Κυριακή, Απριλίου 05, 2009

Γιαλομ Γιαλομ πηγαίναμε

(«Μeaning seeking creatures»)
---
Τρίτη απόγευμα στο Μέγαρο. Έχει διάλεξη ο Ίρβιν Γιάλομ. Παρουσιάζει το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο: «Στον κήπο του Επίκουρου. Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου», που κυκλοφόρησε πέρσι στην Ελλάδα· που είναι μάλλον η χώρα με το μεγαλύτερο σουξέ του· που φαίνεται και από την προσέλευση του κοινού· πατείς με - πατώ σε, πάρα πολύς κόσμος που δεν κατόρθωσε να μπει. Άπαξ και έχεις μπει στην κεντρική πύλη, απλώς περιμένεις να ανοίξουν και οι εσωτερικές. Οι υπόλοιποι είναι έξω από την κεντρική και δεν τους αφήνουν μέσα. Κι όμως οι μέσα στοιβάζονται και σπρώχνονται μπροστά στις εσωτερικές. Ένας πενηντάρης κύριος στον πυρήνα του μπούγιου έχει κοκκινίσει, πρασινίσει, μπλέσει, bless him για το σόου που μόλις αρχίζει ωρυόμενος στον πορτιέρη: «αφήσέ με να μπω - άφησέ με να μπω». Αναρωτιέσαι πόσο πολύ μπορεί να τον έχει καταβάλλει το άγχος του θανάτου (για το οποίο θα ακούσει σε λίγο), ώστε να είναι διατεθειμένος να πάθει εδώ και τώρα εγκεφαλικό προκειμένου να απαλλαγεί μια για πάντα απ' το βάρος του. Εν τω μεταξύ μολονότι είμαι στην άκρη για να μην στριμώχνομαι, μια ευτραφέστατη κυρία παρασέρνει σαν οδοστρωτήρας τα πάντα στο πέρασμά της για να μπει στην πρώτη γραμμή της μάχης. «Πού πάτε κυρία μου; Δεν βλέπετε τι γίνεται;», την ρωτάω. «Έχω κάρτα εισόδου», μου απαντά. «Όλοι έχουμε», της ανταπαντάω θυμωμένος και το πλήθος συμφωνεί κοιτώντας την αγριεμένο.
Εγώ πάντως δεν είχα.
Οι πόρτες ανοίγουν, καθόμαστε, περιμένουμε, αρχίζει. Με τη φαλάκρα και το μούσι μοιάζει με τον Φρόιντ, μολονότι είναι διαφορετικής σχολής, της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας. Είναι πολύ απλά ντυμένος, αφού όπως λέει πρώτα έκοψε την λευκή ιατρική στολή (για να συμβολίσει μια πιο ισότιμη σχέση με τους θεραπευόμενούς του) και τα τελευταία χρόνια έκοψε και τις γραβάτες (αυτά δηλαδή που έκανε εδώ και ο Αλαβάνος, αν εξαιρέσεις την ιατρική στολή).
Μια ώρα κι ένα τέταρτο αργότερα είναι ο Ιρβούλης και μόλις τελείωσε. Αγέραστο δεν τον λες, συναρπαστικό ρήτορα δεν τον λες, ότι είπε κάτι ουσιωδώς διαφορετικό από όσα υπάρχουν στο βιβλίο δεν το λες, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγες και βαρετά τα όσα είπε. Και τώρα θα δεχτεί ελάχιστες ερωτήσεις από το κοινό. Η δεύτερη ερώτηση έρχεται από την πρώτη σειρά. Στο άκουσμα της φωνής απλώνεται σε όλη την έξοχης ακουστικής αίθουσα ένα αυθόρμητο βουητό αποδοκιμασίας, που καταπνίγεται όμως εξίσου αυθόρμητα, αφού δις ιζ μέγκαρον. Η φωνή ανήκει στην Άννα Παναγιωταρέα, η οποία μην έχοντας δικαίωμα λόγου σε κανένα άλλο ραδιοτηλεοπτικό μικρόφωνο, είπε να το ασκήσει εδώ. Τον αφοπλίζει ρωτώντας τον αν πιστεύει στην αθανασία της ψυχής. Πιθανώς τις πέντε φορές που στη διάρκεια της διάλεξης ο Γιάλομ τόνισε πως δεν πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, η Άννα να μιλούσε στο κινητό με αυτή την ψυχή τον Αθανασάκη.
Και επειδή το ως τώρα κείμενο το 'φαγε η σάχλα, ιδού συνοπτικά τα τρικάκια για να ξεπεράσεις το άγχος του θανάτου με την επικουρία των Γιάλομ και Επίκουρου: 1) Αφού η ψυχή δεν είναι αθάνατη και δεν παίζει μετά θάνατον τιμωρία ή θλίψη, τότε σκασίλα σου. 2) Εκεί που είναι ο θάνατος δεν είσαι εσύ. Όταν πεθαίνεις δεν το καταλαβαίνεις, άρα σκασίλα σου ξανά. 3) Όσο υπήρχες πριν γεννηθείς, άλλο τόσο θα υπάρχεις μετά που θα πεθάνεις. Δεν υπήρχες πριν - δεν θα υπάρχεις μετα. Τώρα είναι που ζεις τα πάντα όλα.
Ενώ το φυσικό γεγονός του θανάτου καταστρέφει τη ζωή, η ιδέα του θανάτου μπορεί να σου σώσει τη ζωή: μην απωθώντας την θνητότητά σου ζεις όσο πιο έντονα μπορείς, εν γνώσει σου ότι μας έχουν πετάξει σε ένα κόσμο χωρίς νόημα, αλλά αφού είμαστε πλάσματα διψασμένα για νόημα πρέπει να εφεύρουμε εμείς ένα νόημα και να ζήσουμε σύμφωνα με αυτό. Και το νόημα που εφευρίσκει ο Γιάλομ είναι να ζουμε κάνοντας το καλό και ρίχνοντάς το στο γιαλό, αφού η θετική επίδραση που έχουμε στη ζωή των άλλων ανθρώπων μεταβιβάζεται με τη σειρά της σε άλλους, σαν τους κυματισμούς μέσα σε μια λιμνούλα που ολοένα και προεκτείνονται.
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

