Σάββατο, Μαρτίου 17, 2012

Σαν χαρτάκι

Eίχα κατεβάσει κι έβλεπα τον τρίτο κύκλο του "Ιn Treatment" κι έβρισκα κάτι να με μαγνητίζει στο πρόσωπο της Έιμι Ράιαν, ένιωθα -χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω- κάτι το πολύ οικείο. Δεν αναζήτησα καμία μυστηριώδη εξήγηση, έμεινα στην πιο προφανή: μου άρεσε ως γυναίκα. Από την άλλη, όχι, δεν μου άρεσε και τόσο πολύ. Τότε γιατί; Να έπαιζε κανένα ρόλο ότι έπαιζε την ψυχαναλύτρια, δηλαδή να ελκυόταν βασικά ο εσωτερικός μου κόσμος από την ιδέα μιας ψυχανάλυσης, μεταθέτοντας με τρικ την έλξη και τη γαλήνη στα της εξωτερικής εμφάνισης; Να σου πω την αλήθεια, αυτές οι απορίες θα έμεναν για πάντα αδιατύπωτες σε γραπτό λόγο και το όλο θέμα ήταν έτοιμο να παραδοθεί και στη δική μου λήθη, όταν ξαφνικά και απροσδόκητα πριν από λίγο θυμήθηκα.  Θυμήθηκα τι μου θυμίζει, εντόπισα την καταγωγή της οικειότητας, ερμήνευσα το γρίφο της γαλήνης. 
Κάπου από τα ντιπ βάθη της μνήμης μου ανασύρθηκε η εικόνα της. Σε σίριαλ για το διάστημα έπαιζε, αυτό το θυμόμουν. Πώς το έλεγαν όμως; Με γκουγκλ βρήκα ότι το έλεγαν «Διάστημα 1999». Tέλη δεκαετίας του 70, το 1999 ήταν μακρινό μέλλον ακόμη. Το έβλεπα; Δεν θυμάμαι απολύτως τίποτα από την υπόθεσή του. Αλλά, ναι, η εικόνα καθαρίζει: τη θυμόμουν σαν χαρτάκι. Figurine Panini. Tην ξαναβλέπω τώρα. Δεν μου αρέσει. Αλλά ήταν το μυαλό εντελώς παιδικό και εντελώς άγραφο ακόμη και το αυτοκόλλητό της πρέπει να κόλλησε εντονότατα μέσα του, καταλαμβάνοντας ένα χώρο κενό. Τόσο παιδικό, που μάλλον μου εντυπώθηκε και ως θηλυκή και ως μητρική φιγούρα, μια φιγούρα μαμάς όμως διαφορετική από τη δική μου, μια φιγούρα επιτρεπόμενα γοητευτικής μαμάς. Κι έτσι, με τρόπο αρκούντως ειρωνικό, αυτό το μεταγεγραμμένο οιδιπόδειο, κοντά τριάντα πέντε χρόνια αργότερα βγήκε με κόπι πέιστ στη φιγούρα μιας γυναίκας που υποδυόταν την ψυχαναλύτρια. 
Μου είχαν πει κάποτε ότι θα αρκούσε μια, αν όχι και μισή, συνεδρία με ψυχαναλυτή για να βγω απ' αυτήν κομμάτια. Δίκιο είχαν βέβαια, αλλά κι άδικο μαζί, με την έννοια πως κομμάτια θα είχα μπει κιόλας.
Αν ήμουν άραγε συναρμολογημένος θα έγραφα αρτιότερα και πιο ολοκληρωμένα πράγματα από ποστ ή ακριβώς στο ότι είμαι παγίως κομμάτια οφείλεται πως έχω βρει ένα ζωτικό χώρο σε αυτό το κομματιασμένο είδος γραφής;
Πότε και πώς οριστικοποιείται η συναρμολόγησή μας; Προχθές κόλλαγα αυτοκόλλητα με τον γιο μου. Θα ζήσει μια ζωή συναρμολογημένη; Μια ζωή κατακερματισμένη;
Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πολύπλοκα πλάσματα; Γιατί η ψυχή είναι τέτοιο μυστήριο; Δεν ήταν κι απαραίτητο ξέρεις. Αρκούσαν και περίσσευαν τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Αλλά πήγαμε και τους προσθέσαμε και τα του εαυτού μας.
Είχαμε πάει πριν μερικές βδομάδες στον ζωολογικό κήπο. Κάποια στιγμή η μία από τις δύο καμηλοπαρδάλεις ακινητοποιείται και κοιτάζει στο βάθος του ορίζοντα σαν μαστουρωμένη για ώρα πολλή. Ζήλεψα τη νιρβάνα της, ζήλεψα το απόλυτο της βλακείας της, ζήλεψα το απόλυτο της σοφίας της, της σοφίας που έχουν τα ζώα να μη βασανίζουν τον εαυτό τους.
Οι μόνες στιγμές που είμαι όμορφος είναι όταν μιλάω κάπως -κάπως- ειλικρινά.
Αλλά ίσως αυτή η κάπως ειλικρίνεια να μην είναι γενναιότητα, αλλά μια μορφή αυτοδιασυρμού, μια μορφή τιμωρίας από την οποία να αντλώ μια μυστική ηδονή.
Θέλω να πω, σχεδόν όλα τα πράγματα μπορείς να τα δεις και έτσι και αλλιώς.
Εκτός κι αν είσαι καμηλοπάρδαλη και καρφώνεις το βλέμμα σου εκεί μπροστά.

