Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007

Κάποια ελάχιστη τρυφεράδα

Από το «Κ» της «Καθημερινής» της περασμένης Κυριακής, απόσπασμα της συνέντευξης του Χρήστου Γιανναρά:
Ερώτηση: Το ελληνικό μου «γιατί» κι ένα «πρέπει» που πέταξα.
Απάντηση: «Γιατί ο χθεσινός άρχοντας, μέσα σε μια γενιά να μεταποιηθεί σε:
υπανάπτυκτο λιμασμένο καταναλωτή,
αποχαυνωμένο οπαδό γελοίων κομμάτων,
άγλωσσο ανθρωπάκι,
αισθητικά εκβαρβαρισμένο,
μικρονοϊκά «φίλαθλο»,
αηδιαστικά εγωκεντρικό,
«που μας κοιτάζει απορημένος από κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας του Αιγάλεω» (λόγια του Ελύτη και πάλι).
Πέταξε μέσα σε μια γενιά, το υφαντό τραπεζομάντηλο για να στρώσει το πλαστικό και στο βάζο τα νάυλον λουλούδια. Γκρέμισε την ξύλινη αυλόπορτα και κότσαρε την φερφορζέ, έδωσε την ψυχή του και την μνήμη του «αντιπαροχή» για ένα τριάρι με λουτροκαμπινέ - γιατί;
Και ποιό «πρέπει» να αναμετρηθεί
με τόση αλλοτρίωση
ποιά ελπίδα
με τέτοια ιλιγγιώδη κατρακύλα;».
Το απόσπασμα μού έφερε στο νου ένα αισθητικά πανέμορφο κείμενο του Γιανναρά που είχε ανεβάσει παλιά ο Χοιροβοσκός εδώ. Για την θέση μου λοιπόν απέναντι στην άεναη διεκτραγώδηση του σήμερα, την αέναη απαξίωση εμένα, εσένα και του τρόπου ζωής μας, θα δανειστώ τα ίδια τα λόγια του Χρήστου Γιανναρά, κι αφού κανέναν δεν μισώ στον κόσμο να σκοτώσω, φοβάμαι μη καμιά φορά τα στρέψω στον εαυτό του :
«Αν πραγματικά είχαμε αγαπήσει – αν μας είχε χαριστεί κάποια ελάχιστη πραγματική αυτοπαραίτηση- ίσως στην πρώτη ρήξη να διακρίναμε κάτι και από τα δικά μας υστερήματα, όμως το πιό συνηθισμένο είναι να μην βλέπουμε μέσα μας κανένα ψεγάδι. ... Ο Άλλος είναι η αποτυχία μου να ζήσω, είναι η επαλήθευση της μοναξιάς μου, η κόλασή μου. Ίσως παλεύει κι αυτός, σφαδάζει, ζει την δική του παγερή μοναξιά . Κάποια ελάχιστη τρυφεράδα από μένα, ένα χάδι και πάλι, ένας λόγος γλυκός, θα μπορούσε να τον αναστήσει. Μα εγώ στο προσωπό του βλέπω μόνο το δικό μου κενό και τα μόνα λόγια της καρδιάς είναι το παράπονό μου».

20 Comments:

At 6/28/2007 07:33:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Σπάνια έχω τη χαρά να διαβάσω κάτι τόσο συγκλονιστικά εύστοχο και ειλικρινές ταυτόχρονα.

Μπράβο.

 
At 6/28/2007 07:40:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

(τόσα καλά συνεχόμενα ποστ: χι ιζ ον φάιαρ)

 
At 6/28/2007 08:56:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 6/28/2007 09:45:00 μ.μ., Blogger €lisavet said...

Η τελευταία παράγραφος ακίδα στο μπαλόνι του εγώ μας, που φουσκώνουμε ασύστολα.
Το θέμα είναι έπειτα, θα κρατήσουμε τον αέρα για να οξυγονώσουμε τα κύτταρά μας ή θα ψάξουμε ξανά για άλλο μπαλονάκι;

 
At 6/28/2007 10:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

O Giannaras, o Giannaras. Malista. Eixe pei kai kati allo akomi pio oraio gia ethnokatharsi ton Tourkon (oops Mousoulmanon) pano stin Thraki.

Episis, na paratiriso oti opoios egrapse tin partouza therinis nixtas profanos kai den exei katalavei poso asxeta einai ta atoma metaxi tous: o Petropoulos k o Rafailidis me ton Yannara?


Vevaia akougetai ligo proxo,
allo ti den mporo na po

 
At 6/28/2007 11:16:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

love will not kill you.
but wisdom sure will.
(οι walkabouts-πιθανά για σένα και το γιαναρά)

 
At 6/28/2007 11:25:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 6/28/2007 11:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κι ενώ ο Γιανναράς αναρωτιέται για την κατάντια μας η Πεντέλη και η μισή Ελλάδα καίγεται. Τι θα λέγατε για μια διαδυκτιακή πρωτοβουλία όπως η πρόσφατη για την Αμαλία, με στόχο την καταγραφή των σημαντικότερων θεμάτων-ερωτημάτων που θα τεθούν προεκλογικά σε όλα τα κόμματα; Διότι, σίγουρα θα μας πρήξουν και πάλι με προεκλογικό θέαμα που θα το καταναλώσουμε σαν ηλίθιοι. Κι αυτοί θα κάνουν τις δουλειές τους....

