Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

ΑΛΛΑ mE ΠΛΗΡΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

Στο πλατύσκαλο της κλειστής παλιάς πίσω εξόδου του υπουργείου, την βγάζουν συχνά - πυκνά άνθρωποι που η κανονικότητα δεν είναι το φόρτε τους, άνθρωποι που εξοστράκισαν τον εαυτό τους από την κοινωνία, άνθρωποι που ό,τι κι αν ήταν κάποτε, πια δεν είναι.
Σήμερα το απόγευμα, εκείνη είχε αφήσει παρατημένο ό,τι πιθανώς συνιστά το βιος της ή εν πάση περιπτώσει μεγάλο μέρος του.
Να το άφησε στην παραζάλη αναζήτησης της επόμενης δόσης; Μάλλον.
Να το βρήκε ακέραιο όταν γύρισε; Παίζει.
Πώς φτάνεις εκεί; Η απάντηση είναι απλή: σιγά - σιγά· όχι με άλματα· λίγο - λίγο, βδομάδα με βδομάδα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, με μικρές υποχωρήσεις, πας πιο κάτω και μετά λίγο πιο κάτω και μετά λίγο πιο κάτω.
Εν τω μεταξύ παραμυθιάζεσαι· χωρίς το παραμύθι δεν αντέχεται η κατρακύλα. Παραμυθιάζεις τον εαυτό σου ότι είναι προσωρινό, ότι θα αλλάξεις, ότι θα ξαναπάς καλά· και παράλληλα με το παραμύθιασμα έρχεται και η σταδιακή αποξένωση από την αξιοπρέπειά σου: το πώς σε βλέπουν οι άλλοι, το πώς ζεις, το τί αναγκάζεσαι να κάνεις, σε νοιάζει ολοένα και λιγότερο.
Ζωή σου είναι πια μόνο το βούλιαγμά σου και η παρηγοριά της μελλοντικής σου παλινόρθωσης.
Και τα δύο είναι απόλυτα, χωρίς περιπλοκές, χωρίς συγκρούσεις: βυθίζομαι πιο βαθιά γιατί αύριο θα αναδυθώ με μιας επάνω.
Η επιβίωση, οι μπελάδες, η προκοπή, η δουλειά, το νοίκι, τα έξοδα: δυσκολίες.
Είναι ωραία εδώ· εύκολα.
Μόνες μου σκοτούρες οι καθημερινές: να βρω τη δόση μου, να βρω τη τσάντα μου όταν γυρίσω πίσω.
Γυρνάω και η τσάντα δεν είναι εκεί. Το κέρατό μου. Και τώρα τι θα κάνω;
Κάτι θα κάνω.
Θα του κάτσω και θα μένω στο αχούρι του· τόσο καιρό μου το ζητάει.
Μετά θα τον κλέψω και θα φύγω.
Και μετά θα ανησυχώ για τη δόση μου και για το αν θα με βρει.
Και μετά θα με βρει. Ξύλο.
Το σώμα μου αγκαλιάζει τις σπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου. Το αίμα μου δίπλα στις ξεραμένες κουτσουλιές. Στο κεφάλι μου στάζει ένα ερ κοντίσιον.
Ξυπνάω στο νοσοκομείο. Για λίγο την έχω βολέψει. Μετά θα δούμε. Αυτό το σοκ πρέπει να με αλλάξει και θα με αλλάξει.
Ήρθε επιτέλους η ώρα.
Μόλις πάρω εξιτήριο θα πάω στη μάνα μου.
Κι αυτήν την φορά θα με δεχθεί.

16 Comments:

At 7/04/2007 09:48:00 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Ένα από τα πιθανά σενάρια, αλλά αρκετά συνηθισμένο.
Γιατί όμως όταν βλέπουμε μια εικόνα, όπως η εγκαταλειμένη τσάντα, τείνουμε να φτιάξουμε πάντα θλιβερά σενάρια;
Γιατί το μυαλό μας δεν φτιάχνει κάποιες χιουμοριστικές εκδοχές;

 
At 7/04/2007 10:57:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Γιατί το μυαλό μας δεν φτιάχνει κάποιες χιουμοριστικές εκδοχές;

Γιατί η μεγάλη τέχνη γεννιέται από τις μεγάλες τραγωδίες.
:)

 
At 7/04/2007 11:07:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

"Πώς φτάνεις εκεί; Η απάντηση είναι απλή: σιγά - σιγά· όχι με άλματα· λίγο - λίγο, βδομάδα με βδομάδα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο, με μικρές υποχωρήσεις πας πιο κάτω και μετά λίγο πιο κάτω και μετά λίγο πιο κάτω."

