Δευτέρα, Απριλίου 20, 2009

Άοπλοι

Μπορεί εδώ και χρόνια να έχω συνειδητοποιήσει, ότι αν με κάτι συγκρούονται και συγκρίνονται κατ' εξοχήν οι ταινίες είναι με τις προσδοκίες που έχουμε για αυτές,
μπορεί εδώ και χρόνια να έχω συνειδητοποιήσει, ότι η τουλάχιστον αρχική αποτίμηση μιας ταινίας -γιατί η μακροχρόνια επίδραση είναι αυθεντικότερη και αρκετά πιο ανεξάρτητη- εξαρτάται από το αν ξεπερνά τον πήχυ που έχουμε εκ των προτέρων τοποθετήσει, βάσει των συντελεστών της ή της κριτικής αποδοχής της,
μπορεί εδώ και χρόνια να έχω συνειδητοποιήσει ότι ο ιδανικότερος τρόπος θέασης μιας ταινίας είναι αντιστρόφως ανάλογος της ποσότητας των πληροφοριών που ήδη έχουμε για αυτή,
μπορεί δηλαδή εδώ και χρόνια να ξέρω ότι σκοτώνει δε σκοτώνει την μουσική η πειρατεία, πάντως νοθεύει και παρανοθεύει το σινεμά -τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε σινεμά- η πληροφορία,
αλλά επίσης εδώ και χρόνια δεν θα πάω σινεμά απληροφόρητος, απροετοίμαστος, αψύλλιαστος, δεν θα πάω σινεμά παρά μόνο με τον πήχυ τοποθετημένο, οπλισμένο, τελικά ασφυκτικό και για την ταινία και για μένα.
Έτσι, όταν χθες το απόγευμα με παίρνει ένας καλός φίλος και μου λέει να πάμε το βράδυ να δούμε μια τούρκικη ταινία -την οποία μάλιστα δεν είχα καν ακουστά- απάντησα «ναι» με όλη την απροθυμία του κόσμου ως προς την ταινία, απάντησα «ναι», μόνο και μόνο γιατί ήταν ευκαιρία να τον δω.
Και νά που μετά από χρόνια βλέπω στο σινεμά ταινία άοπλος.
Και χωρίς να ξέρω τί και πώς θα γίνει, την ανακαλύπτω πλάνο - πλάνο. Εν αρχή ην το είδος. Φαίνεται να είναι αισθηματική. Και τότε που είναι οι ανατροπές; Είναι δυνατόν να γυρίζεται αισθηματική ιστορία σήμερα χωρίς σεναριακές φιοριτούρες, χωρίς απίθανες περιπλοκές, χωρίς κανένα άλλο καμουφλάζ; Είναι δυνατόν να γυρίζεται αισθηματική ιστορία σήμερα γυμνή; Μα αυτή η ιστορία του άντρα που ερωτεύεται γυναίκα και της γυναίκας που ερωτεύεται άντρα δεν είναι η πιο ειπωμένη όλων των εποχών; Αν θες να την επαναλάβεις σήμερα, δεν είναι απαραίτητο πρώτα να την αποδομήσεις, να την δεις από μια άλλη οπτική γωνία, να δείξεις κάτι που δεν έχουμε δει και ξαναδεί; Φαίνεται πως όχι. Φαίνεται ότι αυτή η ιστορία έχει τον τρόπο της λειτουργώντας αρχετυπικά να σε κάνει αμέσως συμμέτοχο: άντρας συναντάει γυναίκα - άντρας πολιορκεί γυναίκα - γυναίκα αντιστέκεται - άντρας επιμένει - γυναίκα παραδίνεται - τώρα είναι μαζί - και τώρα;
