Κυριακή, Αυγούστου 08, 2010


Οι φωτογραφίες δεν είναι αρχείου αλλά τωρινές. Τι σημασία έχει από που ακριβώς είναι; Από ένα μέρος του κόσμου που δεν μας αφορά. Και τι σημασία έχει γιατί προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στο ελικόπτερο;
Θα έχουν προφανώς τους λόγους τους.
Την Κυριακή το απόγευμα, πρώτη ημέρα του Αυγούστου, ένας άντρας σταμάτησε τη μηχανή του στην πλατεία Κοτζιά και κατέβηκε να ταΐσει τα περιστέρια. Τα τάισε και έφυγε. Δηλητηρίασε κοντά στα πεντακόσια.
Θα είχε προφανώς τους λόγους του.
Την Δευτέρα το βράδυ, κάπου στα Χανιά, ένας σκουπιδιάρης έκανε να βγάλει ένα αντικείμενο που εμπόδιζε την μηχανή του απορριμματοφόρου να αλέσει τα σκουπίδια. Το κεφάλι του έγινε ένα με το αντικείμενο της εργασίας του, το κεφάλι του έγινε και αυτό σκουπίδι.
Δεν μπορούν να διαγνωστούν λόγοι
πίσω από την κίνηση της μηχανής,
η οποία -όπως και η ζωή- γυρνά με τον ίδιο συγκλονιστικά αδιάφορο τρόπο και ό,τι βρει μπροστά της το αλέθει. Είναι να μην τύχει να βρεθείς μπροστά της την λάθος ώρα. Αυτό είναι όλο το νόημα και για διαφορετικό μην ψάχνεις. Αν βέβαια ζεις -όπως τα παλικάρια στις φωτογραφίες- στο λάθος μέρος του κόσμου, περιστοιχίζεσαι από πολύ περισσότερες δυνάμει λάθος ώρες.
Την Παρασκευή γιόρταζε ο γιος μου και βλέποντας τα δώρα που πήρε και τα φαγητά που περίσσεψαν στην ταβέρνα με ξανάπιασε μια παιδική μου τύψη. Δεν ξέρω αν πρέπει να την πω πολιτική τύψη ή οικουμενική τύψη ή πώς αλλιώς, πάντως δεν είναι μια ηθική τύψη. Έχει να κάνει -όπως ίσως θα έλεγαν και διαγωνιζόμενες σε καλλιστεία- με την παγκόσμια αδικία και ανισότητα, έχει να κάνει με «τα παιδάκια που πεινάνε». Είναι μια τύψη βολική, αφού αφορά ζητήματα εκτός της σφαίρας επιρροής μου, αφού αφορά ζητήματα για τα οποία «δεν φταίω εγώ». Είναι την ίδια ώρα μια τύψη δήθεν, αφού είμαι πολύ λιγότερο ενοχικός για ζητήματα που βρίσκονται εντός της σφαίρας επιρροής μου, για πράγματα που κάνω ενώ δεν θα έπρεπε ή δεν κάνω ενώ θα έπρεπε. Μολονότι είναι δήθεν όμως, θεωρώ ότι είναι και η αυθεντικότερη τύψη που μπορεί να νιώσει κανείς: η τύψη για το γενικό κακό, το έξω από εμάς, το μεγάλο, το διαιωνιζόμενο, το κακό που συγκλονιστικά αδιάφορο εξακολουθεί να αλέθει δίκαιους και άδικους.

11 Comments:

At 8/08/2010 05:48:00 π.μ., Anonymous izoi said...

popooo
efxaristo.
tora mporo kai go na niotho elefthera tipseis san na mai fysiologikos,
xoris na niotho kai malakas apo pano.

 
At 8/08/2010 07:47:00 π.μ., Blogger ασωτος γιος said...

δεν εχω τυψεις για αυτα που δεν μπορω να αλλαξω μονος μου
πες το βολεμα, δε ξερω πως θα το πεις.
εχω τυψεις μονο οταν πληγωνω αδικα και οταν χανω τη ζωη ενω φταιω εγω

 
At 8/08/2010 02:28:00 μ.μ., Blogger karim said...

Ειναι γεγονος οτι δεν μπορουμε να το αλλαξουμε εμεις. Μου θυμιζει το σεναριο της μη καταναλωσης ρευματος για μια ωρα προκειμενου βα σταματησει η κλιματικη αλλαγη. Οι ιδιες ψευδαισθησεις, υποκεινουμενες μαλιστα απο τους ιδιους ανθρωπους: αυτους που πραγματικα φταινε. Παρολαυτα αυτοι δεν αισθανονται τυψεις. Ουτε καν οσες αισθανομαστε εμεις.. ουτε κατα διανοια βεβαια στο μεριδιο που πραγματικα τους αναλογουν.
Κι ομως ενω πιστευω ειλικρινα ολα τα παραπανω, δεν μπορω να σταματησω να νιωθω τυψεις εχοντας μαλιστα την φρικτη αισθηση οτι τελικα ειναι δικαιολογημενες...

 
At 8/08/2010 03:33:00 μ.μ., Blogger Ιφιμέδεια said...

Έτσι σκέφτομαι κι εγώ. Συνείδηση σε τρία βήματα. Τύψη γενική για το γενικό κακό γύρω μου, τύψη ειδική για όσα μπορώ να αλλάξω και δεν το κάνω, λήθη.

 
At 8/08/2010 03:55:00 μ.μ., Anonymous προς το παρόν ανώνυμη said...

