Δευτέρα, Οκτωβρίου 31, 2011

Το Λήμμα "Βrothers"

Όταν οι λέξεις έγιναν πολλές, κάποιος σκέφτηκε να τις συγκεντρώσουν όλες σε ένα μέρος. Η ιδέα του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Πώς δεν το είχε σκεφτεί κανείς άλλος νωρίτερα; Τους πήρε πολλά χρόνια -κάποιοι μιλούν και για δεκαετίες, κάποιοι και για αιώνες, κάποιοι και για χιλιετίες- αλλά τελικά τα κατάφεραν: τις ταξινόμησαν, τις οριοθέτησαν, τις όρισαν· όλα έμοιαζαν τακτοποιημένα, ο κόσμος έμοιαζε τακτοποιημένος μέσα στο Λεξικό. Οποιαδήποτε αμφιβολία για την αληθινή σημασία μιας λέξης μπορούσε να λυθεί με προσφυγή στο σχετικό λήμμα. Το κάθε ένα από αυτά ήταν το προϊόν μιας εξαντλητικής διαδικασίας, η οποία αφού είχε πρώτα λάβει υπόψη της όλες τις αντιρρήσεις, αποκλίσεις κι ενστάσεις, είχε καταλήξει στην ακριβέστερη δυνατή αποτύπωση της αντίστοιχης λέξης.

Κι η ζωή συνεχιζόταν· όχι για όλους το ίδιο ευχάριστα -σε άλλες γωνιές του κόσμου περνούσαν καλύτερα και σε άλλες χειρότερα, σε άλλες γωνιές των πόλεων περνούσαν καλύτερα και σε άλλες χειρότερα- πάντως για όλους το ίδιο αυτονόητα, το ίδιο λογικά, το ίδιο φυσικά: έτσι ήταν φτιαγμένος ο κόσμος, αυτοί οι βασικοί νόμοι ρύθμιζαν τη λειτουργία του κι όποιος είχε αμφιβολία μπορούσε ανά πάσα στιγμή να διαβάσει τι έλεγε το Λεξικό· κάθε απορία έβρισκε την απάντησή της και κάθε γρίφος την ερμηνεία του. Υπήρχε μέχρι και ειδικό λήμμα για εκείνους τους λίγους στους οποίους ο τρόπος που συνεχιζόταν η ζωή και λειτουργούσε ο κόσμος δεν φάνταζε αυτονόητος, λογικός και φυσικός· μόλις το διάβαζες δεν μπορούσες παρά να τους κοιτάξεις με συγκατάβαση, ακόμη και με συμπάθεια, αλλά όχι και χωρίς μια δόση ειρωνείας.

Κι η ζωή εξακολουθούσε να συνεχίζεται. Κάτι τριγμοί, κάτι μικροσεισμοί δεν ήταν δυνατόν να την κλονίσουν. Έμπαινες σε λήμματα όπως «σεισμός», «αντισεισμική προστασία» και «κύκλοι της οικονομίας» κι ακόμη και αν τύχαινε να τρίζεις σωματικά, έμενες ψυχικά και πνευματικά ακλόνητος. Έπειτα βέβαια οι δονήσεις άρχισαν να έρχονται με μεγαλύτερη συχνότητα και σε μεγαλύτερη ένταση. Κοιτούσες το Λεξικό κι αυτό έμενε ακόμη στη θέση του. Έπειτα άρχισε να διαρρέει η πληροφορία πως τα μεσοδιαστήματα της σεισμικής ηρεμίας θα εξαφανισθούν, πως ο σεισμός θα διαρκούσε. Πολύ. Δύσπιστα βλέμματα προς το Λεξικό άρχισαν να υψώνονται, γρήγορα όμως αυτολογοκρίνονταν και αυτοματαιώνονταν, επειδή τα μάτια ήταν εκπαιδευμένα να κοιτάζουν μόνο προς τα εκεί. Κανείς δεν τους είχε απαγορεύσει να κοιτάζουν και αλλού, ωστόσο μια γρήγορη ανάγνωση των σχετικών λημμάτων αρκούσε για να σε πείσει πως το να στρέφεις το βλέμμα σου αλλού, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια άρνηση να δεχτείς τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. Τα βλέμματα που άρχισαν να απελπίζονται δεν άργησαν να μετατραπούν σε κραυγές. Ο ένας κραύγαζε δυνατότερα από τον άλλο, σε μια προσπάθεια να τον τρομάξει περισσότερο ή ίσως να μην υποχρεωθεί να ακούσει και την άλλη κραυγή· του αρκούσε η δική του. Οι ψυχραιμότεροι έστερξαν στο Λεξικό να βρουν εξήγηση και για αυτό το φαινόμενο. Βρήκαν. Τα λήμματα μιλούσαν για «φασισμό», «οχλοκρατία» και πολλές άλλες ιδιαίτερα ανησυχητικές καταστάσεις. Οι ψύχραιμοι τρόμαξαν τόσο που άρχισαν να κραυγάζουν περισσότερο από τους κραυγάζοντες. Το πράγμα έμοιαζε να ξεφεύγει.

Μάλλον από καθαρό ένστικτο -από ένστικτο αυτοσυντήρησης- όλοι όσοι κραύγαζαν, κι αυτοί που κραύγαζαν τις ψύχραιμες κραυγές κι αυτοί που κραύγαζαν τις απεγνωσμένες, είπαν πως μόνη λύση είναι να χαμηλώσουν τον τόνο της φωνής τους και να ξαναρχίσουν να συζητάνε. Τι διάολο, ενήλικοι άνθρωποι ήταν, έλλογα όντα ήταν, την ίδια γλώσσα μιλούσαν, μπορούσαν να κάτσουν σε ένα τραπέζι και να συνεννοηθούν σε πέντε βασικές αρχές. Δεν υπήρχε κάτι για το οποίο δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν. Το Λεξικό ήταν εκεί, σύμμαχός τους στη δύσκολη ώρα, όλη η σοφία των προηγούμενων γενιών αποκρυσταλλωμένη εκεί, όλα θα μπορούσαν να τα βρουν αναγόμενοι εκεί, αν για κάτι φημιζόταν άλλωστε το Λεξικό ήταν για το ότι επέτρεπε την αμφισβήτησή του, φιλοξενώντας πληθώρα σχετικών λημμάτων που ανέλυαν πόσο ανοικτό ήταν σε κάθε κριτική.

Η βιαιότητα και το απροσδόκητο όσων επακολούθησαν δεν επιτρέπουν βεβαιότητα για το ποιός έκανε να ανοίξει την ώρα εκείνη το Λεξικό. Άλλοι λένε πως ήταν κάποιος απ' τους ψύχραιμους, άλλοι λένε πως ήταν κάποιος απ' τους απεγνωσμένους. Λίγη σημασία όμως έχει. Μεγάλη σημασία έχει πως όταν το άνοιξε όλες οι λέξεις και όλες οι σημασίες άρχισαν να πέφτουν από μέσα του. Τα λήμματα έβγαιναν από τις σελίδες του πέφτοντας πάνω στα κεφάλια των ανθρώπων. Έντρομοι οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν πως πλέον ζούσαν σε έναν κόσμο που τίποτα δεν σήμαινε τίποτα· που σίγουρα τίποτα δεν μπορούσε πια να σημαίνει αυτό που σήμαινε όλη την προηγούμενη ζωή τους· η οποία πώς θα συνεχιζόταν τώρα; Με τι σταθερές, με τι αποκούμπια; Πού να στραφούν, ποια λέξη να πιστέψουν; Αλλιώς τους φάνταζαν πλέον εκτός Λεξικού. Άλλες έμοιαζαν κενές νοήματος, άλλες εξαρχής παραπλανητικές. Άλλες δυσφημισμένες. Αυτές ήταν και οι πιο ασήκωτες απ' όλες. Πώς όμως μπόρεσε να γίνει αυτό; Πώς μπόρεσε να γκρεμιστεί ένα ολόκληρο σύστημα γλώσσας και εννοιολόγησης της πραγματικότητας που ήταν υποτίθεται αρραγές;

Αυτό που προξένησε μεγαλύτερη εντύπωση στους μελετητές που εντρύφησαν στις αποστεωμένες πλέον σελίδες του Λεξικού προκειμένου να βρουν την λύση, είναι ότι όλα ξεκίνησαν από μια λέξη, που προκάλεσε στη συνέχεια αλυσιδωτή αντίδραση παίρνοντας μαζί της και τις υπόλοιπες, αφού αποδείχθηκε πως η μια λέξη χρωστούσε στην άλλη και η άλλη στην επόμενη, της χρωστούσε μέρος από το κύρος της, μέρος από την πειστικότητά της, καθώς δανειζόταν συχνά η μία από την άλλη για να φτιάξουν παράγωγα προϊόντα λέξεων, με αποτέλεσμα να σχηματίσουν μια τεράστια φούσκα. Η συνολική κατάρρευση λοιπόν ξεκίνησε όταν πρώτο απ' όλα κατέρρευσε το λήμμα "Brothers". Κατέρρευσε πρώτο γιατί ήταν γράμμα κενό, γράμμα με μετοχές υπερτιμημένες χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, αφού το Λεξικό περιέγραφε έναν κόσμο στον οποίο το μόνο αντικείμενο ενδιαφέροντός σου ήσουν εσύ ο ίδιος, το άτομό σου. Ο διπλανός σου σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αδελφός σου, η αδελφοσύνη και η αλληλεγγύη ήταν λέξεις που τα λήμματά τους υπήρχαν για να υπάρχουν, ανήκοντας σε άλλο αξιακό σύστημα, άλλου Λεξικού. Όταν έτσι οι σεισμοί άρχισαν να εντείνονται, ο κάθε αναγνώστης του Λεξικού διαπίστωσε ότι κατέρρεε οικονομικά ένα κράτος στο οποίο αντιστοιχούσε όχι ένα έθνος ανάδελφο, αλλά μια κοινωνία απαρτιζόμενη από εκατομμύρια ανάδελφα μέλη, μια μη κοινωνία εκατομμυρίων ατόμων, που το καθένα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μόνο του την προσωπική του κατάρρευση.

