Κυριακή, Μαρτίου 11, 2012

Κραυγές και Ψίθυροι

Επτά χρόνια πριν, το εναρκτήριο ποστ του μπλογκ είχε τίτλο "Ηλεκτρονικοί Ψίθυροι". Την τελευταία διετία τα ποστ που επιχειρούσαν να ψιθυρίσουν αραίωσαν πολύ, τα ποστ που κραύγαζαν κατέλαβαν  άγαρμπα τη θέση τους, μέσα στη γενική αναδιάταξη του ελληνικού τοπίου το μπλογκ άλλαξε αν όχι χαρακτήρα, πάντως τρόπο εκφοράς του λόγου του. Λίγο να κατέβεις στη σελίδα βρίσκεις ένα τραγούδι που λέει «ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη». Ο καιρός όμως τα γεννά τα ουρλιαχτά, και αν τις περισσότερες φορές είναι αναγκαίο να βρίσκεις τον κώδικα για να τους αντιστέκεσαι, κάποιες άλλες φαντάζουν επιβεβλημένα: ουρλιάζεις γιατί οτιδήποτε λιγότερο δεν θα συνιστούσε ψυχραιμία, αλλά αποκτήνωση. Αντίθετα, τις οφθαλμαπάτες ο καιρός τις διαλύει. Πόσο να σε απατήσουν πια τα μάτια σου; Αν δεν βρεθούν νέες πειστικές, οι παλιές μας τελείωσαν. 
Αν η απόσταση ανάμεσα στον Μάρτιο του 2005 και τον Μάρτιο του 2012 μοιάζει μεγάλη, η απόσταση ανάμεσα στον Μάρτιο του 2012 και τον Μάρτιο του 2013 μοιάζει μεγαλύτερη. Και η απόσταση ως τους επόμενους Μάρτιους δεν μπαίνει καν στη σκέψη. Θα κατακάτσουν τα πράγματα προς μια κατεύθυνση; Προς ποιά; 
Το all time classic ερώτημα «Σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, Νίκο Τσιαμτσίκα;» αρχίζει πλέον να κυριολεκτεί, αλλά κυρίως με την έννοια της ειλικρινούς απορίας: σε τι είδους κόσμο άραγε θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας; Σε ένα κόσμο πού πόσο θα μοιάζει και πόσο όχι με τον δικό μας; Και ποιόν δικό μας; Της 11ης Μαρτίου του 2005 ή της 11ης Μαρτίου του 2012; Δεν θα κουραστώ να το γράφω: οι κόσμοι αυτοί είναι διαφορετικοί, όχι μόνο επειδή μεσολάβησε το οικονομικό κραχ, αλλά επειδή το κραχ άλλαξε δραστικά την αφήγηση για τη θέση που έχουν οι συγκροτημένες κοινωνίες των ανθρώπων στην τάξη των πραγμάτων. Πριν το κραχ ξέραμε πως οι κοινωνίες συγκροτούνται σε κράτη και πως σε ένα -συζητήσιμο πράγματι- βαθμό αυτοδιοικούνται και λειτουργούν βάσει των επιθυμιών, των αναγκών και των δυνατοτήτων των πολιτών τους, οι οποίοι εκλέγουν προς τούτο τους εκπροσώπους τους. Μετά το κραχ δεν είναι ότι δόθηκε η έμφαση στο σκέλος των δυνατοτήτων και ότι απλώς προέκυψε εξ αντικειμένου η υποχρέωση να αρχίσουμε να ζούμε σε χαμηλότερο επίπεδο, αντίστοιχο με αυτές. Μετά το κραχ μας είπαν πως οι επιθυμίες σας για το πώς θέλετε να προσαρμόσετε την κοινωνία σας δεν μας ενδιαφέρουν (σκέλος δημοκρατικής νομιμοποίησης των αποφάσεων), μας είπαν πως οι ανάγκες σας και η δυνατότητα κάλυψής τους ή αντίθετα η μη περαιτέρω δυνατότητα διαβίωσης σας δεν μας ενδιαφέρουν (σκέλος διάλυσης της οικονομίας, συντριβής των ασθενέστερων στρωμάτων της, ισχυρότατου κλονισμού των μεσαίων). Πριν το κραχ είχαμε ένα δημοκρατικό κράτος (με χίλια δύο προβλήματα αναμφίβολα, με παθογένειες και καταστάσεις που μύριζαν σαπίλα αναμφίβολα), μετά το κραχ τη θέση του πήρε μια εκτρωματική οντότητα που παραχώρησε την εθνική της κυριαρχία, εκβίασε ακατάπαυστα τους πολίτες της, τους κατέστειλε με παγκόσμιο ρεκόρ χημικών όποτε τόλμησαν να διαδηλώσουν μαζικά, υπερδιπλασίασε την ανεργία, μείωσε κατώτατους μισθούς, πετσόκοψε συντάξεις, έστειλε ανθρώπους να ψάχνουν για τροφή στα σκουπίδια, όχι γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αλλά γιατί δεν μπήκε ποτέ στην σκέψη να κάνει αλλιώς. Μια οντότητα που δια των εντεταλμένων αλλά και των ανεξάρτητων προπαγανδιστών της, μας ενημέρωσε πως δεν υπάρχει λόγω των πολιτών της αλλά λόγω των δανειστών της. Πως το κράτος δεν είμαστε έντεκα εκατομμύρια άνθρωποι που ζούμε με κάποιους κανόνες, αλλά ένα βιβλίο εσόδων - εξόδων. Κι αφού το βιβλίο έπεσε έξω, όλοι οι κανόνες βάσει των οποίων ως τώρα ζούσαμε παύουν να ισχύουν. Δεν αναπροσαρμόζονται. Παύουν να ισχύουν γενικά. 
Για να το κλείσω, επειδή ούτε επετειακό ποστ δεν είμαι ικανός να γράψω πια χωρίς να αναμασάω τα ίδια, κι επειδή το παρατράβηξα σε μάκρος και ως εδώ θα έχει αντέξει να με διαβάζει μόνο ο Σραόσα, (που κι αυτό παίζεται δηλαδή), εκείνο που θέλω να πω είναι πως ό,τι έχουμε διαβάσει και ακούσει ως τώρα σε ιδεολογικό επίπεδο είναι ίσως χειρότερο κι από αυτό που έχει συμβεί σε πρακτικό. Με τον δήθεν πραγματιστικό τρόπο σκέψης βάσει του οποίου πορεύτηκαν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της πασοκικής και της υπόλοιπης δεξιάς, δεν υπάρχει κανένα απολύτως δίλημμα που να είναι αδιανόητο, καμία απολύτως υποχώρηση που να είναι μη αποδεκτή. Το υποθετικό μελλοντικό δίλημμα: «Η χώρα μπορεί να συντηρήσει έξι εκατομμύρια Έλληνες. Τα υπόλοιπα πέντε δεν μπορούν να συντηρηθούν. Τι προτιμάμε; Να πάμε στο βυθό και τα έντεκα ή να σωθούν τα έξι;», μπορεί να σου φαίνεται εξωφρενικό και να σε σοκάρει. Ας μην αγχώνεσαι, δεν θα τεθεί ποτέ έτσι ακριβώς. Αν όμως στο έβαζαν, θα ήξερες να απαντήσεις για ποιόν ακριβώς λόγο τα πέντε εκατομμύρια εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης, σε μια οικονομία μη επαρκώς ανταγωνιστική για να τους αντέξει; Έχουν αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα τα πέντε εκατομμύρια ή δικαιούνται να υπάρχουν μόνο εάν υπάρχουν από πίσω τα ανάλογα λεφτά;
Αλήθεια για επετειακό το ξεκίνησα. Ανίατη είναι η κατάστασή μου. Συγχώρα με. Θα ξαναψιθυρίσουμε κάποτε στο αυτί.