@αν μπορώ να σου κάνω μια παραγγελιά:

θέματα που με απασχολούν ζώντας στην ελλάδα του 2010:

- ο καρκίνος θερίζει, φταίει μόνο η κακή διατροφή και ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ή και τίποτε άλλο;

- chemtrails: ποιός θα μας εξηγήσει τί είναι αυτές οι ουρές των αεροπλάνων που αργούν να διαλυθούν πάνω στον ουρανό;
μπορεί ένας χημικός να καταλάβει τί είδους ουσίες εισπνέονται από τον οργανισμό μας και τί προκαλούν;
μπορεί να είναι υπεύθυνες για κατάθλιψη, νάρκωση, πρόκληση γέλιου και κόπωσης;

- γιατί αυξάνεται η θερμοκρασία του πλανήτη; φταίει μόνο η ανθρώπινη ανευθυνότητα ή και τίποτε άλλο;

- γιατί για να μάθω γι' αυτά τα δυο τρία θέματα δεν μπορώ να το κάνω παρακολουθώντας τα μμε και προσπαθώ να πάρω γνώμη και από τους ιστολόγους;



υστερόγραφο της δικής μου κρίσης για τα ενοχλητικά σχόλια που διαβάζεις:
κάτι προσπαθεί να διακορεύσει την κοινή αλήθεια και συνείδηση.
αν είναι αληθινό, θα βρει οπωσδήποτε δίοδο και δρόμο.

η αδυναμία αντιμετώπισής του όμως τόσο χρόνια δημιούργησε και δημιουργεί εκτρώματα λόγου.
με καταλαβαίνεις άραγε;

 
At 8/08/2010 06:41:00 μ.μ., Anonymous Οὖτις ἐμοί γ' ὂνομα said...

Old boy, μην έχεις τύψεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Η κατάσταση της ανθρωπότητας έχει ξεφύγει προ πολλού, κανείς δεν κάνει κουμάντο πια, ούτε καν η ελίτ. Η μόνη λύση για να πάψουν τα περισσότερα προβλήματα των ανθρώπων στον πλανήτη είναι να μειωθεί ο πληθυσμός της γης από 7 δις σε 70 εκ. Η ανθρωπότητα θα επιστρέψει πληθυσμιακά στις αρχές της νεολιθικής εποχής, αλλά με καλύτερη τεχνογωσία και περισσότερη ωριμότητα. Οι άνθρωποι θα ζούνε σε μικρές, διαδικτυωμένες κοινότητες και οι μηχανές θα εξασφαλίζουν τα απαραίτητα. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει και θα γίνει. Θα είναι μια τραγική ιστορική στιγμή. Ίσως με κάποιον εργαστηριακά μεταλλαγμένο, παθογόνο μικροοργανισμό. Η πανδημία ίσως συμβεί στον αιώνα που ζούμε, ίσως πεθάνουμε και εμείς, αλλά θα είναι για το καλό του είδους. Η ελίτ ήδη προετοιμάζεται για την μετα-αποκαλυπτική εποχή. Εμένα δε με νοιάζει, δεν έχω παιδιά και τα ψωμιά μου τα έχω φάει, όποτε και αν πεθάνω το ίδιο μου κάνει.

 
At 8/08/2010 08:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εντάξει, υπάρχουν απλά κ άμεσα πραγματάκια που μπορούμε να κάνουμε προς ανακούφιση των μη εχόντων (κ μαζί της ταλαίπωρης συνείδησης). Πχ να αφήνουμε ρούχα κ παππούτσια που δε φοράμε πια σε ανοιχτή κούτα στο δρόμο. Απλά πράγματα.
Δγκμν

 
At 8/08/2010 10:31:00 μ.μ., Blogger Πιγκουίνος said...

(Προσοχή, ακολουθεί γρονθοκόπημα πραγματισμού.)

Ο κόσμος είναι άδικος. Και όσες τύψεις ή ενοχές και να νιώσει το ατομικό ή το συλλογικό υποσυνείδητο, ο κόσμος θα εξακολουθήσει να είναι άδικος.

Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο; Λυπάμαι, δεν είναι Μάης του 68 και δεν έχουμε καπνίσει τίποτα ύποπτο. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε (λίγο έστω) τους εαυτούς μας. Και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους γύρω μας.

Και ίσως τότε αυτό κάνει κάποια διαφορά. Μικρή σε εμβέλεια, τεράστια σε σημασία.

(Ο πραγματισμός μόλις τελείωσε. Ας βάψουμε με μπογιές τον γκίζο τοίχο!)

 
At 8/09/2010 05:51:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Λίγη σημασία έχει αν η τύψη είναι δήθεν ή αυθεντική, ηθική ή ανήθικη. Η τύψη από τη φύση της δεν ανήκει σε καμία σφαίρα επιρροής, γιατί είναι έννοια ετεροχρονιζόμενη και -ως εκ τούτου- αναποτελεσματική. Παραταύτα, το ποστ κουβαλάει την υπέροχη αλήθεια του. Καλό καλοκαίρι.

 
At 8/09/2010 06:53:00 μ.μ., Blogger celin said...

Σωστα τα λεει ο ασωτος γιος.
Πιγκουινε,εισαι λιγο πιο πεσσιμιστης απο οτι πρεπει,σε γενικες γραμμες ομως δε λες κατι λαθος,ας προσπαθησουμε να ειμαστε ανθρωποι σωστοι κ τιμιοι στις συναναστροφες μας με τους γυρω μας,
κ τα υπολοιπα θα ερθουν.

 
At 8/12/2010 09:41:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

να προσθέσω ότι οι φωτογραφίες είναι υπέροχες, χίλιες λέξεις.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home