 
At 6/29/2007 01:11:00 π.μ., Blogger gay super hero said...

Πολύ ωραίο ποστ. Μπράβο σου για ακόμα μια φορά.

 
At 6/29/2007 03:38:00 π.μ., Anonymous χίμαιρα said...

"Ίσως παλεύει κι αυτός, σφαδάζει, ζει την δική του παγερή μοναξιά"

Κράτα το αυτό το ίσως.

 
At 6/29/2007 04:30:00 μ.μ., Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Ο Γιανναράς που έγραψε το κείμενο
που σου άρεσε, είναι ό ίδιος Γιανναράς με αυτόν που γκρινιάζει λέγοντας ή γράφοντας κάποια πολύ άστοχα πράγματα κάποιες φορές.

Τον βρίσκω ανθρώπινο μιας και ΟΛΟΙ ΜΑΣ γκρινιάζουμε, όπως έβρισκα ανθρώπινο και τον Ραφαηλίδη τον μακαρίτη που ήταν πολύ πληγωμένος απο τον κόσμο και έβριζε το παπαδαριό, παλεύοντας να βρεί ένα τρόπο να ξεφύγει όπως ΟΛΟΙ ΜΑΣ απο τον πόνο, τον εγωισμό μας και την τραγωδία μας.

Ομως όταν παλεύουμε για ένα καλύτερο κόσμο -βλέπε καμμένη Πάρνηθα- και γκρινιάζουμε διαρκώς γιατί δεν αλλάζουν ή για το τι δεν κάνουν οι άλλοι, υπάρχει άραγε περιθώριο για αγάπη;

Για να έλθω και στο επι της ουσίας μιάς και βλέπω ότι διαβάζει και ο Μπατζανάκης+Lazopolis. Το βασικό λάθος στο οποίο υποπίπτει ο Χ.Γιανναράς είναι καθαρά Δυτικής κατασκευής και προέλευσης. Αν ο κόσμος μάθει,μορφωθεί, διαβάσει, sapere ad nauseam...θα αλλάξει.Η κοσμοθεώρηση όμως την οποία πρεσβεύει o Χ.Γ. αλλά και ο Γ.Χ.(Γ.Χοιροβοσκός) μας λέει (άν και παραμύθι για πολλούς) ότι και ο Εωσφόρος(αυτός που φέρνει το φώς-γνώση) γνωρίζει ποιός είναι τι, αλλά δεν αλλάζει.Γιατί άραγε;

Με στεναχώρησε πολύ το κάψιμο της Πάρνηθας.Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να φυτέψω ένα δέντρο ώς ένδειξη ολίγης τρυφεράδας και για να εκδικηθώ την ολιγωρία ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

 
At 6/29/2007 11:37:00 μ.μ., Blogger samaritanboy said...

Καταπληκτικό post. Σε ανακάλυψα τυχαία. Ούτε και ξέρω πως κατέληξα εδώ. Χαίρομαι ωστόσο έπεσα πάνω σου. Μου άρεσε πολύ το τελευταίο σου post, μου άρεσε όμως ακόμα πιο πολύ το πρώτο (Μάρτιος 2005). Νομίζω ότι θα τα λέμε πιο συχνά από εδώ και πέρα. Δεν ξέρω αν το τίτλος του blog είναι επηρρεασμένος από την ομότιτλη ταινία (αν και ενδόμυχα θα ήθελα γιατί είναι μια από τις αγαπημένες μου).
Στο δικό μου blog δεν ανεβάζω post, εκτός από ένα και μοναδικό. Συχνάζω όμως στο www.thedawkinsonsyndrome.blogspot
.com, σε περίπτωση που θα ήθελες να διαλεχθείς μαζί μου. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν θα περνάω από εδώ.

Εδώ ο πήχης είναι ανεβασμένος. Μπράβο. Ειλικρινά. Συνέχισε έτσι.

 
At 6/29/2007 11:48:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 6/29/2007 11:50:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 6/30/2007 12:15:00 μ.μ., Anonymous garine said...

