Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 03, 2010

Με βαριά βοστωνέζικη προφορά

Τέσσερα χρόνια πριν, στο προηγούμενο μουντομπάσκετ, έγραφα ότι η εθνική μπάσκετ δεν είναι «το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα», αλλά το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της καλύτερης δυνατής εκδοχής μας.
Τέσσερα χρόνια μετά, ο προπονητής της εθνικής Ρωσίας, Ντέιβιντ Μπλατ, πετούσε με βαριά βοστωνέζικη προφορά τα «disgrace» το ένα μετά το άλλο: Δεν ντρέπεστε;
Τον έβλεπα και τον χαιρόμουνα. Δεν ξέρω αν είναι Παναγία. Δεν ξέρω αν και αυτός θα ήθελε να χάσει. Προφανώς θα ήθελε, ειδάλλως δεν θα ήταν έξαλλος. Ωστόσο αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά: όχι το τι θα ευχόταν αυτός και η ομάδα του να συμβεί, αλλά το τι θα ήταν διατεθειμένος αυτός και η ομάδα του να κάνει, πόσο χαμηλά θα ήταν διατεθειμένος να φτάσει προκειμένου να συμβεί αυτό που ευχόταν. Οπότε, το δίκιο που τον έπνιγε, ακόμα και αν δεν ήταν το δίκιο του ανεπίληπτου, ήταν το δίκιο ενός ανθρώπου που έβαζε ένα πήχη αξιοπρέπειας, κάτω από οποίο η δική μας εθνική δεν είχε κανένα πρόβλημα να πέσει.
Κι επειδή ξεφτίλες δεν είμαστε μόνο εμείς σε αυτόν τον κόσμο, κι επειδή και οι Γάλλοι έκατσαν και έχασαν μετά (μόνο που έχασαν με ένα σουτ περισσότερο από ό,τι ήθελαν, με αποτέλεσμα να την πατήσουμε κι εμείς και αυτοί), βγήκε ο απεσταλμένος της κρατικής τηλεόρασης το βράδυ και έκραζε τον Μπλατ επί ένα πεντάλεπτο, με μια αιτιολογία εντελώς ελληνικής κοπής, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε πως οι Γάλλοι ήταν τελικά οι ρυθμιστές των διασταυρώσεων και όχι εμείς.
Πρόκειται για τον ίδιο δημοσιογράφο που δυο εβδομάδες πριν, στην μυθική κλωτσοπατινάδα με τους Σέρβους, ξεχώριζαν μαζί με το συνάδελφό του τους ανδρείους Έλληνες που έριχναν ξύλο στα ίσα από τις κότες Σέρβους που χτυπούσαν ύπουλα. Και τώρα με όλη την πρέπουσα αηδία για τον ελεεινό προβοκάτορα που λέγεται Μίλος Τεόντοσιτς και με όλη την πολυετή εθνική και παναθηναϊκή αγάπη που έχω στον Αντώνη Φώτση, τέτοια ασταμάτητη μανία αθλητή να πλακώσει αθλητή δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί, όπως και τα -τελικά εντελώς ατιμώρητα- ντιρέκτ του Κώστα Τσαρτσαρή ήταν κορυφαίου επιπέδου, ενώ τα μπουνίδια του Σχορτσιανίτη στον πεσμένο Σέρβο ανήκουν και αυτά στις καλύτερες στιγμές των κόμικς.
Ωστόσο δεν είναι το πλάκωμα το πρόβλημα. Και το πλάκωμα μπορεί τελικά να συμβεί σε κάθε ομάδα, ενώ όσο και αν δεν μπορείς να νιώθεις περήφανος για αυτό, πάντως γίνεται απρογραμμάτιστα, γίνεται με το αίμα να βράζει, πάντως είναι κάτι για το οποίο η όποια ντροπή μπορεί να φύγει μετά από λίγες μέρες.
Το πρόβλημα ήταν η αντιμετώπιση που είχε το πλάκωμα. Σύσσωμη η μπασκετική μασονία έσπευσε να χαϊδέψει τα παραχαϊδεμένα της παιδιά. Ο απηνής διώκτης κάθε όζουσας αθλητικής υπόθεσης Φίλιππος Συρίγος έσπευσε να πάρει την υπόθεση επάνω του (αφού άλλωστε τα μιαρά στοιχεία της εθνικής Λάζαρος Παπαδόπουλος και Παναγιώτης Γιαννάκης αποτελούσαν μακρινό παρελθόν): όχι να μας δέρνουν μέσα στο σπίτι μας και να λέμε και ευχαριστώ! Πάει πολύ.
Η της πλάκας τιμωρία της FIBA προβλήθηκε ως εις βάρος μας σκάνδαλο, ο μη δερβέναγας πλέον της FIBA Γιώργος Βασιλακόπουλος κάτι φώναξε περί ανάγκης δημοκρατικοποίησης των διαδικασιών (!), κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν το σέρβικο λόμπι. Από την πρώτη στιγμή του πλακώματος μια ενιαία μασονική φωνή ακούστηκε: κάτω τα χέρια από την εθνική, εκείνο που προέχει είναι το μετάλλιο. Πάση θυσία όπως φάνηκε.
Γεγονός που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στις τελευταίες ημέρες. Το να προβληματίζεται μια ομάδα από μια διασταύρωση με Ισπανία και ΗΠΑ κάθε άλλο παρά παράλογο είναι. Έλα όμως που κρατάει πάρα - πάρα πολλά χρόνια αυτή η κολώνια: όχι με αντιπάλους μεγαθήρια, αλλά ακόμη και με αντιπάλους που θεωρούσε απλώς ότι «της ταίριαζαν καλύτερα», η εθνική μας ήταν πάντα διατεθειμένη να χάσει. Και όσους πόντους και αν έχασε ο Παναγιώτης Γιαννάκης από τη θητεία του στον Ολυμπιακό, οφείλει να του αναγνωρίσει κανείς ότι αυτή τη νοοτροπία στη διάρκεια της θητείας του την έκοψε μαχαίρι. Κι έτσι στην (εντός της Ελλάδας, ε;) Ολυμπιάδα του 2004 μπορεί «να το πλήρωσε», αλλά τα επόμενα χρόνια η ομάδα του είχε αρχές, είχε τρόπο, είχε φιλοσοφία και όπως έχασε με το κεφάλι ψηλά, άρχισε και να κερδίζει με το κεφάλι ψηλά.
Ο Νίκος Παπαδογιάννης, που σε κάθε δέκα λέξεις του οι πέντε είναι μπηχτές για το ποδόσφαιρο και εκφράσεις αηδίας τους χουλιγκάνους του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και οι άλλες πέντε ύμνος των υψηλών ιδανικών της εθνικής, έδωσε προχθές πρώτος το σύνθημα: Και τώρα εμπρός για ήττα.
Η πολυπόθητη ήττα ήρθε. Γιατί όπως λέει κι ο Νίκος «Γιατί πρέπει εμείς να γίνουμε πρεσβευτές του άσπιλου ήθους, καταμεσίς ενός αθλητικού πολέμου;». Δεν έπρεπε. Κι έτσι γίναμε πρεσβευτές μιας σπιλωμένης έλλειψης ήθους. Και μιας ντροπής. Που όμως δεν νιώθουμε στα αλήθεια. Ό,τι κι αν λέει ο άλλος με τη βαριά βοστωνέζικη προφορά.
Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα οι παίκτες μού φταίνε λιγότερο από όλους που έκατσαν και έχασαν. Αμφιβάλλω πόσοι στη θέση τους θα είχαν φερθεί διαφορετικά. Δεν έκατσαν να χάσουν μόνοι τους. Έκατσαν να χάσουν γαλουχημένοι με την ιδέα ότι αυτή είναι η καπάτσα λύση, η λύση που θα τους οδηγήσει στο φως.
Το φως είναι ακόμα μπροστά. Μόνο που τώρα είναι λεκιασμένο. Μόνο που τώρα και τους Ισπανούς να περάσουμε, και μετάλλιο να πάρουμε, αυτή η ομάδα δεν θα είναι πια το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της καλύτερης δυνατής εκδοχής μας, αλλά το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα σκέτο, το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει εκτός από όλα τα ωραία μας και τον νεοελληνικό συμφεροντολογισμό σε όλο του το ξετσίπωτο μεγαλείο.