27 Comments:

At 3/17/2012 02:08:00 π.μ., Blogger makis tselentis said...

Μου θύμησες πολλά.Και, ναι ένοιωσα και εγώ το ίδιο βλέποντας τις δύο φωτογραφίες.Το κείμενό σου ειλικρινές.Πραγματικά

 
At 3/17/2012 10:56:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι φυσικό να νιώθεις δέος μπροστά στην ψυχανάλυση, διότι κατά βάθος ξέρεις και τρέμεις ότι θα ερχόσουν αντιμέτωπος με τα -ας τα πούμε- ψυχωσικά κομμάτια του εαυτού σου, πίσω απ' τα οποία έχεις οχυρωθεί, αμυνόμενος απέναντι στην πραγματικότητα (μέσω διαρκούς παραληρηματικής άρνησής της).
Όπως όμως είναι γνωστό, το ψυχωσικό/παρανοϊκό υπόβαθρο δεν αντιμετωπίζεται ψυχαναλυτικά -δεν θίγεται καθόλου-, διότι τότε θα κινδύνευε ο θεραπευόμενος να βγει πράγματι κομμάτια. Με την ψυχανάλυση αντιμετωπίζονται οι νευρώσεις, που ανήκουν σε μεταγενέστερο στάδιο ανάπτυξης του ψυχισμού.
Στη δική σου περίπτωση -της παρανοϊκής άμυνας- θα έπρεπε να προηγηθεί άλλου είδους θεραπεία, ώστε να γίνει δυνατή -αν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο- κάποιου είδους ψυχανάλυση -ή ακριβέστερα ψυχοδυναμικού τύπου θεραπεία. Ειλικρινά -το εννοώ, δεν ειρωνεύομαι- θα ήταν ίσως σκόπιμο να ζητήσεις βοήθεια ειδικού. Οι αναρτήσεις σου εκφράζουν μια έντονη αγωνία και άγχος που δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική και οικονομική κατάσταση. Κραυγάζεις διαρκώς εναντίον των πάντων, απορρίπτοντας με οργή κάθε έκφραση ορθολογισμού -που μοιάζει να σε απειλεί, όσο τίποτε. Όμως, παράλληλα, κάτι δεν σου πάει καλά και σ' αυτό. Δεν σε καλύπτει, διότι το υγιές κομμάτι του εαυτού σου αντιλαμβάνεται -έστω και παροδικά- ότι αυτές οι παρανοϊκές άμυνες διαψεύδονται. Αυτό σε γεμίζει με αγωνία, που είναι πολύ έκδηλη.