O Old Boy, όπως όλοι καταλάβατε, είναι στην Πάρνηθα και καίγεται. Δεν άντεξε να βλέπει τα πεύκα να καίγονται μόνα τους και πήγε να τους κάνει παρέα. Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι σαν τον Γιανναρά. Ωστόσο, η ύπαρξή του και η ανάγνωσή του δεν αρκεί. Χρειάζεται η αυτοψυχανάλυση να αντικαταστήσει την ομφαλοσκόπηση. Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους πόσο εγωκεντρικά όντα είμαστε. Δεν ξέρω εάν μπορούμε να αλλάξουμε, είμαι απαισιόδοξος. Ολοένα και λιγότερο βλέπω, ίσως να έχει νοθευτεί η αγνότητα του βλέμματός μου, ανθρώπους που καθημερινά, ανενδοίαστα, χωρίς περιστροφές, αφήνουν το εγώ τους στην άκρη και ζουν πρωτά για τους άλλους.

 
At 6/30/2007 04:24:00 μ.μ., Blogger Pan said...

ΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ - ΔΑΣΟΛΟΓΟΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ:

ΟΣΑ ΕΛΑΦΙΑ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟΥ.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ.

 
At 7/01/2007 12:17:00 μ.μ., Blogger thas said...

Το Γιανναρικό άσμα ασμάτων αποτέλεσε κάποτε το προσωπικό μου ευαγγέλιο. Τώρα φοβάμαι να πω ότι είχε, τουλάχιστον, δίκιο στο εξής: «Δεν υπάρχει οδύνη και πίκρα πιο βασανιστική από την αντιμαχία ανθρώπων που πίστεψαν πώς ήταν αμοιβαία και ολοκληρωτικά ερωτευμένοι.»
Μιλάω για την σχέση μου μαζί του που κατέρρευσε. Μου είναι αδύνατο να συγκινηθώ από τον παλιό εκείνο λόγο, έστω κι αν έχει δίκιο ο Χοιροβοσκός ότι το πρόσωπο περιέχει στοιχεία αντιφατικά. Ο ίδιος άνθρωπος είναι. Αλλά η νέα του στάση φωτίζει την παλιά.

Το βιβλιαράκι αυτό συνήθιζα να το χαρίζω σε γιορτές και γενέθλια- συνήθως έπιανε τους πάντες. Μια καλή μου φίλη μόνο είχε πει τότε: είναι λίγος, πολύ λίγος.
Εννοείται ότι με απογοήτευσε η στάση της. Πλην...

 
At 7/01/2007 07:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

To οποίο σημαίνει ότι ο παλιός εκείνος λόγος σε συγκινούσε επειδή τον συναρτούσες με το προσωπικό παράδειγμα του συγγραφέα του; Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο και επίσης καταλαβαίνω ότι έξω από τον ερωτικό χορό αναγνώστη - συγγραφέα κανείς πολλά τραγούδια ξέρει (δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του Γιανναρά), αλλά δεν μπορεί ένα κείμενο να εξακολουθεί να συγκινεί από μόνο του;
Θέλω να πω, αν αποκαλυφθεί αύριο ότι είσαι δουλέμπορος στον ελεύθερο χρόνο σου, αυτό θα αναιρέσει την ομορφιά των ποστ σου;

 
At 7/01/2007 10:59:00 μ.μ., Blogger thas said...

Είναι μάλλον άδικο να εμφανίζομαι κατεδαφιστικός χωρίς να στηρίζω όσα λέω- μιλάω πάντως μόνο για την προσωπική μου εμπειρία, δεν αξιώνω μια γενική κριτική του έργου του. Ίσως δεν το διατύπωσα καθαρά. Δεν είναι η δημόσια στάση του αλλά τα κείμενά του, η εξέλιξη της σκέψης του που με απομακρύνει. Ποτέ δεν συνάρτησα το πρόσωπο με τα γραφόμενά του. Όμως όπως γίνεται στον έρωτα, μετά την κατάρρευση της σχέσης, αυτό που φάνταζε γοητευτικό γίνεται βάσανο. Ο Γιανναράς υπήρξε κομμάτι της προσωπικής μου μυθολογίας. Ελάχιστους έχω διαβάσει τόσο συστηματικά.
Γιατί κατέρρευσε η σχέση; Η πολλή συνάφεια με τη γραμματική και το συντακτικό του (το σύμπαν των εννοιών του εννοώ) αποκάλυψε στα μάτια μου μια σειρά σχηματοποιήσεων και ευκολιών που «άδειασαν» την πρώτη εκείνη ανάγνωση. Η ανάγνωση συναρτάται πάντα με την εμπειρία μας και όσα, ας πούμε, ανακαλύπτουμε στην πορεία προβάλλονται πάνω στα κείμενα και τα κρίνουν. Ό,τι παθαίνω τώρα. (κάποια τελευταία χρόνια δηλ.)

Σχετικά με την τελευταία σου πρόταση. Αυτό το καταραμένο μπλόγκινγκ, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Δεν ξέρω πώς γίνεται, είναι και τα σχόλια εκτός από τα ποστ, αλλά είμαστε όλοι διάφανοι εδώ.

(ε, και το δουλεμπόριο δεν κι άσχημη απασχόληση)

 
At 7/02/2007 01:32:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Διάφανοι είτε το θέλουμε είτε όχι. We can post but we can't hide :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home