Εκτός κι αν τα άτομα αποφάσιζαν να ψάξουν κάπου ανάμεσα στα χαλάσματα των εννοιών να βρουν το λήμμα, ώστε να το σηκώσουν, να αποκαταστήσουν τη σημασία του και να βρουν μέσα του έναν κώδικα συλλογικής επιβίωσης, συλλογικής ελπίδας και συλλογικού νοήματος.

42 Comments:

At 10/31/2011 08:46:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old Boy, μπορείς να παραπέμψεις έναν καινούργιο αλαγνώστη σου σε άρθρα σου όπου εξηγείς τι λύση προτείνεις για το Ελληνικό πρόβλημα; Βλέπω ότι θέλεις άμεσες εκλογές -- είναι αυτό επειδή έχεις λόγους να πιστεύεις ότι οι εκλογές θα φέρουν μια καλύτερη κατάσταση, ή απλώς επειδή η παρούσα κυβέρνηση είναι πολιτικά και ηθικά χρεοκοπημένη;

 
At 10/31/2011 10:45:00 π.μ., Blogger Polykarpos said...

Φίλε πολλές φορές έχω πει ότι τα άρθρα σου είναι εύστοχα και η γραφή σου καταπληκτική. Σήμερα όμως ξεπέρασες τον εαυτό σου.
Το άρθρο σου βρίσκει την καρδιά του προβλήματος. Η τακτοποιημένη, λογική συγκρότηση της ατομικότητας στο Λεξικό είναι πραγματικά εμπνευσμένη.
Σεβασμός και συγχαρητήρια.

 
At 10/31/2011 11:09:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Διαφωνώ όσο δεν πάει, στο βαθμό που έχω καταλάβει σωστά το νόημα της ανάρτησης. Φαντάζεστε ας πούμε τις συνέπειες ενός Συντάγματος, όπου η αδελφοσύνη θα ήταν η βασικότερη αξία, όπου τα πάντα και με αυστηρό τρόπο, θα εκπορεύονται από αυτή;

Αν ο ακραίος ατομικισμός ήταν πραγματικότητα δεν θα είχαμε ούτε πολίτευμα, ούτε νόμους, ούτε ανταλλαγές και αγορά, ούτε παρέες και ευρύτερες οικογένειες, ούτε εθελοντισμό, ούτε διαδηλώσεις, ούτε ομάδικα αθλήματα. Αν θέλουμε να παραδειγματιστούμε από άλλα πιο πετυχημένα αυτό τον καιρό έθνη, δεν θα ανακαλύψουμε σε αυτά λιγότερο ατομικισμό (κάθε άλλο), αλλά πιο λειτουργικές κοινωνίες, πιο αξιοσέβαστους κοινωνικούς θεσμούς και συμβάσεις, περισσότερο σεβασμό σε αυτούς και πάνω από όλα περισσότερη ΑΤΟΜΙΚΗ ευθύνη. Αυτή ξεφτιλίστικε στην Ελλάδα, εξαιτίας της ισοπέδωσης από το κράτος της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ουδετερότητάς του, στο όνομα πάντα του κοινωνισμού και των συλλογικοτήτων.

Η πτώση του ατομικισμού στην Ελλάδα, στο όνομα μιας απροσδιόριστης συλλογικότητας, θα ήταν η απόλυτη καταστροφή. Το άτομο είναι η μικρότερη μειονότητα. Τα δικαιώματά του και οι επιθυμίες του, ακόμα και οι θεωρούμενες πιο ανήθικες και αισχρές και αντικοινωνικές είναι το τελευταίο καταφύγιο. Ας το σεβαστούμε. Ας μας σεβαστούμε.

 
At 10/31/2011 02:55:00 μ.μ., Anonymous karagiozaki said...

Δεν μου αρέσουν οι υποκλίσεις αλλά θα το πω. Υποκλίνομαι. Στο λόγο που υφαίνει, πλέκει, κεντά μέχρι η κουβέρτα να μας χωρέσει όλους. :)

 
At 10/31/2011 04:06:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Πολύ ωραίο κείμενο. Θα μου επιτρέψεις όμως να επιμείνω. Εκλογές τώρα με γνήσια απλή αναλογική.
Γιατί ( για να το συνδέσω με το κείμενο σου) νομίζω πως μόνο μέσα απ’ αυτή την επίπονη και επώδυνη διαδικασία, η αυτοσυντήρηση και η αυτοσυνειδησία ως οι δυο όψεις της ύπαρξης, θα αναδείξουν -πρακτικά πια-την υποστασιακή ανάγκη της αλληλεγγύης και στους πολίτες που θα προκύψουν και κατά συνέπεια στους πολιτικούς.

 
At 10/31/2011 04:09:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Αμήν.

 
At 10/31/2011 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Lima Syndrome

An inverse of Stockholm Syndrome called "Lima Syndrome" has been proposed, in which abductors develop sympathy for their hostages. It was named after an abduction at the Japanese Embassy in Lima, Peru in 1996, when members of a militant movement took hostage hundreds of people attending a party in the official residence of Japan's ambassador. Within a few hours, the abductors had set free most of the hostages, including the most valuable ones, due to sympathy.[

 
At 10/31/2011 06:24:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

Η ατομική ελευθερία που υποτιθεται πως υπερασπιζονται οι φιλελεύθεροι πάνω απο το συλλογικό συμφέρον έχει πάντα ως παράδειγμα ενα φτωχο, ταπεινό και καταφρονεμένο ανθρωπάκι που κάποιος σφυροδρεπανοφορος καταπλακωνει στο ξυλο σε Σιβηρικο γκουλαγκ.
Ευτυχως ομως οι ατομικές ελευθεριες ενος παιδιού που πεθαινει στην πεινα ειναι εξασφαλισμένες. Απλά δεν εχει λεφτά για εξερευνησει τις επιλογες που του προσφερει η ελευθερια αυτη και θα πεθανει ως ένα μικρο κομματι μιας συλλογικοτητας παιδιών που πεθαινουν απο πεινα την ώρα που καποιος διαλεγει αλαβαστρινο καπακι για τη χέστρα του. Ναι, ειναι ελευθερος να εχει αλαβαστρινο καπακι για τη χεστρα. Γιατι να μη ειναι; Δε καταλαβα; Σε τι κοσμο θα ζουσαμε αν θα ήμασταν υποχρεωμένοι να χέζουμε με πλαστικο καπακι;

Απο την άλλη σκεφτομαι και αναρωτιέμαι πως γινεται να φτιάξεις μια κοινωνια (μια συλλογικοτητα δηλαδη) που πρωτη προτεραιοτητα ειναι η ατομικοτητα. Για να μη μπορω να το καταλαβω μαλλον θα ειμαι τρομερά ηλιθιος ή μη νεοφιλελευθερος.

 
At 10/31/2011 06:27:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

Ξεκίνησα να το διαβάζω με ενδιαφέρον, άρχισα να εντυπωσιάζομαι μετά τη μέση, ξενέρωσα όμως στο τέλος με τα περί αδελφών και συλλογικοτήτων.

Η συλλογικότητα για εμένα έχει νόημα και ομορφιά μόνο ως συμπλήρωμα και ενίσχυση της κάθε ατομικότητας. Νομίζω ότι εκεί ακριβώς την πατάμε συνεχώς σαν λαός: δε διστάζουμε να τσαλαπατήσουμε την ατομικότητα του καθενός, στο όνομα της κάθε συλλογικότητας. Έτσι, έχουμε καταφέρει να θεσμοθετήσουμε ένα σωρό συλλογικότητες, που μάς τσαντίζουν όλους ταυτόχρονα.

Αφού λοιπόν το ζητούμενο σε πρώτη φάση είναι να συνεννοηθούμε, ιδού η άποψή μου: ο μόνος δρόμος προς μια ελκυστική συλλογικότητα είναι αυτός που περνά από το σεβασμό προς το άτομο. Έτσι, συμφωνώ 100% σε αυτά που γράφει ο ΑΦ περί ατομικής ευθύνης και περί σεβασμού τής ελάχιστης μειονότητας: της μειονότητας του ατόμου.

Αν πατήσουμε λοιπόν γερά στην αγάπη για την ατομικότητα, τότε μπορούμε να αρχίσουμε να συζητάμε και για διάφορες συλλογικότητες. Ως επέκταση και όχι ως καπέλωμα. Στην Ελλάδα, η επιχειρηματολογία παραδοσιακά απευθύνεται κατευθείαν στη συλλογικότητα, χάνοντας τελείως την ουσία. Αυτή είναι η γνώμη μου.