36 Comments:

At 9/03/2010 02:28:00 π.μ., Anonymous περαστικός said...

Λες να είναι όντως η αρχή του τέλους;
Θα έλεγα πως βιάζεσαι λιγάκι...

 
At 9/03/2010 02:30:00 π.μ., Anonymous Thrass said...

Προσωπικά, τάσσομαι υπέρ τής ήττας-on-purpose. Δεν το θεωρώ "χαμηλά", το θεωρώ στρατηγική. Πόσο νόημα έχει να προσπαθείς να κερδίσεις, όταν θέλεις να χάσεις; Kάτι τέτοιο δε θα ήταν ομοίως γελοίο; Δε θα ήταν "κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος";

 
At 9/03/2010 02:49:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Περαστικέ, μα δεν μίλησα για το αγωνιστικό τέλος. Το Σάββατο όσο ξενερωμένος κι αν είμαι, θα είμαι ξανά παθιασμένος να νικήσουμε. Το ποστ μου δεν αφορά τις αγωνιστικές επιδόσεις και δυνατότητες της ομάδας αλλά τη συμπεριφορά της.
Thrass, δεν αναιρεί όμως αυτό όλο το νόημα του αθλητισμού; Γιατί ας πούμε αυτό είναι προτιμότερο από π.χ. το ντόπινγκ; Πόσο πιο ανήθικο, πόσο πιο unfair, πόσο πιο κλεψιά είναι το ντόπινγκ; Το δάσος κατά τη γνώμη μου είναι η ξεφτίλα και η κατακραυγή. Ο Τάνιεβιτς μας έκραξε γιατί κάναμε ακριβώς το ίδιο και πέρσι. Είναι και η προϊστορία που βαραίνει σε αυτά τα θέματα, είναι και η επαναληπτικότητα. Είναι τέλος και ο τρόπος. Εμείς το βροντοφωνάζαμε δυο μέρες τώρα ότι μας συμφέρει να χάσουμε και άρα θα χάσουμε. Όχι επίσημα βέβαια, γιατί αυτό δεν γίνεται, αλλά όλοι οι γύρω γύρω, όλος ο Τύπος μιλούσε για το δίλημμα της εθνικής.

 
At 9/03/2010 03:33:00 π.μ., Blogger Dementia_Inc said...

Το θέμα είναι ότι και όταν θέλαμε να νικήσουμε δεν παίζαμε καλό μπάσκετ,όχι ότι διαλέγουμε αντιπάλους.Καλά κάναμε και διαλέξαμε,το ίδιο ήθελε και η Ρωσία που δεν το κυνήγησε το παιχνίδι απλά εμείς ήμασταν τραγικά άστοχοι και δεν τους ''αφήσαμε'' να χάσουν.Δε θα με πειράξει αυτό αρκεί να υπάρξει αισθητή βελτίωση στην απόδοση της ομάδας.Η εθνική μπάσκετ είναι η μοναδική απ'την οποία μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις για ποιότητα και αποτελέσματα σε ομαδικό άθλημα.

 
At 9/03/2010 09:43:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

λέξη προς λέξη συμφωνώ. Και απορώ με τα κομμάτια του παπαδογιάννη, δεν τα περίμενα.
είναι κρίμα, γιατί ίσως είναι η μοναδική ομάδα, που ένιωθα ότι δικαίως, αξίζει δλδ να με παθιάζει.
κατά τ' άλλα να προσθέσω ότι τα τελευταία 2 χρόνια(;) νομίζω ότι βλέπω κι έναν ελεϊνό ψευτοτσαμπουκά να γεννιέται σε κάποιους παίκτες (μπουρούσης, διαμαντίδης κλπ). Αν τουλάχιστον αυτό τους βοηθούσε να μην αντιμετωπίζουν τα ισπανά λες και έχουν απέναντί τους το τζόρνταν..αλλά δεν

βυτίο

 
At 9/03/2010 09:55:00 π.μ., Anonymous greektrick said...

Απόλυτα σύμφωνος σε ότι γράφεις OldB. Μας ξενέρωσαν τελείως. Όσον αφορά τους δημοσιογράφους, είναι γνωστό ότι όταν τους φτύνουν, αυτοί νομίζουν ότι βρέχει

 
At 9/03/2010 11:16:00 π.μ., Anonymous Thrass said...

Old Boy,

Σίγουρα δεν αναιρεί το νόημα του πρωταθλητισμού. Γιατί, ας μην ξεχνιόμαστε, στο τέλος υπάρχουν τρόπαια, κλπ. Δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι όλα γίνονται για τη χαρά τής συμμετοχής.

Διαφωνώ ότι είναι το ίδιο με το ντόπινγκ. Το ντόπινγκ θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των αθλητών, και επομένως είναι διαφορετικό φαινόμενο ηθικά.

Ας δούμε το φαινόμενο της ήττας-on-purpose σε ένα ακραίο παράδειγμα, για να το κάνουμε πιο ενδιαφέρον: Κερδίζεις, και στον επόμενο γύρω παίζεις με τις ΗΠΑ. Χάνεις, και στον επόμενο γύρο παίζεις με τη Μικτή Άνω & Κάτω Καφενέ. Eσύ τι θα έκανες;

Για τη σύντομη επανάληψη έχεις κάποιο δίκιο, αλλά... tough luck.

 
At 9/03/2010 12:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κακομοιριά άνευ τέλους. Ενδεικτική όπως λες κι εσύ της κ(α)λοκοινωνίας μας. Συμφωνώ σε όλα.

vasvas

 
At 9/03/2010 12:57:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Lex Luthor

Μιλάμε για μια σειρά παιχνιδιών κατά την οποία η ομάδα κοιτάζει το συμφέρον της για το καλύτερο δυνατό τελικό αποτέλεσμα.

Χθες οι Κινέζοι ήταν βαθμολογικά αδιάφοροι. Έπαιξαν χωρίς τους δύο καλύτερους του παίκτες για να τους ξεκουράσουν για τα επόμενα ματς. Επέλεξαν η ομάδα να μην δώσει το 100% των δυνατοτήτων της, γιατί αυτό ήταν το συμφέρον τους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει συχνά. Γιατί δεν είναι εξίσου ανήθικο ή ξενερωτικό;

Δεν μιλάμε για αθλητισμό εδώ. Μιλάμε για πρωταθλητισμό. Μιλάμε για λεφτά, σπόνσορες, συμβόλαια, δημόσιες σχέσεις, lobbing κτλ.

Αυτό είναι το παιχνίδι.

Δεν είναι καν παιχνίδι. Είναι προϊόν που καταναλώνουμε Όποιος είναι αγνός εραστής του αθλήματος ας βλέπει παιδικά-εφηβικά των τοπικών πρωταθλημάτων.

Anyway

Ελπίζω να βελτιώσουμε την άμυνα στο Pick n roll και το περιφεριακό μας σουτ και να πιούμε την ετήσια φθινοπωρινή μας πορτοκαλάδα από τους αχώνευτους Γκαρπαχοθες και Ναβάρους.

