Τρίτη, Μαρτίου 27, 2012

Aπ' τη σιωπή στο φως

Σε παιδική χαρά. Πιο δίπλα παίζουν κάτι παιδιά, λίγο μεγαλύτερά του. Την ώρα που κάνει να πάει κοντά τους, εκείνα αρχίζουν να κυνηγιούνται. Λίγο μετά με φωνάζει. Έμπλεος σοβαρότητας και σε στυλ μισοσυνωμοτικό, μου ανακοινώνει: «Μπαμπά, θέλω να γίνω μέλος αυτής της ομάδας». Ο (χαζο)μπαμπάς χαίρεται για την σύνταξη της πρότασης, που για κάποιον ηλίθιο λόγο του φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα από το να του έλεγε απλά πως θέλει να παίξει με τα παιδιά. «Ποιάς ομάδας εννοείς;». «Αυτής. Παριστάνουν τους πειρατές». «Ωραία, πήγαινε να γίνεις». «Όχι, πρέπει να έρθεις κι εσύ». «Γιατί;». «Για να τους πεις το όνομά μου». Περίεργο κριτήριο, σκέφτομαι. Πηγαίνουμε. «Να παίξει κι αυτός μαζί σας;». Τότε ο αρχηγός, ας τον πούμε έτσι, ή εν πάση περιπτώσει ο πιο κοινωνικός (υπήρξαν άραγε ποτέ αντικοινωνικοί αρχηγοί;), μου λέει: «Ναι. Αλλά πρέπει να μας πει το όνομά του». Όχι και τόσο ασυνήθιστο κριτήριο τελικά στο συγκεκριμένο τάργκετ γκρουπ, σκέφτομαι. Τους το λέει, απομακρύνομαι, παίζουν για ώρα. Μετά, στο σπίτι, στις τηλεφωνικές αφηγήσεις των περιπετειών του στους παππούδες, εξηγεί ότι στην αρχή τα παιδιά δεν τον έπαιζαν επειδή δεν τον έβλεπαν και ο λόγος που δεν τον έβλεπαν ήταν επειδή δεν ήξεραν το όνομά του.
Το όνομα ταυτίζεται με την ύπαρξη, το όνομα δεν είναι κάτι έξω από εμένα, αλλά είμαι εγώ ο ίδιος. Μάθε το όνομά μου για να με δεις. Μάθε το ώστε να καταλάβεις όχι πως με λένε, αλλά όλα όσα αυτό λέει. Γιατί λέει την ιστορία μου, εξηγεί όλα όσα είμαι. Μάθε το για να με αναγνωρίσεις ως ένα παιδί ακριβώς σαν εσάς, ως ένα παιδί που αξίζει να είναι μέλος της ομάδας σας, αφού έχει μια αυτόνομη και διαφορετική ύπαρξη, η οποία συνοψίζεται σε ένα όνομα. Δεν είμαι ανώνυμος, δεν είμαι αόρατος, είμαι ο Άκης. Το όνομά μου δεν είναι ήχος, το όνομά μου είναι νόημα, όψη, συνολικό αποκαλυπτήριο εαυτού. Είμαι ο Άκης. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό; Εμένα. Με βλέπεις τώρα; Βγαίνω από τη σιωπή στο φως. Είμαι ο Άκης. Μέλος μιας γλώσσας, τόσο ως όνομα όσο και ως εαυτός.

11 Comments:

At 3/27/2012 03:17:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Και σου το 'πα: πρόσεχε τα διαβάσματά του λίγο...

καὶ εἶπεν μωυσῆς πρὸς τὸν θεόν ἰδοὺ ἐγὼ ἐλεύσομαι πρὸς τοὺς υἱοὺς ισραηλ καὶ ἐρῶ πρὸς αὐτούς ὁ θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς ἐρωτήσουσίν με τί ὄνομα αὐτῷ τί ἐρῶ πρὸς αὐτούς καὶ εἶπεν ὁ θεὸς πρὸς μωυσῆν ἐγώ εἰμι ὁ ὤν καὶ εἶπεν οὕτως ἐρεῖς τοῖς υἱοῖς ισραηλ ὁ ὢν ἀπέσταλκέν με πρὸς ὑμᾶς

Έξοδος 3, 13-14

 
At 3/27/2012 04:38:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Δεν ξέρω τι θα σκεφτόσουν, αλλά μπορώ να φανταστώ τι θα έγραφες, αν την επόμενη φορά σου έλεγε, "Μπαμπά, θέλω να γίνω μέλος αυτής της γλώσσας." :)

 
At 3/27/2012 04:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Tα 'χει ξεπεράσει αυτά. Έχει περάσει στον Μπόρχες που γράφει κάτι σχετικό.

 
At 3/27/2012 04:51:00 μ.μ., Blogger arcades said...

ας προσθέσω το δικό μου αρχαίο:

Ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις

που σημαίνει: όταν σ' επισκέπτονται τα ονόματα αρχίζει το παίδεμα. :P

 
At 3/27/2012 05:53:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Καιρός είναι να γράψει και αυτός κάτι σχετικό για τον Μπόρχες.

 
At 3/27/2012 06:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Riski, δεν φταις εσύ, η φαντασία σου τα φταίει.
Αrcades, έτσι ακριβώς.
ΑΦ, όλο λόγια είναι. Από γραπτά λέξη. Κάτι πάει λάθος με αυτό το παιδί.

