Κυριακή, Μαρτίου 04, 2012

Γράμμα αγάπης


Πώς ήταν η ζωή πριν το ίντερνετ; Θυμάται κανείς; Πώς μπορούσαμε να ζούμε; Ζωή το λέγαμε; Αφού της έλειπαν όλα αυτά. Όλα αυτά που κυκλοφορούν ελεύθερα (ακόμα τουλάχιστον). Η δυνατότητα να τα κυκλοφορήσεις περαιτέρω. Κυρίως -ναι, κυρίως- ο φίλος που θα στα υποδείξει με ένα σχόλιο. Που θα σου υπενθυμίσει έτσι, πως εξίσου με τα όσα έχουμε δει (διαβάσει, ακούσει, κλπ), μας συνδιαμορφώνουν και όσα έχουμε ανεπίτρεπτα αμελήσει ως τώρα να δούμε (διαβάσoυμε, ακούσουμε, κλπ). Πως μπορεί το "Shame" να γράφει κάπου μέσα μας, αλλά άλλο τόσο και πολύ παραπάνω είμαστε λειψοί από την μη εγγραφή του φελλινικού Καζανόβα. Μια μη εγγραφή η οποία αφορά το ούτως ή άλλως πολύ μικρό ποσοστό του εαυτού μας που εναπόκειται σε εμάς να χτίσουμε. Το πολύ μεγαλύτερο είναι καθορισμένο έξω από εμάς: η εποχή στην οποία ζούμε, ο τόπος στον οποίο ζούμε, ο τρόπος με τον οποίο μας μεγάλωσαν, ό,τι αναλογεί στην γονιδιακή πληροφορία, το καταλυτικό χέρι των συγκυριών που μας σπρώχνει στον ένα δρόμο αντί στον άλλο. Συναρμολογημένος από έξωθεν δυνάμεις ο περιλάλητος εαυτός μας. Στο μικρό έως ελάχιστο τμήμα που μας αναλογεί, προσπαθούμε να χωρέσουμε αποφάσεις, πεποιθήσεις, κλήσεις, αξίες, προτιμήσεις, αδυναμίες, πάθη, νίκες, ήττες, αλώσεις, αλλοτριώσεις, αποξενώσεις, προσδοκίες, νομίζοντας πως είναι αποκλειστικά δικές μας, ενώ έχουν κι αυτές συγκαθοριστεί από την εποχή, τον τόπο, την ανατροφή, το γονίδιο, την τυφλή τύχη ή ατυχία. Δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του ότι αγαπώ το σινεμά. Επί δεκαεννέα ολόκληρους αιώνες μετά τον Χριστό άνθρωποι γεννήθηκαν και πέθαναν χωρίς ποτέ να μάθουν αν θα αγαπούσαν ή όχι το σινεμά. Δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του ότι μοιράζομαι απόψε αυτή τη σκηνή. Ολόκληρο τον εικοστό αιώνα δεν θα μπορούσα να την μοιραστώ. Δεν σημαίνει τίποτα από μόνο του ότι μέσα από το ίντερνετ είχα την χαρά να γνωρίσω ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζω και τους οποίους από εκτιμώ έως και ευθέως πλέον αγαπώ. Μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν την είχα αυτή τη δυνατότητα και όλη αυτή η εκλεκτική συγγένεια χανόταν. Θέλω με άλλα λόγια να πω πως μέσα στο ζοφερό κλίμα που ζούμε και μέσα στην μαύρη λύσσα που και τα ίδια μου τα ποστ συχνά πυκνά βγάζουν, κάνω ταυτόχρονα το λάθος που κάνουν όλοι οι άνθρωποι όλων των εποχών: το να θεωρείς αυτονόητα όσα καλά πράγματα συμβαίνουν στη ζωή σου. Ε, δεν είναι. Το ίντερνετ χθες δεν υπήρχε, αύριο με τις άκτες, τις σόπες και τις λοιπές πίπες κανείς δεν ξέρει τι μορφή μπορεί να πάρει, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί ίσως να ελέγξουν όλη αυτή τη συνεχή ροή συνειδητοποίησης και αλληλοσμιλεύματος. Ένας διάολος μέσα μου συνεχώς καγχάζει πάνω που πάω να γράψω κάτι που φλέγεται. Σταμάτα να μεγαλοστομείς, με προειδοποιεί, σταμάτα να φαντάζεσαι παγκόσμιες συνωμοσίες, σταμάτα να ελπίζεις ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα από το ίντερνετ, ο κόσμος κάνει αυτό που θέλουμε να κάνει και δύσκολο να τον μανιπουλάρουμε δεν το λες, αφού κι ο ίδιος αυτό θέλει, αυτό αποζητά, κάποιον να τον καθοδηγεί, κάποιον να σκέφτεται στη δική του θέση για το πώς πρέπει να λειτουργεί το παιχνίδι. Αλλά δεν ήθελα να γράψω πάλι για επαναστάσεις και παγκόσμιες αλλαγές. Ένα γράμμα αγάπης ήθελα να γράψω. Για μια επανάσταση και μια παγκόσμια αλλαγή που έχουν ήδη συντελεσθεί. Γράμμα αγάπης για ένα μέσο, αλλά αναπόφευκτα μαζί του και για το τώρα που το εμπερικλείει. Για ένα μέσο που μου επιτρέπει να έχω γνωρίσει -απειροελάχιστα, αλλά τι σημασία έχει;- την βγαλμένη από αγιογραφία φιγούρα του Δύτη, που του επιτρέπει να μου κάνει σχόλιο για μια ταινία, που μου επιτρέπει να πέφτω πάνω σε αυτήν την -ας μην την λερώσω με λόγια- σκηνή της, που μου επιτρέπει να αντιγράφω τον κώδικα ενσωμάτωσής της στο μπλογκ, να την κάνω άρα μέρος του σώματός του, ένα μέρος που περήφανα κοινωνώ, αφού αν δεν μπορείς στη ζωή σου να γεννήσεις ομορφιά, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: να την κοινοποιείς.