:-D

 
At 9/03/2010 01:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Lex Luthor

* και να ΜΗΝ πιουμε την πορτοκαλαδα

(είμαι επίσης, καταναλωτής του προϊόντος)

 
At 9/03/2010 01:19:00 μ.μ., Blogger costinho said...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΟΣΤ και δεν χρήζει περαιτέρω σχολίου θαρρώ.
Αλλά μιας και εκανες λόγο περί του ελεεινού προβοκάτορα Τεόντοσιτς, εγώ θα θέσω -όπως κι εσύ πλαγίως- την ευθύνη στα "καλά παιδιά", στους Διαμαντίδηδες και τους Σόφους, σ'αυτούς απ'τους οποίους περιμένεις το παραπάνω και μπορούν το παραπάνω, αλλά ανταγωνίζονται πλέον στο παρακάτω. Από τους ελεεινούς παρακάτω έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είχαμε προσδοκίες, οπότε είναι μάταιο να τους εγκαλείς.

 
At 9/03/2010 01:35:00 μ.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Φταίει η FIBA, αλλά οι δικοί μας μιμήθηκαν τον Οδυσσέα. Ο Συρίγος μπορεί να γίνει πολύ απογοητευτικός άμα θέλει.

 
At 9/03/2010 02:13:00 μ.μ., Anonymous rogerios said...

Συμφωνώ απόλυτα με κάθε λέξη της ανάρτησης.
Γενικά, αυτοί που επιδιώκουν την ήττα, γιατί έχοντας κάνει μπακάλικους υπολογισμούς πιστεύουν ότι "έτσι τους συμφέρει", δεν εξευτελίζουν απλώς το αθλητικό πνεύμα, αλλά στο τέλος πληρώνουν την επιλογή τους και επί της ουσίας: διαπιστώνουν τελικά ότι η επίτευξη των ωφελιμιστικών σχεδίων τους έγινε ακόμη δυσχερέστερη εξαιτίας της λύσης που διάλεξαν.
Με άλλα λόγια και απατεώνες και ανόητοι εν προκειμένω.
Επίσης: τόσο η ιστορία των επεισοδίων με τους Σέρβους όσο και η χτεσινή "συμφεροντολογική" προσέγγιση του αγώνα, αλλά και (ίσως ακόμη περισσότερο) η αντιμετώπιση και των δύο γεγονότων από ΜΜΕ και μέρος της κοινής γνώμης είναι στοιχεία απολύτως ενδεικτικά παθογενειών της νεοελληνικής κοινωνίας (επίτευξη στόχων με κάθε μέσο, ακόμη κι εντελώς ανήθικο, δικαιολόγηση του αμοραλισμού μας με "εύκολες" όσο κι αστήριχτες κοινοτοπίες).

 
At 9/03/2010 02:58:00 μ.μ., OpenID mpampakis said...

"Ωστόσο δεν είναι το πλάκωμα το πρόβλημα. (...) Το πρόβλημα ήταν η αντιμετώπιση που είχε το πλάκωμα. Σύσσωμη η μπασκετική μασονία έσπευσε να χαϊδέψει τα παραχαϊδεμένα της παιδιά. "

Προσυπογράφω πλήρως.

Παρόλα αυτά, και για το αστείο του πράγματος, βλέποντας τον Σχορσιανίτη να ρίχνει τρελό μπουνίδι στους Σέρβους, ένιωσα ότι έβλεπα σκηνή με τον Οβελίξ και τους Ρωμαίους...

 
At 9/03/2010 03:55:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

εξαιρετική προσέγγιση

 
At 9/03/2010 04:30:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ας πει επιτέλους κάποιος στον οποιονδήποτε αρνητικό κριτή της ομάδας μας, ότι μπορεί να πάει να ολοκληρώσει... Φτάνει πια! Έχουμε ΔΝΤ και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε, ακόμη και ήττες άμα λάχει.

Σκοπός είναι να ξαναβγούμε μπροστά (ή να επιστρέψουμε στην Ιθάκη ως είπε ο Κυβερνήτης)?

Άραγε γιατί η αμερικανική ομάδα δεν έχει αντιδράσει μέχρι τώρα? Η ισπανική τι λέει?

NEVER SAID NEVER AGAIN

 
At 9/03/2010 04:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δύτη, όχι μόνο δεν υπάρχει καμία έκπληξη από το άρθρο του Συρίγου, αλλά αντίθετα είναι η νοοτροπία Βασιλακόπουλου - Συρίγου που έχει μπολιάσει χρόνια ατελείωτα την εθνική στο συγκεκριμένο θέμα. Και μπορεί η FIBA να μοιάζει περισσότερο με ιδιωτική λέσχη που ό,τι γουστάρει κάνει παρά με σοβαρή παγκόσμια αθλητική ομοσπονδία (π.χ. «wild cards» για συμμετοχή σε παγκόσμια πρωταθλήματα!!!) αλλά είναι ΜΥΘΟΣ και ΨΕΜΜΑ ότι φταίει το σύστημα διεξαγωγής στην επιλογή αντιπάλων. Όπως δείχνει και το λινκ που έχω στο ποστ ΜΙΑ ΖΩΗ είτε διαλέγουμε είτε πάντως «μπαίνουμε στο δίλημμα» να διαλέξουμε αν πρέπει να χάσουμε κάποιο ματς. Όχι γιατί απέναντι μας είναι οι ΗΠΑ ή έστω η Ισπανία, αλλά και με δεδομένα αν μας βολεύει περισσότερο ο άλφα ή ο βήτα αντίπαλος.
Και ξανά μπράβο στον Γιαννάκη που από αυτό το πράγμα μας είχε επί της θητείας του απαλλάξει.

 
At 9/03/2010 04:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Dementia Inc, Thrass, Lex, Never Said Never, σε συνέχεια του προηγούμενου σχολίου μου, εκείνο που τελικά με πείραξε εμένα ήταν αφενός ότι το έργο το είδα και πέρσι και έχω το θυμάμαι να επαναλαμβάνεται πάμπολλες φορές στο παρελθόν (συνήθως μάλιστα με τα όχι επιθυμητά αποτελέσματα) και αφετέρου ότι φανήκαμε εντελώς δοσμένοι στην ιδέα, ότι πια δράσαμε σαν παλιές καραβάνες που άμα θέλουν να χάσουν, θα χάσουν no matter what.

 
At 9/03/2010 04:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Παρόλα αυτά, και για το αστείο του πράγματος, βλέποντας τον Σχορσιανίτη να ρίχνει τρελό μπουνίδι στους Σέρβους, ένιωσα ότι έβλεπα σκηνή με τον Οβελίξ και τους Ρωμαίους...»
Επιτέλους συνειδητοποίησα από που είχα το ντεζα βού για τη σκηνή :))))))))

 
At 9/03/2010 04:55:00 μ.μ., Blogger celin said...

old boy,δεν εχω διαφωνησει ποτε μου περισσοτερο με σενα.Σε βρισκω 100% λαθος."Ξετσιπωτα μεγαλεια";"ντεηβιντ μπλατ";"πρεσβευτές μιας σπιλωμένης έλλειψης ήθους. Και μιας ντροπής";

Σιγα ρε παιδια.Τα ιδια λεγαν κ κατι εθνικιστες που βγηκαν σε αθλητικα φορουμ κ κραυγαζαν οτι η ομαδα ντροπιασε το Εθνος.Κανενα Εθνος δεν επαθε τιποτα.Καμια ελλειψη ηθους,καμια ντροπη,καμια ξετσιπωσια.

Αν ψαχνουμε να αντλησουμε περηφανια απο αθλητικες ομαδες,τοτε κατι δε παει καλα,μαλλον ειμαστε υπερευαισθητοι με λαθος πραγματα.

