Κυριακή, Ιουνίου 24, 2007

What a Death! Μy will has chosen life?

Αρχές 94. Η ταινία παίζεται για μήνες, αλλά δεν έχω πάει να τη δω. Συνεχίζεται αποκλειστικά στο «Αλφαβίλ». Πηγαίνω. Είμαι είκοσι ενός. Είμαι μόνος. Όχι, δεν είμαι μόνος. Πώς να είμαι μόνος όταν βλέπω ταινίες στο σινεμά και ταινίες στο βίντεο; Ο κινηματογράφος σκάβει το μέσα μου. Δεν ξέρω ποιός είμαι και πού πάω. Ξέρω ότι αγαπώ το σινεμά. Κρατιέμαι από τις εικόνες του. Συγκινούμαι κατά μόνας. Πλουτίζω. Δεν μπορεί να πηγαίνουν όλα λάθος με μένα όταν μου αρέσει κάτι τόσο πολύ. Υπάρχει μια σταθερά στον κόσμο στην οποία μπορώ να απευθυνθώ και από την οποία μπορώ να αντλήσω ομορφιά και δύναμη. Κι απόψε είμαι στο «Αλφαβίλ». Απέφευγα την ταινία για μήνες, επειδή είχα δει στην τηλεόραση την προηγούμενη της Tζέιν Κάμπιον και δεν με είχε ενθουσιάσει. Το «Πιάνο» αρχίζει. Ώρα αργότερα, όταν ο άντρας της Έιντα της κόβει το δάχτυλο, εκείνη παραπατά για λίγο στη βροχή και μετά καταρρέει. Το φόρεμά της βουλιάζει στις λάσπες σαν αερόστατο. Μπορεί να μην ξέρω ποιός είμαι και πού πάω, αλλά έχω μόλις δει αυτό. Πια δεν είμαι όπως ήμουν. Είμαι αλλαγμένος. Αλλαγμένος κατά αυτήν τη σκηνή. Στη ζωή μας δεν μας αντιστοιχούν εκατοντάδες αυθεντικές συγκινήσεις. Μερικές δεκάδες μόνο. Η σκηνή εντοιχίζεται αυτόματα εντός μου. Πλέον θα την κουβαλώ. Παντού και πάντα. Θα την κουβαλώ κι όταν πάθω αλτσχάιμερ και θα έχω ξεχάσει ότι για πολύ καιρό (μέχρι δηλαδή να βρω ότι είμαι κάποιος που γράφει κι ότι πάω εκεί που με πάνε τα ερεθίσματα στην αρχή κι οι λέξεις στη συνέχεια) δεν ήξερα ποιός είμαι και πού πάω. Το χειμώνα του 94, χωρίς να ξέρω ακόμα, χωρίς να έχω ιδέα ακόμα, έγραφα σε ένα τετράδιο μικρά κειμενάκια για τις ταινίες που έβλεπα, κάτω από φωτογραφίες που έκοβα (συνήθως απ' το «Σινεμά») θεόστραβα με ψαλίδι και κολλούσα άγαρμπα με σελοτέιπ. Για το «Πιάνο» θυμάμαι ότι είχα γράψει πως η Τζέιν Κάμπιον είχε βρει το ιδανικό τέλος για την ταινία της, ιδανικό για τον κόσμο που είχε χτίσει στην ταινία, μα είχε αποφασίσει τελευταία στιγμή να το θυσιάσει, όχι για να δώσει χάπυ έντ, αλλά μάλλον γιατί έκρινε πως υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από ένα ιδανικό τέλος έργου τέχνης, μάλλον γιατί έκρινε πως είχε μεγαλύτερη ανάγκη να υμνήσει τη ζωή από το να παραδώσει ένα έργο άρτιο και ανεπίληπτο, μάλλον γιατί έκρινε πως αξίζει τον κόπο να κάνει το λάθος και να στερήσει από την Έιντα τον πανέμορφο θάνατό της, καθώς ακόμη κι ο ποιητικότερος των θανάτων δεν θα έπαυε να μας στερεί την Έιντα. Αλλά η Έιντα ζει.
Μπορεί να τη διεκδίκησαν και να τη δικαιούνταν (να τη δικαιούνταν τόσο πολύ) το πιάνο, ο βυθός κι η σιωπή, αλλά στο μεταξύ η Έιντα ερωτεύθηκε. Και η αυτοκαταστροφική παραξενιά της φύσης της ηττήθηκε από την φύσει ανυποχώρητη παραξενιά του έρωτα.

18 Comments:

At 6/25/2007 12:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σε νιώθω...

 
At 6/25/2007 01:09:00 π.μ., Blogger GASIREU said...

