνήσεις είναι αριστερό, αντίθετα το να μην θες, -όπως αυτό που κάνει ουσιαστικά το ΚΚΕ- δεν είναι αριστερό. Υπό αυτή την έννοια ακόμη και οι συμβιβασμοί μπορεί να είναι αριστεροί, ακόμη και ο πραγματισμός. Αλλά αριστερό δεν είναι ότι να σου αρκεί ότι όσο νερό κι αν βάλεις στο κρασί σου σε κάθε περίπτωση θα είσαι καλύτερος από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο.
Αντιλαμβάνομαι ότι όσα λέω είναι υπέρ το δέον γενικόλογα, ίσως ξύλινα, ίσως και ταυτολογικά, αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιώ το επίθετο «αριστερά» λες και σημαίνει χωρίς εξειδίκευση από μόνο του κάτι. Αλλά ρεαλισμό, έκτακτες ανάγκες, αποφυγή του μεγαλύτερου κακού, έστω και κατ' όνομα, έστω και σε επίπεδο διακήρυξης, είχαμε κι από τη ΝΔ, είχαμε κι από το ΠΑΣΟΚ, ήταν το μάντρα του μνημονιακού λόγου. Και όποιος ήθελε να κυβερνήσει και να αλλάξει τα πράγματα προς το κάπως καλύτερο και δεδομένων όλων των παραμέτρων και μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα, ονομαζόταν «αριστερά της ευθύνης» και προσδιοριζόταν από αυτόν τον ρεαλισμό του.
Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι στο ενδεχόμενο που έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση (και για ενδεχόμενο προφανώς πρόκειται ακόμη κι όχι για κάποια νομοτέλεια, αφού κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά ότι δεν θα μεσολαβήσουν άλλες εξελίξεις και κυρίως κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τη δύναμη των αντιπάλων του στην επικοινωνία και την επιβολή της ατζέντας), οφείλει να έρθει στην εξουσία όχι ως αυτός που θα κάνει την καλύτερη διαχείριση εντός των ορίων της πραγματικότητας. Οφείλει πρωταρχικά να συγκρουστεί με αυτή την πραγματικότητα, να αψηφίσει την παντοδυναμία της, να προσπαθήσει να αποδείξει ότι αυτή η πραγματικότητα είναι μια πολιτική κατασκευή που μπορεί να γκρεμιστεί και να οικοδομηθεί στη θέση της μια άλλη. Δεν μας ενδιαφέρει μια άλλη διαχείριση, δεν θέλουμε μια πιο ανθρώπινη διαχείριση, την θέλουμε δηλαδή και είναι απόλυτα ζωτικής σημασίας, αλλά δεν είναι από μόνη της αρκετή. Αν μετά από τέτοια κρίση έρθει στην εξουσία μια κυβέρνηση της αριστεράς για να κάνει καλύτερη διαχείριση, τότε την ιστορική στιγμή της εκλογής της θα διαδεχθεί το ιστορικό ατόπημα του να έρθει και να μην κυβερνήσει σαν αυτό που πρεσβεύει, αλλά μόνο σαν αυτό που «γίνεται», μόνο σαν αυτό που της επιτρέπει η «πραγματικότητα» και το σύστημά της. 
(Kείμενο γραμμένο για το Unfollow Οκτωβρίου,
 που κυκλοφορεί για λίγες ακόμη μέρες)