Την ώρα που η ταινία εξελίσσεται ψάχνω να βρω γιατί με κερδίζει. Είναι μόνο επειδή πήγα άοπλος; Με ψαρώνουν τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης (ως τόπος, άραγε, ή ως τοπίο, γαμώ τις βεβαιότητές μου;) και να ΄ναι αυτά που δίνουν την διαφορετική αίσθηση; Πόσο σημασία έχει τελικά το γιατί μου αρέσει; Αν μου αρέσει, μου αρέσει. Ή αυτό ακριβώς έχει σημασία, να προσπαθείς να καταλάβεις δηλαδή γιατί σου αρέσει ό,τι σου αρέσει; Ντου νοτ νόου. Εξαρτάται, φαντάζομαι.
Έρχεται και η μαμά του ήρωα να τον επισκεφτεί από τα βάθη της Ανατολής, κι αν ως τώρα βλέπαμε ένα έργο κινηματογραφημένο με αισθητική ευρωπαϊκής Τουρκίας, ξαφνικά αυτό -συνειδητά ή μη- βαλτώνει σε αισθητική Ανατολίας. Και μετά η μαμά φεύγει και μπροστά σε ένα ταψί ντολμαδάκια η ταινία ξανανιώνει. Και το τέλος είναι πηγμένο στο μελό, όπως και τα τραγούδια σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, αλλά γιατί το μελό να επιτρέπεται μόνο στον Αλμοδόβαρ;
Δεν έγραψα τον τίτλο της ταινίας, όμως. Επίτηδες· μπας και την δεις κάποτε αθώα· μπας και στην γλιτώσω από τις πληροφορίες με τις οποίες την γέμισα, τον πήχυ που ήδη την ανέβασα, την προσδοκίτιδα, αυτή τη μολυσματική -των ταινιών και όχι μόνο- νόσο.
Γιατί αυτό που κάνουμε με τις ταινίες, το κάνουμε και σε κάθε τομέα της ζωής μας: θέλουμε να ξέρουμε εκ των προτέρων όσα περισσότερα γίνεται για το τι περίπου αναμένεται να δούμε τις επόμενες δυο ώρες, μήνες, χρόνια, δεκαετίες, εικοσαετίες.
Ίσως αν μπαίνουμε στο κάθε τι της ζωής μας σαν σε ταινία για την οποία δεν έχουμε προδιατυπωμένη εικόνα, σαν σε ταινία που μπαίνουμε να δούμε άοπλοι, να έχουμε και περισσότερες πιθανότητες με το πέρασμα των χρόνων να θυμόμαστε τη ζωή μας σαν ταινία που άξιζε να την παρακολουθήσει κανείς.
Ή που, εν πάση περιπτώσει, άξιζε να τη ζήσουμε εμείς.