35 Comments:

At 4/05/2009 03:12:00 π.μ., Blogger gasireu said...

''ώστε να είναι διατεθειμένος να πάθει εδώ και τώρα εγκεφαλικό προκειμένου να απαλλαγεί μια για πάντα απ' το βάρος του.''
χα χα
αν για κάτι δεν έχω άγχος είναι ο θάνατος...τουναντίον με τους τόσους που στριμωχτήκατε, ε;
old boy πάνω στα καλύτερα πέφτεις, στην Άννα, στον χοντρό...

 
At 4/05/2009 03:33:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Και το νόημα που εφευρίσκει ο Γιάλομ είναι να ζουμε κάνοντας το καλό και ρίχνοντάς το στο γιαλό, αφού η θετική επίδραση που έχουμε στη ζωή των άλλων ανθρώπων μεταβιβάζεται με τη σειρά της σε άλλους, σαν τους κυματισμούς μέσα σε μια λιμνούλα που ολοένα και προεκτείνονται."

Το 'χει πιάσει το νόημα της ζωής - ελπίζω κι εσύ και να μην το σαρκάζεις.. :-)

Ένας φίλος

Υ.Γ. Κανένα γιαούρτι δεν σου βρισκόταν, για το "όνειδος", την ψωνάρα;

 
At 4/05/2009 04:58:00 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Πέρασαν τόσες μέρες από τη διάλεξη για να γράψεις «ρεπορτάζ» που αποτελεί συμπίλημα των ήδη εκδιδομένων δημοσιογραφικών άρθρων που τυπώθηκαν αυθημερόν; Δεν έχεις πάει ποτέ στον Γιάλομ, παραδέξου ότι γράφεις «εκ του ασφαλούς».