17 Comments:

At 3/04/2012 04:14:00 π.μ., OpenID Elikas said...

Τα μοιραζόμαστε όλα μ' αυτό το ρημάδι το ιντερνέτ γεροντόπαιδο, και το καταπληκτικό είναι ότι δεν χρειάζεται καν να είμαστε Χριστιανοί ή έστω κομμουνιστές φια να το κάνουμε. Απλά είναι στη φύση μας. Όπως είναι και στη φύση μας να κάνουμε ένα σωρό άλλα πράγματα βέβαια. Από το να κλέβουμε ο ένας τον άλλον και να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, μέχρι να προσπαθούμε να ξελογιάσουμε κούτσουρα.

 
At 3/04/2012 09:26:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Μου άρεσε πολύ τούτο το κείμενο. Πριν το ίντερνετ επικοινωνούσαμε, αλλά δεν ανταλλάσσαμε σε τέτοια μαζικότητα γνώμες. Δε συζητούσαμε, παρά μόνο ό,τι είχαμε στον μικρόκοσμό μας...

 
At 3/04/2012 09:41:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

"Στο μικρό έως ελάχιστο τμήμα που μας αναλογεί, προσπαθούμε να χωρέσουμε...νομίζοντας πως είναι αποκλειστικά δικές μας, ενώ έχουν κι αυτές συγκαθοριστεί από την εποχή, τον τόπο, την ανατροφή, το γονίδιο, την τυφλή τύχη ή ατυχία"

Και όμως δεν χωράει ποσοτικοποίηση εδώ. Σε αυτό το ελάχιστο μέρος οφείλεται η σημερινή μορφή της προσωπικής μας ζωής ως και της ανθρώπινης ιστορίας. Και ενώ αυτό το "ελάχιστο" μέρος μπορεί να πει κανείς συγκαθορίζεται από τους εξωτερικούς παράγοντες, θα μπορούσε επίσης να προσθέσει ότι και η φίλτρανση, η αξιολόγηση και η εννοιοδότηση των εξωτερικών παραγόντων καθορίζεται από αυτό το μέρος· μια συνεχής, ιλιγγιώδης συνδημιουργία ή συναποκλεισμός κότας και αυγού πολλαπλασιασμένη με τον αριθμό των ανθρώπων.

Η ιντερνετική ακολουθία άποψη Sraosha, ανάρτηση Oldboy, σχόλιο-πρόταση σκηνής Δύτη, ανάρτηση-γράμμα αγάπης Oldboy δεν ήταν ένα απλό ρίξιμο ζαριών ούτε μια κοινωνική νομοτέλεια. Ήταν κυρίως συνδιαλλαγή προσωπικοτήτων. Οι πιθανότητες να συμβεί σε ένα οποιοδήποτε παρεάκι θα ήταν σχεδόν μηδενικές· όχι για το συγκεκριμένο :)

 
At 3/04/2012 11:03:00 π.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Ευχαριστώ.
(κι εγώ δεν έχω δει καν το Old Boy!)