Παντου κ παντα,οι ομαδες,οταν μπορουν,διαλεγουν αντιπαλους.
Η Εθνικη Σουηδιας με την Εθνικη Δανιας το εκανε αυτο σε ενα μουντιαλ η γιουρο.φεραν 2-2 επειδη ετσι τους συνεφερε.
Κ μαλιστα,με το 2-2 πεταξαν αλλη ομαδα εξω κ προκριθηκαν αυτοι.
Εμεις δε καναμε κατι τετοιο.

Στο τσαμπιονς ληγκ,ομαδες που εχουν προκριθει στην επομενη φαση απο νωρις,κατεβαζουν τα δευτερα στους εναπομειναντες αγωνες,χαριζοντας ουσιαστικα βαθμους σε ομαδες αλλες που καιγονται για βαθμους.
Τι ειναι αυτο;δεν ειναι αθεμιτος ανταγωνισμος;
γιατι δε βγαινουν οι Ισπανοι να κραξουν τη Ρεαλ πχ οταν κανει κατι τετοιο;οι Σουηδοδανοι τους δικους τους;(κ αν το ψαξω,θα βρω πολλα παραδειγματα.)

Απλα γιατι οι ανθρωποι εκει δεν εστιαζουν σε επουσιωδη πραγματα.Στην τελικη,ας προσεχαν οι αλλες ομαδες.
Η Εθνικη δεν εκανε τιποτα κακο.Ουτε ντοπαριστηκε,ουτε εκατσε να χασει για να πεταξει εξω καποιους αλλους,ουτε μνησικακια εδειξε,ουτε κανεναν αδικησε.
Επελεξε να ΜΗΝ αντιμετωπισει την Αμερικη στον προημιτελικο,πολυ απλα τα πραγματα.

Ο Μπλατ που εσκουζε χθες σα κοριτσακι που του κλεψαν το γλειφιτζουρι,βγηκε σημερα κ τα μαζεψε,ζητωντας εμμεσα συγγνωμη.Κακως βιαστηκατε να τον συμμεριστειτε.Το βεβαιο ειναι οτι κ αυτος ειχε δωσει παρομοια εντολη,αποδεικνυεται αυτο απο τον εκνευρισμο του.Απλα,οι Ρωσοι δε καταφεραν να χασουν.Κ τη βλακεια τους,μας τη πλασαραν χθες σαν διδαγματα ηθικης.

Αλλου ειναι η ηθικη παιδια κ η τιμιοτητα.Ας κοιταξουμε να ειμαστε σωστοι ο ενας στον αλλον,ας κοιταξουμε να μην αδικουμε τους συνανθρωπους μας,να μην ειμαστε πλεονεκτες κ αχαριστοι στις ζωες μας,
εκει ανακταται η περηφανια,η περηφανια δε μπορει να ειναι δανεικη
(αυτο δεν το λεω για καποιον εδω,το λεω με αφορμη αυτα που διαβασα στα αθλητικα φορουμ)

κ αφηστε την Εθνικη μας ησυχη,να παει αυριο ενωμενη κ να κατατροπωσει τους αλαζονες Ισπανους,που στον ημιτελικο του 07,μας εσφαξαν διαιτητικως κ μας περασαν με τα καραγκιοζιλικια του Ναβαρο που εκνευρισε τους παιχτες μας.
Αυτη η Εθνικη ειναι η καλυτερη ομαδα που εμφανισε ποτε η Ελλαδα σε συλλογικο αθλημα.Δε μιλαω αποκλειστικα για αυτη τη 12αδα κ τον Καζλαουσκας,μιλαω για την Εθνικη Ελλαδας που ξεκινησε απο το 04 με τον Γιαννακη κ σαρωσε τα παντα παγκοσμιως.Η Εθνικη του Καζλα,ειναι η συνεχεια αυτης της Εθνικης.

Μπραβο ρε παιχταραδες,χιλια χρονια να περασουν,τετοια μεγαλεια στον αθλητισμο δε προκειται να ξαναδουμε σε επιπεδο Εθνικων ομαδων,ποτε κ πουθενα.

Ο Τανιεβιτς χθες ειρωνευοταν τον Μπουρουση,απο που κ ως που δικαιουται ενας κωλοπροπονητης της Τουρκιας,η οποια μας φιλοξενει κιολας,να κοροιδευει εναν ξενο παιχτη;
ενας αλλος μπασταρδος,ο προπονητης της Κινας ειρωνευοταν ΕΝ ΩΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ τον Διαμαντιδη.Πουθενα δεν εχει αντιμετωπιστει ετσι Εθνικη σε διοργανωση.
Ολοι ειναι εχθρικοι μαζι μας,ολοι χεστηκαν πανω τους με τις εμφανισεις στα φιλικα κ πεσαν πανω να μας φανε.Κ εμεις εδω,αντι να υποστηριξουμε,τους κραζουμε κ εμεις;

ΡΕ ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΡΕ ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΝΑΒΑΡΟ Κ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΙΣΠΑΝΟ-ΜΙΡΛΕΣ

 
At 9/03/2010 05:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Celin, προσωπικά ΦΥΣΙΚΑ και αντλώ περηφάνια από την εθνική ομάδα. Οπότε αντίστροφα όταν κάνει κάτι που με πληγώνει το νιώθω εξίσου.
Από εκεί και πέρα χαίρομαι για τα παραδείγματα που αναφέρεις γιατί τα διαβάζω δεξιά και αριστερά:
Παράδειγμα πρώτο: Σουηδία - Δανία 2-2. Γιατί το μνημονεύουν όλοι αυτό το ματς; Επειδή έχει μείνει στη μνήμη ως ματς ξεφτίλα. Επειδή τότε έπεσε το κράξιμο της αρκούδας. Το ότι το θυμόμαστε λοιπόν αποτελεί αντεπιχείρημα.
Επίσης να μου επιτρέψεις να αμφιβάλλω το ότι κάνει τόση μεγάλη διαφορά πως αυτές οι δύο ομάδες πέταξαν μια αλλη έξω, ενώ εμείς δεν πετάξαμε καμία. Μα δεν υποτίθεται ότι προσπαθήσαμε να αποφύγουμε Ισπανία και ΗΠΑ επειδή δεν παίζονται; Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλαμε να ρίξουμε τους Ρώσους στη θέση εκείνη;
Παράδειγμα δεύτερο: Οι μεγάλες ομάδες του Champions League που παίζουν το τελευταίο ματς του ομίλου με τα δεύτερα. ΔΕΝ είναι το ίδιο. Σύμφωνοι, η βαθμολογία του ομίλου επηρεάζεται καθοριστικά από αυτό. Ωστόσο και αυτή είναι όλη η διαφορά του κόσμου ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ. Παίζουν για να κερδίσουν. Με την όχι καλή τους ομάδα. Με μια ομάδα που έχει σαφώς λιγότερες πιθανότητες να κερδίσει από ό,τι θα είχε η κανονική τους. Το να λέγαμε ότι θα έπρεπε να παίξουν με την κανονική ενώ έχουν ένα πρόγραμμα 70 αγώνων το χρόνο, αυτό, ναι, θα ήταν ρομαντικό. Γιατί, ναι, η κάθε ομάδα το συμφέρον της θα κοιτάξει πρώτα. Όχι τον άλλο. Ο άλλος ας πρόσεχε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΧΑΝΩ ΕΠΙΤΗΔΕΣ. Εκεί είναι το θέμα, εκεί ξεφτιλίζονται όλα, εκεί το θεμιτό «κοιτάζω πρώτα το συμφέρον μου» μετατρέπεται σε «είμαι διατεθειμένος να κάνω τα πάντα για να το υπηρετήσω».

 
At 9/03/2010 05:39:00 μ.μ., Blogger xasodikis said...