Την άλλη δόση που θα έρθει ο Γούντι Άλεν στην Αθήνα, να περιμένεις τρεις βδομάδες να δεις τι θα γράψουν οι εφημερίδες και μετά να υποδυθείς τον αυτόπτη μάρτυρα.

Κι όχι, δεν μου αρέσει ο Γιάλομ, αλλά και η υποκρισία έχει τα όρια της. Κάποιοι άλλοι ξέρουν καλύτερα από σένα τι είπε και τι δεν είπε, χωρίς να μαστουρώνουν από τις αναθυμιάσεις καιγόμενων σελίδων του Κοέλιο.

 
At 4/05/2009 05:10:00 π.μ., Blogger JustAnotherGoneOff said...

Που λέει ο άνωθεν ανώνυμος για γιαούρτια, εσύ ολμποΰντάκο είσαι όχι για γιαούρτια αλλά για παντεσπάνι παναθηναϊκό σπέρμα.

Ήσουν στον Γιάλομ ωρέ και άργησες τόσες μέρες να γράψεις γι αυτόν; Οι «έξυπνοι αναγνώστες» ξέρουν πολύ καλά να ξεψαχνίζουν το υλικό των «τελευταίων».

Εκτός αν ο Γιάλομ είναι βάζελος, οπότε πάω πάσο. Μήπως θες να ανατυπώσουμε τις απόψεις του για το ποδόσφαιρο; Φοβάσαι;

Και σκυλοβαριέμαι να το κάνω αυτό. Τόσα λεφτά δίνω για βιβλία, να πάτε να αγοράστε κι εσείς βιβλία και μην κρέμεστε από τσαγκαρουσιάνικες αυθεντίες, που σας το παίζουν παντογνώστες και νομίζετε πως με δυο τρεις εξυπναδίστικες φρασούλες καταλάβατε όλη τη συμπαντική φιλοσοφία του κάθε Γιάλομ.

Άλλο ο επιστήμονας, άλλο ο μπλόγκερ.

 
At 4/05/2009 09:51:00 π.μ., Anonymous Michael Sc said...

Μα ανακάλυψε τίποτα αυτός ο τύπος; Τα #1, 2 και 3 που αναφέρεις, είναι επικούρεια resumees και όσο για την κατακλείδα "είτε η ζωή έχει κάποιο νόημα - οπότε εναπόκειται σε μας να το ανακαλύψουμε, είτε δεν έχει - οπότε πρέπει εμείς να της προσδώσουμε" είναι αντεγραμμένο από τον Καμί και τον Μύθο του Σίσυφου.

 
At 4/05/2009 11:03:00 π.μ., Blogger airgood@gmail.com said...

Κανείς δεν ανακαλύπτει τίποτε αλλά τα διέδωσε πλεγμένα Επίκουρο και Καμύ άρα αξίζει την καινοτομία που τα επανασύστησε, μη τα ισοπεδώνουμε όλα.

 
At 4/05/2009 11:41:00 π.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

δεν ξέρω τι λέει ο Γιάλομ αλλά το φρικιαστικό είναι να πεθάνεις και πέσεις ξανά πάνω στην Παναγιωταρέα

 
At 4/05/2009 12:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@JustAnotherGoneOff: Ενώ εσύ δεν είσαι για γιαούρτια, ε;

1. Γιατί δεν κάθεσαι στο αυγό σου, αντί να εκτοξεύεις χολή; Άμα δεν σου αρέσει βόλτα σου... Αλλά, όχι, θέλεις να την πεις...

2. Δεν πέρασε από το ευφυέστατο μυαλό σου, οτι το έγραψε εκείνη την ημέρα (ή την επόμενη ή τη μεθεπόμενη το ίδο είναι) και το δημοσιεύει εδώ, την ίδια ημέραμε τη δημοσίευση του στο SMS, όπως γράφει πεντακάθαρα από κάτω, βλάκα...

