Τρίτη, Μαΐου 01, 2012

Η καρδιά της Ευρώπης

Oμολογώ ότι έχω διαψευστεί διπλά. Πρώτον δεν πίστευα ότι θα προκηρυχθούν τώρα εκλογές και δεύτερον αφού προκηρύχθηκαν πίστευα ότι η ψυχολογική τρομοκρατία θα έφτανε σε πρωτοφανή επίπεδα. Κι όμως, αντί για την ασταμάτητη απειλή του χάους στο οποίο θα πέσουμε αν δεν ψηφίσουμε τα σωστά κόμματα, ζούμε μάλλον βουβή προεκλογική περίοδο. Και δεν μπορώ να ταιριάξω αυτό το σκηνικό με το σκηνικό της προηγούμενης διετίας, δεν μπορώ κυρίως να το ταιριάξω με αυτό το όργιο που προηγήθηκε λίγο πριν ψηφιστεί το δεύτερο μνημόνιο, όταν το γάλα, τα φάρμακα, το πετρέλαιο και ο αέρας που αναπνέουμε θα εξαφανίζονταν άπαξ δια παντός, αν δεν πειθαρχούσαμε.
Τώρα ξαφνικά μας αφήνουν να αποφασίσουμε εμείς για την τύχη της χώρας; Τόσο εμπιστοσύνη μας έχουν; Τόσο εμπιστοσύνη έχουν πως όσο και να καταρρακωθούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θα καταφέρουν να σχηματίσουν μαζί κυβέρνηση για έναν τελευταίο γύρο, για μια τελευταία -κοινή αυτή τη φορά- παράσταση; Έχουν μετρήσει τα ποσοστά και έχουν αποφανθεί πως και στην χειρότερη εκδοχή τους βγαίνουν, έστω και οριακά; Έχουν καβάντζες σε μικρότερα κόμματα;
Γιατί δεν μας τρομοκρατούν αρκετά; Γιατί δείχνουν να μην μας φοβούνται; Επειδή υπάρχει τελικά το επαρκές εκείνο ποσοστό των ψηφοφόρων που φοβάται περισσότερο;
Άκουγα χθες στην τηλεόραση έναν δημοσκόπο να λέει ότι αυτές οι εκλογές είναι πρωτοφανείς επειδή σημειώνεται στις μετρήσεις απίστευτη κινητικότητα των ψηφοφόρων και δεν υπάρχει πλέον η διαχωριστική γραμμή δεξιάς - αριστεράς. Κι εμένα μου έχουν πει φίλοι και γνωστοί για το δίλημμά τους, και σε σένα θα έχουν πει φίλοι και γνωστοί για το δίλημμά τους, ίσως να είσαι κι εσύ ο ίδιος ένας από αυτούς που έχουν δίλημμα ανάμεσα στα πιο φαινομενικά ασύμβατα μεταξύ τους κόμματα. Πολλά από αυτά τα διλήμματα, ναι, είναι μεταξύ κατ' αρχάς δεξιών και κατ' αρχάς αριστερών κομμάτων ή και πολύ δεξιών και πολύ αριστερών κομμάτων. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πως το στοιχείο που ξεχωρίζει σε αυτές τις εκλογές είναι η κατάργηση της διαχωριστικής γραμμής δεξιάς - αριστεράς; Μπούρδες.
Η διαχωριστική αυτή γραμμή έπαψε να υπάρχει δυο δεκαετίες τώρα. Υπήρχε μάλλον, αλλά αφορούσε τους πολύ λίγους που εξακολουθούσαν να ψηφίζουν αριστερά. Οι υπόλοιποι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είτε με οπαδικά κατάλοιπα, είτε με τη δύναμη της συνήθειας, είτε αποσκοπώντας σε προσωπικά οφέλη. Ψήφιζαν θεωρώντας ότι η Ιστορία έχει τελειώσει, ότι η πολιτική είναι ένα είδος αυτονόητου μονόδρομου. Η τελευταία εικοσαετία μας γέμισε με απολιτίκ πολίτες. Όσο εύκολο ήταν για τους πολιτικούς που κυβερνούσαν να κυβερνούν, έτσι εύκολο ήταν και για τους πολίτες να ψηφίζουν ή να απέχουν.
Οι δύσκολες αποφάσεις για τους πολιτικούς ήρθαν το 2010. Οι δύσκολες αποφάσεις για τους πολίτες έρχονται το 2012. Ό,τι αποφάσισαν οι πολιτικοί έχει ένα κόστος. Αν υποτεθεί -που μπορεί για πάρα πολλούς από αυτούς να υποτεθεί βάσιμα- πως αποφάσιζαν ό,τι αποφάσιζαν χωρίς τύψεις και χωρίς ποτέ να προβληματιστούν αληθινά αν έπρεπε τηρήσουν άλλη στάση πλην της απόλυτης υπακοής, δεν παύει να ισχύει πως πήραν αποφάσεις που τους έβαλαν σε ένα δυνητικό κίνδυνο για το τομάρι τους.
