Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007

Το Θέατρο της Δευτέρας

Στο περιοδικό του κυριακάτικου Ελεύθερου Τύπου της περασμένης εβδομάδας υπήρχε ένα αφιέρωμα στην «Σπείρα - Σπείρα», στην ομάδα δηλαδή που έχει φτιάξει ο Κραουνάκης και η οποία δίνει ξεχωριστές μουσικές παραστάσεις εδώ και χρόνια. Στο αφιέρωμα υπάρχουν εκτός των άλλων και φωτογραφίες όλων των μελών της «Σπείρας - Σπείρας», με ένα μικρό κειμενάκι του καθενός από κάτω. Εκεί βρίσκονται και οι λίγες λέξεις που ξαφνιάζουν και αποσυντονίζουν: «Δουλεύω σε οικοδομές και σε αγροτικές δουλειές για να ζήσω» λέει ένας τραγουδιστής.
Ο Κραουνάκης εξηγεί σε άλλο σημείο ότι τα οικονομικά των μελών κυμαίνονται από 500 έως 1.000 ευρώ μηνιαίως, αλλά το σημείο που ξαφνιάζει και αποσυντονίζει δεν είναι η βιωσιμότητα του γκρουπ ή οι οικονομικοί όροι της συνεργασίας, το σημείο που ξαφνιάζει και αποσυντονίζει είναι ότι ο συγκεκριμένος τραγουδιστής δουλεύει σε οικοδομές και σε χωράφια, καθώς σκανδαλωδώς μπερδεύει δυο ολότελα διακριτούς κόσμους, τον κόσμο της σκηνής με τον κόσμο της χειρωνακτικής βαριάς εργασίας.
Πάνω στην ολόφωτη σκηνή οι επιτυχημένοι επώνυμοι,
κάτω από τη σκηνή οι αποτυχημένοι ανώνυμοι
κι έξω από το θέατρο οι μετανάστες.
Όσοι είναι κάτω από τη σκηνή θα λαχταρούσαν να είναι πάνω και τους τρώει ότι είναι θεατές, χωρίς να τους ικανοποιεί ότι τουλάχιστον βρίσκονται εντός του θεάτρου.
Όσοι είναι πάνω στη σκηνή θα λαχταρούσαν κεντρικότερη θέση, περισσότερα φώτα, περισσότερη αναγνώριση, χωρίς να τους ικανοποιεί ότι βρίσκονται πάνω σε αυτήν.
Όλοι εμείς οι γηγενείς που βρισκόμαστε στο θέατρο (το οποίο μπορεί και να είναι σαλόνι με τηλεόραση) έχουμε σχέση πάθους με την σκηνή, την επωνυμία, την επιτυχία : δικαιούμαστε να είμαστε στο κέντρο της γιατί το αξίζουμε. Όλοι μα όλοι έχουμε ένα ταλέντο που είτε δεν το αναπτύξαμε αρκετά όταν έπρεπε επειδή μάς ανάγκασε η ζωή, είτε γιατί όταν πήγαμε να το αναπτύξουμε μάς 'φάγαν τα κυκλώματα.
Κι αν δεν είμαστε θέσει, δυνάμει θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στο κέντρο.
Όλοι μα όλοι θα μπορούσαμε να διαπρέψουμε στην τέχνη ή στην επιστήμη ή στις επιχειρήσεις.
Κανείς δεν είναι μέτριος, κανείς δεν είναι λίγος.
Κάποιος που έχει ανέβει στη σκηνή, έστω κι αν είναι σε μια γωνίτσα της, κάποιος που του έχει αναγνωρισθεί «επισήμως» το ταλέντο του, ακόμη κι αν παίρνει 500 ευρώ τον μήνα, οφείλει να σαρακώνεται με το ότι αυτός είναι ακόμη μικρό όνομα, ενώ οι άφωνοι σκυλάδες μεγάλα, οφείλει να σαρακώνεται με το ότι αυτός δεν έχει λεφτά, ενώ αυτοί φτιάχνουν περιουσίες.
Κι όσο τον τρώει το σαράκι του αυτό, ας δανειστεί λεφτά από συγγενείς για χάρη της τέχνης του ή ας κάνει δουλειές - συμβιβασμούς εν ονόματι του αυριανού καλλιτεχνικού του οράματος ή στην χειρότερη ας κάνει με καρδιά βαρύτατη τον κούριερ και το γκαρσόνι.
Αλλά στην οικοδομή;
Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί έκανε άντρες τους παλιούς Έλληνες.
Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί κάνει τους μετανάστες.
Πώς τολμάς να συγχέεις τους κόσμους; Τι γυρεύει ένας καλλιτέχνης στα εργοτάξια;
Μήπως δεν είσαι αληθινά ευαίσθητος, μήπως δεν είσαι αληθινός καλλιτέχνης;

13 Comments:

At 7/02/2007 11:17:00 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

Είναι από κείνες τις φορές που το Ευαγγελικό "ου δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν" όχι μόνο δεν ισχύει αλλά, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ακόμα και θεμιτό.