μου αρεσει που οπως και στο προηγουμενο πστ σου λαμβανεις ιδιαιτερα υποψιν την 4η διασταση,το Χρονο,οπως και τη συνδεση της πτωσης με την απατηλη ελπιδα της παλινορθωσης.

πολυ καλο!
-)

 
At 7/04/2007 11:09:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Thrass, θα σας μαλωσω:-)
Ο Billy Wilder, o Αλεκος Σακελλαριος,και ο Peter Sellers ενιστανται(γιατι και αυτοι γεννησαν.μεγαλη τεχνη. και απο μεγαλες. αλλα κυριως απο μικρες τραγωδιες. και αυτες ειναι και οι πιο μεγαλες τελικα.Ε;)

 
At 7/05/2007 01:41:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Nik-Athenian, ωραία ερώτηση και σωστός τρόπος θεώρησης των πραγμάτων. Γενικά λοιπόν συμφωνώ. Ειδικά όμως, ο χώρος που είδα την τσάντα είναι σεσημασμένος, γι' αυτό και το μη αισιόδοξο σενάριο.

 
At 7/05/2007 02:05:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Γιατί το μυαλό μας δεν φτιάχνει κάποιες χιουμοριστικές εκδοχές;

-->> Γιατί είναι πιο δύσκολο!:-)

 
At 7/05/2007 02:09:00 π.μ., Blogger Rodia said...

~~Old Boy, αν δεν έχεις αντίρρηση, μπορώ να προσπαθήσω για μια "άλλη" εκδοχή. Εχμ.. βλέπω και κάτι πράσινο δίπλα.. σαν σημαία του ΠΑΟ μοιάζει.. ;-ΡΡ

 
At 7/05/2007 02:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ροδιά, έχεις ανοιχτή εξουσιοδότηση να επιχειρείς ό,τι παραλλαγές θέλεις στο διηνεκές :)

 
At 7/05/2007 09:04:00 π.μ., Blogger spirosvii said...

Μιζέρια, εξαθλίωση, Αηδία!Αν θες κοίτα αυτό

http://matiaklista.blogspot.com/2007/06/blog-post_26.html

 
At 7/05/2007 01:22:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Και η αγαπημένη Αρλέτα βούλιαζε στον μικροαστισμό του αγαπημένου της και κατεύφευγε στο ρεφραίν για να ελπίσει

"πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην καμαρά μου την παιδική, μήπως βρω τον χρυσό πρίγκιπά μου, που τον ψάχνω εδώ και μια ζωή".

Με άγγιξε το κείμενό σου, κι ούτε που αγωνίζεται να πει κάτι καινούργιο. Αλλά δεν είναι ανάγκη πια! Δεν είμαστε η TOYOTA να αγωνιζόμαστε ποιος θα βγάλει πρώτος το καινούργιο σούπερ-μοντέλο στην αγορά. Με πήγες μία διαδρομή σε αυτά που έχω δει, που ξέρω ήδη, αλλά με τον τρόπο σου. Και ήταν όμορφα.

Βουλιάζουμε όλοι κάπου, νιώθω...Κι ετσι όπως το λες. Σιγά-σιγά...

 
At 7/05/2007 01:54:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

αηδία δε νομίζω.
συμπόνια ναι.
είναι τραγικό το βλέμμα πάνω στην εξαθλίωση σωμάτων, που μέχρι χτες ήταν νεανικά και τώρα τα αγκαλιάζει η σήψη και η απελπισία. μυαλά που πλέον στροβιλίζονται στον φανταστικό κόσμο ενός στυγνού πάρε-δώσε, αγνοώντας από την τύφλωση το σκηνικό της ζωής.

 
At 7/05/2007 05:58:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ωραίο το ποστ σου, Spirosvii.

 
At 7/06/2007 12:53:00 π.μ., Blogger Thrass said...

@Greekgaylolita,
Σύμφωνοι, σημασία έχει πώς βιώνει κάτι ο καθένας.

 
At 7/06/2007 05:52:00 μ.μ., Blogger dannossiel said...

ίσως ό,τι ρεαλιστίκοτερο διάβασα σε σχέση με τα ναρκωτικά...

 
At 7/06/2007 10:57:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

ακολουθεί πολιτικό σχόλιο.....

γαμημένη παγκοσμιοποίηση,
γαμημένες πολυεθνικές....
http://www.inditex.com/en
everyone is a junkie,
with an inditex bag.

είναι που λέγανε οι φωστήρες πολιτικάντηδες παλιά, ότι η Ελλάδα θα μείνει απ' όξω, παραμένοντας με τα μικρομάγαζά της!

μπακάλη, γράφτα ε....

 
At 7/10/2007 02:55:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν στο θεό;

Ωραίο κείμενο

martanomans at hotmail dot com

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home