Ήρθε η ώρα λοιπόν και για τον κάθε πολίτη να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Ήρθε η ώρα που εξ αντικειμένου θα πάψει να ψηφίζει χαλαρά ή να απέχει χαλαρά. Η ζωούλα του έχει ανατραπεί και όλα αυτά τα οποία σνόμπαρε, όλα αυτά με τα οποία δεν ασχολιόταν επί δυο δεκαετίες επειδή «όλοι ίδιοι είναι» και επειδή «η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή», τον καλούν τώρα να ασχοληθεί. Και να αποφασίσει. Να αποφασίσει ανάμεσα σε δύο όχι πια ίδιους δρόμους. Nα αποφασίσει έχοντας μπροστά του ένα σαφές διακύβευμα: Είτε τη συνέχιση της απόλυτης υπακοής στις επιταγές των δανειστών, είτε τη ρήξη με τις επιταγές των δανειστών. Είτε τη συνέχιση ενός αποδεδειγμένα καταστροφικού προγράμματος επειδή όλες οι υπόλοιπες εναλλακτικές μοιάζουν πιο επικίνδυνες, είτε την ανάληψη του υπαρκτού κινδύνου επειδή αυτό κάνουν οι άνθρωποι όταν έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο επικίνδυνο και στο βέβαια κακό: προτιμούν να εξαντλήσουν ό,τι δυνατότητες και ευκαιρίες έχουν -οσοδήποτε λίγες κι αν είναι- προκειμένου να αποτρέψουν το κακό. Κι αν δεν το αποτρέψουν, τουλάχιστον προσπάθησαν, τουλάχιστον δεν παραδόθηκαν αμαχητί.
Τα εκατομμύρια λοιπόν των πολιτών που μια ζωή ψήφισαν δικομματισμό και τώρα πια δεν θα ψηφίσουν ή και όσοι μια ζωή απείχαν και τώρα συνειδητοποιούν πως δεν τους παίρνει να απέχουν, είναι απόλυτα λογικό να προβληματίζονται ποιό ακριβώς κόμμα θα ψηφίσουν, είναι απόλυτα λογικό να αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε ανόμοια μεταξύ τους κόμματα.Όχι επειδή έπαψε δήθεν να υπάρχει η διαχωριστική ιδεολογική γραμμή δεξιάς - αριστεράς, αλλά επειδή πάρα πολλοί από αυτούς καλούνται να ψηφίσουν συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά ότι τελικά υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, ότι η πολιτική δεν είναι μονόδρομος, ότι η πολιτική είναι αποφάσεις όπου σταθμίζεις ανάμεσα σε αντίρροπες θεμελιώδεις επιλογές. Και τη θεμελιώδη πολιτική επιλογή τους την έκαναν: ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΙ. 
Αρκεί αυτό; Πώς στέκει να παλαντζάρει κανείς ανάμεσα σε τόσο διαφορετικούς ιδεολογικά πολιτικούς σχηματισμούς; Στέκει επειδή το πολιτικό κενό της τελευταίας εικοσαετίας δεν μπορεί να καλυφθεί από την μια στιγμή στην άλλη, στέκει επειδή ο απολιτίκ πολίτης δεν θα αποκτήσει στέρεο ιδεολογικό προσανατολισμό εν μια νυκτί, ακόμη κι αν πρόκειται για τη μακρά νύκτα της τελευταίας διετίας.
Αν με ρώταγες λοιπόν, θα έλεγα πως τώρα περισσότερο από ποτέ η διαχωριστική γραμμή έχει εμφανιστεί ξανά, πως σε όλη την Ευρώπη η δεξιά επελαύνει και σαρώνει με τα προγράμματα λιτότητας όλους τους λαούς, όχι μόνο το μαύρο ελληνικό πρόβατο, όχι μόνο τα γουρούνια του νότου, όλους, ακόμη και εκείνους που μας έδειχναν με το δάκτυλο. Όλους. 
Θα έλεγα πως αν εδώ, στη χώρα που ξεκίνησαν τα προγράμματα και βρίσκεται σε θέση να αντιλαμβάνεται πρώτη τις συνέπειές τους, 
όταν επιτέλους δόθηκε στη δημοκρατία ο λόγος, οι πολίτες απάντησαν στα οικονομικά διευθυντήρια των ελίτ ότι αυτό το πράγμα δεν δουλεύει, ότι η πορεία πρέπει να αναστραφεί, ότι ο προσανατολισμός πρέπει να πάψει να είναι αυτός του δεξιού μονόδρομου, ότι στην ζωή δεν υπάρχει μονόδρομος αλλά ελευθερία επιλογών,
τότε ο κάθε ένας και η κάθε μία από μας έχει την μοναδική ιστορική ευκαιρία με την ψήφο του όχι να αποξενώσει την Ελλάδα από την Ευρώπη, αλλά αντίθετα να καταστήσει την Ελλάδα την καρδιά της νέας Ευρώπης, την αφετηρία ώστε μέσω αυτής η δημοκρατία να αρχίσει επιτέλους να κλονίζει ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα που έχει αποστεί από τους πολίτες του και ενεργεί εις βάρος των πολιτών του.
Αριστερά λοιπόν, για την Ελλάδα και την Ευρώπη.
Αριστερά, για μια δημοκρατία όχι άβουλων και φοβισμένων ανθρώπων που αισθάνονται πολλοί μικροί για να αλλάξουν τη μοίρα τους, αλλά για μια δημοκρατία πολιτών που αναδέχονται κινδύνους, γιατί τίποτα που αξίζει στη ζωή δεν κατακτιέται χωρίς ρίσκο, γιατί η Ιστορία άλλαζε πάντοτε πορεία επειδή κάποιοι τολμούσαν.