 
At 10/31/2011 06:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε, όχι, αν με ρωτάς μια πλήρη και συγκροτημένη αντιπρόταση εξουσίας δεν έχω. Μπορώ όμως να σου πω ότι ενώ από την πρώτη στιγμή ήμουν κατά του μνημονίου και θεωρούσα το δίλημμα με το οποίο είχε επιβληθεί εκβιαστικό, άδικο και κυρίως ότι ήταν ένα δίλημμα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, μέχρι πρότινος κώλωνα να πω πως πρέπει πάση θυσία να αλλάξουμε κατεύθυνση. Τώρα όμως το πιστεύω και το λέω. Το πρωτεύον αυτή τη στιγμή είναι να απεγκλωβιστούμε από την συγκεκριμένη πολιτική. Εάν οι εκλογές την ξαναφέρουν, εάν οι πολίτες προτιμήσουν αυτοκτονικά την αποχή ή να ψηφίσουν ΝΔ θεωρώντας ότι θα εφαρμόσει διαφορετική πολιτική, εάν τελικά ψηφιστούν κόμματα που θα μας διατηρήσουν στον ίδιο δρόμο, τότε σε τελική ανάλυση δεν μας φταίει κανένας και δεν δικαιούμαστε να αντιδρούμε. Η κυβέρνηση αυτή εκλέχθηκε για να κάνει άλλα από όσα κάνει, οι αντιδράσεις του κόσμου σε αυτήν την πολιτική είναι τεράστιες, οι κίνδυνοι έκρηξης από την συνέχιση της παραμονής της μεγάλοι. Θέλω εκλογές λοιπόν όχι μόνο για να αποφευχθούν τα κοινωνικά χειρότερα, αλλά και για να πάρει ο καθένας από εμάς μια υπεύθυνη απόφαση αν όντως θέλει να απεγκλωβιστούμε από τη συγκεκριμένη πολιτική ή θέλει μόνο να αντιδρά με αλλοφροσύνη εξακουλοθώντας όμως να τρομάζει περισσότερο από την εναλλακτική προοπτική. Που δεν ξέρω τεχνικά ποιά θα είναι, αν θα είναι σε καθαρά ελληνική βάση ή θα προξενήσει αλυσιδωτές ευρωπαϊκές αντιδράσεις, ξέρω όμως πως δύναμη έχουμε όσο τολμάμε να την ασκήσουμε, όχι όσο την παραδίδουμε φοβούμενοι πού θα μας πάει. Είδαμε ήδη πού μας πάει το μνημόνιο. Δεν είναι πια σκέτα θεωρητικό ή ιδεολογικό το πρόβλημα, είναι εντελώς εμπειρικό.

 
At 10/31/2011 07:03:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πολύκαρπε και Καραγκιοζάκι, να 'στε καλά.

 
At 10/31/2011 07:29:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Φαντάζεστε ας πούμε τις συνέπειες ενός Συντάγματος, όπου η αδελφοσύνη θα ήταν η βασικότερη αξία, όπου τα πάντα και με αυστηρό τρόπο, θα εκπορεύονται από αυτή;»
Όχι, δεν είναι θέμα Συντάγματος, δεν είναι θέμα νομικών κανόνων. Δεν επιβάλλεται η αλληλεγγύη δια νόμου και με το φόβητρο των κυρώσεων (αν και τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να μπορούσε να επιβληθεί έτσι, αλλά αυτή όντως δεν ξέρω αν θα ήταν μια πολιτεία που θα με εξέφραζε).
Είναι θέμα οικονομικού συστήματος όμως. Και είναι επίσης θέμα κοινωνικών αξιών. Αν στις καλές μέρες το πρότυπο ήταν να πετύχω, να ξεχωρίσω, να διακριθώ, να βγάλω φράγκα πολλά, να έχω φήμη μεγάλη, να επικρατήσω τελικά των συμπολιτών μου, αν στις καλές μέρες το πρότυπο ήταν να μαζέψω καταναλωτικά αγαθά και να ξοδέψω για την πάρτη μου και μόνο (εδώ στο λήμμα «πάρτη» ας συμπεριλάβουμε και τη στενή οικογένεια), στις κακές μέρες η κρίση βρίσκει τον καθένα να πέφτει μόνος του, να γκρεμίζεται μόνος του, χωρίς ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας. Μαθαίνοντας να είμαστε από την μία η ατομάρα μας και από την άλλη να τα ζητάμε όλα από το κράτος, από κρατικούς φορείς, ξεχάσαμε ότι εκτός από εμάς και το κράτος υπάρχει και η κοινωνία, μια κοινωνία που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε όχι θεσμικό επίπεδο, σε επίπεδο γειτονιάς, σε επίπεδο κοινωνικής αλληλεγγύης. Αρχίζουν βέβαια και υπάρχουν τέτοιες συλλογικότητες, αρχίζουν και ξυπνάνε και δραστηριοποιούνται οι άνθρωποι προς αυτή την κατεύθυνση, απλά το κάνουν ακόμη με πολύ αργά βήματα.
Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου ότι ο καπιταλισμός σε άλλα κράτη δεν εμπόδισε τις κοινωνίες τους να λειτουργούν λιγότερο ατομικιστικά. Δεν είναι ο καπιταλισμός σκέτος που καθορίζει τη ζωή μας, υπάρχουν προφανώς και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Πράγματι ποτέ δεν είδαμε το κράτος ως τελική συνισταμένη των ατομικοτήτων και των συλλογικοτήτων μας, πάντα το βλέπαμε ως μια αφηρημένη οντότητα στην οποία οφείλαμε πολύ λιγότερα από όσα μας όφειλε εκείνη.
Διαφωνώ ωστόσο πως το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν οι συλλογικότητες, πως η πτώση του ατομικισμού θα είναι καταστροφή. Όσο δεν είχε επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισμός το εργατικό δίκαιο, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι θεσμικές συλλογικότητες είχαν εξασφαλίσει ένα καλύτερο επίπεδο ζωής και μια κοινωνική ειρήνη. Η σταδιακή αποδόμησή τους δεν απελευθέρωσε την καταπιεσμένη αξιοκρατία και τις εγκλωβισμένες ατομικότητες, αφού ποτέ δεν τις είχε εμποδίσει. Ο συντεχνιασμός που καταγγέλλει το περιβόητο υπουργικό τρίο είναι ένα ιδεολόγημα που δεν στέκει: αν όλη η ελληνική κοινωνία ήταν συντεχνιακά αρθρωμένη, το όλοι μαζί τα φάγαμε μετατρέπεται σε όλοι μαζί είχαμε βρει ένα τρόπο να ζούμε. Το να μην μπορεί να ζει πια κανείς δεν είναι λύση, δεν είναι δίκαιη τιμωρία, εάν χρειάζεται να ξαναεφεύρουμε τον τρόπο που χτιστήκαμε ως οικονομικό σύστημα, θα χρειαστεί να ξαναεφεύρουμε τα πάντα και όχι το βολικό και μόνο σκέλος, το σκέλος που αθωώνει τις ελίτ και τους μεγαλοκαραχαρίες, αφού αυτοί κατεξοχήν χρησιμοποίησαν το κράτος και την κοινωνία σαν μηχανή αρμέγματος και πλουτισμού και τώρα παρουσιάζονται σαν οι δικαιωμένοι κατήγοροι μιας κοινωνίας που παραπαίει και τρέμει για το σήμερα και το αύριό της.

 
At 10/31/2011 07:38:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ έντεχνο κείμενο, ή μάλλον λογοτέχνημα. Αλλά αφήνει μερικές ασάφειες. Διαβάζοντας για μια "συλλογική ελπίδα" το 2011, ο αναγνώστης περιμένει μια εξήγηση. Γιατί οι συλλογικές ελπίδες του παρλθόντος, όταν έγιναν πράξη, απογοήτευσαν τόσο; Από τον Orwell μέχρι τον Mancur Olson ("The Logic of Collective Action") πολλοί έχουν γράψει (ή ίσως εξηγήσει) πως και γιατί οι συλλογικότητες δεν λειτουργούν όπως οι οραματιστές τους έλπιζαν. Πώς μπορούμε να σκεφτόμαστε ξανά έτσι χωρίς αναφορά στην πείρα του παρλθόντος; Τι έχει αλλάξει σήμερα που μπορεί να μας κάνει να πιστεύουμε ότι κάτι διαφορετικό θα συμβεί;

 
At 10/31/2011 08:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Thrass, ας διαφυλάξουμε όλοι ως κόρη οφθαλμού την ατομικότητά μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως εχθρός είναι ο ατομικισμός.

 
At 10/31/2011 08:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε των 7:38, είναι ασαφές επειδή μιλάω για κάτι πολύ γενικό και ίσως και αφηρημένο: πως τώρα, την ώρα που η κρίση γκρεμίζει ένα τρόπο ζωής, είναι επιτακτική ανάγκη να αφήσουμε τα ατομοκεντρικά πρότυπα του παρελθόντος και να προσανατολιστούμε στο πως θα σώσουμε ο ένας τον άλλο και πώς θα σωθούμε όλοι μαζί. Είτε με επιτροπές πολιτών σαν αυτές που ήδη υπάρχουν, είτε με δράσεις σε γειτονιές, είτε βοηθώντας οικονομικά όσοι μπορούν όσους έχουν άμεση ανάγκη, γενικότερα παύοντας να βλέπουμε τον κόσμο ως ένα σύμπαν στο οποίο είμαστε υπόλογοι μόνο για τον εαυτό μας, παύοντας επίσης να βλέπουμε τον κόσμο ως ένα σύμπαν που η σωτηρία θα έρθει απ' έξω, από το κράτος, από πολιτικούς, από θεσμούς. Καλά και χρήσιμα είναι κι αυτά στο μεγάλο επίπεδο, αλλά αν στο μικρό επίπεδο δεν αλλάξουν τα πάντα, αν το οικονομικό σοκ δεν μας οδηγήσει και σε ένα αξιακό σοκ και σε ταυτόχρονη αλλαγή προτύπων ζωής, τότε η ζούγκλα είναι το μέλλον μας και η δυστοπία ο προορισμός μας.