Μισές δουλειές κάναμε παιδιά, το κατάλαβα τώρα διαβάζοντας το άρθρο του Συρίγου που λινκάρει ο Δύτης. Έπρεπε να βάλουμε κανέναν φίλαθλο-καμικάζει να σαμποτάρει τα φώτα, τα ρολόγια, τον ηλεκτρονικό πίνακα, κάτι, να διακοπεί ο αγώνας για δυο-τρεις ώρες, ώστε να τελειώσουν και οι Γάλλοι και να ξέρουμε στα σίγουρα τι αποτέλεσμα θέλουμε.

 
At 9/03/2010 05:42:00 μ.μ., Blogger celin said...

"Celin, προσωπικά ΦΥΣΙΚΑ και αντλώ περηφάνια από την εθνική ομάδα. Οπότε αντίστροφα όταν κάνει κάτι που με πληγώνει το νιώθω εξίσου. "

Δεν το καταλαβαινω αυτο,Χαρα ναι,σιγουρα,αλλα περηφανια,απο που κ ως που;το συναισθημα της περηφανιας δε μπορει να αντληθει απο εξωγενη περιστατικα.Πως μπορεις να εισαι περηφανος για τα κατορθωνατα καποιου αλλου;Δε γινεται αυτο,για μενα ειναι ματαιη προσπαθεια.
Περηφανια μπορουμε να αντλησουμε μονο απο δικα μας κατορθωματα,εγω τουλαχιστον ετσι το βλεπω.Δανεικη περηφανια για μενα δεν υπαρχει.

"Παράδειγμα πρώτο: Σουηδία - Δανία 2-2. Γιατί το μνημονεύουν όλοι αυτό το ματς; Επειδή έχει μείνει στη μνήμη ως ματς ξεφτίλα. Επειδή τότε έπεσε το κράξιμο της αρκούδας. Το ότι το θυμόμαστε λοιπόν αποτελεί αντεπιχείρημα. "

Κ εδω διαφωνω.ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΟΥΗΔΟΣ Η ΔΑΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ απο οτι θυμαμαι,δε βγηκε να κραξει την Εθνικη του.Πολυ απλα,χεστηκανε.Μιλησε η λογικη,αν το παιζαν στα ισα το παιχνιδι,καποιος θα αποκλειοταν.Γιατι να το παιξουν ηρωες;
Στον επαγγελματικο αθλητισμο,ο αθλητης αγωνιζεται ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ.Οκ στο βωμο της νικης,δε πρεπει να καψουμε τις ηθικες αρχες μας.Δε πρεπει να ντοπαριστουμε,η να παιξουμε βρωμικα,πχ βαζοντας εναν παιχτη μας,να χτυπησει εσκεμμενα τον καλυτερο αντιπαλο παιχτη,για να τον βγαλει νοκ αουτ.
Επαναλαμβανω την αποψη μου,οτι καμια ηθικη αρχη δε παραβηκαμε.Το οτι ριξαμε τους Ρωσους πανω στους Αμερικανους,δε σημαινει οτι τους αποκλεισαμε.
Κοιτα,εγω αν εβλεπα τους Ρωσους να παιζουν στο 100%,θα ενιωθα κ εγω λιγο ασχημα.
Αλλα κ οι Ρωσοι,να χασουν ηθελαν.

"Ωστόσο και αυτή είναι όλη η διαφορά του κόσμου ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ."
Κ εδω,λαθος σε βρισκω.συγκρινεις ανομοια μεγεθη,το μπασκετ που δεν εχει ισοπαλιες,με το ποδοσφαιρο.
Θυμασαι τη Ρεαλ με εμας;καθησε κ εφερε 2-2 με τον Πορτιγιο,για να περασουμε κ οι 2,σε μια συναδελφωση οπαδων,σε ενα πανηγυρι,σε ενα παο-ρεαλ συμμαχια,που θα ελεγε κ ο Θεμης του ΣΕΝΤΡΑ FM.

Το οτι η Ρεαλ δε χτυπησε το παιχνιδι,οδηγησε στο να περασουμε εμεις κ να αποκλειστουνε καποιοι αλλοι,οκ,δεν εχασε,αλλα δε χρειαζοταν να χασει!
(καταλαβαινεις πιστευω το λαθος επιχειρημα σου)Εδω δεν ειναι "ανηθικο";γιατι κανεις δε μιλαει;

Κ ενταξει,διαλογο κανουμε,δε μπορω να ειναι απολυτος,μπορει εγω να ειμαι λαθος.Αλλα υπαρχει ενα σημειο που δεν υπαρχει αντιλογος κ δε σε ειδα να σχολιαζεις.Η αλητεια δηλαδη του Μπλατ,τον οποιον παρουσιασες σχεδον ως κηνσορα ηθικης.
Ποιον;τον Μπλατ,γνωστο θεατρινο,απο τοτε που ηταν στον Αρη κ μιλαμε για Αθανασιους Διακους.
Αυτα τα καραγκιοζιλικια ειδα απο τους ξενους προπονητες κ για αυτο δε θα συμμεατασχω σε αυτο το παρτυ απαξιωσης της Εθνικης μας

 
At 9/03/2010 06:25:00 μ.μ., Anonymous rogerios said...

Χμ, διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για το φτιαχτό του Σουηδία-Δανία 2-2 (μιλάμε για το ευρωπαϊκό του 2004: http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/euro_2004/3787527.stm), ματς στο οποίο οι Σουηδοί ισοφάρισαν με το Ματτίας Γιόνσσον μόλις στο 88΄. Αν θέλετε ματς απόλυτης ξεφτίλας για να μείνει έξω τρίτη ομάδα το ολλ τάιμ κλάσσικ είναι φυσικά το Γερμανία-Αυστρία 1-0 στο Χιχόν (ΠΚ 1982), αποτέλεσμα που έβγαλε εκτός μάχης σε τριπλή ισοβαθμία τους Αλγερινούς.

Επιπλέον, έχω την εντύπωση ότι είναι ακόμη πιο απαξιωτικό το να χάνεις για να διαλέξεις και καλά αντίπαλο (είδαμε στο τέλος τί διαλέξαμε).

 
At 9/03/2010 06:37:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Το να παίζεις με τακτική -μια κάποια τακτική που να εξυπηρετεί έναν κάποιο σκοπό- ΔΕΝ είναι ανήθικο. Είναι πιθανώς μεμπτό στα μάτια των φίλων του αθλήματος -αυτός είναι και ο λόγος που ΟΛΕΣ αυτές οι περιπτώσεις έχουν εντυπωθεί στη μνήμη μας.

Το να παίζεις με τακτική και να μπαίνεις σε διάφορες λοβιτούρες, πηγαίνοντας ΚΟΝΤΡΑ στην ΙΔΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ του παιχνιδιού, αυτό ναι είναι ανήθικο -παρ'ότι νόμιμο στις περισσότερες περιπτώσεις (φέρνω εδώ το παράδειγμα της Φόρμουλα 1, που με κανονισμούς και κυρώσεις κατάφεραν οι αρμόδιοι να εξαιρέσουν από το παιχνίδι αυτές τις περιπτώσεις).

Νομίζω ότι αυτό προσπαθεί να πει ο ΟλντΜπόη και αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή που θέτει ανάμεσα στις περιπτώσεις που αναφέρει και ο celin.