32 Comments:

At 5/01/2012 06:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ένσταση : γιατί δεν γίνεσαι συγκεκριμένος;
Ο τίτλος σου βέβαια και μόνον εξαιρεί ΚΚΕ και λοιπά κόμματα που θέλουν έξοδο από τη θεσμική ευρώπη. Παρ'όλ'αυτά ,υπάρχουν ακόμη περιθώρια για την εξειδίκευση της προτίμησής σου :-)

 
At 5/01/2012 06:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εξαιρετικο π ο λ ι τ ι κ ό κ ε ί μ ε ν ο,το ομολογώ,μολονότι δεν ψηφίζω Αριστερά. Αλλά το κείμενο είναι εξαιρετικό!΄Εστω και άν έχω άλλα ΄κολλήματα΄....

 
At 5/01/2012 06:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ποτέ όμως, η Ιστόρια δεν άλλαξε πορεία από μια εκλογική διαδικασία. Ποτέ όμως!

 
At 5/01/2012 06:33:00 μ.μ., Anonymous sunCoater said...

Απλά άφωνος.

 
At 5/01/2012 07:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

παρα πολυ ωραιο! αληθεια τελειο!!!

 
At 5/01/2012 07:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όταν ήρθε το Μνημόνιο 1, το Μεσοπρόθεσμό και το Μνημόνιο 2 σηκώσμε τον κόσμο ανάποδα αλλά κάνανε πως δεν μας βλέπουν. Κάπου κάπου βαριεστημένα γυρνούσαν και λέγαν ότι στη δημοκρατία ο λαός μιλάει στις εκλογές και αν θέλει τιμωρεί τότε. Τώρα ήρθαν οι εκλογές και μας λένε ότι η λογική μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι ψευτοδίλημμα και εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν να ψηφίσουμε τιμωρητικά. Ως εδώ! Χρηιμοποιούμε το μόνο όπλο που μας απέμεινε και με βάση τα δεδομένα που έχουμε στηρίζουμε την αριστερά, που αν ενισχυθεί όσο πρέπει θα μπορέσει να λειτουργήσει ως ανάχωμα στο μνημόνιο και την απίστευτη νεοφιλελεύθερη λογική του. Παράλληλα θα σταλεί έτσι ένα ηχηρό μήνυμα στας Ευρώπας, γιατί όπως φαίνεται οι δανειστές μόνο το λαό φοβούνται και μόνο στις δικές του πιέσεις θα υποκύψουν. Προτείνω βέβαια μια αριστερά που θέλει να παίξει ενεργητικό ρόλο κατά της μνημονιακής πολιτικής και όχι την άλλη που δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και θέλει απλά να στηρίζει τους εργάτες στις απεγίες τους.

 
At 5/01/2012 08:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος Πολίτης said...

Από τη μια κυβέρνηση (ευρύτερης συνεργασίας) που θα εγγυηθεί την ύπαρξη της χώρας στα πλαίσια της σημερινής Ευρωπαικής πραγματικότητας.
Κυβέρνηση που θα δίνει ανάσα ζωής στη χώρα και μια ελπίδα, ότι οι στρεβλώσεις που μας οδήγησαν μέχρις εδώ θα περιοριστούν, ότι οι λειτουργίες του πολιτεύματος θα βελτιωθούν, ότι θα δημιουργηθεί ένα πλαίσιο σταθερών και δίκαιων κανόνων μέσα στο οποίο οι δημιουργικές και ζωντανές δυνάμεις θα μπορέσουν να λειτουργήσουν.
Ελπίδα ότι επιτέλους τα πανεπιστήμιά μας θα παράγουν τεχνογνωσία και όχι αεριτζήδες, ότι επιτέλους η Ελλάδα θα αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματά της, το ανθρώπινο δυναμικό της.
Ελπίδα ότι η λέξη ανάπτυξη θα αποκτήσει το πραγματικό της νόημα και ότι θα συνδεθεί με τη δημιουργία,με τη παραγωγή από το μηδέν εμπορεύσιμης και φορολογίσιμης αξίας προιόντος ή υπηρεσίας.
Ελπίδα ότι το συμφέρον του συνόλου θα επικρατήσει επιτέλους ΄του συμφέροντος των συντεχνιών και των συνδικαλιστών.
Αυτό είναι το όραμα που έχει ένας υγιής Ελληνας.

Από την άλλη...
Τι υπάρχει?
Ποιο όραμα?
Δυσκολεύεται κανείς να συνθέσει στο μυαλό του και να συγκεκριμενοποιήσει στοιχειωδώς το τι ζητάει ο Τσίπρας. Καταγγέλει, φωνάζει για τους φόρους, προσπαθεί με τρόπο φτηνό και πολιτικάντικο (ο 38 χρονος αυτός ελπιδοφόρος),να εκμεταλευτεί τη λαική αγανάκτηση. Μιλώντας αόριστα για ένα καλύτερο κόσμο.
Ο δε Καμένος γίνεται βέβαια πιο συγκεκριμένος και μιλάει για τιτλοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας...
Για τη Παπαρήγα τι να πει κανείς... Η ίδια επισήμως δηλώνει ότι δεν την ενδιαφέρει η διακυβέρνηση της χώρας. Προφανώς το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να διατηρήσει το ρόλο που έχει, να συντηρεί το μαγαζάκι της, να βγάζει νέα παιδιά στο δρόμο να κρατάνε το Ριζοσπάστη σαν τους ιαχωβάδες, να κάνει τα show της με το κλείσιμο των λιμανιών, της Ακρόπολης και των ξενοδοχείων, να πουλάει εργατοπατερικό νταβατζιλίκι.

Ξέρω ότι είναι εύλογο το ερώτημα, πως μπορεί να παραχθεί ελπίδα από μια κυβέρνηση που θα στηρίζεται σε αυτούς που συνέβαλαν η χώρα να φτάσει στη σημερινή κατάσταση. Με αυτούς που ανέχτηκαν την ανομία, την ανυπακοή στους νόμους, τον εξευτελισμό των θεσμών.
Δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία δε μπόρεσε να παράξει μια υγιή πολιτική δύναμη που θα πολεμήσει τη νοσηρή αυτή κατάσταση. Και είναι αναγκασμένη να πορευθεί και να λειτουργήσει με τις υγιέστερες δυνάμεις που υπάρχουν στο σημερινό πολιτικό σύστημα.

