Τετάρτη, Φεβρουαρίου 22, 2012

Unfollow #3: στη ρωγμή του χρόνου



Από τον Σταμάτη Μαλέλη ως τον Πέτρο Κωστόπουλο, εδώ στη ρωγμή του χρόνου μια αφήγηση μας αποχαιρετά, μια νέα έρχεται να πάρει τη θέση της, αλλά όχι ότι έχει σχηματιστεί εντελώς ακόμα, τώρα σχηματίζεται, τώρα προσπαθεί να αποκρυσταλλώσει το στίγμά της, και ίσως το Unfollow να εντάσσεται μέσα σε αυτό το νέο στίγμα, ίσως και όχι, είναι νωρίς ακόμα, θα δείξει, όλα θα δείξουν, η ζωή είναι και μικρή για να είναι θλιβερή και μεγάλη για να την κάνεις καρναβάλι, ποτέ δεν είναι ένα μόνο πράγμα η ζωή, μισολιωμένος ως τότε στη Χιροσίμα μου, θάβομαι για να μεστώσω μες του Ψυχάρη το πιθάρι.
---
 Δελτίο Τύπου:
«Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και “αξιοποίησης” της δημόσιας περιουσίας της Ελλάδας είναι αυτή την περίοδο το μεγαλύτερο στον κόσμο. Αλλά το πρόγραμμα έχει παλαιότερες ρίζες: από την κυβέρνηση της ΝΔ του 1990-93 περνάει στις “μετοχοποιήσεις” του Κώστα Σημίτη και στις απαιτήσεις των Κοινωνικών Πλαισίων Στήριξης και των Ολυμπιακών Έργων, για να κορυφωθεί με την τρόικα και το ΔΝΤ.» - Ο Λεωνίδας Βατικιώτης παρακολουθεί τις Ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα: Από τον Μητσοτάκη στον Παπαδήμο.
«Η γη είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο παραγωγής. Και στην Ελλάδα, ειδικά χάρη στις “στρατηγικές επενδύσεις εθνικής σημασίας”, που σύμφωνα με τη νομοθεσία “fast-track” επιτρέπουν αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, χρήση δασών και αιγιαλού, η γη σήμερα δίνεται φτηνά. Πολύ φτηνά…» - Η Νέλλη Ψαρρού ερευνά το Μεγάλο πλιάτσικο με την «Αξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας».
«Τους είπαν κοπρίτες, άχρηστους και γραφειοκράτες. Ένας καλοστημένος μηχανισμός προπαγάνδας ανέλαβε τα τελευταία χρόνια να στιγματίσει κοινωνικά τους δημοσίους υπαλλήλους αναζητώντας αποδιοπομπαίους τράγους και ανοίγοντας τις πύλες της ιδιωτικοποίησης.» - Ο Άρης Χατζηστεφάνου περιγράφει πώς κατασκευάστηκαν Οι «άθλιοι» του δημοσίου.
«Οι λέξεις “ιδιωτικός” (private) και “αποστέρηση” (privation) έχουν κοινή ρίζα στα λατινικά, έγραψε κάποτε ο Τέρι Ίγκλετον. Σήμερα, αυτό είναι εμφανέστερο από ποτέ, καθώς, μετά τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά, κάποιοι επιχειρούν να ιδιωτικοποιήσουν το σώμα και τη σκέψη μας.» - Η Κατερίνα Κιτίδη περιγράφει τον Homo privatus