 
At 4/05/2009 01:01:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

ΚΚΜοίρη, σκληρό: να πεθάνεις, λέει, και να παρουσιαστείς μπροστά στον ανώτατο δικαστή, όπως σ'αυτές τις Βουδιστικές δοξασίες, που κάθεται πάνω σε ένα υπερυψωμένο θρόνο και σου δίνει ένα καθρέφτη να δείς τη ζωή σου και να τη δεί κι αυτός για να την κρίνει. Και αυτός ο δικαστής, λέει, να είναι η Παναγιωταρέα, Παντοδύναμη και Γυμνή (μπλιάαχχχ) με τη γκρίζα τούφα και με απ'όλα...

 
At 4/05/2009 01:58:00 μ.μ., Blogger Ψαράκης Κ. said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 4/05/2009 02:00:00 μ.μ., Blogger Ψαράκης Κ. said...

ωραίο!
ο τίτλος τα λέει όλα!

γιαλομ γιαλομ πηγαίναμε!

 
At 4/05/2009 02:05:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

"μην απωθώντας την θνητότητά σου"

Όταν κάνεις το θάνατο μη-γεγονός (όταν είναι αυτός, εγώ δεν είμαι), κάτι το α-νόητο (ενώ εσύ διψάς, όπως λες, για νόημα), τότε ασφαλώς και απωθείς τη θνητότητα

όπως ακριβώς φανερώνει η αμέσως επόμενη πρόταση, που θυμίζει διαφημιστικό αντρικού αποσμητικού:

"τότε ζεις όσο πιο έντονα μπορείς".

:-))

 
At 4/05/2009 03:52:00 μ.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

@ lazopolis, είπαμε φρικιαστικό αλλά εσείς είστε πολύ διεστραμμένος :-)

 
At 4/05/2009 04:11:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Justanothergoneof, νηφάλιος και εύστοχος ο λόγος σου για πολλοστή φορά και πάντα καλοδεχούμενη η κριτική σου.
Το γεγονός ότι το SMS Τετάρτη πρέπει να είναι έτοιμο και ότι τα κείμενα τα στέλνω μέχρι Τρίτη βράδυ, είναι προφανώς λεπτομέρεια, αλλά δεν βαριέσαι, εσύ να 'σαι καλά και να γουστάρεις και να γουστάρουμε μαζί σου :))))
Αν για κάτι τη βρίσκω με τη χολή σου είναι επειδή πάντα συνδυάζεται με τη βλακεία σου και κάθε φορά που θα αποκαλύψεις μια απάτη μου αποκαλύπτεσαι βλακωδέστερος της προηγούμενης.

 
At 4/05/2009 04:14:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θεία, για τη διαφήμιση αποσμητικού έχεις δίκιο, αλλά αν κάποιος είναι ο διαφημιστής είμαι εγώ και όχι ο Γιάλομ, υπό την έννοια ότι έγραψα με δικά μου λόγια εκείνο που είπε -κατάλαβα :(

 
At 4/05/2009 04:15:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Lazopolis, αυτή είναι μια από τις πιο δυνατές εικόνες που μπορεί να σκεφτεί ποτέ άνθρωπος.
David Lynch on acid.

 
At 4/05/2009 04:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Τέλος, ως γενική παρατήρηση, πήγα στον Γιάλομ όχι για να κάνω πλάκα αλλά επειδή τον διαβάζω, μου αρέσει και τον σέβομαι.
Από εκεί και πέρα, αν το κείμενο βγήκε λίγο σαρκαστικό - λίγο φιλοσοφικοδιαφημιστικό, είναι α) επειδή δεν με ενέπνευσε η παρουσία και ο λόγος του για 100% φιλοσοφικοδιαφημιστικό κείμενο και β) επειδή καμιά φορά το ύφος και ο τόνος ενός κειμένου προκύπτει από μόνος του (π.χ. από έναν που ωρύεται «άνοιξέ μου να μπω», από την γλυκιά φωνή της Αννούλας) και μετά δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τον ακολουθήσεις.