Freud.

 
At 3/17/2012 12:15:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

…και κάπως έτσι, ψιθυρίζοντας, κατακερματισμένοι πάντα, συνεχίζουμε τις προσπάθειες να συλλάβουμε το νόημα της ζωής, έστω της δικής μας ζωής, θα συνεχίσεις να προσπαθείς, "άλλοτε γελώντας στα μούτρα του κι άλλοτε χαμογελώντας στην αμφιλεγόμενη ύπαρξή του με στοργή", μα ήταν απαραίτητο -που ρωτάς απορώ- είναι απαραίτητο -χωρίς εμάς τι;- και ναι, όλα τα πράγματα μπορείς να τα δεις και έτσι κι’αλλιώς, αρκεί να βλέπεις, χαρτάκια, αυτοκολλητάκια, μικρές αφορμές, ειπνοή εκπνοή, απ’την αρχή ξεκινώ, ένα παζλ η κάθε μέρα, απ’την αρχή ξεκινώ, ειπνοή εκπνοή, βρέχω πατούσες, αστράγαλους και γόνατα, γοφοί και μέση, ειπνοή εκπνοή, ώμοι και λαιμός, ειπνοή εκπνοή, όλα στο νερό, η πιο ωραία στιγμή να στεγνώνω μετά πάνω στα βράχια.

(και όλο αυτό λίγο το’χεις?)

 
At 3/17/2012 01:11:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Εγώ αντιθέτως ζηλεύω όλο εκείνο το 1% που δηλώνει ότι αυξήθηκαν τα έσοδά του κι εκείνο το 5% που μένει ανεπηρέαστο... Αυτό είναι νιρβάνα...

 
At 3/17/2012 02:50:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Δεν ξέρω αν θα μπορούσες να γράψεις και μυθιστόρημα,πάντως σε αυτό το μέσο σίγουρα έχεις βρει τον χώρο σου.Εξαιρετικό κείμενο...

 
At 3/17/2012 03:05:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Έχω ολόκληρη τη σειρά Space 1999. Τα τελευταία 3 χρόνια την έχω ξαναδεί δύο φορές.Είναι φτιαγμένη από τους παραγωγούς που έκαναν και τα Thunderbirds τον Gerry και τη Sylvia Anderson.

 
At 3/17/2012 05:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

στο επόμενο τεύχος του ανφολοου δεν γραφεις?

 
At 3/17/2012 06:35:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Freud, άντε και γαμήσου. Θα επανέλθω με αναλυτικό σχόλιο, αλλά προς το παρόν άντε και γαμήσου.

 
At 3/17/2012 06:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 5:03, γράφω, γράφω :)

 
At 3/17/2012 08:09:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Φίλε Ο.Β. έχεις υπάρξει απείρως πιο ανεκτικός με απείρως πιο ανοχλητικά τρολλ απ τον 'Φρόιντ".Θα έχει ενδιαφέρον αν επανέρθεις...Προφανώς πάντως είναι κάποιος που έχει σπουδάσει το 'αθλημα"...

 
At 3/17/2012 08:23:00 μ.μ., Blogger celin said...

Γαμαει και δερνει η αναρτηση, συγχαρητηρια ολντ.

 
At 3/17/2012 08:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

και τοτε γιατι δεν εχουν βαλει το ονομα σου στο εξωφυλλο?

 
At 3/17/2012 08:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γιατί το βλέπουν οι γάβροι και δεν αγοράζουν το περιοδικό από πείσμα.

 
At 3/17/2012 09:52:00 μ.μ., Anonymous kostas.nik said...