 
At 10/31/2011 08:15:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Υπό συνθήκες δημοψηφίσματος (ο Θεός να μας βοηθήσει με τέτοιες επιλογές)

Oldboy, όσο πιο σύντομα. Το κάλεσμα μια εθελοντικής προσπάθειας για περισσότερη συλλογικότητα δεν μπορεί παρά να με βρει ΑΠΟΛΥΤΑ σύμφωνο. Μιλάμε για οικειοθελή συλλογικότητα κυρίαρχων και αυτόνομων ατόμων, που για να συνεχίσει να υφίσταται θα πρέπει συνεχώς να δικαιώνει την ύπαρξή της. Σε ότι αφορά την Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, αυτό είναι το παράδοξο· ότι ο κρατικός εναγκαλισμός και παροχή της συλλογικότητας οδήγησε στην εξαφάνιση του εθελοντισμού, των αυθόρμητων συλλογικοτήτων, και κάθε έννοια ευθύνης προς την κοινωνία. Οπότε ειδικότερα, άλλο συλλογικές αυμβάσεις, άλλο η επέκτασή τους από τον υπουργό. Στα υπόλοιπα δεν θα υπεισέλθω, χωρίς να διαφωνώ απαραίτητα.

Lex Luthor, όχι έχω στο μυαλό μου και τα φασιστικά καθεστώτα, τα πολιτεύματα που προηγήθηκαν της φιλελεύθερης δημοκρατίας, και τον εκφυλισμό της Γαλλικής Επανάστασης. Όλα, λιγότερο ή περισσότερο, με λιγότερη ή περισσότερη ή καθόλου ηθική στη βάση της ιδεολογίας τους, έβαζαν σε πρώτη προτεραιότητα το συλλογικό συμφέρον έναντι του ατομικού.

Πόσες προσωπικές πολυτέλειες έχεις θυσιάσει εσύ προσωπικά για τα παιδάκια που πεινάνε; Αν θεωρείς ότι δεν έχεις πολυτέλειες για να θυσιάσεις, να ξέρεις ότι δεν θα είχε την ίδια άποψη και το παιδάκι. Άρα δεν φταίνε μόνο αυτοί με το αλαβάστρινο καπάκι, αλλά πολύ περισσότερο (σε απόλυτα μεγέθη) αυτοί με το πλαστικό. Και άλλο πράγμα να φρόντιζαν τα κράτη, με κάποιο κοινό ταμείο και μεγαλύτερη φορολογία, να εξαλείψουν άμεσα την απόλυτη ένδοια, άλλο να θυσιάσουμε την ατομικότητά μας, με το αμφίβολο αποτέλεσμα.

Τι αξία έχει μια συλλογικότητα, όταν δεν στηρίζεται στην εθελοντική βούληση μιας αυτοδύναμης ατομικότητας; Πόσο εθελοντική θα ήταν διαφορετικά; Πόσο γρήγορα θα άρχιζε να επιβάλει εξαναγκασμούς;

Thrass, εγώ συμφωνώ μαζί σου 110% :)

 
At 10/31/2011 09:31:00 μ.μ., Blogger Χρίστος said...

Το αρθρο υπεροχο!

(αλλα , ας μου επιτρεψεις να σχολιασω απο αποσταση τα τεκταινομενα. Εχω σοκαριστει, καθως βλεπω ολα τα κομματα να ειναι εναντιον του δημοψηφισματος. Τα ιδια που μιλανε για δημοκρατια και αποσταση μεταξυ λαου και κυβερνησης, τα ιδια που δηλωνουν αναντιστοιχια αναμεσα σε προγραμματικες δηλωσεις και πρακτικη - τι λενε? Λενε οτι, δεν μας ενδιαφερει η πολιτικη, δεν μας ενδιαφερει τι θελει ο λαος να αποφασισει, δεν μας ενδιαφερει ενα δημοψηφισμα που μπορει και να μας δεσμευσει μετα. Αυτο που θελουμε ειναι λευκη καρτα, εκλογες και μετα βλεπουμε. Ποσο πιο ξεκαθαρα μπορει καποιος να αποκαλυψει οτι δεν το καιγεται καρφι για πολιτικη - ειναι η καρεκλα που τον ενδιαφερει!
Ψηφιστε μας - (αυτη ειναι η δουλεια σας) και αφηστε να κανονισουμε τις πολιτικες εμεις - αυτη ειναι η δικη μας δουλεια .)

Η απολυτη περιφρονηση, σε ενα λαο που δειχνει ξανα ποσο την αξιζει....

 
At 10/31/2011 11:00:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

@ΑΦ είμαι πρόθυμος να κάνω πολλές θυσιες για έναν δικαιοτερο κοσμο και την μειωση των ανισοτητων με τον τριτο κοσμο αλλά καμια για την αποπληρωμή δανειων σε αυτους που βρισκονται πισω απο τη λεξη ''αγορες''. Ναι, ξερω τις αποψεις σου. Ο νεοφιλελευθερισμος μειωνει τη φτωχεια εστω και αν υπαρχουν ανισοτητες, οι αγορες ειμαστε εγω κι εσυ κτλ. spare me

 
At 10/31/2011 11:26:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Αν και δεν αντέχω να μη σχολιάσω το παρακάτω, αν και είναι αρκετά τεχνικό για τη παρούσα κουβέντα.

"Όσο δεν είχε επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισμός το εργατικό δίκαιο, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι θεσμικές συλλογικότητες είχαν εξασφαλίσει ένα καλύτερο επίπεδο ζωής και μια κοινωνική ειρήνη. Η σταδιακή αποδόμησή τους δεν απελευθέρωσε την καταπιεσμένη αξιοκρατία και τις εγκλωβισμένες ατομικότητες, αφού ποτέ δεν τις είχε εμποδίσει. Ο συντεχνιασμός που καταγγέλλει το περιβόητο υπουργικό τρίο είναι ένα ιδεολόγημα που δεν στέκει: αν όλη η ελληνική κοινωνία ήταν συντεχνιακά αρθρωμένη, το όλοι μαζί τα φάγαμε μετατρέπεται σε όλοι μαζί είχαμε βρει ένα τρόπο να ζούμε"

Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, το δημόσιο έριξε εύκολο χρήμα στην αγορά (συν το γεγονός ότι υπήρχαν γενικά συνθήκες εύκολου δανεισμού). Αυτό έχει τη σημασία του όχι μόνο όσο αφορά την μειωμένη παραγωγικότητα του δημοσίου τομέα, αλλά και τη διαστρέβλωση του ιδιωτικού μέσω της αυξημένης κατανάλωσης, ήτοι αλλοπρόσαλες επενδύσεις (πχ πάρα πολλά μπαρ και εστιατόρια αντί για κανά εργοστάσιο, εύκολη εκμετάλλευση του τουρίστα αντί να ιδροκοπήσεις να τον φέρεις, επιδοτούμενες καλλιέργειες αντί ανταγωνιστικών), και μεγαλύτερους μισθούς. Πέρα από το δημόσιο-τσιμπούρι, έχουμε και μια διαστρεβλωμένη οικονομία (από όπου αναντίρητα κάποιοι που μιλούν για εξυγίανση βγάλαν πολλά λεφτά), που ψάχνει να βρει τις ισορροπίες, και τις διεξόδους της σε συνθήκες ανασφάλειας, βαρειάς φορολογίας και πιστωτικού στραγγαλισμού. Εκεί οφείλεται η πτώση του βιοτικού επιπέδου, και όχι στην αποδόμηση των θεσμικών συλλογικοτήτων. Ουσιαστικά επιτράπηκε η θεσμική μείωση του βιοτικού επιπέδου, για να μην λειτουργούν όλες οι επιχειρήσεις σε καθεστώς παρανομίας.

Και μια τελευταία κουβέντα για τον ατομικισμό. Ακόμα και ο απόλυτος παρτάκιας που κοιτάει μόνο το συμφέρον του, εφόσων είναι νόμιμος και έχει τη δυνατότητα να δουλεύει, είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Μπορεί και περισσότερο από κάποιους που ασχολούνται συστηματικά με τα κοινά.

Χρίστο, το δημοψήφισμα θα είχε νόημα αν ήταν στην αρχή της όλης φάσης και οι στόχοι πιο ξεκάθαροι. Όχι τώρα μετά από τόσες παλινωδίες και αποτυχίες, που τα πράγματα έχουν μπλέξει ασύλληπτα, η κυβέρνηση πετάει την ευθύνη στον αποσβολωμένο λαό. Εκλογές έπρεπε να γίνουν, όπου ο λαός θα ψήφιζε τα κόμματα, τα οποία μοιραία θα έλεγαν κάποια ψέμματα και αοριστίες, αλλά θα δεσμευόντουσαν σε κάποιες γενικές κατευθύνσεις.

Lex Luthor, απλά πετάς την μπάλα στην εξέδρα, γιατί λες κάτι άσχετο.
Αν μπορώ παρόλα αυτά να σε βοηθήσω σε κάτι, να έχεις υπόψη σου ότι δεν υπάρχουν αιτίες φτώχιας, υπάρχουν αιτίες πλούτου.