Το δίλλημα επομένως είναι συγκεκριμένο.
Ο λαός θα αποφασίσει και θα αναλάβει την ευθύνη των αποφάσεών του.

 
At 5/01/2012 08:26:00 μ.μ., Blogger GMT said...

http://www.gmt07.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html

Ρίξε του μια ματιά. Αν σου αρέσει Δημοσίευσέ το ή απλώς λάβε το υπόψη σου. Αν δεν σου αρέσει μην το Δημοσιεύσεις.

Καλή λευτεριά...

 
At 5/01/2012 09:54:00 μ.μ., Anonymous Κίμων said...

Το ποστ κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός δεν είναι μόνο ζήτημα διακηρύξεων. Χρειάζεται να αποφασίσουμε ότι θα μπούμε σε διαδικασία μεταρρυθμίσεων (συμβάλλοντας ώστε να είναι στη σωστή κατεύθυνση), στάθμισης των πλεονεκτημάτων της παραμονής στο κλαμπ της Ευρώπης (και συγκεκριμένα της Ευρωζώνης), αποδοχής του τιμήματος, διαπραγμάτευσης (με ρεαλιστικό τρόπο) και ασφαλώς συμβιβασμών -ναι, δεν είναι δαιμονική έννοια, είναι όρος επιβίωσης.

Αν συνεχίσουμε να είμαστε αρνητικοί σε όλα και να βλέπουμε τους υπόλοιπους ευρωπαίους ως εχθρούς που θα πρέπει να εκβιάζουμε και να χειραγωγούμε για να μας δανείζουν αιωνίως, με επωφελείς όρους,ενώ εμείς θα φωνάζουμε και θα τα καίμε σε κάθε ευκαιρία, τότε θα μείνουμε με τις διακηρύξεις. Κι αυτό θα είναι η νέα εθνική τραγωδία!

 
At 5/02/2012 12:23:00 π.μ., OpenID metaparalogos said...

Να σημειώσω απλά ότι, από την εμπειρία μου, έχω διαπιστώσει πως ο απολιτίκ όταν κληθεί ή πιεστεί να πάρει θέση, συνήθως κλίνει προς τα δεξιά. Και συμφωνώ ότι ουδέποτε έπαψε να υπάρχει ο διαχωρισμός αριστερά-δεξιά.

 
At 5/02/2012 12:48:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εμείς το κίνημα των νεοανώνυμων σου είχαμε υπενθυμίσει από πολύ πριν το ότι τις εκλογές αυτές δεν τις παίρνουν σοβαρά κατ αρχήν τα ίδια τα κόμματα.

Θα στεκοτάν στην "αλαζονεία" ο Βενιζέλος, η θα μίλαγε για δεύτερο γύρο ο Σαμαράς, ή θα ρίσκαρε επικοινωνιακά ο Τσίπρας να προσεγγίσει Καμμένο, αν δεν είχε βγει στην πιάτσα ότι λεφτά να μοιράσουμε ή να αρπάξουμε δεν έχει; Αν δεν υπήρχε μια διστακτικότητα ξέρω γω. Αυτή τη στιγμή κοιτάνε πιο πολύ να κρατήσουν "το ρεύμα" γιατί ανα πάσα στιγμή μπορεί να πάθουν ότι έπαθε ο Καρατζαφέρης μετά την φαεινή του ιδέα να πάει να πάρει political legitimacy ενώ οι πιο πολλοί οπαδοί του ήταν έτοιμοι να κάψουν γερμανικές σημαίες. Και τώρα λέει θα δείρει τον Τόμσεν.

Προς το παρών μην περιμένεις να σταθεί καν κυβέρνηση όποια και αν βγει, θα το διαλύσουν στην πρώτη ευκαιρία αν πάει στραβά, ακόμα και αν ο Τσίπρας και ο Καμμένος βγουν και πάνε στα ίσια κόντρα στο μνημόνιο θα το κάνουν μόνο μέσω δημοψηφίσματος (που τον Νοέμβριο όλοι το κράξαν φυσικά) κάνεις δεν παίρνει τέτοια ρίσκα.

Αργότερα όταν κοπεί το έλλειμμα (φυσικά αν γίνει αυτό θα είναι λόγω εφαρμογής μέτρων της ΕΕ και του ΔΝΤ) θα αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για το ποιος σωτήρας θα βγει και θα πει αλα Βαρουφάκης "και τώρα δεν πληρώνουμε", το οποίο δεν είναι και σίγουρα καταστροφικό αν γίνει έχει όμως πάλι κάποιους κινδύνους είναι και θέμα ταιμινγκ (η Αργεντινή στο τέλος άρχισε να πληρώνει πάντως)

 
At 5/02/2012 01:16:00 π.μ., Anonymous sunCoater said...