25 Comments:

At 3/11/2012 06:18:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χαίρομαι που θα είμαι ο πρώτος που θα ευχηθώ (βοηθάει και η διαφορά ώρας). Θυμάμαι την αγωνία των πρώτων εβδομάδων για να δεις τι γράφουν οι σχολιαστές σου, να τους απαντήσεις και να τους διηγηθείς καινούργιες ιστορίες. Χρόνια πολλά λοιπόν. Να συνεχίσεις να γράφεις εδώ και αλλού και να μας μεταφέρεις την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια σου και την ψυχή σου. Άλλαξες είναι η αλήθεια αυτά τα χρόνια. Αν και θα τολμούσα να πω ότι ο άνθρωπος δεν άλλαξε (διάψευσε με σε παρακαλώ), καθώς συνεχίζει να έχει την ίδια εκνευριστική εμμονή με αξίες όπως το δίκαιο, το σωστό, το καλύτερο (ναι, κατά βάθος είσαι ένας ελιτιστής παλιοβάζελος), ο τρόπος γραφής και η θεματολογία άλλαξε. Από εκεί που κήπος που έκοβες τα λουλούδια ήταν ο εαυτός σου, σήμερα έχει γίνει η κοινωνία μας. Σόρυ δεν ήθελα να γκρινιάξω μέρα που είναι αλλά να μου λείπουν πολύ, οι καταδύσεις χωρίς μπουκάλα στα άδυτα του εαυτού σου, εκεί που συναντούσα κοινούς φόβους κι αισθανόμουν uneasy από κοινού. Ας είναι. Ας συνεχίσεις να ωριμάζεις σαν ένα καλό St. Emilion, κι ας νόμιζα στην αρχή ότι ήσουν ένα δυνατό malbeck. Σπολλάτη.

 
At 3/11/2012 08:17:00 π.μ., Blogger philos said...

Θα ξαναψιθυρίσουμε φίλε oldboy!

 
At 3/11/2012 09:24:00 π.μ., Blogger nefosis said...

Σίγουρα δεν σε διαβάζει μόνο ο Σραόσα. Χρόνια πολλά και στους ψιθύρους και στις λελογισμένες κραυγές.

 
At 3/11/2012 09:54:00 π.μ., Anonymous blackboy1955 said...

Εχθές άκουσα το Παπουτσή να μιλά ως υποψήφιος πρόεδρος του παΣΟΚ.

Τι κρίμα που κλείνει αυτή η σχολή που έβγαζε τέτοιους ρήτορες.

Δείχνει αριστερά τη στιγμή που περπατά ακροΔεξιά.

Μέχρι και το “ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά” ακούστηκε.

Υ.Γ. Στο όνειρό μου είδα για άλλη μια φορά πως ότι έλεγαν κάποιοι πασόκοι το εννοούσαν. Τι ωραίος ονειρικός κόσμος. ΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΙ Ο ........ελληνικός λαός.

 
At 3/11/2012 11:25:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Δηλαδή είσαι λίγο παλαιότερος από εμένα;

 
At 3/11/2012 12:05:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Σταμάτανα ζητάς συγγνώμες. Σε συνηθίσαμε.

όχι γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, αλλά γιατί δεν μπήκε ποτέ στην σκέψη να κάνει αλλιώς

Κι εδώ υπάρχουν, ενδεχομένως, ποινικές ευθύνες.

 
At 3/11/2012 12:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πολύ σωστά τα όσα λες και ευτυχώς που κάποιοι τα γράφουν ακόμη, να μη σταματησεις να τα γραφεις, οκ? αλήθεια το λέω.

 
At 3/11/2012 12:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

www.videoman.gr/14482

 
At 3/11/2012 01:31:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Και σε συχωρνάμε και να μας συχωρνάς και να είσαι πάντα καλά
να γράφεις για να μην ξεχνάμε πως η ανθρωπιά είναι το νόημα.
Καλή δύναμη και στα επτά, σε παίρνει αριστερά , μην το ζορίζεις…

 
At 3/11/2012 05:08:00 μ.μ., Blogger karagiozaki said...

Καλή συνέχεια, κάποιες φορές και με κραυγές κάποιες φορές και με ψιθύρους. Όλα εδώ.
Σπολλάτη. :)

 
At 3/11/2012 06:04:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Δεν είναι αρκούντως εορταστικό το σχόλιό μου.

Πάμε πάλι:

Σάκη, ζούμε, για να σε ακούμε!

 
At 3/11/2012 06:23:00 μ.μ., Blogger Theo said...

Χρόνια πολλά, λοιπόν, παλιόπαιδο, και καλή συνέχεια με περισσότερη αισιοδοξία!