15 Comments:

At 4/21/2009 01:32:00 π.μ., Anonymous Χρήστος said...

Ίσως...

 
At 4/21/2009 03:00:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Γενικά πάντως, η "έβδομη τέχνη" δεν είναι το φόρτε σου, ε;

 
At 4/21/2009 10:38:00 π.μ., Anonymous lemon said...

Εχεις δίκιο, σε ένα σωρό τομείς, πάμε τόσο "πληροφορημένοι", που χάνουμε, πόσο ακριβώς δεν ξέρω, τουλάχιστον την έκπληξη.
Εγω πάλι χαίρομαι πολύ την οπτική σου γωνία στην έβδομη τέχνη! Αν μη τι άλλο, όσο "πληροφορημένη" και να έρχομαι, πάντα με εκπλήσσεις!!!

 
At 4/21/2009 11:00:00 π.μ., Blogger €lisavet said...

Κι εγώ απορώ ακόμα μ' αυτούς που τρέχουνε στους αστρολόγους και τις καφετζούδες. Τάχα είναι ωραίο να "ξέρεις" και ν'αυθυποβάλλεσαι; Προτιμότερο να μαθαίνει κανείς τη ζωή καρέ καρέ.

 
At 4/21/2009 12:35:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γνωμοδότη, κατά πως φαίνεται, δεν είναι.
Αλλά η παρατήρησή σου εκτός από γενική είναι και ειδική; Δηλαδή έχεις δει ΚΑΙ την ταινία για την οποία (ή, καλύτερα, με αφορμή την οποία) έγραψα το ποστ;

 
At 4/21/2009 03:01:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας διακρίνω ως πιο ενδιαφέρον, σε μουσική, κείμενο και κινηματογράφο όσο αφορά στη διακίνησή του στο διαδίκτυο και πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί ένα ενιαίο νομικό - ή και πρακτικό, τεχνολογικό - πλαίσιο. Μειδιάζω καμιά φορά με τις απαιτήσεις στις "συμφωνίες" τις οποίες απαιτούν οι εταιρίες φιλοξενίας χρηστών και πολυμεσικού περιεχομένου, κι αυτό διότι εάν γίνει αποδεκτή η παρομοίωση της ανταλλαγής υλικού με την πραγματικότητα εκτός διαδικτύου, τότε οι απαιτήσεις συμμόρφωσης των χρηστών χαρακτηρίζονται a priori γελοίες. Συνεπώς, κατόπιν αποδοχής πως δεν στέκει μια τέτοια παρομοίωση, ουσιαστικά επιβάλλεται συμμόρφωση όλων των χρηστών προς ανάρτηση πολυμεσικού υλικού το οποίο δημιουργείται εξ ολοκλήρου από τους χρήστες στο διαδίκτυο. Αυτό σημαίνει πως ολάκερο το πολυμεσικό υλικό το οποίο προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, δηλαδή πωλείται προς οικονομικό όφελος, πρέπει να απομακρυνθεί από όσους διαδικτυακούς τόπους, σκληρούς δίσκους απλότερα, βρίσκεται αποθηκευμένο. Κατ' επέκταση, όπως έχει γραφεί πολλάκις πριν πολλά έτη, οι εταιρίες κατασκευής H/W & S/W, καιρός είναι να κόψουν τις μαλακίες περί των συσκευών αντιγραφής δεδομένων προς backUp και μόνο, τις beta testing εκδόσεις λογισμικού, όπως και τα λογής free promos τα οποία διαθέτουν. Εάν το θελήσουν, αποτελεί ζήτημα χρόνου η απομάκρυνση πολυμεσικού περιεχομένου από το διαδίκτυο σε μεγάλη έκταση - μερικοί αφανείς file servers δεν είναι δα πρόβλημα να εντοπιστούν -, ωστόσο σε μια τέτοια εκδοχή παύει και η εκδοχή της διαφημιστικής προβολής κι επικράτησης εφόσον οι κράχτες θα περισσεύουν. Επανερχόμενος στην αποδοχή της αρχικής εκδοχής, τι γίνεται με όσους χρήστες συνδέονται από σημείο σε σημείο (π.χ. messenger), και ανταλλάσσουν copyright-ed αρχεία με άνεση καθώς το επιτρέπουν οι υψηλοί ρυθμοί μεταφοράς δεδομένων; Μπλόκο κι εκεί προς βασανισμό; Το ελεύθερο λογισμικό δε, με το οποίο οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να έχουν εξ ολοκλήρου ένα pc δίχως να πληρώσουν για λογισμικό, αλλά και εξειδικευμένες εφαρμογές προκειμένου να προσπεράσουν κάθε "μπλόκο" λογισμικού; Κι αν όντως επιτευχθεί συγχρόνως με την παρουσία του διαδικτύου, μια προ-ψηφιακή εποχή όσο αφορά στα πνευματικά δικαιώματα, είναι δυνατό να προβλεφθεί μια οικονομική ανάκαμψη όσο αφορά στους κινηματογράφους, τα κέρδη των μουσικών-κινηματογραφικών εταιριών, τα καταστήματα ενοικίασης ανάλογων προϊόντων κ.λπ.; έχει κανείς την εντύπωση πως το τάδε άφαντο φοβερό μουσικό άλμπουμ ή φιλμ θα ψάξουν πολλοί να το βρουν καθώς συνέβαινε στην προ-ψηφιακή εποχή; Ή το πιο πιθανό είναι να θριαμβεύσει μια ολιγαρχία η οποία θα βασίζεται, εφόσον μπορεί να πληρώνει αδρά, σε αδηφάγο marketing; Πολύ ενδιαφέρουσα μια τέτοια εκδοχή στην πράξη, η σύγκλιση προ-ψηφιακών συνθηκών όσο αφορά στα πνευματικά δικαιώματα σε συνδυασμό με προσιτά τα ψηφιακά αγαθά στους τελικούς χρήστες-καταναλωτές.