Αφού ξαναβρήκα τη φωνή μου να σημειώσω.
- το δίλημμα με το κακό vs επικίνδυνο έχει γυριστεί 10δες φορές στο σινεμά (τώρα θυμάμαι μόνο αυτό) και πάντα τότε λέμε "παραμύθια". Θα 'θελα στη ζωή να είναι διαφορετικά τα πράγματα αλλά θα πρέπει όποιος ενδιαφέρεται για την ψήφο μου να μου εξηγήσει πειστικά πώς σκοπεύει να με βγάλει από το νερό.
- old-boy, βλέπεις -εσύ και πολλοί άλλοι και ακόμα και εγώ παρά τα όσα γράφω- την επικείμενη εκλογή ως μια τεράστια ευκαιρία "επανάστασης". Μόνο που για κάθε επανάσταση που πέτυχε υπάρχουν μια ντουζίνα άλλες που κατεπνίγηκαν. Ποιο είναι το διακύβευμα στην περίπτωση που ακολουθήσουμε τον άλλο δρόμο και αποτύχει η επανάσταση; Θέλω να ξέρω. Θα μου πεις, "γιατί"; "Για να μετρήσεις την δικομμματική σου απόκλιση με το αντίστροφο του διακύβευματος"; Όχι, αλλά γιατί για κάθε Βενιζέλο που μας θεωρεί αρκετά ανόητους ώστε να κολλάμε σα μύγες στην ευφράδειά του, θα πρέπει να υπάρχει ένας αριστερός που να μιλάει, να το πω παλιομοδίτικα, αντρίκια και ειλικρινά. Επιτέλους, καλά το λες, δεν υπάρχουν ούτε μονόδρομοι αλλά κι ούτε εύκολοι δρόμοι (για όλους).
- τι το φοβερά καλό έχει κάνει το μνημόνιο στα 2 "μεγάλα" κόμματα; Ότι για 1η φορά δε σπάζουν το κεφάλι τους για να προσθέσουν σημεία στο πρόγραμμά τους που αποδεδειγμένα είναι ανίκανα ή απρόθυμα ουσιαστικά να πράξουν (βλ. μεταρρυθμίσεις, αποκρατικοποιήσες, πράσινη ανάπτυξη και λοιπά ευθυμογραφήματα). Ότι για 1η φορά λένε (και τα δύο) "θα ακολουθήσουμε αυτόν το δρόμο, το δρόμο του μνημονίου" και ξέρουν ότι αυτή τη φορά τους πιστεύουμε και τους θεωρούμε "ειλικρινείς" (μεγάλη πρόοδος από το "λεφτά υπάρχουν"). Και πετάνε έτσι συνειδητά το μπαλάκι στα κόμματα της αριστεράς -που θεωρητικά έχει τις περισσότερες πιθανότητες από κάθε άλλη φορά να "κυβερνοποιηθεί"- λέγοντας ότι οι αντάρτικές τους εξαγγελίες σύντομα θα αποδειχθούν εκ των πραγμάτων λόγια του αέρα, οπότε, "ελληνικέ λαέ, κοιτάξτε τους, σε παραπλανούν εν γνώσει τους".
Δε ζητάω έναν λεπτομερή χάρτη πορείας για 4 χρόνια. Ζητάω 5 συγκεκριμένα μέτρα και τα θεωρητικά αποτελέσματά τους. Και την παραδοχή ότι αν πέσουμε έξω στις προβλέψεις μας θα πιεστούμε όλοι μαζί όσο δεν πάει άλλο, μέχρι να βρεθούν κάποιες νέες ισορροπίες για να ξαναξεκινήσουμε.

 
At 5/02/2012 02:45:00 π.μ., Anonymous aerosol said...

Περίεργο κείμενο. Όχι περίεργο αυτό καθαυτό αλλά ως κείμενο ετούτου του μπλογκ φεύγει από τον κανόνα. Είναι μια σαφής πολιτική διακήρυξη που δεν ενδύεται πικρό σαρκασμό, λογοτεχνικούς τρόπους, ποιητική αφαίρεση ή ελλειπτικό λόγο. Ένα ανοιχτό, ξεκάθαρο κάλεσμα δεν που δεν ανήκει στους συνήθεις τρόπους σου, old boy.

Βέβαια δεν εκπλήσσει, υπό την έννοια πως αποτελεί τη φυσική συνέχεια ενός συνεπούς πολιτικού λόγου. Μόνο που τώρα, ενόψει εκλογών, αφήνει τον κρυπτικό λόγο κατά μέρους και προτείνει ανοιχτά. Η λογική κατάληξη μιας ολοένα και πιο στρατευμένης πορείας.

Τη σέβομαι. Την κατανοώ. Σε κάποιο -αρκετό- βαθμό συμφωνώ. Αν μπορώ να παρατηρήσω κάτι σαν παλιός αναγνώστης είναι πως η αφοπλιστική ειλικρίνειά της φέρει και μια αδυναμία: θυμίζει πολιτικό λόγο προς εκφώνηση σε πλατεία. Όχι από τους ψεύτικους, τους φτιαγμένους από λαοπλάνους προς πρόβατα, ας μην παρεξηγηθώ. Διακρίνω την αγωνία και την ένταση πίσω από τις λέξεις. Απλώς, νομίζω πως γίνεσαι βαθύτερα και οξύτερα πολιτικός όταν δεν γράφεις μανιφέστο.

"Μα τι σόϊ κριτική είναι αυτή;" αναρωτιέμαι και ο ίδιος. "Και με τι θράσος;" Ζητώ, λοιπόν, συγνώμη. Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο. Όμως τα μόνα σχόλια που ταιριάζουν κάτω από ένα τέτοιο κείμενο είναι είτε τα μπράβο είτε κάποια αντίστοιχα αντι-μανιφέστα. Το οποίο είναι λιγότερο από αυτό που συνήθως προκαλεί η γραφή σου. Ενώ είναι μια απροκάλυπτη πρόσκληση σε συγκεκριμένη δράση πιθανολογώ πως θα έχει τη λιγότερη επιρροή από κάθε άλλη ανάρτηση. Επιδέχεται οπαδούς ή αντίπαλους. Αλλά αυτοί ήδη γνωρίζουν ποιός είναι ποιός.