"Old-boy...Με γάμησε το bloging. Αν δε ντρεπόμουν για τις παρανοϊκές ιδέες μου, τις νευρώσεις και τις εμμονές μου, νομίζετε θα έψαχνα εξιλέωση απαντώντας στο κάθε μαλάκα ορθολογιστή Freud που αφήνει σχόλια;"

 
At 3/17/2012 11:08:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

“Παράταιρα πράγματα παίρνει στα χέρια του- μια πέτρα,
ένα σπασμένο κεραμίδι, δυο καμένα σπίρτα,
το σκουριασμένο καρφί στον απέναντι τοίχο,
το φύλλο που μπήκε απ’ το παράθυρο, τις στάλες
που πέφτουν απ’ τις ποτισμένες γλάστρες, τ’ άχυρο εκείνο
που ‘φερε χτες ο αέρας στα μαλλιά σου,- τα παίρνει
κι εκεί στην αυλή του χτίζει περίπου ένα δέντρο.
Σ’ αυτό το «περίπου» κάθεται η ποίηση. Τη βλέπεις;”
Γιάννης Ρίτσος, Περίπου, Μαρτυρίες Β.

 
At 3/17/2012 11:36:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Karagiozaki, δεν ξέρω αν το έχω όλο αυτό λίγο, πάντως σχόλια σαν αυτό τα έχω για κάτι σημαντικό :)

 
At 3/18/2012 12:08:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 3/18/2012 12:10:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Φρόιντ, ας δούμε το θέμα λίγο γενικότερα.
Πρώτο στάδιο. O Στρος Καν μας ενημερώνει ότι είμαστε ασθενείς και ότι το φάρμακο μπορεί να είναι πικρό, αλλά το παίρνουμε για το καλό μας. Οσοδήποτε δυσάρεστο κι αν είναι, ας μην τα βάζουμε με τη γεύση του, ας τα βάλουμε με την αρρώστια.
Δεύτερο στάδιο. Το φάρμακο αποδεδειγμένα παίρνει ας πούμε έναν ασθενή που έχει σκωληκοειδίτιδα και για να τον κάνει καλά του κόβει χέρια, πόδια, του βγάζει τα μάτια και φιλόδοξα συνεχίζει τη θεραπεία του. Όταν λοιπόν αντιδράει κανείς στη θεραπεία, τότε αρνείται την πραγματικότητα, αρνείται τον ορθολογισμό, είναι παραληρηματικός. Ο ασθενής τελικά ήταν εκτός από σωματικά και ψυχικά ασθενής. Κι ίσως γιαυτό δεν θεραπεύεται κιόλας, ίσως επειδή είναι συνολικά αθεράπευτος, ψυχωτικός, τμήμα της παλαβής αριστεράς, με χαλασμένο μεταπολιτευτικό dna κλπ κλπ