 
At 3/11/2012 07:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δυστυχώς σε ανακάλυψα πολύ πρόσφατα αλλά έχεις γίνει από τους αγαπημένους μου... Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αναπολούμε τους ψιθύρους. Να φωνάζουμε όλοι μαζί πρέπει για να ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι, να διαφωνήσουμε, να προβληματιστούμε, να διαβάσουμε και μετά να διεκδικήσουμε ξανά όλα αυτά για τα οποία πέθαιναν τόσοι άνθρωποι τόσα χρόνια σε όλο τον κόσμο και τα θεωρούσαμε δεδομένα. Να μη σταματήσεις τις κραυγές λοιπόν...

 
At 3/11/2012 09:43:00 μ.μ., Blogger Xilaren said...

καλή συνέχεια, βρε όλντμπόυ!

 
At 3/11/2012 11:30:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Χρόνια πολλά παλιόπαιδο!
Κάθε δρόμος είναι λιγότερο κουραστικός με καλή παρέα.

 
At 3/12/2012 12:19:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ολντμπου, χρονια πολλά με υγεία και διαύγεια (κι ας την έχει μαγαρισει και αυτην τη λέξη το πασοκ. να ρωτησω και κατι ασχετο? πως λινκαρουμε?

 
At 3/12/2012 05:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ε, μα, ευχαρίστησέ μας ντε για τόσες ευχές.

 
At 3/13/2012 01:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Έχεις δίκιο. Ευχαριστώ, ευχαριστώ :)

 
At 3/13/2012 01:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«να ρωτησω και κατι ασχετο? πως λινκαρουμε?»

Βοήθησέ με λίγο παραπάνω. Πώς λινκάρουμε, ενώ γράφουμε που; Ο γενικός κανόνας είναι κάνουμε copy paste το λινκ που μας ενδιαφέρει.

 
At 3/13/2012 01:23:00 π.μ., Anonymous ΒΑΠ said...

Νομίζω το πρόβλημα με το "λινκάρισμα" είναι ποιό λινκ κάνει κανείς copy αν θέλει να λινκάρει ένα ποστ εδώ. Το παραδοσιακό είναι να κάνει ο blogger λινκ τον τίτλο του ποστ, αλλά εδώ το λινκ που πρέπει κανείς να κάνει copy είναι κάτω απο την ώρα ανάρτησης, στο τέλος του ποστ.

 
At 3/13/2012 02:32:00 μ.μ., Blogger orfan said...

