Σάββατο, Μαΐου 05, 2012

Ιδρώτας κρέμα κι άρωμα

Μερικές φορές αυτή η πόλη έχει έναν απρόσμενο τρόπο να αντιπαρέρχεται όλην την αγριότητα με την οποία είναι ντυμένη γωνιά παρά γωνιά και βλέμμα παρά βλέμμα. 
Μερικές φορές αυτή η πόλη σου επιφυλάσσει γωνιά παρά γωνιά μια απρόσμενη λύτρωση για το βλέμμα.
Μερικές φορές δεν θες να ζεις πουθενά αλλού, παρά μόνο σε μια πόλη που οι τοίχοι της γράφονται έτσι.


Το να παίρνεις την καύλα σου και να την κάνεις δημόσια ποίηση.
Το να μιλάς για το ζωντανό της σώμα πάνω στο ζωντανό σώμα της πόλης.
Έτσι μόνο πολεμιέται η εξαγρίωση και η εξαχρείωση της εποχής.
Με το να διαλαλείς πως υπάρχει πάντα και η άλλη όψη του άγριου.
Με το να προτιμάς τον ιδρώτα της από τις κρέμες και τ' αρώματά της.
Με το να κάνεις το κορμί της να πάψει να τα μυρίζει.
Με το να μυρίζεις πια πάνω της μόνο το πώς ιδρώνει για σένα.
Ή ίσως όχι «για σένα».
Μπορεί να ίδρωνε ή να ιδρώνει και για άλλους ακριβώς έτσι.
Ή και περισσότερο από ακριβώς έτσι.
Για αυτό αν μπορείς να έχεις κάτι ολόδικό σου,
είναι οι λέξεις που γράφεις σε αυτή την κεντρική γωνιά.
Είναι αυτή η εκδήλωση της πείνας και του κορεσμού σου.
Είναι το bold του ΙΔΡΩΜΕΝΗ.
Κι αφού δεν υπάρχει bold στους τοίχους,
το αντικαθιστάς με το bold της χειρονομίας σου,
με το bold της έντασης και της επιμονής
με τις οποίες αποτυπώνεις τον ιδρώτα της στην κολώνα
ή όπου αλλού.
Από την στιγμή που τον αποτύπωσες
της τον έχεις κιόλας κλέψει.
Δεν είναι πια ο ιδρώτας που της προξένησες,
είναι ο ιδρώτας για τον οποίο έγραψες,
Είναι ένας ιδρώτας όχι πια σκέτα σαρκικός,
ένας ιδρώτας που φιλτραρίστηκε από το πνεύμα σου,
που μολύνθηκε από την πρόσληψή σου,
ένας ιδρώτας κρέμα κι άρωμα του λυρισμού σου,
που προσποιείται το ανεπιτήδευτο: «Σε θέλω»,
αλλά απλά το προσποιείται,
γιατί τα αληθινά σε θέλω μένουν σκέτα σε θέλω,
γιατί κανείς επιλέγει με ποιούς θα είναι:
ή με τους σκέτους ιδρώτες των εραστών
ή με τις μεταγραφές των ποιητών.
Ποιητής είναι αυτός που δεν του φτάνει 
ο ιδρώτας, το λαχάνιασμα, ο χτύπος της καρδιάς, η κραυγή.
Ποιητής είναι αυτός που δεν του φτάνει
ο έρωτας και το γαμήσι.
Ποιητής είναι αυτός που ερωτεύεται και γαμάει
λες και είναι υποκατάστατα
ενός ποιήματος που δεν θα αξιωθεί ποτέ να γράψει,
λες και το φως και το σκοτάδι υπάρχουν
για να τα ερμηνεύουμε
κι όχι για να μας καταπίνουν.

14 Comments:

At 5/05/2012 02:51:00 π.μ., Blogger Μαρία Νι said...

ωραίος!!!
http://www.youtube.com/watch?v=ndnoB-rEHB0

 
At 5/05/2012 05:16:00 π.μ., Blogger Кроткая said...

