Τρίτη, Ιουνίου 26, 2007

Μετά την Μπύρα

Σε μεταφέρω τώρα στο χθεσινό βράδυ. Χωρίς μηχανές χρόνου και σκουληκότρυπες. Απλά δια της αφήγησης. Μην το επιχειρήσεις μόνος σου στο σπίτι - άι 'μ ε τρέιντ προφέσιοναλ (ε τρέιντ άματσιουρ άξιουαλυ, μπατ δατ'ς νοτ δε πόιντ ράιτ νάου). Λοιπόν, είμαστε στο χθες. Ήρθες κι εσύ; Οκ. Έχω μόλις πιει μια μπύρα. Παραλείπω την πληροφορία αν ρεύτηκα ή όχι. Νοτ δε πόιντ ράιτ νάου. Κρατώ στα χέρια μου το άδειο κουτάκι. Το θέμα δεν είναι ότι το βάζω στην σακκούλα με την ανακύκλωση. Το θέμα είναι ότι την ώρα που πηγαίνω να το βάλω εκεί, το κρατάω νιώθοντας ότι είναι κάτι πολύτιμο. Δεν πάει και τόσος καιρός που το θεωρούσα σκουπίδι και το μεταχειριζόμουν ως σκουπίδι. Ο άνθρωπος μπορεί να συνηθίσει συντομότατα τα πάντα, ακόμη και ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που συνηθίζει. Στο ναυτικό, στη δεύτερη βδομάδα προπαίδευσης θεωρούσα την καθημερινή της ρουτίνα αυτονόητη. Τις προάλλες έψαχνα κάτι στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και βρήκα μεταλλικά πενηντάρικα και κατοστάρικα, με τα οποία το είχαν «ασημώσει»· δραχμές: κάποτε είχες δραχμές, μετά μετέτρεπες στο μυαλό σου τα ευρώ σε δραχμές, μετά συνήθισες.
Ο αέρας στην Αθήνα σήμερα δεν είναι «καυτός». Είναι κυριολεκτικά καυτός.
Περισσότερο από μηχάνημα το ερ κοντίσιον είναι μια μεταφορά του κινητηρίου πνεύματος του πολιτισμού μας: ο ατομικός μου χώρος να είναι κρύος και όλος του ο ζεστός αέρας ας πεταχτεί έξω, σαν σκουπίδι στην χωματερή της ατμόσφαιρας.
Το περιβάλλον μου εναντίον του περιβάλλοντος.
Το κλιματιστικό μου εναντίον του κλίματος.
Το ιδιωτικό εναντίον του κοινού.
Το σήμερα εναντίον του αύριο.
Στην αρχή του ποστ σε μετέφερα στο χθες.
Για το τέλος του δεν χρειάζεται να σε μεταφέρω στο αύριο. Έχει έρθει.
To oποίο είναι καλό πράγμα: γιατί έτσι επιτέλους τα αφεντικά θα μας ενημερώσουν πως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε.
Και να συνηθίσουμε αλλιώς.

12 Comments:

At 6/26/2007 09:48:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Ναι.

Μου θύμισες κι αυτό.

 
At 6/26/2007 11:20:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

το blade runner με τη συνεχη βροχή, ο αλ γκορ και η άβολη αλήθεια, ένας καυτός αέρας που δε μ άφηνε ν ανάπνευσω απόψε στις 9 το βράδυ, ας είναι καλά το έρκο γιατι ίσως και να θρηνούσαμε κοσμάκη, μας έχει πιάσει μια μανία να βλέπουμε ταινίες εποχής, χτες είδαμε το λογική κι ευαισθησία, σήμερα το περηφάνια και προκατάληψη, η επιστημονική φαντασία θριαμβευτικά επιστρέφει, ξαναδιαβάζω ούρσουλα λε γκέν αυτές τις μέρες και...ναι το αύριο έχει ήδη έρθει.

 
At 6/27/2007 01:55:00 π.μ., Anonymous Λάμπρος Τσουκνίδας said...