 
At 5/02/2012 09:20:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Συμφωνώ απολύτως. Περίπου τέτοια έγραφα κι εγώ προ ημερών, σημειώνοντας πως τούτες οι εκλογές είναι πιο πολιτικές από ποτέ. Οι πολίτες σκέφτονται πολιτικά (καλά ή κακά, άλλο θέμα) κι όχι με τα αλλοτινά κριτήρια.

Η βουβαμάρα οφείλεται τόσο στο ότι -αγοραία- έχουν χεσμένη φωλιά, όσο και στο γεγονός ότι το αντιμνημονιακό μέτωπο είναι πιο ισχυρότατο (ακόμα κι από τα δεξιά). Βλέπουν τη διάλυση του δικομματισμού κι αυτό τους τρομάζει.

 
At 5/02/2012 11:09:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ ωραίο άρθρο,Ολντ, όμως νομίζω πως αγνοείς το ότι ο δικομματισμός είναι μια σύγχρονη Λερναία Ύδρα, της οποίας ένα κεφάλι κόβεις και στη θέση του φυτρώνουν πολλαπλάσια.

Έλενα

 
At 5/02/2012 01:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΟΧΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟΊ.
Πολύ ωραία και συμπυκνωμένη διαπίστωση.
Περιέχει και την αγανάκτηση αλλά και το άϊ σιχτίρ!
Ένα παλιό τραγούδι των WHO - We don't get fooled again- πιστεύω ότι ταιριάζει "γάντι"

rs

 
At 5/02/2012 02:21:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Το -ζόρικο- τραγούδι των Who καταλήγει σοφά:
Here's the new boss
same as the old boss

Πιστεύω πως συνήθως we get fooled again και κρατάω πολύ μικρό καλάθι για τις επερχόμενες εκλογές.

 
At 5/02/2012 05:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Φίλε OLD BOY,
Μάλλον τά χαμε πεί σε Σινεκριτικές του ''ΑΘΗΝΟΡΑΜΑΤΟΣ''.
Xαίρομαι για το άρθρο σου.''Η Ιστορία άλλαζε πορεία επειδή κάποιοι τολμούσαν''
Πού σημαίνει πως μετά όποιο αντιμνημονιακό αποτελεσμα, βάζουμε το κεφάλι στον τορβά του χασάπη. Λαικός έλεγχος παντού. Λαική επέμβαση παντού. Κυρίως όμως, ευθύνη και συνεχής δράση και αυτοκριτική.
Το κατ' ουσίαν ''ΑΠΟΛΙΤΙΚ'' των νεοελλήνων στη μεταπολίτευση λχ. σημαίνει το λιγότερο διχτατορία της ''Γραφειοκρατίας'' :

'' - Άσε ρε αδελφέ το συνδικάτο να σκεφτεί και να δράσει για μένα,
''...- άσε ρε σύντροφε ! Το κόμμα, αυτό θα σκεφτεί και για μένα '', ή :
'' -...Άσε ρε, που θ' αλλάξω 'γώ το Ρωμαίικο ! Οι κοινωνικοί και ταξικοί μας οργανισμοί θα δράσουν , αυτοί ξέρουν καλύτερα, έχουν εξασφαλίσει τα ..ταξικά συφέροντά μας..''
Όπως ειπε ο Καστοριάδης : " η Επανάσταση είχε την τεράστια πλειοψηφία με το μέρος της, πάντα. Όμως η ήττα ήλθε ακριβώς απ' τη γραφειοκρατικοποίηση τού κάθε κινήματος. Η Επανασταση ηττάτο πάντα "γιατί γραφειοκρατικοποιήθηκε" [Αντί να συνεχίζεται με την κουραστική μεν αλλ' αναγκαιότατη κι άγρυπνη και συνεχή δράση των εργαζομένων και δημοκρατών.}
''Άσε να τα ταχτοποιήσει το Κόμμα. Αυτό ξέρει.''
Πόσο μάλλον όταν δεν ήταν το κόμμα αλλ' ο κάθε τσαρίσκος νεοέλλην πρωθυπουργός . Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, παλιότερα ο Γεώργ. Παπανδρέου, Παπάγος, Τσαλδάρης, Γούναρης, Πλαστήρας, Βενιζέλος, κλπ. πεφωτισμένοι.
Αυτοί αποφασίζουν για σένα, αντί για σένα. Κι εγώ δεν πιστεύω στην αντιπροσώπευση. Τώρα δεν είναι αργά για να τους καθίσουμε στο σκαμνί. Για ναμήν επιβουλευτούν άλλοι, καινούριοι, όχι μόνο τους φόρους μας, αλλά και τη μοίρα μας την ίδια.
Μέ τιμή,
KOSTAS TRENT.
Ζωγράφου, Αθήνα

 
At 5/02/2012 08:40:00 μ.μ., Blogger gorillazmagazine said...

Σε 50 χρόνια από τώρα κάποιοι θα εξακολουθούν να αναπολούν την δραχμή, (αυτοί που αναπολούν την καθαρεύουσα την χούντα και τον στάλιν λογικά θα έχουν πεθάνει), ίσως όλοι να μιλάνε περισσότερο αγγλικά παρά ελληνικά, οι εθνικισμοί και οι πατριωτισμοί θα έχουν αφήσει την θέση τους στον ευρωπαϊσμό ίσως, και πέρα από δήμαρχο, νομάρχη, πρωθυπουργό να ψηφίζεις και για πρόεδρο της ΕΕ. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αν πεις σε κάποιον επαναστάτη αναρχόμπατσο, ανταρσίτη, λαφαζανικό, χρυσαγίτη, κουκουε σήμερα, ότι μεθαύριο θα μιλάμε αγγλικά αντί για ελληνικά θα πέσει να σε φάει.


http://sabotaz33.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

 
At 5/02/2012 10:09:00 μ.μ., Blogger celin said...