 
At 3/27/2012 07:02:00 μ.μ., Anonymous sunCoater said...

Ωραία τα λέει το post, όσον αφορά στους μπόμπιρες. Εγώ, ας πούμε, στα νιάτα μου μετείχα ταυτόχρονα σε 2 (διαφορετικού ήθους) τσακαλοπαρέες και είχα διαφορετικό (υποκοριστικό) όνομα και στις δύο (η "απάτη" και ταυτοπροσωπία ανακαλύφθηκε μετά τα πρώτα -άντα μου). Δεν είναι πάντα το όνομα, βέβαια, το διαβατήριο απ΄τη σιωπή στο φως.

Ενίοτε:
- επιφέρει την ισοπέδωση: Παπαδόπουλος, John Smith, Φριτς κλπ
- αποσκοπεί στο αντίθετο του φωτός, τη βύθιση δηλ. στην ανυπαρξία: Οδυσσέας = Κανένας (αν και το αγαπημένο μας αυτό λογοπαίγνιο τελεί σήμερα υπό αμφισβήτιση)
- μπορεί ακόμα ακόμα να αποτελεί σχεδόν το έναυσμα για την επίδειξη αλλόκοτης, παραβατικής συμπεριφοράς: (Η καρδιά του κτήνους: ήμουν, λοιπόν, Τζουτζές από πατρική καταδίκη και Στέφανος από μητρική επιλογή).

Και τι γίνεται με τα ονόματα που δεν μας επιβάλλονται, αλλά επιλέγουμε μόνοι μας; Ας πούμε, το όνομα ενός μουσικού συγκροτήματος. ΤΙ ΕΥΘΥΝΗ! Ποτέ κανένα συγκρότημα δεν έγινε super-group έχοντας γελοίο όνομα.

Και τι γίνεται, χμ, με το όνομα του blog μας; Είναι φανερό ότι είναι η ψηφιακή αυτοβάπτισή μας. Και ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ συνειδητοποίησα τι είναι επιτέλους αυτά τα blog. Είναι τα "συγκροτήματα" όσων δεν μπορούν να παίξουν πραγματική μουσική και μεταφέρουν τις νότες του μυαλού τους στο ψηφιακό χαρτί. Με τα μέλη/editors, τα τραγούδια/post, τα greatest hits/δημοφιλέστερα, τις επιρροές/postroll, τα γράμματα αγάπης/comments (και τι γίνεται με τα grammy?).

Οπότε, keep on rocking, bloggers!

 
At 3/27/2012 07:44:00 μ.μ., Blogger ασωτος γιος said...

ο sunCoater με καλυψε απολυτα
ρεσπεκτ

 
At 3/27/2012 08:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

SunCoater, πολύ ωραίο σχόλιο.

 
At 3/30/2012 02:57:00 π.μ., OpenID Elikas said...

Βαλτός είσαι ρε γεροντόπαιδο να αναμοχλεύσεις τα υπαρξιακά μας;

Για την ιστορία πάντως, η όλη φάση με τον Οδυσσέα που αποκάλυψε το όνομα του φεύγοντας από το νησί του Πολύφημου, ναι μεν του δημιούργησε κάποια προβληματάκια στο υπόλοιπο ταξίδι (ο Ποσειδώνας δεν έδειξε μεγάλη ανεκτικότητα στην τύφλωση του γιου του), αλλά τουλάχιστον του χάρισε μια σοβαρή υστεροφημία (Πολύφημος είπαμε). Όσο ο Οδυσσέας παρέμενε "Κανένας", το διαβατήριο του για την Ιθάκη θα ήταν ελλειπές και δεν θα ανανεωνόταν ποτέ.

Η ιστορία με την Καλυψώ (που απέκρυπτε τον Οδυσσέα από τον υπόλοιπο κόσμο) παρόμοια λειτουργία έχει. Πηδιέσαι όλη μέρα με μια Θεά και δεν μπορείς να το πεις καν στους φίλους σου. Δεν έχει πλάκα έτσι. Μόνο η σύνδεση των πράξεων σου με το όνομα σου θα σου δώσει το δικαίωμα να επιστρέψεις και να βάλεις μια τάξη στο χάος. Όπου και πάλι θα έχεις παίξει τον ζητιάνο πρώτα, για να έχει μεγαλύτερο εφέ η στιγμή που θα προφέρουν με τρόμο οι μνηστήρες το όνομα σου.

Βεβαίως, το όνομα που θα σε καθιερώσει μπορεί κάλλιστα να είναι ψευδώνυμο - αρκεί να δέχεσαι να το κουβαλάς μαζί σου για πάντα. Γούστα είναι αυτά.

Η ημέρα που τα υπόλοιπα παιδάκια θα αποκαλέσουν τον γιο σου Τζακ Σπάροου πάντως, αν έρθει ποτέ θα του σημαδέψει τη ζωή :-)

Υ.Γ. Το ξαναπόσταρα αλλά νομίζω ότι μου το φαγε, αν είναι διπλό σχόλιο, σβήστο.

 
At 3/30/2012 04:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

O Όμηρος θα ήταν πολύ περήφανος :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home