Σωστό

 
At 6/27/2007 02:07:00 π.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

To Old Boy


O Benjamin με το ραββίνικο καπελάκι
διαβάζει Ταλμούδ
κι έχει δίκιο να περιμένει τον Μεσσία.
Ο Mr Thompson με τον χαρτοφύλακα
διαβάζει Guardian
κι έχει δίκιο να αγωνιά για τα αποθέματα πετρελαίου.
Η Moira με το i-pod
διαβάζει το flyer της συναυλίας για το περιβάλλον
κι έχει δίκο να ψιθυρίζει το “If you tolerate this”
Και η Khadija, εθελόντρια, με το κουβαδάκι του fundraiser
διαβάζει τα βλέμματά μας
κι έχει δίκιο ποιον να προσεγγίσει για νομίσματα.
Μόνο που το κουβαδάκι είναι πλαστικό
κι ο χαρτοφύλακας δερμάτινος.
Μόνο τα κορμιά μας γίνονται ωραίο λίπασμα.
Και ποιος ξέρει- αν τύχει κι ανακυκλώνονται
στην άλλη μορφή θα γίνω ποτάμι
να δω αν υπάρχει ακόμα ζωή.
Και σαν εκείνο μετά, δε θα γυρίσω πίσω.
Γιατί δεν υποφέρεται πάντα ο άνθρωπος στην κόψη του ξυραφιού.
Όπου κι αν κοιτάξω
προφήτες, απόστολοι, σωτήρες, ακτιβιστές, φιλάνθρωποι.
Έχει χαθεί προ πολλού η Γαλήνη του Πρωινού.
Ήταν σπάνια και κανείς δε κατάλαβε πώς...

 
At 6/27/2007 10:51:00 π.μ., Blogger margarita said...

είμαι ακόμα τυφλωμένη από την μπλούζα του προηγούμενου ποστ.
Είναι πέρα από τις δυνάμεις μου.

 
At 6/27/2007 11:35:00 π.μ., Blogger kerasia said...

ράιτ

 
At 6/27/2007 04:19:00 μ.μ., Blogger man said...

Και εμένα μου θύμισες το ναυτικό και την προπαίδευση. Και η μια ιστορία φέρνει την άλλη και όλα αυτά μειώνουν το εργασιακό ωράριο (κατά το ύπνος μειώνει τη θητεία, μιας και το θυμηθήκαμε). Είσαι τρομερή πένα old boy. Από το αρματαγωγό Σάμος του χθες που έγινε το γραφείο του σήμερα... πέρας σχολίου.

 
At 6/27/2007 07:24:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Sraosha, κρατάω τον «ατέρμονο συνεχή χώρο του παντοτινού έαρος που εδημιούργησεν τεχνιτά ο άνθρωπος για να κουρρώννει μέσα». Fuckin' poetry :)
Μοsaic, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας ως ταινίες (μελλοντικής) εποχής. Δεν το είχα σκεφτεί.
Λάμπρο Τσουκνίδα & Κερασιά, κορέκτ ;)
Νiemandsrose, πολύ όμορφο.
Μαργαρίτα, ομοϊδεάτης;
Μan, να 'σαι καλά.

 
At 6/27/2007 07:30:00 μ.μ., Blogger Muse said...

@mosaic
απλά αν κλείσεις κι εσύ και οι γειτόνοι σου το "ερκό" θα γίνει το αύριο πάλι χθες, καταπώς λέει ο απλός λαός. βγες να ποτίσεις τα λουλούδια. δουλεύει.

@niemandsrose
"Μόνο που το κουβαδάκι είναι πλαστικό
κι ο χαρτοφύλακας δερμάτινος."

πράγματι. την επόμενη φορά όμως θα προσέξουμε.

@old boy
ειλικρινά το καλύτερο ποστ που διάβασα εδώ και πολύ καιρό. μου 'φτιαξες τη μέρα. ή μάλλον μου έγραψες αυτά που ήθελα να πω. για το ευχάριστο μυρμήγκιασμα που νιώθω κάθε που κάνω να ανάψω δεύτερο φως, να πετάξω το άδειο πλαστικό μπουκάλι του γάλατος και να χλαπακιάσω το Χιλιανό σταφύλι. και για το ότι αυτή η σκέψη ήρθε και κούρνιασε μέσα μου πολύ πιο φυσικά και μόνιμα απ'ότι αρχικά είχα νομίσει. :)))

 
At 6/27/2007 11:24:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

@muse. δεν αντέχω χωρίς το έρκο στους 46.ίσως θα έπρεπε και σου ορκίζομαι πως θα το κάνα αν κάποιος μου υποσχόταν ότι αυτό θα έκανε τον κόσμο μας καλύτερο.
τα λουλούδια μου τα ποτίζω.

i would join the movement if there was a move i could believe in(U2 πίσω πολύ πρίν/στο άχτουνγκ μπέιμπι)

 
At 7/08/2007 01:27:00 π.μ., Blogger Dannossiel said...

γαμάτος είσαι

 
At 7/08/2007 01:28:00 π.μ., Blogger Dannossiel said...

απλά

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home