 
At 11/01/2011 01:38:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Xρίστο, κι εμένα ένα δημοψήφισμα που θα είχε ξεκάθαρο χαρακτήρα κι όχι κάποιο παραπειστικό ερώτημα μου φαίνεται ως ντόμπρα λύση. Και δεν καταλαβαίνω τα περί εκβιασμών. Ας αποφασίσουμε επιτέλους κι εμείς ως πολίτες τι θέλουμε. Τα προβλήματα βέβαια είναι πάρα πολλά, αφενός γιατί δεν έχει την παραμικρή πλέον αξιοπιστία στα μάτια μου ο Παπανδρέου και τα κίνητρά του κι αφετέρου γιατί βάζοντας το τρεις μήνες μετά, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης στο μεταξύ και έχοντας ένα σωρό άλλες δυσκολίες στο μεταξύ, μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να φτάσουμε ποτέ στο δημοψήφισμα. Κι ίσως ο στόχος του δεν είναι να γίνει, αλλά να μη γίνει ποτέ και να έχει να λέει ότι το πρότεινε.

 
At 11/01/2011 03:15:00 π.μ., Anonymous Michael said...

Το δημοψήφισμα τώρα είναι σαν τον τερματοφύλακα που ανατρέπει τον επιθετικό εκτός περιοχής και παίρνει κόκκινη στο ξεκίνημα του ματς. Χίλιες φορές καλύτερα να φας το γκολ και να πας για την ανατροπή, παρά να βγάλεις 80' λεπτά με παίκτη λιγότερο.

Με εκλογές οι πολίτες (και τα κόμματα, σε αυτή ή άλλη τους μορφή ή οποιοσδήποτε νέος σχηματισμός, αν προτιμάτε) θα πρέπει να επιλέξουν πολύ προσεκτικά και υπεύθυνα. Εκ των πραγμάτων αναγκαζόμαστε. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα πάρει την ψήφο του πχ, αλλά και όσοι θα πάνε να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία θα το σκεφτούν δέκα φορές παραπάνω και θα εξετάσουν δυο και τρεις φορές τα λόγο του Σαμαρά. Τα μικρότερα κόμματα θα προσέξουν πολύ περισσότερο το λόγο που θα αρθρώσουν, αφού με μια καλή πρόταση θα μπορούν να γίνουν κύριοι παίκτες στο τραπέζι τις εξουσίας.

Τώρα, όμως, τινάζεται η μπάνκα στον αέρα. Κατ' αρχάς είναι δεδομένο πως θα έχουμε διχασμό. Γιατί δεν θα πρέπει να ψηφίσουμε μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, Λάος, Φιλελεύθερη Συμμαχία και γω δεν ξέρω τι άλλο. Είναι ένα "ναι" ή ένα "όχι". Που στο μυαλό όλως μας θα κρίνει τα πάντα. Τι περιμένεις να γίνει αν εσύ πας και ψηφίσεις "ναι" και η γυναίκα σου "όχι" και τα πράγματα πάνε κατά διαόλου; Πάμε από το πουθενά, δηλαδή, να ανοίξουμε άλλη μια τεράστια πληγή στην κοινωνία μας; Εδώ πλακωνόμαστε για το κατά πόσο κακοί είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Στο ξεκάθαρο "ναι" και "όχι" θα γίνει σφαγή.

Άσε που το εκβιαστικό δίλημμα μπορεί και να πιάσει. Δεν το θεωρώ τόσο τραβηγμένο, αν βγουν όλα τα παπαγαλάκια μαζί και γκαρίζουν κάθε μέρα ότι με το "όχι" θα έρθει η αποκάλυψη, η κάθε θείτσα -που βλέπει τον Πρετεντέρη και δεν διαβάζει εσένα- και ο κάθε "οικογενειάρχης και νοικοκυραίος" να πειστούν.

Επιπλέον το "όχι" το δικό μου, δεν μπορεί να είναι ίδιο με αυτό του ψηφοφόρου του Λάος, του ΚΚΕ ή της Ντόρας. Τραβάμε όλοι σε τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις. Συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε με τον Γιωργάκη. Σε εκλογές, όμως, αν πάρει 20% το ΚΚΕ και 15% ο Σύριζα θα μιλάμε για μια ξεκάθαρη αριστερή στροφή της κοινωνίας. Κάτι δεδομένο και για την πολιτική που θα πρέπει να ακολουθηθεί μετά.

Ακόμα, αν και με τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν βλέπω πως μπορεί να γίνει αυτή η έξοδος από το ευρώ, που λένε, αν τεθεί ως μέρος του ερωτήματος, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Ο κυριότερος λόγος είναι γιατί θα δρομολογήσουμε εμείς εξελίξεις στο μόνο χρονικά σημείο που μας συμφέρει να περιμένουμε. Μέρκελ - Σαρκοζί θα πρέπει να λογοδοτήσουν του χρόνου στα εκλογικά τους σώματα και με τα μέχρι στιγμής δεδομένα κάθε άλλο παρά κερδίζουν. Αντιθέτως προηγούνται κόμματα, που ανεξαρτήτως του τι θα κάνουν (μεγάλη κουβέντα) απορρίπτουν ιδεολογικά το δρόμο της λιτότητας. Και ξέρεις, αν παλιά δεν γινόταν τίποτα, τώρα που δεν βγαίνουν τα κουκιά, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο οι νέες ηγεσίες να προχωρούν σε αλλαγή 180 μοιρών στη ρότα τους.

 
At 11/01/2011 12:24:00 μ.μ., Blogger Χρίστος said...

Γιατι κανεις δεν θελει δημοψηφισμα?

Απαντηση - δεν είναι σχιζοφρένεια, παλιμπαιδισμός ειναι...
Φαίνεται οτι ο κυρίαρχος ελληνικός λαός θέλει έναν πατερούλη να παίρνει τις αναγκαίες αποφάσεις όσο αυτός κάθεται και ξύνεται.
Πόσο πιθανή είναι αραγε μια δικτατορία στη χώρα. Κανονική δικτατορία -έτσι;

 
At 11/01/2011 03:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Michael, ενδιαφέροντα τα θέματα που βάζεις, αλλά μάλλον δεν θα φτάσουμε ποτέ στο δημοψήφισμα.
Χρίστο, δεν νομίζω ότι είναι πιθανή.

 
At 11/01/2011 04:11:00 μ.μ., Anonymous Michael said...

Συμφωνώ Old Boy, ότι δεν θα πάμε στο δημοψήφισμα. Και σωστά το έθεσες από χθες πως πιθανότατα είναι μπλόφα ΓΑΠ για να λέει πως το πρότεινε. Με πρόλαβε σε αυτό.

Στη θεωρητική περίπτωση όμως που θα γινόταν, δεν μπορούμε να λέμε, όπως ισχυρίζεται ο Χρίστος, ότι φοβάται ο λαός. Υπάρχουν πολύ ξεκάθαρα επιχειρήματα στο γιατί δεν πρέπει να γίνει έτσι δημοψήφισμα.

Γενικώς το κλίμα που εισπράττω (και το ίδιο αισθάνομαι και εγώ) δεν είναι πως δεν θέλει ο κόσμος το δημοψήφισμα. Δεν θέλει αυτό το δημοψήφισμα με αυτούς τους όρους. Γιατί φαίνεται ξεκάθαρα πως όχι «φωνή λαού» δεν θα είναι, αλλά άλλο ένα βέλος στα φαρέτρα της συστημικής εξουσίας.

Να κάνουμε να δημοψηφίσματα, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο που θα εκφράζουν τη λαϊκή άποψη. Σταθερά κάθε ένα χρόνο, αφού έχουν τεθεί συγκεκριμένα ζητήματα με τη συγκέντρωση υπογραφών (όπως θεωρητικά γίνεται στη Βρετανία) ή έστω υπό κάποιες άλλες προϋποθέσεις.

Τώρα όμως μόνο νομιμοποιούμε τις μαλακίες της κυβέρνησης και τον τρόπο καταστροφής της χώρας. Γιατί σκέτα «ναι» και «όχι» μόνο αυτό μπορούν να κάνουν. Εκτός και αν το κάνουμε δημοψήφισμα multiple choice. «Ναι» και κάνουμε το Α, «Ναι» και κάνουμε το Β, «Ναι» και κάνουμε το Γ, «Όχι» και κάνουμε το Α ή ακόμα και «Όχι» και κάνουμε το Β ειδάλλως Γ.

Να νομιμοποιήσω όμως ξαφνικά με ένα «Όχι» στη συμφωνία την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ δεν το κάνω. Θέλω «Όχι» με τις δικές μου προϋποθέσεις. Όχι για ένα «Όχι» που θα χρησιμοποιήσει στα πλαίσια των ίδιων πολιτικών ο Σαμαράς ή οποιοσδήποτε άλλος για να τα κάνει πουτάνα αργότερα. Ούτε εκβιαζόμενος από αυτή την επιλογή θα πήγαινα να ψηφίσω ένα καταστροφικό «Ναι».

 
At 11/01/2011 05:38:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Σχεδόν με σοκάρει που ακόμα και μια ήπια αναφορά σε κοινό συμφέρον ή αλληλεγγύη ή αδελφοσύνη ξεσηκώνει φοβίες για ορδές κομμουνιστών, απώλεια ατομικότητας και δια νόμου επιβολή της συλλογικότητας. Τόσο φοβικές αντιδράσεις αγγίζουν τα όρια της νεύρωσης.

Χαλαρώστε (αδέλφια!): δεν θα χάσουμε τίποτε αν αποδεχτούμε πως δεν είναι εφικτή η ατομική επιβίωση σε μια χώρα που βυθίζεται και πως είναι καλό να φροντίσουμε το κοινό καλό, συναποφασίζοντας για τους στόχους μας ως κοινωνία. Αντίθετα, η όλο και πιο έντονη ατομικότητα μας φέρνει στον μοναχικό τρόμο και τις επικλήσεις για κάποιον κραταιό Πατερούλη -που θα μπιπ τη μάνα στις προσωπικές μας, ελεύθερες επιλογές.