"και δεύτερον αφού προκηρύχθηκαν πίστευα ότι η ψυχολογική τρομοκρατία θα έφτανε σε πρωτοφανή επίπεδα. Κι όμως, αντί για την ασταμάτητη απειλή του χάους στο οποίο θα πέσουμε αν δεν ψηφίσουμε τα σωστά κόμματα, ζούμε μάλλον βουβή προεκλογική περίοδο. Και δεν μπορώ να ταιριάξω αυτό το σκηνικό με το σκηνικό της προηγούμενης διετίας,"






Old, ξερεις τι νομιζω; Καθολου δεν εχει μειωθει σε ενταση ο εκβιασμος και τα νταβατζιλικια απο τα χουντοκαναλα.
Ο λογος που εσυ δε βλεπεις ψυχολογικη τρομοκρατια
-κι εγω ετσι νιωθω-
ειναι επειδη
ΕΜΕΙΣ
παψαμε να τους παιρνουμε σοβαρα, οχι επειδη αυτοι σταματησαν.
Αυτοι τα ιδια κι απαραλλαχτα λενε.
Η διαφορα ειναι σε μας, σε μενα, σε σενα και σε εκατονταδες χιλιαδες αλλους, που μαθαμε να τους γραφουμε στα αρχιδια μας.
Και ΝΑ μη ψαρωνουμε πια.

Ακομα και το ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ εχει περιορισμενη ισχυ, απο ενα σημειο και μετα, δε πιανει.
Για να εξακολουθησει να τρομαζει, οφειλει να περασει σε αλλη φαση, βλεπε βαριες προβοκατσιες.
Προς το παρον, δε βλεπουμε τιποτα τετοιο.

 
At 5/02/2012 10:57:00 μ.μ., Blogger Ξενικός said...

τον αποδεδειγμένο κακό διαχειριστή της περιουσίας σου, τον απολύεις - δεν του δίνεις ευκαιρία για άλλες απάτες!
Ξενικός

 
At 5/03/2012 12:48:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aerosol, κανένας λόγος να ζητάς συγγνώμη και κανένα θράσος. Αντίθετα, ακούω με πολλή προσοχή όσα λες και καθόλου δεν αποκλείω να έχεις δίκιο.

 
At 5/03/2012 12:50:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Κostas Trent, δεν έχω γράψει ποτέ στο Αθηνόραμα, οπότε με άλλον συζητούσες εκεί :) Σε ευχαριστώ για το πολύ ενδιαφέρον σχόλιο.

 
At 5/03/2012 12:52:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε των 6:22, όχι όταν λέω ψηφίστε αριστερά, δεν αποκλείω το ΚΚΕ. Κι ας λέει το ίδιο ότι δεν είναι αριστερά ;)
Αν με ρωτάς τι θα ψηφίσω, θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ψηφίσεις καλά θα κάνεις :)

 
At 5/03/2012 12:54:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«ποτέ όμως, η Ιστόρια δεν άλλαξε πορεία από μια εκλογική διαδικασία. Ποτέ όμως!»
Δεν συμφωνώ με την απαξίωση της εκλογικής διαδικασίας. Θες να μην είναι το άπαν; Είναι όμως χρησιμότατη.

 
At 5/03/2012 12:56:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

GMT, πολύ καλό το ποστ σου.

 
At 5/03/2012 12:57:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Μetaparalogos, ενδιαφέρουσα παρατήρηση και ίσως δυστυχώς και βάσιμη.

 
At 5/03/2012 01:40:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

SunCoater, ταινιάρα και πανέξυπνη η μεταφορά που κάνεις με τη συγκεκριμένη σκηνή. Δεν διαφωνώ με το σχόλιό σου, αν και από την άλλη δε νομίζω ότι θα ψηφίσει κανείς αριστερά ελπίζοντας σε εύκολες και ανώδυνες λύσεις.

 
At 5/03/2012 02:17:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Δεν μου αρέσει που εδώ, στο χώρο των σχολίων του δικού σου μπλοκ, κάνεις σχόλια. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν τα σχόλια σου, το αντίθετο. Αλλά γιατί εδώ, θέλω να διαβάζω κυρίως, απόψεις που δεν μου αρέσουν. Αυτές είναι
που-όταν είναι σοβαρές και τεκμηριωμένες-με παροτρύνουν να αναστοχαστώ κριτικά και να ελέγξω όχι μόνο αν η πολιτική επιλογή μου είναι σωστή ή λάθος αλλά και αν η μέθοδος σκέψης που χρησιμοποίησα μπορεί να σταθεί όρθια στη βάσανο του ορθού λόγου. Και οφείλω να πω ότι εδώ, στο χώρο των σχολίων του δικού σου μπλοκ, διάβασα αναλύσεις και παρακολούθησα συζητήσεις-βαρετές καμιά φορά- που με βοήθησαν ουσιαστικά σ’ αυτή την κατεύθυνση. Και γ’ αυτό, θέλω να ευχαριστήσω πρώτα όλους τους σχολιαστές και μετά εσένα.
Συγνώμη κύριε Κουβέλη, συγνώμη κύριε Χάγιο. Επέλεξα συνειδητά να ψηφήσω Συνασπισμό.