Επίσης, θαρρώ ότι ο περαιτέρω σχολιασμός και οι χαρακτηρισμοί περί Μπλατ -και τα μανιχαϊστικά σχετικά "με ποιον ταυτιζόμαστε" ανάλογα με την άποψή μας- υποδηλώνουν εμπάθεια και οπαδιλίκι, για να μην αναφέρω ψήγματα συναισθηματικού εθνικισμού, ο οποίος στην περίπτωση των εθνικών μας ομάδων έχει καταντήσει πλέον μπανάλ και κουραστικός. Γι αυτό το λόγο, εγώ προσωπικά, ακόμα περισσότερο κι από τον ΟλντΜπόη, έχω ξενερώσει σε τέτοιο βαθμό που ούτε καν έχω όρεξη και κουράγιο να υποστηρίξω τις προσπάθειες αυτής της Εθνικής, ούτε καν νιώθω περήφανος για τις κατακτήσεις της. Ακριβώς επειδή πλέον είναι κατακτήσεις της λοβιτούρας και του παιχνιδιού που παίζεται ΕΚΤΟΣ γηπέδου και ακριβώς επειδή το παιχνίδι ΜΕΣΑ στο γήπεδο το κάνουν να φαίνεται τόσο προβλέψιμο, τόσο βαρετό, στημένο και αποκρουστικό ως θέαμα.

Ας θυμίσουμε κάπου εδώ ότι η Εθνική στο μπάσκετ έλαμψε και κέρδισε πραγματικά, μόνο όποτε άφησε στην άκρη κομπιουτεράκια και διλήμματα αντιπάλων.

 
At 9/03/2010 07:00:00 μ.μ., Blogger morfeas said...

Με βρίσκουν σύμφωνο 100% όλα όσα έγραψες.

100% όμως.

Να 'σαι καλά.

 
At 9/04/2010 02:05:00 π.μ., Blogger Dementia_Inc said...

Βέβαια όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η FIBA είχε ένα πιο φυσιολογικό σύστημα αγώνων που θα απέτρεπε τόσα πολλά ''μαγειρέματα''..

 
At 9/04/2010 02:56:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Celin, ναι, πιθανώς να έχω άδικο και ο Μπλατ να έκανε θέατρο ή έστω όλη του η οργή να είχε ως αιτία πως αποδείχτηκε λιγότερο ικανός στο να χάσει το παιχνίδι από εμάς. Όπως τον άκουσα μου φάνηκε ειλικρινής, αλλά επαναλαμβάνω, μπορεί να κάνω λάθος.
Ωστόσο, βγάζοντας το ποιόν του Μπλατ από την εικόνα, νομίζω πως η γενική εικόνα δεν αλλάζει σε κάτι. Θες να «μη δικαιούται δια να ομιλεί» ο Μπλατ. Οκ. Δικαιούνται όμως οι φίλαθλοι, Έλληνες και ξένοι.

Όσο για το τι έκαναν τότε Σουηδοί και Δανοί δημοσιογράφοι ούτε είμαι σε θέση να το ξέρω ούτε με νοιάζει. Δεν θα μου ορίσουν οι άλλοι τα δικά μου στάνταρ με τα οποία αξιολογώ τις καταστάσεις.

Τέλος για τα της περηφάνιας επειδή τυχαίνει να είναι ένα θέμα για το οποίο έχω γράψει πάμπολλες φορές από την αρχή του μπλογκ, δεν έχω κουράγιο να το ξαναπιάσω. Ας το πω όσο πιο επιγραμματικά μπορώ: περήφανος μπορεί να νιώσω και για τον Κυνόδοντα και για την Μόνικα. Και ας μην είμαι ούτε ο Λάνθιμος, ούτε η Μόνικα κι ας μην ήμουν ούτε ο Παπαλουκάς κι ο Διαμαντίδης.

 
At 9/04/2010 03:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Xασοδίκη, κατά προτίμηση κάποιον παράγοντα του ποδοσφαίρου, ώστε να έχουμε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, χώνοντας διάφορα για τη διαφορά επιπέδου μπάσκετ - ποδοσφαίρου ;)
Costinho, καταλαβαίνω το ξενέρωμά σου, συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία σου παρατήρηση, ωστόσο δεν συμμερίζομαι το «δεν με αφορά πια η εθνική». Εμένα εξακολουθεί να με αφορά. Και παραδόξως βρίσκω έναν επιπλέον λόγο -πέραν του αυτονόητου- για τον οποίο θα ήθελα τώρα να πετύχει η εθνική. Γιατί αν αποκλειστεί από τους 16 η σχολή των κομπιουτερακίων θα κρυφτεί πίσω από το κακό αποτέλεσμα και θα λέει πως όλη η κριτική έγινε επειδή δεν ήταν το αποτέλεσμα καλό.

 
At 9/04/2010 08:43:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καταρχήν, νομίζω, πρέπει να διαχωρίζουμε το ''βάζω τα τσικό να παίξουν'' από το ''χάνω απο σκοπιμότητα''. Στο πρώτο δίνεις την ευκαιρία στα τσικό να παίξουν και επιπλέον, αν μπορούν, να κερδίσουν. Δηλαδή διακειβεύεται, ίσως, η φήμη της ομάδας για το δικαίωμα στην ευκαιρία της παρα-ομάδας.
Στο δεύτερο απλά ξεφτυλίζεσαι.

Και οι δύο φράσεις από αυτα που διάβασα και φρίκαρα:
''Γιατί πρέπει εμείς να γίνουμε πρεσβευτές του άσπιλου ήθους, καταμεσής ενός αθλητικού πολέμου?''
-Μήπως γιατί, λέμε τώρα, άλλο αθλητισμός και άλλο πόλεμός?

'Στόχος της στο Μουντομπάσκετ είναι να φτάσει ψηλά και όχι να διδάξει στους κουτόφραγκους αρχαιοελληνικό ήθος'.

-Οκ, αν είναι έτσι ευχαριστώ που το είπε ο τύπος ξεκάθαρα και έτσι μπόρεσα να το χωνέψω. Ομολογώ δεν το ήξερα. Αφού λέει ότι έτσι είναι, θα το δεχτώ. Αυτό όμως που δεν θα δεχτώ είναι όταν, ίσως από αύριο, θα αρχίσει τα λογίδρια περί αθάνατης ελληνικής ψυχής. Γιατί της τελευταίας, εξ ορισμού πλέον, δεν της έχει μείνει και κάτι που να τη διαχωρίζει από τη βάρβαρη.

 
At 9/04/2010 12:22:00 μ.μ., Anonymous Μεγαλος Βεζυρης said...

Ο Μπλατ εσκουζε μετα γιατι κι αυτος ηθελε να χασει αλλα οι παιχτες του εχουν ορια στο ποσο αντεχουν τη γελοιοτητα. Οι δικοι μας οχι. Ηταν ετοιμοι να καρφωνουν στο καλαθι μας αν εβλεπαν τους Ρωσους να τους κοντραρουν στη χαλαροτητα.

Τελικα, της Ρωσιας της εκατσε αριστα (8αδα ειναι μεγαλη επιτυχια, ποσο μαλλον ν'αποκλειστουν απο ΗΠΑ), αν βεβαια περασουν τους Νεοζηλανδους. Εμεις τωρα ειμαστε με την πλατη στον τοιχο - η χειροτερη Ισπανια της δεκαετιας, ΚΑΙ αυτα που εγιναν - αν δεν κερδισουμε, οι αντιδρασεις θα διογκωθουν και του χρονου θα δουμε πολλες απουσιες απο την Εθνικη. Νομιζω, ετσι οπως ξυνισε το γαλα, θα κλεισει ο κυκλος της ομαδας και ισως για πολυν καιρο δεν ανοιξει αλλος.