«Οι απολογητές του νέου μνημονίου ισχυρίζονται ότι αποτελεί τη μόνη ελπίδα της χώρας απέναντι στην άτακτη χρεοκοπία. Η αλήθεια είναι ότι το φάρμακό τους είναι πιο θανατηφόρο από την αρρώστια. Τα νέα μέτρα συνεχίζουν τις ίδιες πολιτικές του πρώτου μνημονίου, που δεν είναι μόνο άδικες και αντικοινωνικές, αλλά και βαθύτατα αναποτελεσματικές. Θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε άτακτη χρεοκοπία, στην οποία θα οδηγηθούμε άκοντες, χωρίς να την έχουμε εμείς οι ίδιοι επιλέξει, χωρίς προετοιμασία, με την οικονομία διαλυμένη και το κοινωνικό κράτος κατεδαφισμένο.» - Ο Γιώργος Κατρούγκαλος καταγράφει Τα καταστροφικά αδιέξοδα του νέου μνημονίου.
«Πριν από μερικούς μήνες, σε μια δίκη μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος στο Εφετείο, από εκείνες τις δίκες όπου οι κατηγορούμενοι είναι «αναγνωρίσιμοι» και οι δικαστές τίμιοι και θαρραλέοι, η απόφαση ήταν καταδικαστική. Στην αγόρευσή του μάλιστα ο εισαγγελέας δεν περιορίστηκε μόνο σε νομική ανάλυση, αλλά επεκτάθηκε και στον τρόπο που οι κατηγορούμενοι είχαν χρησιμοποιήσει την κοινωνική τους θέση ως κάλυψη στην παρανομία. Η απόφαση ήταν ιστορική, όπως και η αγόρευση. Την ίδια μέρα, εισαγγελείς από όλη την Ελλάδα έπαιρναν τηλέφωνο τον συνάδελφό τους για να τον συγχαρούν τόσο για την αγόρευσή του όσο και συνολικά για τη στάση του δικαστηρίου. Εκείνος τους άκουγε όλους, τους ευχαριστούσε και στο τέλος έλεγε: “Τι να το κάνεις, θα τους βγάλει ο Άρειος Πάγος…”» - Ο Κώστας Βαξεβάνης αναρωτιέται Ποιoς θα βάλει πάγο στον Άρειο Πάγο;
«“Στο νέο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο «όλα τα στοιχεία συγκλίνουν στο ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια ‘τυφλή’ κοινωνική έκρηξη βίας”. Αυτά έγραφε ο πολιτικός επιστήμονας Χριστόφορος Βερναρδάκης στο Twitter στις 13 Ιανουαρίου. Αντλώντας από δημοσκοπικά στοιχεία, εξηγεί ότι προς αυτήν τη διαπίστωση μας οδηγεί ο βαθμός απονομιμοποίησης της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, η εντεινόμενη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και η απότομη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου.» - Ο Παναγιώτης Φραντζής βλέπει Συντηρητική Αριστερά, αντικαπιταλιστική Δεξιά, και στο βάθος… βία.
«Ο γενικός διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης του Star Channel έχει ανάγκη από ψυχανάλυση, ασχολείται “με τα κοινά” στη ΔΗΜΑΡ αλλά δεν θα θέσει υποψηφιότητα, λέει ότι “ο Παπανδρέου μπορεί να είναι κλέφτης”, ότι “το ΛΑΟΣ είναι φασίστες”, ότι ο ίδιος “δεν έχει φράγκο”, “δεν έπρεπε να κάνει τηλεόραση” και “ψάχνει εξιλέωση στην πολιτική”. Γνώρισε τον Πάμπλο και τον Καστοριάδη αλλά έβγαλε στην τηλεόραση τη Μαλβίνα Κάραλη και την Πετρούλα. Παλιότερα τον γοήτευε ο Γιώργος Παπανδρέου και σήμερα τον γοητεύει ο Φώτης Κουβέλης.» - Ο Σταμάτης Μαλέλης μιλάει στον Πιτσιρίκο και στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο και λέει ότι «Με γάμησε η τηλεόραση».