Θα μου πεις εσύ για μένα μόνο λες, εγώ γιατί το γενικεύω; Γιατί έχω το μπλογκ επτά χρόνια και αν έχει αλλάξει μορφή «κραυγάζοντας διαρκώς εναντίον των πάντων» την έχει αλλάξει τα τελευταία δύο. Όπου η πραγματικότητα την οποία κατ'εσέ αρνείται και παραληρεί είναι μια πραγματικότητα στην οποία συμβαίνουν δραματικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία.
Εσύ λοιπόν καλέ μου φίλε, μπορεί να έχεις δέσει το γάιδαρό σου από πενήντα πλευρές, να τον έχεις δέσει με τρόπο τέτοιο ώστε για τα επόμενα πενήντα χρόνια να μην έχεις να αγχωθείς οικονομικά για τίποτα. Τυχαίνει όμως ένα τεράστιο ποσοστό των και καλά συμπολιτών και συνανθρώπων σου να έχουν χάσει τη γη κάτω από τα πόδια τους. Άλλοι να μην τα βγάζουν ήδη πέρα, άλλοι να τρέμουν ότι αυτό θα συμβεί στο πολύ κοντινό μέλλον.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα θα κραυγάζω ως εκεί που δεν παίρνει, θα κραυγάζω μέχρι να σου πάρω τα αυτιά, θα κραυγάζω μέχρι να τρομάξεις ότι όσους γάιδαρους κι αν έχεις δεμένους, σε μια χώρα που παθαίνει συνολικό σοκ κανείς μα κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να μην αγχώνεται για το δικό του, το εντελώς δικό του μέλλον.
Αυτό που βαφτίζεις εσύ δε πραγματικότητα είναι μια σειρά από θεμελιώδη πολιτικά αξιώματα και δόγματα, βάσει των οποίων ο κόσμος κινείται και οργανώνεται. Ούτε από τον ουρανό μας έχουν πέσει, ούτε τον ορθό λόγο υπηρετούν, όπως καμώνεσαι. Αυτή η πραγματικότητα λοιπόν μπορεί κάλλιστα, μα κάλλιστα όμως, να ανατραπεί και να έρθει στη θέση της μια άλλη. Ίσως καλύτερη, ίσως χειρότερη. Αλλά πραγματικότητα θα είναι και αυτή.
Τίποτε ανορθολογικότερο από τον τρόπο που έχουν διαρθρωθεί τα δόγματα που κυριαρχούν τις τελευταίες δεκαετίες και που έχουν επιπέσει πάνω μας την τελευταία διετία.
Ο δικός μου ο ορθός λόγος τουλάχιστον θα με έκανε να φτύνω τον εαυτό μου από αηδία και αναξιοπρέπεια αν το κούρεμα που ένα και χρόνο ήταν η αδιανόητη καταστροφή μετατρεπόταν εν μια νυκτί σε ιστορική σωτηρία.
Το παραμυθάκι με τον ορθό λόγο και την παλαβομάρα τελειώνει μαζί με μια σειρά από άλλα παραμυθάκια.

 
At 3/18/2012 10:55:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ο.Β, το να αρνείται κανείς έξαλλος τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους του δεν αποτελεί ακριβώς δείγμα ορθολογικής σκέψης.
Μήπως έχει κάποιο δίκιο ο κ. Φρόϊντ, πιο πάνω; Λέω, μήπως.

 
At 3/18/2012 11:38:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old, η πραγματικότητα είναι αυτό που υπάρχει έξω από εμάς και ανεξάρτητα από τις απόψεις και τις επιθυμίες μας. Αν κατάλαβα καλά, ο Φρόιντ σου επισημαίνει ότι δεν είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις την τρέχουσα συνθήκη -αντικειμενικά. Εσύ, απ΄την άλλη, απαντάς μ' ένα ασυνάρτητο λογύδριο για το πώς "θα ήθελες να είναι" τα πράγματα -κι αν δεν είναι, κακό του κεφαλιού τους. Μου θυμίζεις κάτι τύπους που μπαίνουν στα λεωφορεία και τα τρόλει και βρίζουν, μιλώντας στον αέρα, τις σκοτεινές δυνάμεις, την άτιμη κοινωνία, τους "δυνατούς" κλπ. Έχει όνομα αυτό -λέγεται παραλήρημα!

Nothing personal.
Νίκος.

 
At 3/18/2012 01:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Eμ αυτό είναι προφανώς το πρόβλημα, ότι δεν γαμιέται.

 
At 3/18/2012 04:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αν ξύπναγες αύριο, ήσουν στην θέση του Βενιζέλου, ξεκίναγες να σώσεις την χώρα από το μνημόνιο, και σου λέγαν τελικά όντως είμαστε μερικά δις μείον και δεν μας δανείζει κανείς, τον επόμενο μήνα κάποιοι δεν θα πληρωθούν, εσύ τότε τι ακριβώς θα έκανες;

Αν απαντήσεις "δεν ξέρω", ή "όλα αυτά για το έλλειμα είναι τρομολαγνεία και χρεοκοπολαγνεία, υπάρχουν λεφτά" ή "θα περιορίσω άμεσα τις πιο τραβηγμένες σπατάλες" (μα αυτό δεν έλεγε το ΔΝΤ, είδες να προχωράει;) ή "θα βγω στις αγορές με υποτιμημένη δραχμή είμαι σίγουρος πως ο λαός θα δεχτεί να πάρει το ρίσκο" ή ξέρω γω "θα ξεκινούσα στα ίσια την επανάσταση" (Εδώ ο Τσάβες που χει και στρατό και πετρέλαια και δεν μπορείς να πεις ότι κατάφερε κάτι ουσιαστικό) τότε όσον αφορά το πως κρίνεις την στάση του Βενιζέλου (ως δειλό υποχείριο των δανειστών;) είναι λίγο εκτός πραγματικότητας.