Δυστυχως υπαρχει ενα παραδοξο σ' αυτα τα τουρνουα που τρεφει και μερος της διαφωνιας μας εδω. Ποιος ειναι "ο αγωνας" που κανεις δεν πρεπει να μπαινει για να χασει? Ο ενας λεει "αυτος που τελειωνει με ροζ η κιτρινο φυλλο". Ο αλλος λεει "Αυτος που τελειωνει με τη θεση στην τελικη καταταξη". Ειναι αυτο το μπασταρδο συστημα - ουτε Κυπελο (νοκ αουτ εξαρχης) ουτε Πρωταθλημα (ολοι με ολους για να βγει η βαθμολογια) που συντελει στις παθολογιες. Κορυφαιο ενδιαφερον στα χιαστι, οικονομια χρονου για ενα συμπυκνωμενο τουρνουα, αλλα αυτο το προβλημα υπαρχει. Σπανια βεβαια συμβαινει το ακραιο σεναριο να θελουν και οι δυο ομαδες να χασουν...

Κατα τη γνωμη μου παντως, εδω περασαμε καποια ορια. Υπαρχουν καποιοι που λενε "Ας παρουμε μεταλιο και να δειτε που κι εσεις που διαφωνειτε θα πανηγυριζετε". Ας το ξανασκεφτουν. Αρκετοι ΔΕΝ θα πανηγυριζουν. Δε λεω ποιοι "εχουν δικιο", λεω οτι η τυχον επιτυχια δε θα ειναι απο αυτες που ενωνουν, που ανεβαζουν ενα συνολο ανθρωπων. Ο Καραμανλης (ο παλιος, ε?) ειχε πει "Υπαρχουν και ξεφτιλισμενες νικες". Καποιοι μπορει να διαφωνουν, αλλα ας δεχτουν οτι αν βαλεις κατι στο νερο του αντιπαλου για να παει στο νοσοκομειο και να κερδισεις οτι απεμεινε, ε, κατι δεν παει καλα με αυτη τη νικη. Ορισμενοι σιγουρα θα την χαρουν ετσι κι αλλιως, απλως θα εχουν αφησει πολλους πισω. Ισως πουν οτι αυτοι που εμειναν πισω δεν ειναι ρεαλιστες. Εγω θα πω οτι ο ρεαλισμος στον αθλητισμο αφορα τους αμεσα εμπλεκομενους (παιχτες, δημοσιογραφους, παραγοντες, ανθρωπους που ζουν απο το μπασκετ), οσο για εμας τους υπολοιπους, νομιζω οτι ειναι ειρωνικο να λεμε "ρεαλισμο" κατι που μας δινει μονο ευχαριστηση δι' αντιπροσωπου. Ρεαλισμος ειναι ν'αποφασιζεις με (οσο γινεται) καθαρο μυαλο για οσα ειναι σημαντικα στη ζωη σου - τον αθλητισμο τον εχουμε, οι πιο πολλοι, για να συμπληρωνουμε τη ζωη μας και να ονειρευομαστε. Εξ ου και το ξενερωμα σε τετοιες καταστασεις...

 
At 9/04/2010 01:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ALL THE MONEY MAN
τα λες ολα στην πρωτη παραγραφο, συμφωνω 100%, τη γουσταρω την ομαδα μας και γι αυτο απογοητευτηκα παρα πολυ, και ειναι πολυ ωραιο που τα λες και τα λενε πολλοι πριν το ματς με τους ισπανους γιατι αν χασουμε ολοι καπως ετσι θα το δουν το πραμα, κατοπιν εορτης.
ρε γαμωτο αθλητισμος ειναι, αν δεν ακολουθεις το πνευμα του αθλητισμου,sportsmanship το λενε οι αγγλοαμερικανοι δεν εχει νοημα, παρεπιμπτοντως χαλια ειχα νιωσει και στο μουντιαλ με το θεατρο του τοροσιδη που οδηγησε στην αποβολη του νιγηριανου και κερδισαμε.
επισης θυμηθηκα ενα πρωτοσελιδο στο αθλητικο ενθετο του guardian νομιζω πριν λιγα χρονια οταν ενας παικτης της chelsea ειχε κανει θεατρο για να αποβληθει ο ακης ζηκος της μονακο, ημιτελικος τσ.λ. ηταν νομιζω, μια λεξη ειχε shame.
οι δικοι μας θα τον ειχαν αποθεωσει για την 'εξυπναδα' του να κερδισει την αποβολη..
δυστυχως αυτο το πνευμα ειναι διαχυτο παντου αλλα στα σπορ μου κακοφαινεται ακομη πιο πολυ,,
theres no fucking point really,,
george

 
At 9/04/2010 03:49:00 μ.μ., Blogger celin said...

costinho με επικρινεις για εμπαθεια,οπαδιλικι κ μανιχαισμο.Προφανως κ μπορεις να με κατηγορησεις για αλκοολισμο,η ας πουμε για επικινδυνη οδηγηση
,αλλα κατι τετοιο θα ηταν εξ ισου αστοχο με τις προηγουμενες επικρισεις.

Δεν εχω κανενα προβλημα με τον πολυ καλο προπονητη Ντεηβιντ Μπλατ,που οδηγησε κ τη Ρωσια το Ο7 σε κοχονατη νικη εναντιον των Ισπανων,μεσα στην εδρα τους.

Εχω προβλημα ομως με τον ανθρωπο Ντεηβιντ Μπλατ,που ηθελε κ αυτος να χασει αλλα δεν του εκατσε
(ακομα κ αν ειναι ετσι οπως τα λεει ο μεγαλος βεζηρης,ενα πραγμα εχει σημασια,οι Ρωσοι ηθελαν κ αυτοι να χασουν αλλα δεν τα καταφεραν)

Ο Μπλατ λοιπον,βγηκε κ μας εκραξε αγριως.
Αν ειχε δικιο,γιατι βγηκε την επομενη μερα κ τα μαζεψε,ανασκευασε τις δηλωσεις του κ ζηταγε συγγνωμες;
http://www.gazzetta.gr/mundobasket-2010-turkey/item/100657-%CE%97-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%84

Απλα,καταλαβε οτι ελεγε μαλακιες.Κ ελεγε μαλακιες γιατι ειχε τη φωλια του χεσμενη κ μαρτυρησε απο μονος του,δε ξαναγινε πουθενα προπονητης που νικησε σε αγωνα να βγαινει μαινομενος εναντιον της αντιπαλης ομαδας.Εκει εδειξε οτι ηταν το ιδιο παγαποντης.
Δεν ειμαι εγω εμπαθης με τον Μπλατ.
Μαλλον εσυ εισαι costinho με μενα.Ψηγματα συναισθηματικου εθνικισμου;Δε ξερω τη διαφορα του συναισθηματικου εθνικισμου απο τον εθνικισμο,
αλλα ξερω οτι εγω δεν διακατεχομαι απο κανεναν τους!
Το αποδεικνυουν κ ολα οσα εχω γραψει εδω ανα καιρους!

Απλα υποστηριζω την Εθνικη.Οχι επειδη ειναι η χωρα μου,
(για την Εθνικη Ποδοσφαιρου ας πουμε,δε τρελαινομαι,παρολο το γιουρο του 04)
αλλα επειδη ειλικρινα τη θαυμαζω.Μια τοσο αχρηστη χωρα διαθετει μια ομαδα που καταφερε να συγκαταλεγεται στις 5 καλυτερες ομαδες παγκοσμιως.Κ να σταθεροποιηθει εκει ολα αυτα τα 5 χρονια.Πως γινεται να μην εισαι φανατικος οπαδος αυτης της ομαδας κ μην να της συγχωρεις εστω κ καποιες παρατυπιες;

Κ να πω κ κατι αλλο,καλη ειναι η κριτικη,αλλα ακομα καλυτερο ειναι να βρισκεις μερικες φορες κατι να γουσταρεις κ να του "δοθεις" διχως να "ψειριζεις" τα παντα γυρω απο αυτο κ να εισαι αδεκαστος κριτης των αναποφευκτων σφαλαματων του.