«Οι τελευταίες δεκαετίες σήμαναν για το Συγκρότημα τεράστια επέκταση και δυσθεώρητα κέρδη στο Χρηματιστήριο. Αλλά ορισμένα πράγματα δεν άλλαξαν. Τα ΜΜΕ της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης συνέχισαν τον στενό εναγκαλισμό τους με την πολιτική και την οικονομική εξουσία, δίχως ωστόσο αυτό να τα σώσει από την φθορά: οι κυκλοφορίες τους καταποντίζονται, η απαξίωση του κοινού τους αυξάνει, και οι άλλοτε κραταιοί άρχοντές τους πασχίζουν να διασώσουν ό,τι κέρδισαν, θυσιάζοντας τους εργαζομένους τους και αδιαφορώντας για τους αναγνώστες τους.» - Η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου και ο Αυγουστίνος Ζενάκος ολοκληρώνουν, με το Μέρος Β’, την Παντοδυναμία και παρακμή του ΔΟΛ.
«“Είμαι κι εγώ μαλάκας”. Πολλοί θα μπορούσαν να πουν: το ξέραμε. Οι περισσότεροι, όμως, δεν το ήξεραν – ή, τουλάχιστον, δεν τους ένοιαζε και κατανάλωσαν με βουλιμία το όνειρο που τους πούλησε ο αρχιερέας του ελληνικού lifestyle, ο άνθρωπος που μας έψησε ότι αν δεν είναι στη Μύκονο, δεν είναι διακοπές, ο εκδότης που μας μύησε στα ακριβά ρολόγια, στα χοντρά πούρα, στα γρήγορα αυτοκίνητα και στις πλαστικές γκόμενες… Και γιατί όχι; Το τσιτάτο η “ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή” υπήρξε επί σειρά ετών το ατράνταχτο επιχείρημά του. Μικρή δεν είναι άλλωστε η ζωή; Ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι πρέπει να είναι θλιβερή;» - Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος φιλοτεχνεί την προσωπογραφία του Πέτρου Κωστόπουλου.
«Πλήθος σχολιαστών στηλίτευσαν την κατάληψη του καφενείου του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, υποστηρίζοντας ότι κίνητρό της ήταν η πολιτική εκμετάλλευση της συγκυρίας. Ωστόσο, η κίνηση ενός “Συντονιστικού αστέγων” να παραβιάσει τις πόρτες ενός δημόσιου κτιρίου είναι εξ ορισμού πολιτική κίνηση. Αυτή είναι εξάλλου και η διαφορά μεταξύ φιλανθρωπίας και πολιτικής: η πρώτη δεν παράγει άλλο νόημα παρά τον εαυτό της · η δεύτερη είναι ένα σημαίνον του οποίου η σημασιοδότητηση αφορά το πολιτικό.» Ο Θεόφιλος Τραμπούλης γράφει για όσους ασκούν κριτική Παραβιάζοντας ανοιχτές πόρτες.
Ελληνοφρένεια: Η δημοφιλής πολιτική σάτιρα, τώρα στις σελίδες του UNFOLLOW! Από τον Θύμιο Καλαμούκη.
Κοσμικά: Σύντομα σχόλια για τη διεθνή επικαιρότητα. Από την Κατερίνα Κιτίδη.
Μουσείο: Κάθε μήνα, ένα έργο τέχνης. Στο τεύχος #3 τη στήλη έχει ο Πέτρος Ευσταθιάδης.
Διήγημα του Νίκου Κάγια & ποίημα του Γιώργου Αλισάνογλου.