 
At 4/21/2009 03:22:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

προσθέτω με αφορμή μια πρόσφατη εμπειρία όσο αφορά στο κλείσιμο του skydrive λογαριασμού σε συνδυασμό με το live spaces, το εντυπωσιακό σε εμένα στις απαιτήσεις συμμόρφωσης με τους κανονισμούς στην υπηρεσία live spaces της microsoft. Απαιτήσεις οι οποίες σχεδόν απαιτούν από του χρήστες πίστη σε ..θρησκεία εξ ανατολής δίχως προσβολή ηθών, φανέρωση γυμνού σε φωτό, για να μην ισχυριστώ πως απαιτούν το περιεχόμενο να είναι προσαρμοσμένο σε ένα κοινό επισκεπτών ηλικίας κάτω των 16 ετών.. Η microsoft μου θυμίζει νεο-συντηρητικό αμερικανικό θρησκόληπτο άκρο σε έναν αμερικανικό πολυφυλετισμό στον οποίο όλα επιτρέπονται κι όλα πωλούνται, αλλά όλα κι όλα, στο live spaces και στο skydrive σεβασμός στα χρηστά ήθη σε υπερθετικό βαθμό.. Ε ναι, οι χοντροί και άμορφοι να μην πηγαίνουμε για μπάνιο στη θάλασσα σε trendy παραλίες τις δημοφιλείς ώρες, αλλά όχι και με τα ρούχα μες στ' αλάτι μη φανεί σάρκα ρε γμτ..

 
At 4/21/2009 03:38:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

Είναι αστείο γιατί χθες έψαχνα πληροφορίες για την ταινία "Πάντα μόνος" μιας που είδα το τρέιλερ και μου άρεσε... όμως "οπλίστηκα" (δυστυχώς και άθελά μου)με αρνητικές πληροφορίες γι αυτή από σχεδόν όλα τα sites που είδα. Αυτό βέβαια δεν με σταματά πια μιας που έχω καταλήξει πως είναι πολύ υποκειμενική η κριτική μιας ταινίας. Αφού μου έκανε κλικ θα την δω. Βλέπω πια μόνον τέτοιες ταινίες. Αυτές δηλαδή που νιώθω πως θέλω να δω χωρίς να ακούσω οποιαδήποτε κριτική. Και αν τελικά είναι χάσιμο χρόνου δεν βαριέσαι... τουλάχιστον είναι επιλογή μου και όχι κάποιου "ειδικού" που θέλει να μ' επηρεάσει αποτρεπτικά. Άοπλη οπλισμένη με ένστικτο σα να λέμε.

 
At 4/21/2009 04:27:00 μ.μ., Blogger fpboy said...

Mπράβο ρε oldboy,
πολύ καλό ποστ!
Όλη η ταινία ήταν υπέροχα αυθόρμητη.
Ο τύπος ήταν αυθόρμητα τσόγλανος.
Η κοπέλα ήταν αυθόρμητα όμορφη.
Ειδικά εκεί που παραπονιόταν,
η έλεγε στον μάγειρα ''αιντε''.
Και η μαμά του πρωταγωνιστή ήταν αυθόρμητα καλή μαζί της.

Όσο για το φαινόμενο που μερικοί το λένε ''information pollution'' ,
ναι , είναι όντως πρόβλημα !

Έχω πάει σε συναυλία και να ξέρουμε το set απο το ιντερνετ και
να είμαστε ''Α, τώρα θα παίξουν αυτό, τώρα θα παίξουν το άλλο!''

Nασαι καλά.