 
At 5/03/2012 02:25:00 μ.μ., Anonymous sunCoater said...

Old Boy, συνεχίζω μόνον γιατί μάλλον δεν εξηγήθηκα καλά. Δεν ψάχνω για ανώδυνες λύσεις, ψάχνω για επώδυνες που, όμως, ει δυνατόν, να ξέρω ποιες είναι και με τι συνέπειες. Αν και βέβαια, πρέπει να "πιστώσουμε" στην αριστερά (αλλά ενίοτε και στον τρισκατάρατο δικομματισμό (όταν δεν το πράττει εκ του πονηρού)) ότι συχνά (πάντα;) η οικονομία είναι περισσότερο χαώδης και από μετεωρολογική πρόβλεψη 6μήνου για τα νησιά Γκαλαπάγκος.

 
At 5/03/2012 08:16:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Old-boy, μη με παίρνεις και σοβαρά: σκεφτόμουν δυνατά! Και ξέρω πως έχει και δυσκολία να απεκδυόμαστε τα ατού μας, τους συνήθεις τρόπους μας (με τις ευκολίες τους) για να δώσουμε καθαρά ένα μήνυμα.
Με τον κίνδυνο κάποιος ξερόλας -σαν του λόγου μου- να ξινίσει που δεν πήρε τη δόση του από τα γνωστά.
;-)

 
At 5/05/2012 12:49:00 μ.μ., Anonymous kof_radamanth said...

Ενδιαφέρον άρθρο, και συμφωνώ με αρκετά απ' όσα γράφεις OldBoy, αλλά θέλω εδώ να συστήσω την προσοχή σου:
"Αν με ρώταγες λοιπόν, θα έλεγα πως τώρα περισσότερο από ποτέ η διαχωριστική γραμμή έχει εμφανιστεί ξανά, πως σε όλη την Ευρώπη η δεξιά επελαύνει και σαρώνει με τα προγράμματα λιτότητας όλους τους λαούς, όχι μόνο το μαύρο ελληνικό πρόβατο, όχι μόνο τα γουρούνια του νότου, όλους, ακόμη και εκείνους που μας έδειχναν με το δάκτυλο. Όλους. "

Το θέμα ουσιαστικής παρουσίας ιδεολογιών είναι τεράστιο - αλλά μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που παρουσιάζεις την κατάσταση με τα προγράμματα λιτότητας - δηλαδή σαν μια συνειδητή απόφαση της ελίτ (όχι μεσαίας τάξης αλλά παραπάνω, έτσι;) για να διαλύσει ακόμα και των πλουσίων κρατών τις μικρότερες τάξεις.

Είναι μια φριχτά ευροκεντρική άποψη - και όταν αγνοείς όλα τα υπόλοιπα μέλη ενός συνόλου (της Γης, δηλαδή), νομίζω δεν μπορείς να έχεις συνολική εικόνα. Η λιτότητα θεωρώ πως είναι εύκολη συνέπεια ανακατατάξεων σε παγκόσμια κλίμακα. Οι δυνάμεις στην αγορά αλλάζουν, η αλληλεπίδραση μεταξύ τους αλλάζει και γι' αυτό επηρεάζονται και οι κοινωνίες. Η υπέρμετρη σπατάλη των Ελλήνων και το επακόλουθο χρέος δεν είναι αέρας κοπανιστός - έχει βασιστεί στην εργασία άλλων ανθρώπων, άλλων χωρών και στην υπέρμετρη σπατάλη φυσικών πόρων. Θεωρώ προσωπικά ότι είναι σύμπτωμα αυτής της ασταμάτητης "ανάπτυξης" - οι φούσκες κάθε είδους εξ' ορισμού δημιουργούνται όταν τρώει κάποιος περισσότερα απ' όσα νομίζει ότι έχει, και μετά βλέπει πως ξεμένει πιο γρήγορα απ' ό,τι νόμιζε. Το κακό με τους λαούς είναι ότι δύσκολα σταματάνε αφού συνηθίσουν σε καταναλωτικά φαγοπότια.

Αυτό που θέλω να πω, με λίγα λόγια, είναι πως πρέπει να κοιτάξεις την λιτότητα και ως πράξη ανάγκης από κάποιες πολιτικές και επιχειρηματικές δυνάμεις που κοιτάνε φυσικά πώς να βγάλουν κι άλλα χρήματα. Αλλά και πώς να ανταγωνιστούν άλλες νεοανερχόμενες (Κίνα, Ινδία).

Αυτά τα μέτρα λιτότητας δεν είναι η προγραμματισμένη ώρα να βγάλουν κάποιοι παραπάνω χρήμα, επειδή τους κατέβηκε. Είναι ώρα για κάποιου είδους ξεκαθάρισμα επειδή οι φούσκες, όπως πάντα, κάνουν τον κύκλο τους. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τα ευαίσθητα στοιχεία που έχουν οι άνθρωποι σε υψηλές θέσεις εταιρειών και κυβερνήσεων, ούτε τα επιστημονικά στοιχεία που τα ΜΜΕ αγνοούν συνέχεια, κόβοντας την επαφή λαού-ακαδημαϊκής κοινότητας. Αλλά είναι εμφανές για μένα πως πρόκειται για παγκοσμίου κλίμακας πρόβλημα, και -όχι- ενδοευρωπαϊκό. Αν ψάχνουμε τις απαντήσεις μόνο μέσα σε μερικές χώρες και αγνοούμε τις άλλες 200, φοβάμαι ότι δε θα βρούμε τίποτα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home