 
At 4/05/2009 04:28:00 μ.μ., Blogger Roadartist said...

Απίστευτη η ..ερώτηση της Άννας.. πραγματικά γέλασα πολύ..
Ακόμη και σε έναν μη αναγνώστη του Γιάλομ είναι γνωστή η άποψη του για την αθανασία της ψυχής (όπως επίσης, φαίνεται και από την επίκληση του Επίκουρου) .. τι να πεις..
Μου θύμισες σε μια διάλεξη που έτυχε να παραβρεθώ και ήταν και εκείνη, έτυχε να κάθεται μπροστά μας.. Είχε γίνει παράκληση να έχουμε όλοι κλειστά τα κινητά μας.. Σε μια στιγμή μέσα στην αίθουσα ξαφνικά αρχίζει να χτυπάει ένα κινητό..Γυρνάει όλο νεύρα η Άννα.. προς το μέρος μας και μας λέει "μα επιτέλους ΚΛΕΙΣΤΕ το κινητό σας"..

ΤΕΛΙΚΑ το κινητό που χτύπαγε ήταν το δικό της.. Lol.. ;)

 
At 4/05/2009 04:43:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ο Αθανασάκης θα 'ταν ;)

 
At 4/05/2009 05:23:00 μ.μ., Blogger DIONYSOS said...

Για το νόημα της ζωής,.... Αν δεν έχεις δεί το καλό στο χώρο σου,στη παιδεία σου πως στα κομμάτια θα το μεταβιβάσεις, σε μια κοινωνία που λάμπουν βία, υποκρισία και άμετρα έπη θνησιγενή. Εγώ πάντως σε ευχαριστώ Old Boy για την έξοχη μεταφορά του καλλιτεχνικού δρώμενου. Θα προσπαθήσω να φανταστώ και την Παναγιωταρέα ως ένα εκπεπτοκότα άγγελο της πικρής ζωή μας.

 
At 4/05/2009 07:37:00 μ.μ., Blogger I.I said...

Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ για τον τίτλο σου!!!

 
At 4/05/2009 07:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

''Εγώ πάντως δεν είχα.''
α, χα...(ψυχαναλυτικό) λαμόγιο lol...

 
At 4/05/2009 09:04:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

"αν κάποιος είναι ο διαφημιστής είμαι εγώ και όχι ο Γιάλομ, υπό την έννοια ότι έγραψα με δικά μου λόγια εκείνο που είπε -κατάλαβα :( "

Καλά το κατάλαβες όμως.

Κι έπειτα το επικούρειο τέχνασμα αφήνει απέξω την πιο οδυνηρή όψη του θανάτου: το θάνατο όχι ημών των ιδίων αλλά αγαπημένων μας προσώπων.

Καλό το διανοητικό τρίκ "όταν ο θάνατος είναι εδώ, εγώ δεν είμαι", αλλά τι γίνεται όταν ΚΑΙ ο θάνατος είναι εδώ ΚΑΙ εσύ εδώ επίσης είσαι;

 
At 4/05/2009 09:59:00 μ.μ., Blogger Συνοδοιπορος said...

"Και το νόημα που εφευρίσκει ο Γιάλομ είναι να ζουμε κάνοντας το καλό και ρίχνοντάς το στο γιαλό, αφού η θετική επίδραση που έχουμε στη ζωή των άλλων ανθρώπων μεταβιβάζεται με τη σειρά της σε άλλους, σαν τους κυματισμούς μέσα σε μια λιμνούλα που ολοένα και προεκτείνονται."

Αφού δεν έχεις αθάνατη ψυχή, η θετική (ή η αρνητική) επίδραση που έχεις στη ζωή των άλλων όσο ζεις, δεν έχει απολύτως καμία σημασία -πού τους είδες πού τους ξέρεις, άμα φύγεις έφυγες, άσε που δεν καταλαβαίνεις και τίποτα αφού πέθανες, τι σε νοιάζει τι θ' απογίνουν- οπότε και πάλι σκασίλα σου!