ας αρχίσουμε με τα καθιερωμένα
''δεν το κατάλαβα το στυλακι του κειμένου;τι υπονόησε;''
αν υπονοεί ότι
υπονόησε και ο άνωθι,σε νοιώθω και εγώ old boy ..... :)

 
At 6/25/2007 01:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ρε συ old-boy εγώ ξέρεις τι έχω πάθει με αυτή τη ταινία.
Δε ξέρω για ποιο λόγο, δε μπορώ να τη δω μέχρι το τέλος.
gs

 
At 6/25/2007 02:24:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Γιατί ρε GS; Ο ύπνος σε παίρνει ή τα ζουμιά; Τέλος πάντων, στο είπα εγώ το τέλος τώρα και ησύχασες ;)

 
At 6/25/2007 03:54:00 π.μ., Blogger Jason said...

Πακέτο και η απίστευτη μουσική του Michael Nyman. :)

Καταπληκτικό post, Old boy.

 
At 6/25/2007 04:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Eimoun 23 otan tin prwtoeida..to '94....akoma me "kinigaei"...
Apo tis spanies anexitiles tainies.
Na'sai kala pou tis afierwses afto to keimeno!
(tha'tan pio mesto me mia gevsi apo to soundtrack tis).
Iren

 
At 6/25/2007 09:11:00 π.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

η ταινία είναι γεμάτη φρουδικούς συμβολισμούς. για μένα είναι κάτι σαν ένα έργο του Bunuel μα από την 'γυναικεία άποψη'.

 
At 6/25/2007 11:55:00 π.μ., Blogger Negma said...

Λατρεμένη ταινία, παρόλο που εμένα μου την είχαν γ..@$%#, πριν ακόμα καταφέρω να τη δω. Την είχαν δει όλοι γύρω μου πριν από μένα, και ενώ τους έλεγα συνεχώς το γνωστό "μη μου λέτε ρε παιδιά, θέλω να τη δω", δεν την γλύτωσα και πήρε το αυτί μου ένα "τι ωραία η τάδε σκηνή" με αναφορά στην ίδια σκηνή που λες κι εσύ, η οποία είναι κορυφαία, όχι μόνο της συγκεκριμένης ταινίας, αλλά γενικώς... Αν επρόκειτο για άλλη ταινία, δύσκολα θα "ξεκόλλαγα" από το γεγονός ότι μου έχουν πει (σχεδόν) το τέλος. Όταν μιλάμε όμως για τέτοιο αριστούργημα τι θα πει αρχή και τι μέση και τι τέλος...

 
At 6/25/2007 12:09:00 μ.μ., Blogger Guadalquivir said...

Ένας οικογενειακός φίλος μας είχε διηγηθεί κάποτε πως στην επίμαχη σκηνή με το δάχτυλο είχε τιναχτεί από τη θέση του στο σινεμά, αναφώνησε ''Αίσχος, αυτό δεν είναι τέχνη'' και έφυγε.

 
At 6/25/2007 01:45:00 μ.μ., Blogger renton said...

Ομορφη ταινία, πανέμορφο ποστ.

 
At 6/25/2007 03:46:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

ΟΛΝΤ ΜΠΟΙ καμιά φορά διασχίζεις το χρόνο με τόσο βάθος που αναρωτιέμαι πως τους τη γλύτωσες, πως δηλαδή δεν σε άρπαξαν να σε πουλήσουν/εκμεταλευτούν/καταναλώσουν όλοι αυτοί που θησαυρίζουν από τις συγκινήσεις μας.Κινηματογραφιστές/τηλεορασάκηδες/εκδότες.

Μπορεί να μην είναι τυχαίο.Μπορεί να υπάρχει λόγος που μένεις έτσι απόκρυφος και για λίγους.Για όλους εμάς και μόνο για μας, που μας έχει κλειδώσει επίσης η ίδια σκηνή από την ίδια ταινία, μια για πάντα και σίγουρα ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ(χεχε..αυτό ήταν πράγματι αστείο).

Αν ένα κείμενο μπορεί να αποδώσει την απίστευτη ομορφιά αυτής της ταινίας, έστω και με λίγες λέξεις, αυτό θα ήταν σίγουρα μόνο το δικό σου.

Και τι λέξεις!

 
At 6/25/2007 04:53:00 μ.μ., Blogger evee said...