Όσο για το αν πανηγυρίζει κανείς για την σωτηρία, κανείς δεν πανηγυρίζει, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα πανηγυρίζουν μόνο οι εθνικοσοσιαλιστόκαφροι αν δουν να τρώνε γιαούρτια¨"οι προδότες οι πολιτκοί μας και ο προδότης ο Νταλάρας". Και φυσικά το ότι από την τόση σπατάλη που γίνεται στο δημόσιο, ο έλληνας στέκεται στους "μισθούς των 300", δεν γίνεται για κανένα άλλο λόγο παρά στο ότι στοχέυει στο να πίασει ένα κλίμα που θα του επιτρέπει να σου λέει "δεν πληρώνω". Και πολλοί από αυτούς που φωνάζουν ή προωθούν κάτι τέτοια είναι οι τύποι που είχαν 10 διαμερίσματα και δεν θέλαν να πληρώσουν το χαράτσι, και μην περιμένεις να σκεφτούν πότε σοσιαλιστικά αυτοί, αυτοί θέλουν το γκρικ σταιλ σοσιαλισμού, αυτόν που γίνεται με ξένα κόλυβα και επιτρέπει την οικονομική αναρίχηση δια του γνωρίζειν και του συνδικαλίζειν.

 
At 3/18/2012 09:06:00 μ.μ., Anonymous kostas.nik said...

ντάξει ρε παλικάρια χαλαρώστε, έχει ο άνθρωπος το blog του, έχει την ελευθερία να γράφει ότι θέλει, έχει την ελευθερία άμα θέλει να κραυγάσει άμα θέλει να μελαγχολίσει, άμα θέλει να τραγουδίσει, ότι γουστάρει. άμα δε σας αρέσει μη τον διαβάζετε. δε χρειάζεται να χαλάμε τις καρδιές μας. get a life.

 
At 3/19/2012 03:22:00 π.μ., OpenID aerosol said...

Αχ, αυτή η πραγματικότητα, τι φευγαλέο πράγμα γίνεται κάποιες φορές... Τι ασυναρτησίες δεν έχουν ειπωθεί στο όνομά της!
Λοιπόν, δεν ξέρω για το Παλιόπαιδο, αλλά μου ακούγεται πολύ Καφκικό το να ξυπνούσα στη θέση του Βενιζέλου. Υπάρχει, μάλιστα, η περίπτωση αυτό που θα έκανα να ήταν να παραδοθώ στις αρχές (αν η πραγματικότητα ήταν κοντά σε αυτό που περιγράφει ο Βαξεβάνης, ας πούμε). Οπότε προτιμώ να ξυπνώ μέσα στον εαυτό μου: τουλάχιστον αυτή η πραγματικότητα γνωρίζω τι αγγούρια περιλαμβάνει.

 
At 3/19/2012 12:49:00 μ.μ., Blogger edlorado said...

Άσχετο , αλλά το In Treatment ήταν εθιστικό!

 
At 3/21/2012 01:05:00 π.μ., Blogger orfan said...

