Παρασκευή, Αυγούστου 19, 2011

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που φαινόταν μόνο μέσα από φύλλα. Άλλοι το απέδιδαν σε ιδιοτροπία της φύσης, άλλοι σε ιδιοτροπία του ίδιου του παιδιού κι εκείνοι που συνήθως είχαν δίκιο σε ιδιοτροπία του μύθου. Από κάπου άλλωστε έπρεπε να πιαστεί κι αυτός για να ξεκινήσει. Οι γονείς του παιδιού υποψιάζονταν ότι είχε ήδη ξεκινήσει κι ότι εντός του βρίσκονταν, αλλά μην μπορώντας να ρισκάρουν με αυτά τα πράγματα, φρόντιζαν να μην χάσουν στιγμή το βλαστό τους από τα μάτια τους. Κρατούσαν έτσι -είτε εναλλάξ είτε ταυτόχρονα- ένα φύλλο στα χέρια τους και μέσα από την τρύπα που του άνοιγαν είχαν διαρκώς τον έλεγχο της κατάστασης. Τα βράδια κοιτούσαν το παιδί με βάρδιες. Μέχρι που ο πατέρας αποκοιμήθηκε στη δική του. Είδε στον ύπνο του ότι ξύπνησε απότομα. Ότι διαπίστωσε πως το φύλλο του είχε πέσει στο πάτωμα. Ότι κοίταξε στο κρεβάτι του παιδιού και το βρήκε άδειο. Ότι σήκωσε το φύλλο και κοίταξε μέσα του, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Ότι άρχισε να γυρνά τα δωμάτια του σπιτιού με το φύλλο σε ρόλο φακού, αλλά το παιδί δεν φαινόταν πουθενά. Ξύπνησε απότομα. Διαπίστωσε πως το φύλλο του είχε πέσει στο πάτωμα. Φοβήθηκε να κοιτάξει στο κρεβάτι. Υποψιαζόταν ότι δεν μπορούσε να ρισκάρει με αυτά τα πράγματα και ότι έπρεπε να επέμβει άμεσα στον μύθο. Επενέβη. Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που φαινόταν μέσα και έξω από φύλλα. Ο μύθος τσίνισε. «Τότε τι το διαφορετικό έχει το παιδί, ώστε να αξίζει να το διηγηθώ;», ρώτησε. «Τίποτα», απάντησε ο πατέρας. «Τίποτα απολύτως. Είναι ένα παιδί σαν όλα τ' άλλα». Ο μύθος μόρφασε δυσαρεστημένα και σηκώθηκε κι έφυγε. Ο πατέρας έμεινε. Και κοιτούσε, μέσα και έξω από φύλλα, το παιδί του που ήταν σαν όλα τ' άλλα, με ένα βλέμμα που δεν έμοιαζε σε τίποτα με όλα τ΄άλλα.

5 Comments:

At 8/20/2011 12:49:00 π.μ., Blogger xtina said...

κουκλί (για υιοθεσία)
:)

 
At 8/20/2011 12:53:00 π.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Αααααααα!
(επιφώνημα θαυμασμού δηλωτικόν)

 
At 8/20/2011 03:07:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Μμμ...
(μούγκρισμα καχυποψίας σημαντικόν)

Άτιμο πράγμα η ασυνείδητη δεισιδαιμονία. (Εγώ ούτε μέχρι εκεί δεν θα μπορούσα να το πάω. Μπράβο στο κουράγιο σου.)

 
At 8/20/2011 06:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μ ο ν α δ ι κ ό...!

 
At 8/22/2011 09:01:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Ανώνυμε μάλλον βιάστηκες
Όχι γιατί κάθε κείμενο είναι μοναδικό, αλλά γιατί μάλλον δεν έχεις διαβάσει τη ναυαρχίδα του θέματος Παιδί,
που δημοσιεύτηκε το δυο χιλιάδες εννιά , τον Ιούνιο, στις είκοσι έξι, ημέρα Παρασκευή.
Του ίδιου δημιουργού βέβαια.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home