15 Comments:

At 2/22/2012 08:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι εντελώς γελοίο! Ο Κωστόπουλος προσπαθει να πουλήσει την υποτιθέμενη απομυθοποίησή του -έχοντας στο πονηρό επαρχιωτικό μυαλό του την ελπίδα έτσι να επαναμυθοποιηθεί. Παράλληλα, ορισμένοι "επαναστατικοί κύκλοι" επιχειρούν να πουλήσουν τα υπολείμματα του Κωστόπουλου, έχοντας στο επαναστατικό μυαλό τους την ελπίδα να κονομήσουν -μέχρι εκεί φτάνει ο νους και η αισθητική τους.

Νίκος

 
At 2/22/2012 09:42:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Γενικώς το έντυπο μοιάζει να γίνεται όλο και καλύτερο...

 
At 2/22/2012 09:45:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

“η ζωή είναι μεγάλη για να την κάνεις καρναβάλι”

Ίσως, το καλύτερο μόττο για τα επόμενα τριάντα χρόνια.

 
At 2/22/2012 10:50:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, επειδή δεν είναι δικό μου :)
http://www.youtube.com/watch?v=lc7KkkQVRp0

Δείμο, χαίρομαι που έχεις αυτή τη γνώμη.

 
At 2/22/2012 10:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Νίκο, το πιο γελοίο απ' όλα είναι ότι ο Κωστόπουλος δεν προσπάθησε να πουλήσει κάτι στο περιοδικό. Άρθρο έχει γραφτεί για αυτόν, δεν έχει παρθεί συνέντευξη. Αλλά δεν πειράζει, εσύ προσπάθησες να την πεις. Την άλλη φορά θα έχεις καλύτερη τύχη, είμαι σίγουρος.

 
At 2/22/2012 11:44:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Σιγά το σλόγκαν τώρα, όλο τρύπες είναι.
Πράγματι μ’ αρέσει όμως.

 
At 2/23/2012 04:14:00 π.μ., OpenID aerosol said...

Κατά τη γνώμη μου, στην πολύχρονη ιστορία τους οι Τρύπες άφησαν πίσω τραγούδια με πάθος, με ψυχή, με καλή μουσική αλλά συχνά και με αφόρητο διδακτισμό στον στίχο -ενίοτε τραγουδισμένο με όλα τα "επαναστατικά" ερμηνευτικά κλισέ.
Από τότε το σλόγκαν περί ζωής μου είχε φανεί ατυχέστερο του σλόγκαν που προσπαθούσε να πολεμήσει.

Το οποίο, ας μην ξεχνάμε, άφηνε άλλη αίσθηση την εποχή που:
Οι αφίσες του ΚΚΕ συχνά αποτελούνταν από λίστες σύγκρισης των κακών πυρηνικών των ΗΠΑ και των καλών της ΕΣΣΔ.
Η Ελλάδα είχε ακόμα πρόβλημα με τους "μαλλιάδες", οι οποίοι ήταν "αλήτες".
Ο Εμφύλιος σιγόβραζε ακόμα.
Οι ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί ήταν παράνομοι γιατί, λέει, κινδύνευαν τα αεροπλάνα στο Ελληνικό.
Ο υπουργός κος Μαρούδας απειλούσε τον τούρκικο δορυφόρο με... κατάρριψη!

Με λίγα λόγια, το ΚΛΙΚ έσκασε μύτη σε μια χώρα αηδιασμένη από την ίδια της της μιζέρια, τον συντηρητισμό και τη στέρηση. Σε μια χώρα έτοιμη να κάνει το μεγάλο βήμα και να γίνει νεόπλουτη. Είναι εύκολο να θεωρηθεί πλέον ο Κωστόπουλος το σύμβολο της ελληνικής παρακμής. Αλλά η σελίδα έπρεπε να γυρίσει. Κι ας ήταν σχεδόν προκαθορισμένο το πώς θα έμοιαζε η επόμενη.

Ξέρω, λίγο off topic όλα αυτά, αλλά τα θυμήθηκα. Πάντως υπήρξε μια σύντομη περίοδος που η καινοτομία του ΚΛΙΚ στον Τύπο ήταν μάλλον μεγαλύτερη από αυτή των Τρυπών στα μουσικά δρώμενα. Βέβαια, αυτό δεν κράτησε πολύ -κάποιους τους περίμενε το "κότερο"!

 
At 2/23/2012 11:08:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν είπα ότι ο Κωστόπουλος προσπαθεί να πουλήσει κάτι στο συγκεκριμένο περιοδικό. Είπα ότι γενικώς προσπαθεί να ξαναπουλήσει τον εαυτό του, με διαφορετικό περιτύλιγμα. Το unfollow όμως τον αγοράζει -υπό μορφήν προσωπογραφήσεως, δηλαδή τον κάνει θέμα, τον βάζει στη σέντρα-, ελπίζοντας να τον μεταπωλήσει. Αυτό είπα!