 
At 4/06/2009 10:44:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δενειναι και λίγο ομως ενα "χαμηλου" ενδιαφέροντος γεγονός να παροτρύνει τόσους ανθρώπους να γράψουν, να πετάξουν χολή, ακόμη και να στριμωχτουν για να παρακολουθήσουν μια αυθεντία.
Ειμαστε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.
d.o.w.

 
At 4/06/2009 12:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν πέρασε από το ευφυέστατο μυαλό σου, οτι το έγραψε εκείνη την ημέρα (ή την επόμενη ή τη μεθεπόμενη το ίδο είναι) και το δημοσιεύει εδώ, την ίδια ημέραμε τη δημοσίευση του στο SMS, όπως γράφει πεντακάθαρα από κάτω, βλάκα...

Πολλά ζητάς από τον Τζάγκο ρε συνανώνυμε!

Βρε άμα έκοβε το μυαλό του τον χολερικό του internet θα έκανε;

 
At 4/07/2009 01:49:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Κι έπειτα το επικούρειο τέχνασμα αφήνει απέξω την πιο οδυνηρή όψη του θανάτου: το θάνατο όχι ημών των ιδίων αλλά αγαπημένων μας προσώπων.
Καλό το διανοητικό τρίκ "όταν ο θάνατος είναι εδώ, εγώ δεν είμαι", αλλά τι γίνεται όταν ΚΑΙ ο θάνατος είναι εδώ ΚΑΙ εσύ εδώ επίσης είσαι;»
Αυτό που γίνεται -όπως λέει- είναι ότι το πένθος μπορεί να λειτουργήσει ως «αφυπνιστική εμπειρία» ώστε να συμφιλιωθείς με τη δική σου θνητότητα κι άρα να ζήσεις πιο πλήρως (αντικαθιστώ το διαφημιστικό «έντονα») και πλήρως μπορεί να σημαίνει να δείχνεις την αγάπη σου στους εναπομείναντες δικούς σου. Κι αν δεν έχεις να κάνεις νέους φίλους και να αγαπάς αυτούς. Ή να πάρεις σκυλί. Δεν ξέρω.

 
At 4/07/2009 01:52:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Αφού δεν έχεις αθάνατη ψυχή, η θετική (ή η αρνητική) επίδραση που έχεις στη ζωή των άλλων όσο ζεις, δεν έχει απολύτως καμία σημασία -πού τους είδες πού τους ξέρεις, άμα φύγεις έφυγες, άσε που δεν καταλαβαίνεις και τίποτα αφού πέθανες, τι σε νοιάζει τι θ' απογίνουν- οπότε και πάλι σκασίλα σου!».
Ε, όχι, δεν πάει έτσι. Εκτός κι αν κάνεις το καλό όχι επειδή είναι καλό, αλλά επειδή αυτό είναι το μέσον για να επιβραβευθεί μετά θάνατον η ψυχή σου και να πας στον παράδεισο.

 
At 4/07/2009 04:23:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν υπάρχει "καλός" και "κακός" άνθρωπος. Υπάρχει "σωστός" και "λάθος". Όπως έχει προκύψει κανείς.. Το περίεργο είναι πως φαίνεται οτι και τα καθάρματα έχουν την εξελικτική τους θέση στην κοινωνία και πολλές φορές την πάνε μπροστά. Περίεργα πράγματα.

 
At 4/07/2009 10:12:00 π.μ., Blogger Συνοδοιπορος said...

"Ε, όχι, δεν πάει έτσι. Εκτός κι αν κάνεις το καλό όχι επειδή είναι καλό, αλλά επειδή αυτό είναι το μέσον για να επιβραβευθεί μετά θάνατον η ψυχή σου και να πας στον παράδεισο."