O.B είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ο ''ορθο-λογιστής'' Freud και τα παρατρεχάμενά του δεν είναι παρά ακριβώς αυτό: λογιστές και φαρισαίοι - μέρος (κατώτερο πιθανώς ιεραρχικά) του ιερατείου του νεοφιλελεύθερου ιδεολογήματος, το οποίο ιερατείο, ακριβώς λόγω της αναμφίλεκτης κρίσης του δόγματος που υπηρέτει, έχει ανάγκαστει να μηχανευτεί καινούργιους, πιο πλάγιους και δόλιους βεβαίως-βεβαίως τρόπους (π.χ. μην ξεχνάς ότι δέχθηκες επίθεση σε ανύποπτο χρόνο, σ' ένα άσχετο ποστ...) για να το υπερασπίζεται, βάλοντας, όχι εναντιών απόψεων και θέσεων, όπως και θα ήταν το δέον (αλλά ποιος έχασε τη δεοντολογία για να τη βρουν αυτοί..), μα απευθείας εναντίων προσώπων που απλώς διαπιστώνουν τον όλεθρο που αυτό (το δόγμα τους) έχει επιφέρει. Θα συνιστούσα σε κάθε περίπτωση να διατηρουμε την ψυχραιμία μας (πραγματικά αήθης ωστόσο- για να μην πω γλοιώδης η επίκληση της ψυχανάλυσης με τον δήθεν ψύχραιμό μάλιστα τρόπο που έγινε, ενώ στην πραγματικότητα έκρυβε απύθμενο μίσος). Γνωμη μου είναι πως δεν πρόκειται παρά για νωθρούς ελέφαντες του οικονομισμού, της μιας και μοναδικής σκέψης και για σκυλιά λυσσασμένα του σκληρού βιολογισμού, της επικράτησης του πλέον ισχυρού. Φυσικα και δεν έχει τιποτα να κάνει με ορθολογισμό αυτό που επαγγέλονται - κάποια ανώτερη ας πούμε υπόθεση της ανθρώπινης διάνοιας. Εχουμε μάλλον να κάνουμε με τον πιο ενστικτώδη έξαλλο και μαυλιστικό ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ και τις αφόρητες στερεοτυπίες του. Πρόκειται δηλάδη για τεχνοκράτες μουτζαχεντίν για καταφερτζήδες ακάματους και για νεοφιλελεύθερα αυτόματα που απλώς έχουν μάθει τελευταία -λόγω συγκυρίας- να συμπεριφέρονται (εκεί που χρειάζεται - όπως δηλ. στην περίπτωσή σου) κάπως πιο περίπλοκα, για να διασφαλίσουν πως ο κόσμος θα συνεχίσει, υπό την πρωτοκαθεδρία τους (αν και κατώτεροι -είπαμε- οι συκεκριμένοι), να λειτουργεί έτσι-όπως-αυτός-είναι. Ο παραλογισμός τους αυτό που ξέρει καλά να κάνει είναι να αδειάζει εύκολα τη μνήμη και να αποχωρίζεται την αλήθεια. Να χλευάζει τον διακριτικό εαυτό (επαναλαμβάνω, δεν είναι τυχαία η επιλογή της συγκεκριμένης ανάρτησης...) κραδαίνοντας στη θέση του την αυτάρεσκη σιγουριά του πιο έωλου κι ασυνάρτητου εγώ. Πες του (του εγώ τουτουνού να πάει να γαμηθεί ολντμπόι. Α!...το έκανες ήδη.
(κανένα πρόβλημα αν θες να αφαιρεσεις τις τελευταίες φρασούλες..)

 
At 3/24/2012 08:05:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Στο φοβερό "Τι Ωραίο Πλιάτσικο!" έχει ένα παρόμοιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο, όπου ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να θυμηθεί κάποια, αλλά δε του βγαίνει με τίποτα.

Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι με πρόσθεσες στο postroll σου. ΜΗΝ το κάνεις, δεν είναι κόλπο αυτό το comment, άσε που και η θεματολογία μας είναι διαφορετική. Αλλά, να, μέχρι τώρα ονειρευόμουν ότι
- βγαίνω με μοντέλα
- ανακαλύπτω κάτι καινοτόμο και παίρνω αύξηση
- βάζω γκολ στο 90
- ...

ΛΥΠΑΜΑΙ :-) Είσαι πλέον κριτήριο καταξίωσης.

Γεια χαρά. Καλή δύναμη.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home