Τριάντα χρόνια με συνεχείς επαίνους της προσωπικής απομόνωσης μας έκαναν να θεωρούμε πως πίσω από κάθε ελπίδα συνεννόησης βρίσκεται ο Στάλιν με κονσερβοκούτια; Οι στολές του Μάο;

Πω, πω, και νόμιζα πως ήμουν απαισιόδοξος και κυνικός...

 
At 11/01/2011 07:20:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Aerosol, εσύ χαλάρωσε από το σχεδόν σοκ, και δες πιο προσεκτικά, το τι εννοεί ο καθένας, τι ακριβώς φοβάται ο καθένας, και τι εξηγήσεις γενικώς δοθήκαν κατά την εξέλιξη της ενδιαφέρουσας κουβέντας. Πιθανώς και κάτι να μάθεις παραπάνω, από τους νευρωτικούς και τους φόβους τους, ακόμα και με αφορμή μιας παρερμηνείας. Έχω το δικαίωμα και τη γνώση να φοβάμαι ότι θέλω, όπως εσύ έχεις το δικαίωμα να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου σχετικά με τα αίτια των δικτατοριών, και το μέγεθος της αξίας που μπορεί να φέρει η κλισεδούρα περί "συναπόφασης για τους στόχους μας ως κοινωνία".

 
At 11/01/2011 09:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Από τα καλύτερα κείμενά σου που έχω διαβάσει. Μεστό και ουσιώδες, επικεντρώνεται σε όλα εκείνα τα ζητήματα που κι εγώ πιστεύω πως αποτελούν τη ρίζα του όλου κακού, πού πάσχουμε στο big picture. Πραγματικά, αν αυτό μπορεί να προσφέρει κάτι, ένα μεγάλο μπράβο από εμένα.

 
At 11/01/2011 10:26:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

ΟΚ ΑΦ, ας χαλαρώσω και ας δω μερικά λόγια, έχοντας πάντα υπόψη ποιό είναι το κείμενο του οικοδεσπότη που σχολιάζουμε:

"Φαντάζεστε ας πούμε τις συνέπειες ενός Συντάγματος, όπου η αδελφοσύνη θα ήταν η βασικότερη αξία, όπου τα πάντα και με αυστηρό τρόπο, θα εκπορεύονται από αυτή;"

"Τα πάντα"...
"Με αυστηρό τρόπο"...
Σύνταγμα που θα επιβάλει την αδελφοσύνη...
Ανησυχία πως δεν μιλάμε "για οικειοθελή συλλογικότητα κυρίαρχων και αυτόνομων ατόμων" αλλά κάτι άλλο...
Νύξη πως μιλάμε για συλλογικότητα που "δεν στηρίζεται στην εθελοντική βούληση μιας αυτοδύναμης ατομικότητας"...

Να ρωτήσω τι από αυτά υπάρχουν στο ποστ και από πού τα συνάγεις;
Αν υπάρχουν και δεν τα είδα, έχεις ολοκληρωτικά δίκιο. Αν δεν υπάρχουν, πολεμάς κάποιο άλλο, φανταστικό κείμενο που υπάρχει στο μυαλό σου και το οποίο σε κάνει να πιστεύεις πως απειλούνται ζωτικά σου δικαιώματα. Οπότε έχω δίκιο εγώ και η αντίδρασή σου είναι παντελώς φοβική στο άκουσμα και μόνο κάποιων λέξεων.

Συγνώμη για τις κλισεδούρες που χρησιμοποιώ και σου υποσχομαι πως δεν έχω σκοπό να υπονομεύσω την κυρίαρχη ατομικότητά σου ούτε την μεταμοντέρνα αισθητική σου με την προ-νεωτερική ορολογία μου. Αλλά, στην παραγματικότητα, νομίζω πως απλώς έχασες την ψυχραιμία σου.

 
At 11/01/2011 11:21:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Aerosol, η αλήθεια μπορεί να είναι κάπου στη μέση. Πουθενά η ανάρτηση δεν υπονοεί αυτά που γράφω για το Σύνταγμα και οπωσδήποτε δεν νοιώθω να απειλούμαι από ότι γράφει ο Oldboy. Όμως έκρινα ότι το μήνυμά της ήταν κάτι περισσότερο από ένα κάλεσμα για περισσότερη συλλογικότητα, εθελοντισμό και αλληλεγγύη, ότι αποτελούσε μια επανερμηνεία της κοινωνίας με πρώτη θεμελιώδη αρχή την αδελφοσύνη - κάτι που θεωρώ και λάθος και μη πρακτικό και πιθανώς για κάποιους μη εθελοντικό. Οπότε εξωθόντας στα άκρα την επιθυμία για συλλογικότητα, όπως η ανάρτηση εξωθεί στα άκρα τις συνέπειες του ατομικισμού έγραψα ότι έγραψα (συν το ότι το Λεξικό μου φάνηκε ότι συμβολίζει μια πιο ευρεία έννοια Συντάγματος).

Το δικό σου unfair είναι ότι παραβλέπεις τα υπόλοιπα που έχω γράψει, ότι τα περί κομμουνιστών δεν τα άρχισα εγώ, και (εντελώς επιδεικτικά εδώ) ότι απατώντας σε αυτό έβαλα μέσα στους φόβους μου τα φασιστικά καθεστώτα και τις δημοκρατίες της εξίσωσης· κράτησες μόνο τον αντικομμουνισμό, έτσι για το εφέ.

Τον λίβελο για μεταμοντέρνα αισθητική και ότι άλλο μεταμοντέρνο, κράτα τον για κανένα άλλο.

 
At 11/01/2011 11:49:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Και για να το αποσαφηνίσω περαιτέρω, και κακώς που το κάνω, άλλη είναι η κουβέντα που έκανα με τον Oldboy, άλλη με τον Lex Luthor που μιλάει σαφώς για μια κοινωνία όπου η ατομικότητα δεν θα είναι πρώτη προτεραιότητα. Εσύ τα έβαλες, αδίκως πιστεύω, όλα στο μίξερ.

 
At 11/02/2011 01:44:00 π.μ., OpenID aerosol said...

"Τον λίβελο για μεταμοντέρνα αισθητική και ότι άλλο μεταμοντέρνο, κράτα τον για κανένα άλλο."

Δεν είναι λίβελος, δεν θα τον κρατήσω για κανέναν άλλο και άδικα θίγεσαι. Εξηγούμαι:

Βασική απόρροια του μεταμοντερνισμού είναι η αμφισβήτηση της μαζικής, συνολικής "αλήθειας" που πρέσβευαν οι μεγάλες ιδεολογίες. Όλα άρχισαν να εξηγούνται ως σχετικά, εξατομικευμένα, σαν αποτέλεσμα προσωπικών πιστεύω και αφηγήσεων. "Το τέλος της Ιστορίας", "το τέλος της πολιτικής", "δεν υπάρχει Δεξιά-Αριστερά", "χρειαζόμαστε διαχειριστές και όχι πολιτικούς" είναι φράσεις που σημάδεψαν και τα ελληνικά δρώμενα τα τελευταία 20 χρόνια. Το πνεύμα της εποχής ήταν η επιστροφή στο άτομο, η μοναχική δράση και ευθύνη, η απαξίωση ιδεολογιών (ως κλισεδούρες, θα έλεγα!).

Η επίκληση συλλογικότητας, ιδεολογίας ή απλά και μόνο η αναφορά στα κοινά προκαλούσε αναθέματα από ανθρώπους που βίωναν τη χαρά της αυτονομίας. Δεν είναι αστείο πως η μόνη συλλογικότητα που ήταν τις μόδας στην Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι η οπαδική ποδοσφαιρική ταυτότητα. Αν είχα ένα ευρώ για όποιον δήλωνε περήφανα πως δεν ασχολείται με την πολιτική, δεν θα φοβόμουν την κρίση.

Το πρόβλημά μας δεν ήταν και δεν είναι η περίσσεια συλλογικότητας. Το αντίθετο. Ο εκφυλισμένος στα όρια μαλακίας συνδικαλισμός, η απολιτική σούπα των κυρίαρχων κομμάτων, η αμήχανος ξεπερασμένος ρομαντισμός των μικρότερων, δεν είναι δείγματα συλλογικότητας. Είναι το αποτέλεσμα του τεμαχισμού κάθε έννοιας κοινού σε μικρά, ξεφτιλισμένα τρίμματα που κοιτάνε την πάρτη τους.

Μεγάλωσε μια γενιά πιστεύοντας πως τα κοινά είναι αυτή η σούπα, και τα περιφρόνησε. Η ελάχιστη δημοκρατική ευαισθησία έκανε τον κόσμο να σε αντιμετωπίζει σαν ταγάρι, ξεκομμένο από το τώρα, πιθανότατα οπαδό της Αλέκας. Οι δεξιόστροφες παρεκκλίσεις θεωρήθηκαν οριστικά μακριά από εμάς και οι αριστερόστροφες ήταν αντικείμενο γέλιου ή φολκλόρ (εξ ου και εστίασα στον αντικομμουνισμό, όχι για κούφιο εφέ: αυτός ήταν το ανέκδοτο, κανείς δεν ασχολούνταν με χούντες, ας πούμε).