Oldboy, μπορεί και να κάνεις το κακό, γιατί σου αρέσουν οι υψηλές θερμοκρασίες και θέλεις να πας στην κόλαση. Το να παρακολουθεί κανείς το Γιάλομ δεν αποτελεί απόδειξη αγαθών προθέσεων :)

Φυσικά και δεν πάει έτσι, αλλά δεν μίλησα σχετικά με το αν και γιατί πρέπει να κάνεις το καλό. Για την επίδραση που έχεις στους άλλους μίλησα. Επιπλέον, εξέφρασα μηδενιστική άποψη σαρκάζοντας, προκειμένου να ταιριάξω με το αίσθημα που μου δημιουργήθηκε από αυτά που διάβασα.

Κατά τα λεγόμενα του Γιάλομ που μας μεταφέρεις:
"1) Αφού η ψυχή δεν είναι αθάνατη και δεν παίζει μετά θάνατον τιμωρία ή θλίψη, τότε σκασίλα σου."
Άρα το κίνητρο για την απόφαση στο ζήτημα "ποια στάση να κρατήσεις", είναι το αν ακολουθεί ή όχι τιμωρία (κατά τον Γιάλομ και όχι κατ’ εμέ, αλλιώς γιατί δίνει έμφαση σε κάτι τέτοιο) και τότε το έδαφος στο οποίο στηρίζεται αυτή η επιλογή είναι σαθρό, απ’ όποια πλευρά του επιχειρήματος κι αν σταθείς.

Από μόνα τους τέτοια σημεία αναφοράς, ξεσκεπάζουν ανεπάρκεια από μέρους του επιστήμονα, γιατί με τέτοια θεωρήματα δεν ενθαρρύνεις κατ’ ανάγκη θετικές συμπεριφορές. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, πού στηρίζεται η παρότρυνση να κάνουμε το καλό; Κάτι δεν πάει καλά. Η απόφαση σχετικά με το δρόμο που ακολουθεί κανείς στη ζωή του, ίσως πρέπει να βασίζεται σε κάτι πέρα απ’ όλα αυτά.

Προσωπικά, αδυνατώντας να καθορίσω το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος, προτιμώ την επιλογή ανάμεσα στο κατάλληλο και το ακατάλληλο, το χρήσιμο και το άχρηστο, ανάλογα με τις συνθήκες και τη χρονική στιγμή, σύμφωνα φυσικά με τη δική μου κρίση. Είναι το μόνο που με σώζει από την αγωνία-σκουπίδι για το αν είμαι στο σωστό και στον καλό δρόμο ή όχι και το μόνο που με βγάζει από ένα παιχνίδι στο οποίο είμαι παίκτης θέλω δε θέλω, ενώ ουδέποτε θα επέλεγα να το παίξω και που δεν εγκρίνω έτσι κι αλλιώς.
Δεν βλέπω πού είναι έστω και η ελάχιστη ευθύνη μου γι’ αυτό το χαώδες κατασκεύασμα, τη "δημιουργία του κόσμου".

 
At 4/07/2009 04:35:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Από μόνα τους τέτοια σημεία αναφοράς, ξεσκεπάζουν ανεπάρκεια από μέρους του επιστήμονα, γιατί με τέτοια θεωρήματα δεν ενθαρρύνεις κατ’ ανάγκη θετικές συμπεριφορές».
Αν υπάρχει ανεπάρκεια πάντως -πέραν από τη δικιά μου ως μεταφορέα- είναι ανεπάρκεια φιλοσοφική και όχι επιστημονική, του Γιάλομ όταν φιλοσοφίζει (αν και το πιο ενδιαφέρον απ' όλα στην περίπτωση της επιτυχίας του είναι ότι τον ακούμε επειδή είναι επιστήμονας κορυφαίος, μόνο που ο λόγος του δεν είναι επιστημονικός αλλά στα σύνορα επιστήμης - φιλοσοφίας - «λογοτεχνίας» - κοινού νου - ανθρωπιάς).