Ας θεωρήσουμε έναν πολιτισμό που διατηρεί ένα κάποιο φως. Το φως αυτό πέφτοντας πάνω στις πράξεις, στην ύπαρξη και τις εμπειρίες, τους προσδίδει νόημα, τις αξιολογεί. Οι πράξεις δεν είναι αυθύπαρκτες, δεν υπάρχουν αφ΄εαυτές, συνεπώς δεν αξιολογούνται αποκλειστικά ως τέτοιες, ως μοναδικές, αλλά στη σχέση που έχουν μεταξύ τους. Μια πράξη είναι συμπονετική όταν μία άλλη είναι ανάλγητη, μια πράξη είναι αδιάφορη όταν μία άλλη είναι αγαπητική. Ας υποθέσουμε ότι πρόκειται για έναν πολιτισμό όπου το σύστημα αξιολόγησης δεν έχει καταργηθεί, τα όρια δεν έχουν εξαφανισθεί, είναι ακόμα ευκρινή, και η σχέση μεταξύ πράξεων (αλλά και λόγων) είναι μια σχέση εντιμότητας, σχετικά σταθερή. Από τη σταθερότητα αυτή απορρέει λοιπόν μια τάξη, μια τάξη πραγμάτων που μπορούμε να την ονομάσουμε ηθική.-CUT: τον λόγο έχει ο Λούης ο Σαλταδόρος απ' το Πέραμα (κατά κόσμον Μανώλης Αυτιάς): ''Θυμάμαι ότι στα χρόνια της κατοχής στη γειτονιά μου δεν έκλεινε κανένα σπίτι, για να μπουκάρουν οι κυνηγημένοι και να γλιτώσουν. Αργότερα, η γειτόνισσά μου η κυρά Μαρία φοβόταν μην της πάρουν το παγκάκι οι κομμουνιστές. Κατόρθωσαν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και πλέον ο φόβος είχε απλωθεί. Ισως τώρα, που η κοινή δυστυχία αγγίζει όλα τα στρώματα, η κοινωνία συνέλθει. Στην παράγκα μου δεν είχα ποτέ κλειδαριά. Το μόνο που έχασα ήταν ένας γκασμάς. Να βρω αυτόν που τον πήρε να του φιλήσω τα χέρια...γιατί δεν μπορεί; θα ήταν προκομμένος!''
Σ' έναν σβησμένο τώρα πολιτισμό (που φέγγει ωστόσο μες στο πλαίσιο της οθόνης), όπου τα όρια δημόσιου-ιδιωτικού έχουν αφανιστεί, οι διαφορές έχουν ισοπεδωθεί, όπου η ύπαρξη απαρτίζεται από πράξεις απονoηματοδοτημένες-στείρες, το ακριβές ταίριασμα μεταξύ αυτών (των πράξεων) και της επιθανάτιας αρχής που τις διέπει, είναι ίσως η μονάδικη αμετάβλητη σχέση, το μόνο από το οποίο θα μπορούσε να προκύψει μία λογική με τους νόμους και τη σημασία της - μια ταξη πραγμάτων διαφορετική, σχετικά σταθερή κι αυτή.(Περπατάς στο δρόμο, βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου σαν να τους έχουν χτυπήσει στο κεφάλι μ' ένα σφυρί. Αυτοί ωστόσο περπατούν. Κάποτε μαλιστα χασκογελούν. Βρίσκονται σε μια κατάσταση διηνεκούς επιθανάτιου ρόγχου. Και είναι αυτή η πιο συνεπής, η αμετάκλητη συνθήκη που διατρέχει το βίο τους). Πρόκειται για μια άλλη τάξη πραγμάτων που θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε -ας πούμε- αισθητική. Είναι κι αυτή μία ηθική. Η οποία θα εκδιπλώνεται ως μια αισθητική του μίσους, της απέχθειας. Είναι δηλαδή εκείνο, βάσει του οποίου, θα προσμετράται η αξία (υψηλή ή χαμηλή) των εσωτερικών σχέσεων, η έντασή τους. Aλλωστε ένας επιθανάτιος ρόγχος μπορεί να είναι πιο ζωντανός από πολλές κανονικές ανάσες.Το μίσος βέβαια δεν ενώνει, απομονώνει. Σε αυτόν τον πολιτισμό συνεπώς, τόσο υψηλότερης αξίας, τόσο πιο έντονη είναι μια σχέση, όσο περισσότερη απομόνωση, διαίρεση και διχασμό προκαλεί. Οι λέξεις βλέπω και παρατηρώ ετυμολογούνται από τις ρίζες μισώ και περιφρονώ, αναφέρει ο Τοντόρωφ με αφορμή τον ''Υποχθόνιο'' του Ντοστογιέφσκι. Είναι μία αισθητική του μίσους*2. Πρόκειται για μια τάξη πραγμάτων αναγνωρίσιμη, εφικτή. Μια τάξη πραγμάτων υπαρκτή. Είναι κι αυτή μια ηθική.

 
At 3/13/2012 05:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν κατάλαβα τα πάντα, ομολογώ, πάντως εξαιρετικά ενδιαφέρον σχόλιο.

 
At 3/13/2012 06:23:00 μ.μ., Blogger Dead Posts Society said...

όμορφη, δημιουργική και πάντα εύστοχη γραφή σού εύχομαι!

 
At 3/15/2012 12:50:00 μ.μ., Blogger orfan said...

συνεχίζω λοιπόν (υποβοηθούμενος από τον Χαιντεγκερ)
:θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στην αισθητική εκείνη που εκπορεύεται από ό,τι αποκαλούμε ''αναυθεντικότητα'', το οποίο δεν συνυπάρχει απλώς με το Eίναι καθεαυτό, το αυθεντικό, του ανθρώπου, αλλά -έχοντας αυτονομηθεί- έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό του και το καθιστά αδύνατο. Από την αδυνατότητα τούτη προκύπτει μια αισθητική παρεμφερής με κείνη που σκιαγραφεί ετυμολογώντας ο Τ. Αυτή είναι η αισθητική του μίσους.

 
At 3/16/2012 11:43:00 π.μ., Blogger Lady V said...

Xronia polla oldy

Me psithyrous i me krauges, the message is the same, I think.

http://www.youtube.com/watch?v=s8GvLKTsTuI&ob=av3e

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home