Kαι εμένα με συγκλόνισε αυτή η ταινία old boy. Και τη μουσική του Nyman την άκουγα για καιρό σε καθημερινή βάση. Θυμάσαι ένα παλιό post για το πως είχα δει live σε μια θεατρική παράσταση τη Holly Hunter στο Λονδίνο? Παρόλες τις ντροπές που με πιάνουν σε κάτι τέτοια, ήθελα να της δώσω πίσω "κάτι" εις ανταπόδοση των όσων μου είχε δώσει αυτή μέσα από το "Μαθήματα Πιάνου". Σαν επιβράβευση ρε παιδί μου. Στριμώχτηκα με τους fans με το πρόγραμμα που ζητάγαν ένα αυτόγραφο, βρήκα ένα χαρτάκι που βρέθηκε στην τσάντα μου και ... και δεν ήξερα τι σκατά να πρωτογράψω.

Τελικά την έβγαλα με ένα "ευχαριστώ πολύ, ονοματεπώνυμο" της το'δωσα στο χέρι και έφυγα.

 
At 6/25/2007 05:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πότε το ένα και πότε το άλλο old-boy. Πότε με έπαιρνε ο ύπνος και πότε τα ζουμιά.
Πάντως thanks που μου είπες το τέλος, διότι και χθες το βράδυ που παίζονταν, στην ΕΤ1 νομίζω, δε το πρόλαβα, διότι με πήραν κάτι φίλοι και τρέχαμε στην Ηλιούπολη, όπου άνοιξε ένα καινούργιο κεμπατζίδικο...άντε γειά.
Οπότε «Μαθήματα Πιάνου» - «Κεμπάπ», σημειώσατε 2.
Καλός ο πολιτισμός, αλλά μετά την παγκοσμιοποίηση το έχω γυρίσει στο έθνικ, για να κρατήσω, όσο μπορώ, αλώβητη την ταυτότητα μου.
Καταλαβαίνεις φαντάζομαι...

 
At 6/25/2007 05:50:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Kαταρχήν, ευχαριστώ πολύ.
Κατά δεύτερον, Guadalquivir θέλω να τον γνωρίσω αυτόν τον οικογενειακό φίλο :)
Κατά τρίτον, Evee, ομολογώ ότι δεν το θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Ποιό έργο έπαιζε; Γενικά η Χόλυ Χάντερ είναι από τις αγαπημένες μου ηθοποιούς.
Κατά τέταρτον, GS, φυλάς Θερμοπύλες.

 
At 6/25/2007 06:08:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το κατά δύναμιν. Να μας έχει ο Θεός γερούς και τον Χριστόδουλο, βασικά να έχει γερό να με εμπνέει.
Σήμερα, έκανε γραπτή δήλωση για τα Σκόπια.
Προφανώς δεν έχει σαφή εικόνα της κατάστασης, εν γένει.
Ο Κωστάκης εις την Πόλιν παρέα με τον κουμπάρο του. Και εμείς εδώ με 45 υπο σκιάν.
Ρε, όποτε και να τις κάνουν θα γίνει κόλαση.
Είτε αύριο, είτε τον Μάρτιο.
gs

 
At 6/25/2007 06:47:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

I keep a close watch on this heart of mine
I keep my eyes wide open all the time
I keep the ends out for the tie that binds
Because you're mine, I walk the line

 
At 6/26/2007 08:02:00 π.μ., Blogger RE2CA said...

Θα ήθελα να καταθέσω μια απορία:
"Η εξωτική (στο περίβλημά της)ιστορία της Τζειν Κάμπιον περιέχει όλο το κοκτέιλ των σύγχρονων θεωριών, με κέντρο βάρους τον Βίλχελμ Ραιχ και τον Φουκό. Το κόστος που πληρώνουμε για την ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού είναι ανυπολόγιστο. [σ.σ: (!)]Όσο κατακτούμε και κτίζουμε, τόσο εντός μας τα πάντα ξεκτίζουμε." γράφει ο Δανίκας...
Πείτε μου ρε παιδιά, πρόκειται για την εσχατιά της μπουρδολογίας, ή εγώ κάτι δεν κατάλαβα;

 
At 6/26/2007 06:18:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Υπάρχουν οι σχηματικές προπαγάνδες και υπάρχουν και τα έργα τέχνης. Αν το «Πιάνο» ήταν το πρώτο, τότε ο άντρας της Έιντα θα ήταν εκτός από εκπρόσωπος του ανθρώπου της Δύσης που χτίζει στο παρθένο περιβάλλον και ένας τρισάθλιος σύζυγος, ένα γουρούνι που θα αδιαφορούσε για τη γυναίκα του. Αντ' αυτού είναι άνθρωπος με τα προτερήματά του και τα ελαττώματά του, είναι άνθρωπος που πληγώνεται από την Έιντα και είναι τελικά η Έιντα που είναι σκληρή μαζί του και όχι το αντίστροφο. Αλλά όλα αυτά δεν βολεύουν τις θεωρίες που έχει ο Δανίκας στο μυαλό του.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home