 
At 3/04/2012 02:37:00 μ.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Α! μόλις είδα και το "βγαλμένη από αγιογραφία". Τι να πω τώρα. Εμένα λέει Μίσκιν η άλλη, αλλά άλλος του μοιάζει, αυτό έχω να πω, να.

 
At 3/04/2012 02:45:00 μ.μ., Anonymous kostas.nik said...

Και εμείς σ'αγαπάμε old-boy. Είτε στη ζωή εδώ μέσα, είτε στη ζωή εκεί έξω.

 
At 3/05/2012 08:54:00 π.μ., Anonymous θουβου said...

Τι ωραίο κείμενο!

 
At 3/05/2012 10:27:00 μ.μ., Anonymous Xristakis said...

Καταπληκτικά κείμενα! Μπράβο!

Μια παράκληση: μήπως γίνεται να βάλεις κάποιο άλλο template που να επιτρέπει το άνοιγμα και το λινκ για ένα και μόνο ποστ; Θέλω να στείλω σε φίλο το λινκ για το "Με ξεπερνά", αλλά δεν το βρίσκω (το λινκ).

 
At 3/06/2012 12:13:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Σε ευχαριστώ πολύ. Να το λινκ:
http://old-boy.blogspot.com/2012/03/blog-post.html
Και γενικά σε κάθε ποστ, αν πατάς στο κάτω μέρος του, εκεί που γράφει την ώρα ανάρτησης, στο βγάζει το λινκ.

 
At 3/06/2012 08:56:00 π.μ., Blogger xtina said...

ευθέως, κι εγώ!

 
At 3/06/2012 06:50:00 μ.μ., Anonymous Xristakis said...

Δεν το είχα προσέξει! Ευχαριστώ!

 
At 3/07/2012 01:08:00 π.μ., Blogger fpboy said...

πριν το ιντερνετ κοιμόμασταν καλύτερα.
βγαίναμε περισσότερο.
πηδούσαμε περισσότερο.
μερικοί είχαν και στέκι που σύχναζαν.
Είναι και άλλα, χεστα.

 
At 3/08/2012 12:00:00 μ.μ., Blogger Κατερίνα σ-Μ. said...

Μιας και έχω ζήσει περισσότερα χρόνια π.Ι. ("έξω") από όσα μ.Ι. ("μέσα"), επιτρέψε μου να πιστεύω πως δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε το πράγματι θαυμαστό Ίντερνετ. Όσο συμβάλλει στη διάδοση της γνώσης, άλλο τόσο ευθύνεται για την διάδοση της άχρηστης πληροφορίας και το χάσιμο χρόνου για σχολιασμό της άχρηστης και άθλιας αρθρογραφίας. Αν διαθέτουμε σ' αυτό περισσότερο ελεύθερο χρόνο μας από όσο διαθέτουμε για μία άλλη καθημερινή δραστηριότητά μας, τότε είναι χρόνος χαμένος από την αληθινή ζωή.

Όλα όσα αναφέρεις για e-επικοινωνία, e-ενδιαφέροντα, e-σχέσεις, e-μοιράσματα κ.λπ, μπορούν να συμβούν και "έξω", εφόσον δραστηριοποιείσαι κοινωνικοπολικώς.

...με περισσότερες πιθανότητες να πέσεις μέσα στην κρίση σου και να μην απογοητευθείς από τις "εκλεκτικές σου συγγένειες" ή τις "αγάπες σου".

 
At 3/08/2012 05:53:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fpboy, υπάρχει και η αρνητική πλευρά, δεν διαφωνώ.

 
At 3/08/2012 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Κατερίνα, διαφωνώ και συμφωνώ μαζί. Νομίζω όμως ότι περισσότερο διαφωνώ από ό,τι συμφωνώ.

 
At 3/16/2012 05:00:00 μ.μ., Anonymous χαρη said...

πολύ ωραίο, τα είπατε εν πολλοίς για πολλούς, και για μένα δλδ κι ας μη σας (με) ξέρω (ξέρετε) :)

και το κυριότερο που *όλα* τα επιβεβαιώνει: βρήκα το ποστ μέσω τού άλλου, τού δυτι-ικού

 
At 3/17/2012 02:21:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home