Ειναι προβλημα γενικοτερο αυτο.Εχουμε παψει να θελουμε να δεσμευτουμε σε μια Ιδεα,ακομα κ σε εναν ανθρωπο,
στο βωμο της αυτονομιας κ της ατομικοτητας,καταργησαμε καθε πιστη κ δεσμευση,καθε συλλογικοτητα,
καθε θετικη αυταπατη,
αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια κ ηδη ειμαι εκτος θεματος αναρτησης.

Μια διευκρινιση,οταν εγραψα για τον Μπλατ οτι "Απλα,καταλαβε οτι ελεγε μαλακιες",
δεν εννοω οτι οποιος τον συμμεριζεται λεει κ αυτος μαλακιες,old boy,μη παρεξηγηθω.Εσεις εδω δικαιουστε να λετε ο,τι θελετε κ οι θεσεις ολων εδω δεν ειναι "μαλακιες"
Αυτο ισχυει ομως για τις θεσεις του Μπλατ,αυτος οχι,δεν το δικαιουται,θεσεις υποκριτικες,θεσεις τις οποιες αναιρεσε την επομενη μερα,θεσεις τραμπαλα,επομενως,μαλακιες.

 
At 9/05/2010 06:42:00 μ.μ., Blogger costinho said...

celin, καμία εμπάθεια απολύτως.

Ο μανιχαϊσμός ξεκινάει από το ότι για να επικρίνει κανείς την τακτική της Εθνικής στο ματς με τη Ρωσία, πρέπει να ταυτιστεί με τις δηλώσεις Μπλατ ή τον άνθρωπο Μπλατ ή γουατέβερ άλλο.

Επίσης, η διαφορά συναισθηματικού εθνικισμού από τον απλό εθνικισμό, είναι ουσιώδης και ειδοποιός ως προς τις προθέσεις τουλάχιστον. Ο απλός εθνικισμός αντιστοιχεί σε όσους έχουν προθέσεις εξουσίας, αλλά αποτελεί και επαγγελματικό αντικείμενο -κοινώς, έχει να κάνει με το συμφέρον. Ο άλλος, ο συναισθηματικός, ξεκινάει από την αγάπη και την αφέλεια ίσως, και δεν τρέφει -πέρα από κάποιες προσδοκίες- κανένα ίδιον συμφέρον.

Οι προτάσεις:
"αφηστε την Εθνικη μας ησυχη,να παει αυριο ενωμενη κ να κατατροπωσει τους αλαζονες Ισπανους,που στον ημιτελικο του 07,μας εσφαξαν διαιτητικως κ μας περασαν με τα καραγκιοζιλικια του Ναβαρο που εκνευρισε τους παιχτες μας", "απο που κ ως που δικαιουται ενας κωλοπροπονητης της Τουρκιας,η οποια μας φιλοξενει κιολας", "ενας αλλος μπασταρδος,ο προπονητης της Κινας", "Ολοι ειναι εχθρικοι μαζι μας,ολοι χεστηκαν πανω τους με τις εμφανισεις στα φιλικα κ πεσαν πανω να μας φανε" και "ΠΑΜΕ ΝΑ ΣΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΝΑΒΑΡΟ Κ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ ΙΣΠΑΝΟ-ΜΙΡΛΕΣ" είναι ΑΚΡΙΒΩΣ η χαρακτηριστική απόρροια αυτού του συναισθηματικού εθνικισμού.

Όταν οι Ισπανοί κατονομάζονται γενικά και αόριστα (διαιτητές, παίχτες, δεν έχει σημασία), χωρίς να διαχωρίζεται ποιος μας έφταιξε, η πλησιέστερη παραπομπή που γίνεται συνεπώς είναι συλλήβδην οι Ισπανοί, ως έθνος.
Όταν ένας κωλοπροπονητής δεν είναι απλά ένας κωλοπροπονητής, αλλά κωλοπροπονητής της Τουρκίας, σημαίνει πως τον χαρακτηρίζει πλέον και η δεύτερη η ιδιότητά του (η Τουρκία), σαν να μην αρκούσε η προσβλητική συμπεριφορά του και το γεγονός ότι είναι κωλοπροπονητής για να τον κράξουμε. Κράζουμε όμως τον "κωλοπροπονητή της Τουρκίας, η οποία μας φιλοξενεί κιόλας" (πάλι παίχτες, προπονητές, διοργανωτές στο ίδιο τσουβάλι).
Ομοίως, αν ο προπονητής της Κίνας είναι ένας μπάσταρδος, τότε αυτός ο μπάσταρδος έχει όνομα και τον λέμε έτσι, γιατί πράγματι αυτός, αυτή η προσωπικότητα δηλαδή, ιντιβίντουαλλυ, μας φταίει. Αν στα μάτια μας είναι απλά ένας προπονητής της Κίνας, ο οποίος κρίθηκε από μια συμπεριφορά του απέναντι στον Διαμαντίδη, τότε η προσβολή βαρύνει κυρίως τη θέση του και κατ'επέκταση τη χώρα που του δίνει αυτή τη θέση, όχι τον ίδιο ως άτομο. Αντίστοιχα, δεν είδα πουθενά να αναφέρεται ο Διαμαντίδης ως μπάσταρδος, ο οποίος και έχει φτύσει αντίπαλό του, και έχει κάνει κι άλλα μικρά. Καλώς φυσικά, γιατί προφανώς και η γενική εικόνα αυτού του αθλητή, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, δεν χαρακτηρίζεται από αυτά.
Όταν "όλοι είναι εχθρικοί απέναντι μας" και "όλοι χέστηκαν πάνω τους", ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι όλοι; Και πόσο αυτες οι φοβικές διατυπώσεις δεν θα έστεκαν μια χαρά πλάι στο μότο "μόνος εναντίον όλων" και άλλα τέτοια γραφικά που χρησιμοποιούνται από τους επαγγελματίες -και έχοντες συμφέρον, ξανατονίζω- εθνικιστές;
Όταν λες "πάμε να σκίσουμε", ποιους ακριβώς εννοείς; Όλους μας; Όλοι μαζί εναντίων όλων των ισπανών που είναι μίρλες;
Με λίγα λόγια, ο συναισθηματικός εθνικισμός ξεκινάει από τη στιγμή που αναφερόμαστε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας υιοθετώντας την αντωνυμία "εμείς" (και στους αντιπάλους μας με το "αυτοί" -ή με τη γενική εθνική ονομασία τους). Υποτίθεται ότι ήταν η ίδια η ομάδα που εκτιμούσες και όχι η εθνική της υπόστασή. Εκτός κι αν μπορούμε να επιλέγουμε σε ποιες εθνικές εκφάνσεις μπορούμε να υιοθετούμε το "εμείς", την ίδια ώρα που το αποτάσσουμε για όσες μας ντροπιάζουν ή μας ενοχλούν.

Άσε που δεν σε κατηγόρησα για κάτι τέτοιο. Για ψήγματα μίλησα, όχι για γενική συμπεριφορά.

 
At 9/05/2010 07:58:00 μ.μ., Blogger Rock n Ball said...

Αντιπαρέρχομαι το "με όλη την πρέπουσα αηδία για τον ελεεινό προβοκάτορα που λέγεται Μίλος Τεόντοσιτς" γιατί κατά τα άλλα έχουμε να κάνουμε μ'ένα άρθρο που καταδεικνύει ακριβώς το πρόβλημα του χώρου.

Σε άλλη φάση το συζητάμε κι αυτό.Ας κρατήσουμε τον οπαδισμό μας έξω για την ώρα.

 
At 9/06/2010 02:18:00 μ.μ., Anonymous gwad said...

μπασκετική μασονία. Ακριβες !
και μαλιστα αναπτυχθεισα με ξενες πλατες.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home