 
At 4/21/2009 05:24:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Κι εντέλει, τι άλλο είναι η "σύγχρονη ζωή" απο αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Απο μικρός προοριζόσουν, ενδόμυχα, υπόγεια, έντεχνα ή ατεχνα, για δικηγόρος κι η γυναίκα σου για μαμα. (παραδείγματα) Το "προσδοκίσιμο" μας αναγορεύτηκε σε προιόν. Απο πριν ξέραμε για την καλντέρα, κι οταν πρωτομπήκε το πλοίο μας αναφωνήσαμε μμμ, η καλντέρα. Και βουρ για το γκρεμίδι βιου χοτελ 500 εουρος το βραδυ. Το καταναλώνουμε λοιπόν κι εμείς το προσδοκίσιμο. Απλα οταν παμε σινεμά, το καταναλώνουμε εντέχνως.



(Εχεις δίκιο ρε γαμωτο και μου τη σπας!)

 
At 4/21/2009 06:59:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

symfono me tin teleftaia paragrafo. gi afto stamatisa na pigaino se xartorixtres. thoreau

 
At 4/22/2009 03:36:00 μ.μ., Blogger kokalina said...

καλησπέρες!
είναι αλήθεια ότι με έβαλες σε σκέψεις.
αν αρχικά η αξία της πληροφορίας ήταν να μου γλιτώνει χρόνο - εφόσον ως γνωστόν είναι το αγαθό που μας λείπει- τελικά το κυνήγι της πληροφορίας μου τον τρώει όλο. καταλήγουμε τελικά από εκεί που ξεκινήσαμε, συν ένα κεφάλι καζάνι.
το ταινιάκι το είδα και δεν μού 'κανε τίποτε πέραν της νοσταλγίας για το location και τη γλώσσα που πολύ αγάπησα...

 
At 4/22/2009 11:36:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

ξεκινώντας απ την διαπίστωση που όλοι μας έχουμε κάνει οτι μας αρέσουν περισσότερο οι ταινίες που υπερβαίνουν τις προσδοκίες μας(ή ακόμα καλύτερα οταν δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε,όπως πήγες εσύ σ'αυτή την ταινία),ενώ συνήθως απογοητευόμαστε απ τις πολυδιαφημισμένες/πολυβραβευμένες έφτιαξες ενα ποστ ανθολογίας...

Ίσως όλοι χρειαζόμαστε την χαρά της ανακάλυψης,την χαρά του να μπορείς να πεις σ'ένα φίλο "πήγαινε δες αυτό,¨(χωρίς να ξέρεις τίποτε αλλο εκτός της δικής μου σύστασης) και να ξέρεις οτι αυτός θα σ'ευχαριστήσει,την χαρά του ν'ανακαλύπτουμε κατι παραγνωρισμένο και να νιώσουμε αρκετά γενναιόδωροι ώστε να το μοιραστούμε...τη χαρά τέλος του να μην είμαστε άβουλοι καταναλωτές προεπιλεγμένων "προιόντων"...
Ωραίο!

 
At 4/23/2009 02:15:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Παρότι η έβδομη τέχνη δεν είναι το φόρτε μου, πέντε άνθρωποι που εκτιμώ παραγνώρισαν την αστοχία της κινηματογραφικής μου κρίσης κι έκατσαν και σκέφτηκαν με αφορμή τα όσα έγραψα στο ποστ και τα οποία δεν αφορούσαν μόνο το αν η ταινία είναι ή δεν είναι μπούρδα.

 
At 4/23/2009 12:16:00 μ.μ., Blogger indio said...

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να μείνεις απληροφόρητος, τουλάχιστον για ταινίες. Συμφωνώ ότι το να ξέρεις την υπόθεση ή/και κριτικές σου χαλάει την εμπειρία.

Για παράδειγμα, προχτές είδα το Φιλαδέλφια χωρίς να θυμάμαι καν ότι ο Χανκς είναι φορέας AIDS. Ήμουν πολύ μικρός όταν βγήκε και την είδα σχεδόν από την αρχή.

Ωραίο κείμενο.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home