ποιητές είναι και κείνοι που γράφουν τέτοιες ομορφιές με αφορμή την ποίηση για τον έρωτα ενός άλλου σε, την αποτυπωμένη σε έναν τοίχο.

ας μην ξαναπω πως είμαι γκρούπι,δεν χρειάζεται μάλλον ε; :)

 
At 5/05/2012 09:29:00 π.μ., Blogger Σταμάτης Κυρζόπουλος said...

Έξοχο!

 
At 5/05/2012 11:27:00 π.μ., Blogger Theorema said...

Εξαιρετικό.

 
At 5/05/2012 11:41:00 π.μ., Blogger Chilly_AK said...

τόσο καιρό διάβαζα τα κείμενα σου, δεν ήξερα ότι το έχεις και με την ποίηση.
Πολύ αληθινό και πολύ ωραίο.
Καλή συνέχεια και σε αυτό..

 
At 5/05/2012 01:50:00 μ.μ., Blogger λιβελούλα said...

συγκλονιστικό :)

 
At 5/05/2012 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σπουδαία η αφορμή που σου δόθηκε, αλλά κι εσύ στάθηκες πάνω από αντάξιός της! Ευχαριστούμε, Old Boy, είναι καθαρό, δροσερό αεράκι τέτοια ερεθίσματα. Συνέχισε να μας τα προσφέρεις :)
m.s.

 
At 5/05/2012 04:17:00 μ.μ., Blogger makis tselentis said...

Να επαναλάβω και εγώ. υπέροχο

 
At 5/05/2012 08:24:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

άγρια ομορφιά αγόρι, άγρια ομορφιά

μ'αρέσει όταν ψιθυρίζεις.

 
At 5/05/2012 09:54:00 μ.μ., Anonymous ΒΑΠ said...

Ωραία διπλή υπέρβαση, από τον σαρκικό έρωτα στο ποίημα του τοίχου, και από το ποίημα του τοίχου στο ποίημα του Ολντ.

Αυτό:

Δεν είναι πια ο ιδρώτας που της προξένησες,
είναι ο ιδρώτας για τον οποίο έγραψες,
Είναι ένας ιδρώτας όχι πια σκέτα σαρκικός,
ένας ιδρώτας που φιλτραρίστηκε από το πνεύμα σου


θυμίζει Καζαντζάκη:


Κι όχι μονάχα δε σου στάθηκε εμπόδιο ο έρωτας αυτός ο σαρκικός..., παρά και σε βοήθησε πολύ να φτάσεις στο Θεό· γιατί ο έρωτας αυτός σου ξεσκέπασε το μεγάλο μυστικό: με ποιον τρόπο, με ποιον αγώνα γίνεται η σάρκα πνέμα.


και


Κι ό,τι τηράς στη γης μαντάτευε κι ό,τι γρικάς μολόγα,
κι εγώ θα τα περνώ στου σπλάχνου μου το μυστικό αργαστήρι,
κι αγάλια, με το παίξε γέλασε και το βαθύ κανάκι,
πέτρες, νερό, φωτιά και χώματα θα γίνουν όλα πνέμα.

 
At 5/06/2012 12:19:00 π.μ., Anonymous sunCoater said...

Old, είσαι η Μπαρτσελόνα της ελληνικής blogόσφαιρας. Άλλοτε παιδεύεις τα κείμενα ώρα μέχρι να προσεγγίσεις μεθοδικά το στόχο κι άλλοτε βρίσκεις μια στιγμιαία, μικροσκοπική τρύπα στην άμυνά μας και μας κάνεις ζμπαράλια με οίστρο και ουσία. Αν ήμουν radio web θα έπαιζα τώρα αυτό .

 
At 5/06/2012 02:12:00 π.μ., Anonymous aerosol said...

Ψηφίζω old boy δαγκωτό!

 
At 5/06/2012 09:52:00 π.μ., Blogger Η Μικρή Ολλανδέζα said...

Μπράβο γέρικο αγόρι. Πολλά μπράβο

 
At 5/06/2012 05:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

http://www.youtube.com/watch?v=xgn8bjYdIto

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home