Νίκος

 
At 2/23/2012 01:27:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

@Aerosol,

Δεν υπάρχει κανείς απολύτως εγγενής λόγος ο νεοόπλουτος να είναι γελοίος. Σίγουρα χρειάζεται μια περίοδος προσαρμογής στη νέα του κατάσταση, αλλά η γελοιότητα είναι επιλογή. Την οποία επιλογή και κάναμε.

Πιο γενικά, δεν το θεωρώ καλή ιδέα να καταφεύγουμε σε γελοιότητες για να γλιτώσουμε από τις παλιές μας γελοιότητες.

Τέλος, δε νομίζω ότι οι στίχοι των Τρυπών είχαν διδακτισμό τόσο συχνά. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο μπορείς να βρεις φαν τους που είναι από κομμουνιστές μέχρι και φιλελεύθεροι. (Ναι, ψάχνοντας θα βρεις και διδακτισμό, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο όταν έχουν παράγει τόσα τραγούδια)

 
At 2/23/2012 11:01:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

@Thrass:
Για τις Τρύπες, δεν θα επιμείνω. Είναι θέμα προσωπικού γούστου. Μπορεί και να διαφωνήσουμε κάπως αλλά δεν παίζει ρόλο, ούτε έχουν νόημα επιχειρήματα σε τέτοια θέματα.

Για τα υπόλοιπα, δεν είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνω σε τι από τα λόγια μου αναφέρεσαι.
Θα παρατηρήσω, όμως, πως σε όλες τις δυτικές γλώσσες και χώρες ο όρος νεόπλουτος μεταφέρει τους ίδιους ακριβώς συνειρμούς, και δεν είναι τυχαίο. Ίσως υπάρχει εγγενής λόγος: η αδυναμία να χειριστείς μια νεοαποκτηθείσα δύναμη λόγω έλλειψης εμπειρίας στη χρήση της και στις καταστάσεις στις οποίες σε εκθέτει. Οι εξαιρέσεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οι επιλογές μας δεν είναι ανεπηρέαστες από τις πάγιες ανθρώπινες αδυναμίες και το πώς καθορίζουν τη συμπεριφορά μας.

 
At 2/24/2012 12:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"εδώ στη ρωγμή του χρόνου μια αφήγηση μας αποχαιρετά, μια νέα έρχεται να πάρει τη θέση της, αλλά όχι ότι έχει σχηματιστεί εντελώς ακόμα, τώρα σχηματίζεται, τώρα προσπαθεί να αποκρυσταλλώσει το στίγμά της"...
Αμ'αυτή είναι η μαλακία ρε παιδιά,
θέλετε να γίνετε μέρος της κυρίαρχης αφήγησης δηλ. της αφήγησης των κυρίαρχων.

 
At 2/24/2012 05:00:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γιατί το λες αυτό;

 
At 2/25/2012 04:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γιατί δεν πάει άλλο. Να ζω κοντά σου και ν'αμφιβάλλω.

 
At 2/25/2012 08:48:00 μ.μ., Anonymous Michael said...

Τώρα που το διάβασα ολόκληρο, μπορώ να πω ότι και το τρίτο τεύχος είναι εξαιρετικό. Πραγματικά αναζωογονητικό να περιμένεις με αγωνία ελληνικό έντυπο για να διαβάσεις σοβαρή και ελεύθερη δημοσιογραφία. Να μπορούμε να κάνουμε αναφορά σε ένα ρεπορτάζ. Είχε καταντήσει κουραστικό και ελιτίστικο να λέμε διάβασες αυτό στο New Yorker ή στους Times για την Ελλάδα; Διάβασες του Βαξεβάνη για τον Αρειο Πάγο στο Unofollow. Ακούγεται εξαιρετικό.

Υ.Γ. Old Boy, τρομερή η αποδόμηση Γεωργελέ. Όπως ακριβώς αξίζει πλέον στο ελληνικό μιντιακό σύστημα.

 
At 2/27/2012 07:17:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Μichael, χαίρομαι ιδιαίτερα για το σχόλιό σου, γιατί εκτιμώ την κρίση σου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home