[Θυμάται κανείς τη φάση που κάποιοι προάλειφαν τον... Βγενόπουλο ως αντίβαρο στους πολιτικούς;]

Οπότε μείναμε με μπλουζάκια McLenin's, νεοφιλελεύθερες οικονομίες, κάθε άνθρωπος και νησί και την ψευδαίσθηση πως όλα αυτά είναι ρεαλιστικά και πρακτικά. Δεν είναι. Ούτε οι αγορές ελεύθερες ισορροπούν, ούτε βρήκαμε τη χαρά στα σκέλια μας που γίναμε executives, ούτε η υγεία, παιδεία, δικαιοσύνη ή το Κράτος Πρόνοιας διασώθηκαν, ούτε η φυλή του iPhone σώζει τον κόσμο στήνοντας TED.

Δεν τα σνομπάρω όλα αυτά. Έχουν προσφέρει πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Αλλά δε μας έχουν προστατέψει από τα μεγαλύτερα αγγούρια των τελευταίων 50 χρόνων. Και μας έχουν κάνει και αρκετά μυγιάγγιχτους: ο δίπλα μυρίζει ανθρωπίλα. Μια εντονότερη αίσθηση του πώς δρούμε όλοι μαζί, σαν κοινωνία, φαίνεται να απουσιάζει ενώ είναι απαραίτητη. Κι όμως, όταν ακούγεται κάτι τέτοιο, σε dt ξεπετάγονται οργισμένα, ανήσυχα βλέμματα μη τυχόν και καπελωθεί η πολύτιμη ατομικότητά μας. Συμφωνώ, να μην καπελωθεί. Είναι όντως πολύτιμη. Αλλά δεν είναι αυτή που συρρικνώνεται μέχρι εξαφάνισης τόσα χρόνια. Δεν είναι αυτή το εργαλείο που ξεχάσαμε πώς χρησιμοποιείται. Κοροϊδεύω τον εαυτό μου όταν ακούω καθημερινά απομονωμένους, φοβισμένους ανθρώπους να επικαλούνται στρατιωτικό κίνημα; Όταν ωριμάζει η ιδέα πως δεν θα είναι και τόσο άσχημο;

 
At 11/02/2011 09:03:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Aerosol, δεν μου απαντάς, μου λες τα στραβά όλου του κόσμου και της Ελλάδας ανακατεμένα και όπως τα αντιλαμβάνεσαι και μου χρεώνεις βιώματα άσχετα με ότι γραφώ. Σύντομα από όσο ξέρω, ο μεταμοντερνισμός είναι η αμφισβήτηση της ορθολογικής επιστήμης, και η υποκειμενικοποίηση της αλήθειας, κυρίως αν αφορά παραδοσιακές κοινωνικές οπτικές και σχέσεις. Από όσο ξέρω αυτό ταιριάζει περισσότερο σε μια αριστερίστικη αντίληψη παρά φιλελεύθερη, κάτι που φαίνεται και από τις πολιτικές πεποιθήσεις των ταγών του κινήματος. Το να μου αποδίδεις έλλειψη ιδεολογίας και πολιτικής διάστασης σε αυτά που πρεσβεύω είναι τουλάχιστον άδικο· συγχέεις απόλυτα την απολιτίκ σούπα με τον φιλελευθερισμό. Η ηθική, δήθεν ατομικιστική, κατάπτωση στην Ελλάδα, (που συγχέεις με του κόσμου όλου), οφείλεται στην κρατικοποίηση της συλλογικότητας, και στην διάχυση της αναξιοκρατίας, του εύκολου χρήματος, της ανευθυνότητας, της προνομιακής συναλλαγής, της οικονομίας κεκτημένων και παρεών. Δεν είναι τυχαίο που οι "ατομικιστικές συλλογικότητες" των συντεχνιών, μόνο ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΦΑΤΑ και πολύ απαλά άρχισαν να καταδικάζονται από αριστερούς· ως τώρα τις θεωρούσαμε αντίβαρο στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Όσοι δε αντιδρούσαν στον παράδεισο του σοσιαλδημοκρατικού consensus, του έλα μωρέ, όλοι οι καλοί χωράμε, κάτι θα γίνει, θα τη βρούμε την άκρη μια παρέα είμαστε, ήταν αντικείμενο γέλιου και περιθωριοποίησης στη νεοφιλελεύθερη ακρούλα.

Απόσο ξέρω το μπλουζάκι με την μεγαλύτερη απήχηση είναι αυτό με τη στάμπα του Γκεβάρα. Επίσης οι τεχνολογίες που γνώρισαν τη μεγαλύτερη έκρηξη ήταν αυτές που είχαν σχέση με την επικοινωνία και τη ταχύτατη μεταφορά και επεξεργασία ιδεών και ελεύθερων αδέσμευτων πληροφοριών. Εκρηκτική ήταν η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου και της δημοκρατίας παγκοσμίως. Το κράτος Πρόνοιας απέτυχε, όχι γιατί όλοι γίναμε νησίδες, αλλά επειδή οι σχεδιαστές του έκαναν το ίδιο λάθος που κάνεις και εσύ· θεώρησαν ότι εντός της συλλογικής πράξης και αλληλοβοήθειας σταματά να υπάρχει το προσωπικό συμφέρον. Όχι, είναι πάντα εκεί, και όταν κατά την προσπάθεια της επιδίωξης του αφαιρείς τους σκληρούς νόμους της αγοράς, εισάγεις τους ανθρώπινους νόμους της εξαγοράς.

 
At 11/02/2011 02:02:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Δεν υπήρχε σοσιαλδημοκρατικό consensus, καθότι στην Ελλάδα σοσιαλδημοκρατία υπήρξε (καλή ή κακή) μόνο μεταξύ 1981-1985 το πολύ. Τα άλλα ήταν καθρεφτάκια για ιθαγενείς -εκτός αν θεωρείς πραγματικά πως το ΠΑΣΟΚ ασκούσε σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Οι αριστερές τάσεις, εξάλλου, δεν είχαν αντίκρυσμα ούτε σε εκλογές. Όλα τα αμήχανα αριστερά κόμματα μαζί ήταν κάτω από 20%. Η κρατικοποίηση λειτούργησε με το να τεμαχίζει την κοινωνία και να στήνει μικρο-συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με κάθε μικρό κομμάτι ξεχωριστά, με ηγετίσκους που αργότερα γίνονταν ευρωβουλευτές μεγάλων κομμάτων. Λέμε κάτι τόσο διαφορετικό; αναξιοκρατία, εύκολο χρήμα, ανευθυνότητα, προνομιακή συναλλαγή, οικονομία παρεών... Ταυτίζεται κάτι από αυτά με αίσθηση κοινού καλού; Νομίζω πως περιγράφουν ακριβώς την απόσχιση από κάθε είδος συνολικού κοινωνικού συμφέροντος.

Άλλο οι ταμπέλες κι άλλο τι όντως συνέβαινε. Η απολιτίκ σούπα συγχέεται με τον νεοφιλελευθερισμό με απόλυτη χρονική σύμπτωση. Το κράτος Πρόνοιας απέτυχε γιατί το απέτυχαν, σε απόλυτη συμφωνία με τους (στημένους) όρους της αγοράς. Συνέβει σε όλη την Δύση οργανωμένα και συντεταγμένα και σίγουρα δεν έχει να κάνει με τάσεις συλλογικότητας.

ΥΓ: ΑΦ, δεν σου τα χρεώνω όλα αυτά και δεν σου τα αποδίδω. Όμως νομίζω πως από τέτοιο κλίμα έχει επηρεαστεί κι ο λόγος σου. Κι εσύ μου αποδίδεις ό,τι αριστερή μπούρδα έχεις ακούσει τα τελευταία χρόνια, τι να κάνουμε! Λέω τα πράγματα όπως τα αντιλαμβάνομαι -αν θες τα λέω όπως τα αντιλαμβάνεσαι εσύ, αλλά με το αζημίωτο!

 
At 11/02/2011 03:15:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Aerosol, λέγοντας σοσιαλδημοκρατία εννοώ τον κρατισμό, υπο αυτή την έννοια και η πεφωτισμένη περίοδος Σημίτη ήταν μια πιο ορθολογική έκφανση της παρδαλής περιόδου Παπανδρέου, η περίοδος Καραμανή μια λιγότερη ικανή έκφανση της περιόδου Σημίτη, εκτός αν θεωρείς τον χοντρό και τη ΝΔ νεοφιλελεύθερους. Το κράτος έδινε τον τόνο σε όλα, αυτό ήλεγχε την οικονομία, αυτό μοίραζε περιορισμούς και προνόμια, αυτοί που κάνανε μπίζνες μαζί του έγιναν η νέα ελίτ. Πίσω από αυτά τα φαινόμενα εσύ βλέπεις ατομικισμό. Εγώ βλέπω έλλειψη ατομικής ευθύνης, για το λόγο ότι οι συνέπειες της ανευθυνότητας είχε "συμφωνηθεί" να αποσβένονται συλλογικά. Μου λες για μικρές προνομιακές ομάδες, για εσένα από πόσες χιλιάδες άτομα και πάνω έχουμε συλλογικότητα; Τι πιο επικίνδυνο, από μια ενιαία συλλογικότητα; Η άποψή μου είναι ότι το κοινό καλό είναι να δεχθούμε ότι δεν υπάρχει ένα κοινό καλό (εκτός λίγων συγκεκριμένων επιδιώξεων και προαπαιτουμένων) αλλά πολλά ατομικά καλά που ο καθένας το καθορίζει όπως το καταλαβαίνει. Αυτές οι επιθυμίες μας και η μεταξύ μας συνεργασία υπό το περιβάλλον του ουδέτερου νόμου και της αξιοκρατίας μας οδηγεί (συνήθως) σε μια καλύτερη κοινωνία, η οποία έχει μορφή και χαρακτηριστικα που ούτε καν γνωρίζουμε εκ των προτέρων.