Μεγάλο κομμάτι της καλλιτεχνικής σύλληψης, αν πιστέψουμε τον Έλλιοτ, γίνεται υποδόρια, υποσυνείδητα, τότε που στη δουλειά, όπως φέρνεις παράδειγμα, σωρεύεις ερεθίσματα και υλικό που αργότερα μεταμορφώνεται.

Οτι δεν γεννηθήκαν όλοι ελεύθεροι βιοποριστικών αναγκών, δεν είναι σε σχέση συμπληρωματικής κατανομής με την καλλιτεχνία. Αλοίμονό αν ήταν...
:P

 
At 7/02/2007 11:42:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

Τι γυρεύει ένας καλλιτέχνης στα εργοτάξια;
αυτό αναρωτιέμαι και εγώ κάθε μέρα!
Κανείς δεν είναι μέτριος, κανείς δεν είναι λίγος.
σε πιάσανε τα αριστερίστικα σου πάλι ε; ένεκα η υγρασία.
αφού σε φάγαν τα κυκλώματα ποιητή και η ζωή που άλλους τους κάνει old boy και άλλους τους κάνει φίρμες! ;)
κάποτε ένας καθηγητής του Παντείου είπε, έκανα ότι μου άρεσε με μεγάλη επιτυχία και τι κατάφερα οι συμμαθητές μου που έγιναν καρδιοχειρούργοι ή δικηγόροι έγιναν πλούσιοι. μου φάνηκε τρομερά αστεία η τόση ματαιότητα που πρέσβευε.
όπως συγκλονιστικό απ΄την ανάποδη ήταν, ότι για τα ίδια λεφτά πάνω κάτω, ο Ήμελλος στο Εθνικό στο έργο για την ποίηση πρόπερσι, κάθε βράδυ άνοιγε τη μύτη του χτυπώντας το κεφάλι του στην γκαραζόπορτα. τουλάχιστον πήρε κατόπιν κάποιο βραβείο.

 
At 7/03/2007 01:57:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πότε το έφερα το παράδειγμα, Σκιές, τι εννοείς;
Τα αριστερίστικα, τα σαρκαστικά, όπως το δει κανείς, Gasireu :) Όσο για την Πάντειο, είναι φαίνεται μια σχολή με αγάπη για το χρήμα. Την ιστορία με τον Ήμελλο δεν την είχα ξανακούσει, ωστόσο είναι μια ιστορία που σκανδαλίζει λιγότερο από έναν τραγουδιστή - οικοδόμο. Με όλον τον ειλικρινή σεβασμό στον καλλιτέχνη που δίνεται τόσο πολύ στο έργο ώστε να ματώνει κάθε νύχτα, δεν είναι έξω από τον κυρίαρχο μύθο της εποχής το να δίνεσαι στην τέχνη σου μέχρι εσχάτων. Έξω από τον μύθο είναι να κάνεις εσύ, ένας καλλιτέχνης, ένα μεγάλο ταλέντο, σκληρή χειρωνακτική εργασία μαζί με τους μετανάστες που παλεύουν να βρουν στον ήλιο μοίρα.

 
At 7/03/2007 04:00:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Kι ο Γιώργος Τσίγκος (ποιητής και τραγουδιστής των Μαύρων Κύκλων) δούλευε σε οικοδομή, δεν ξέρω τι έχει απογίνει τώρα. Ένα από τα καλύτερά του είναι το Τετραγωνισμένα Φύλλα. Κάπως υπερβολικό, βέβαια, αλλά δεν παύει να είναι τραγουδάρα. Τον είχα πετύχει και σε μερικές συναυλίες, φορούσε τα τζην τής δουλειάς, γεμάτα σοβάδες.

 
At 7/03/2007 05:03:00 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

Η εργασία στο ποστ σου βρίσκεται "στον αντίποδα" της καλλιτεχνίας.

Ο Έλλιοτ υποστήριζε πως κατά τη διάρκεια κάθε μη ακραιφνούς καλλιτεχνικής ενασχόλησης (και της εργασίας, που αναφέρεις εσύ, συμπεριλαμβανομένης) δουλεύει υποσυνείδητα ένας "ποιητικός/καλλιτεχνικός" μηχανισμός, από το να κάνεις λογιστικές πράξεις ως λογιστής στην τράπεζα που ήταν ο ίδιος ως το ποτίζεις και να φροντίζεις από χόμπυ τον κήπο σου.