 
At 4/07/2009 07:54:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

"Αυτό πoυ γίνεται -όπως λέει- είναι ότι το πένθος μπορεί να λειτουργήσει ως «αφυπνιστική εμπειρία» ώστε να συμφιλιωθείς με τη δική σου θνητότητα κι άρα να ζήσεις πιο πλήρως"

Χίλια συγγνώμη που επιμένω αλλά:

εάν ο θάνατος είναι μη-γεγονός για εμάς τους ίδιους (κατά το επικούρειο τρικ), τότε και η θνητότητα είναι μη-γεγονός για εμάς τους ίδιους, δεδομένου ότι θνητότητα-γεγονός χωρίς θάνατο-γεγονός δεν γίνεται.

Δηλαδή για ποιο λόγο να συμφιλιωθεί κανείς με τη θνητότητά του, όταν ο θάνατος δεν είναι γεγονός;

ΠΡΟΣΕΞΕ: άλλο πράγμα η ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ (που παραπέμπει στο θνήσκειν, άρα στο θάνατο ως γεγονός) και άλλο η ΠΕΡΑΤΟΤΗΤΑ της ζωής, δλδ ότι η ζωή έχει πέρας, είναι πεπερασμένη, πάντα φτάνει σ' ένα τέλος.

'Οταν έχεις κάνει το θάνατο μη-γεγονός, τότε τον έχεις αντικαταστήσει με το πέρας - και επίσης έχεις αντικαταστήσει τη θνητότητα με την περατότητα. Τότε δεν έχεις να συμφιλιωθείς με τη θνητότητα αλλά με την περατότητα.

Ποια η διαφορά; Ότι η περατότητα είναι ένα απλό φυσικό δεδομένο ενώ η θνητότητα παραπέμπει (ανέκαθεν) σε μια συμβολική διάσταση, στη διάσταση του νοήματος, σε μια διάσταση επομένως μετά-φυσική.

Τελοσπάντων, έχει κι άλλο ψωμί αλλά σε έγκωσα φοβάμαι και το κόβω.

 
At 4/07/2009 08:41:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Οθεν αβίαστα τεκμαίρεται ότι αν κάποιος ικανός γραφιάς και επιστήμονας οπως ο Γιάλομ, που μονο κοελιο δεν είναι, γίνει της μόδας, δεν έχει πια σημασία η επαρκειά του αλλά οτι τον συζηταει κι η θεία (σοορυ θεία, αλλη λεω) Διαμάντω. Το αναποδο τεκμήριο: αν αποκτήσεις μεγάλο κοινό δεν μπορεί να έχεις ουσία, αφου κατα τεκμήριο το μεγάλο κοινό είναι ηλίθιο.

(Καμιά φορά η κοινοτοπία μου καθεται βαριά)

Τελος παντων, καλα ναναι ο ανθρωπος. Τα βιβλία του τα χάρηκα, ειδικά το Νιτσε αλλα οχι μόνο, τη διαλεξη δεν με ενδιέφερε και πολύ να τη δω και δεν πήγα.

 
At 4/07/2009 11:05:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

Νομάδα, καλά να 'ναι ο τύπος δεν λες τίποτα, γιατί κι εμένα μου άρεσαν τα βιβλία του.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε, ή και ν' απορρίψουμε ακόμη, κάποια πράγματα που λέει. Ούτε το βρίζουμε, ούτε τον υποτιμάμε, σωστά;

 
At 4/10/2009 05:26:00 μ.μ., Anonymous The Passenger said...

Μπά, φιλοσοφίες τύπου Γιάλομ μου φαίνονται τρομερά τεμπέλικες και απλοικές, όταν αναλογιστώ την πολυπλοκότητα του κόσμου και του ανθρώπου.

Δεν με πείθει καθόλου.

Νομίζω ότι το δέος απεναντι στο μυστήριο του θανάτου είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους - το αντίθετο μας κάνει μηχανές.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home