Πρόσεξε γιατί το τελευταίο διάστημα μου συμβαίνει κάτι εντελώς παλαβό. Μιλάω με ανθρώπους που συνειδητοποιούν ότι είναι φιλελεύθεροι και δεν το ήξεραν. Αυτά είναι τα καλά της επιστροφής της ιδεολογίας ;)

 
At 11/02/2011 04:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλογραμμένο Ποστ και παράλληλα πολύ καλή έναρξη για τροφή και συζήτηση...
Θα έβαζα και κάποιες άλλες παραμέτρους όπως για παράδειγμα το γεγονός το παλιό χάρτινο λεξικό να το αντικατέστησε κάποιος με ένα ηλεκτρονικό λεξικό που έχει ακριβώς τα ίδια λήμματα αλλά η πλειοψηφία των παρευρισκόμμενων αγνοεί τον τρόπο λειτουργίας του έτσι θεωρεί ότι δεν υπάρχει, δεν την ενδιαφέρει να δει την πραγματικότητα και συνεχίζει να μιλάει με όρους παρελθόντος και στοιχεία παλαιοτέρων συζητήσεων.
Κάπως έτσι δείχνει πολλές φορές να κυλάει η συζήτηση και να μην μπορούμε να καταλίξουμε σε θέματα ατομικότητας ή συλλογικότητας, υπακοής στους κανόνες ή ελεύθερης βούλησης και μόνο σε ηθικές αξίες.

Η συλλογικότητα είναι απαραίτητο συστατικό για την ύπαρξη της κοινωνίας, και η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την δεδηλομένη εθελοντική και θεσμοθετημένη υποστήριξη των μελών σε στενή συλλογικότητα!
Όμως η κοινωνία εκ τη γενέση της είναι συλλογή ατομικοτήτων και ως δογματική αρχή θα πρέπει να υπάρχει η ελευθερία τους σε όλες τις εκφάνσεις, είναι ο σκοπός που πρέπει να εξυπηρετεί και που δημιουργήθηκε...

 
At 11/02/2011 06:17:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Δεν είμαι φιλελεύθερος. Πιστεύω πως μπάζει στη θεωρία και ζέχνει στην πράξη. Αλλά δεν είμαι και κρατιστής -περίπου για τους ίδιους λόγους! Τίποτα πιο επικίνδυνο από μια ατόφια, ενιαία συλλογικότητα. Συμφωνώ απόλυτα. Συμφωνώ και για την έλλειψη ατομικής ευθύνης.

Εκεί που διαφωνώ είναι στο εξής: δεν βλέπω συλλογικότητες στις χαλαρές συμμαχίες μικρο-ομάδων των τελευταίων δεκαετιών. Το συνολικό κλίμα ήταν ο καθένας για την πάρτη του, στο σπιτάκι του να φυλάει τον κώλο του. Είχαμε κουραστεί με τα πολιτικά δίπολα του παρελθόντος (και δίκαια...) και από τη μιζέρια. Και φτάσαμε στο άλλο άκρο. Ακόμα και ο κρατισμός και ο φιλελευθερισμός συνέβησαν the greek way. Προσαρμοσμένα και τα δυο σε ύποπτες συμφωνίες ατομικών συμφερόντων. Η κρίση, όμως, δεν είναι μόνο ελληνική και τέτοιους δρόμους πήρε όλη η Δύση, αν και όχι τόσο άτσαλα.

Βρίσκω πως υπάρχει κοινό καλό και μάλλον είναι τα προαπαιτούμενα που λες -αλλά δεν είναι λίγα ούτε εύκολα. Όχι κοινή ιδεολογία, αλλά κοινή ευθύνη για να τα επιτύχουμε. Η αίσθηση κοινού μέλλοντος, όχι γιατί είμαστε ίδιοι αλλά γιατί αν η χώρα καταρρεύσει θα το φάμε το αγγούρι -σχεδόν- όλοι. Η ατομικότητα προστατεύεται καλύτερα μέσω κάποιας στοιχειώδους συνειδητής συμμετοχής. Γι αυτό δημιουργήθηκαν και οι κοινωνίες τελικά.

 
At 11/02/2011 06:43:00 μ.μ., Anonymous Michael said...

Ώπα, ώπα. ΑΦ, διαβάζω καλά; Πεφωτισμένη η περίοδος Σημίτη;

 
At 11/02/2011 09:53:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Aerosol, τι είσαι αν επιτρέπεται;

Michael, δεν χρησιμοποιώ τον όρο πεφωτισμένη με θετικό πρόσημο. Συνήθως η πεφωτισμένη ηγεσία, μέσα στην ορθολογικότητά της και την τεχνική αρτιότητά της, έχει υπερ του δέοντος αυτοπεποίθηση και αίσθηση αλάθητου και κατοχής της άριστης άποψης και ήθους, και ως εκ τούτου διάθεση για εκτενέστερο έλεγχο και παρέμβαση στην κοινωνία.

 
At 11/02/2011 10:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Aerosol, στην τελευταία σου παράγραφο στις 06:17 φαίνεσαι να εξισώνεις την συλλογικότητα που επιθυμεις με την ύπαρξη κοινονιών.

Αφού λοιπόν ήδη υπάρχουν "κοινωνίες" και άλα οργανωμένα σύνολα που λειτουργούν για το "κοινό καλό", τί λείπει; Ποιά συλλογικότητα αναζητείς που δεν υπάρχει σήμερα; Και, άν δεν υπάρχει αυτό που θέλεις, έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία (σαν σταθερή κατάσταση -- όχι κατά την διάρκεια μιας επανάστασης ή ενός κινήματος);

 
At 11/03/2011 01:15:00 π.μ., OpenID aerosol said...

@ Ανώνυμος (10:28):
Οι κοινωνίες μπορεί να δημιουργήθηκαν για το κοινό καλό (όχι ιδεολογικά, αλλά από ανάγκη επιβίωσης) μα λειτουργούν με πολύ διαφορετικούς τρόπους και βαθμούς αποτελεσματικότητας μέσα στους αιώνες. Αν τα ταύτιζα, τότε θα θεωρούσα πως δεν είχαμε πρόβλημα: αφού υπάρχει κάποιου είδους κοινωνία, όλα καλά. Αλλά ξέρουμε πως δεν ισχύει αυτό.

Τι αναζητώ; Μια κοινωνία με ενεργά μέλη, που ενημερώνονται, συναποφασίζουν, προστατεύουν δικαιώματα, αναλαμβάνουν ευθύνες και δημιουργούν τις συνθήκες για άνθιση όλων των δημιουργικών δυνατοτήτων τους. Τη συλλογικότητα του πολίτη που δεν κοιτάει μόνο την πάρτη του, αναγνωρίζει τον ρόλο των άλλων στη ζωή του και το μέλλον του, και δεν βαριέται να ελέγχει τις εξουσίες και να εξαπλώνει πληροφορία.

[Και επί γης ειρήνη και μια καριέρα στο μόντελινγκ!]

Δεν γνωρίζω αν κάτι τέτοιο έχει υπάρξει ή είναι ένα ιδεατό όριο στο οποίο θα ήθελα να τείνουμε, αλλά λόγω ανθρώπινης φύσης δε μας βγαίνει.


@ ΑΦ:
Δεν ξέρω τη σωστή ταμπέλα, ΑΦ. Είμαι λίγο πολυσυλλεκτικός. Αν ζοριστώ θα έλεγα πως ένας ήπιος σοσιαλισμός, με αυξημένη συμμετοχή πολιτών και κράτος που θέτει προστατευτικές παραμέτρους αλλά αφήνει τον καθένα να κινηθεί σχετικά ανεξάρτητα είναι ΟΚ -για αρχή! Πιο αποκεντρωμένες/αυτο-οργανωτικές λύσεις θα με ενδιέφεραν αλλά φοβάμαι πως σκοντάφτουν ακόμα περισσότερο στο στραβό ανθρώπινο κεφάλι και αγγίζουν τη θεολογία. Μια ιδανική (και ως τώρα ανύπαρκτη) σοσιαλδημοκρατία δεν θα με χάλαγε, λοιπόν, και βλέπουμε.

Πιθανότατα να είναι ανεπαρκές κάτι τέτοιο σε τοπικό επίπεδο. Η ροές δύναμης δεν περιορίζονται από σύνορα και οι οικονομικές δομές είναι διεθνείς και αλληλοεξαρτώμενες. Παρολαυτά, θα το έβρισκα θετικό σενάριο. Έως τότε (εδώ γελάνε...) βρίσκω μεγάλη πολιτική χρησιμότητα στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και τον αποδογματισμό. Δεν το παίζω κάτι, δεν υπονοώ πως τα ασκώ επιτυχημένα, αλλά προς τα εκεί παλεύω.

 
At 11/03/2011 04:34:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Aerosol: "λόγω ανθρώπινης φύσης δε μας βγαίνει".

Ακριβώς. Εκεί κολλάει το πράγμα. Από τη στιγμή που αναγνωρίσουμε αυτή την απλή αλήθεια, όμως, τι κάνουμε; Εξακολουθούμε την επίθεση στους ανεμόμυλους;

 
At 11/03/2011 03:31:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Δεν ξέρω, Ανώνυμε. Στην ανθρώπινη φύση είναι και το να επιμένει και να παλεύει για ένα παραπάνω ψίχουλο ευτυχίας. Πού και πού το πετυχαίνει, δεν ήταν κάθε εποχή εξίσου μαύρη. Εσύ πώς το σκέφτεσαι;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home