Γι' αυτό και παρώτρυνε κάποτε και τον Σεφέρη να μην παραιτηθεί από το διπλωματικό σώμα για να αφιερωθεί αποκλειστικά στο γράψιμο όπως επιθυμούσε ο τελευταίος, αλλά να συνεχίσει να εργάζεται. Διαφορετικά, θα αχρήστευε κατά τον Έλλιοτ μεγάλο μέρος αυτού ακριβώς του μηχανισμού.

Με συμπαθάς για την σύγχυση. Δεν το διατύπωσα ίσως καθαρά.

 
At 7/03/2007 05:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eντάξει, το ότι φορούσε τα τζην με τους σοβάδες μού φαίνεται κάπως πόζα :)
Σκιές, πολύ ενδιαφέρον.

 
At 7/03/2007 06:45:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

(ο, κατά Βακαλόπουλο, τελευταίος ευρωπαϊκός μύθος, το ασυνείδητο.)

 
At 7/03/2007 07:48:00 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

Νοβαλι,

άμα το λέει ο Βακαλόπουλος, νομίζω πως το έκλεισε, το σφράγισε το θέμα μια για πάντα.

:PPPPP

(αστειεύομαι Νοβαλι - πού το λέει αυτό; έχεις καμμιά παραπομπή;)

 
At 7/03/2007 10:43:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

το σημείο που ξαφνιάζει και αποσυντονίζει είναι ότι ο συγκεκριμένος τραγουδιστής δουλεύει σε οικοδομές και σε χωράφια, καθώς σκανδαλωδώς μπερδεύει δυο ολότελα διακριτούς κόσμους, τον κόσμο της σκηνής με τον κόσμο της χειρωνακτικής βαριάς εργασίας.

... δεν είναι κάτι που ακούς συχνά όμως... δεν μπορεί λοιπόν να συμβαίνει κι αυτό?... δεν είναι και λίγο θέμα ανθρώπου-καλλιτέχνη?... λίγοι ζωγράφοι έκαναν δουλειές μπογιατζήδων (ναι) ώστε να μπορούν να έχουν τα μέσα για να ζωγραφίζουν αφού το ταλέντο τους και η δουλειά τους τη δεδομένη στιγμή δεν τους εξασφάλιζε τα απαραίτητα ώστε να το κάνουν?
... γιατί εμείς πρέπει να πούμε αν είναι ή δεν είναι σωστό να μπερδευτούν οι δύο κόσμοι?... ίσως αν κάτι με πειράζει σε όλο αυτό είναι η δημοσίευση... θα έλεγα ότι αν το κειμενάκι κάτω απ'το όνομα δεν αναφέρονταν στην εν λόγω "εξωκαλλιτεχνική" ενασχόληση του συγκεκριμένου καλλιτέχνη αλλά έλεγε απλά... είμαι αυτός και αγαπώ αυτό θα μου ερχόταν καλύτερα... αλλά εγώ είμαι εγώ... που κάνω μια δουλειά για να ζήσω... που δεν κυνήγησα το όνειρο...
Από έναν καλλιτέχνη που κάνει χειρωνακτική βαριά εργασία για να ζήσει με ενοχλεί περισσότερο ένας γιατρός που κάνει μια δύσκολη και σοβαρή εργασία για να ζήσει... όπως και ένας δάσκαλος που κάνει μια πολύ σοβαρή πνευματική εργασία για να ζήσει... όπως και ένας αστυνομικός που κάνει μια πολύ επικίνδυνη εργασία για να ζήσει... πολύ περισσότερο...

 
At 7/04/2007 02:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Γαϊδάρα, τον συγκεκριμένο τραγουδιστή τον θαυμάζω και τον σέβομαι για αυτό που κάνει. Με το ποστ δεν ειρωνεύομαι αυτόν, αλλά τα πολυτελή μας βάσανα, δεν σχολιάζω αυτόν αλλά τον τρόπο που έχουμε αφήσει τη σκληρή σωματική εργασίας για τους μετανάστες.

 
At 7/04/2007 02:21:00 π.μ., Anonymous Novalis said...

Βασικά, το 'χει γράψει ο Αρανίτσης, εδώ (no surprises here).
Αλλά και στο γκουγκλ που έψαξα, βρήκα μια ξεχασμένη αναφορά εκεί.

Φαντάζομαι πως το εννοεί μεταφορικά.

 
At 7/04/2007 05:10:00 μ.μ., Blogger Εύδοξος said...

Ηθοποιός σημαίνει φως...
νερό, τηλέφωνο απλήρωτα.

Όπως είχε πει κι ένας επίδοξος ηθοποιός, γκαρσόνι τότε στη Μορφή, στο Θησείο.

 
At 7/04/2007 07:53:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Μα πώς γράφει έτσι αυτός ο άνθρωπος;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home