Τρίτη, Ιουλίου 19, 2011

Νε με κίτε πα


Εκείνο που δυσκολεύομαι να χωνέψω είναι η έκφραση του προσώπου του. Φαίνεται να εννοεί κάθε λέξη. Να εννοεί το τραγούδι και να μην το ερμηνεύει. Ερμηνεύοντας το, να το εννοεί. Και γιατί να μην το εννοεί; Δικό του δεν είναι; Ναι, αλλά τότε με ποιόν τρόπο το εννοεί; Απευθύνεται σε εκείνη για την οποία το έγραψε; Ή όχι πια; Κι αν όχι πια, τότε πώς μοιάζει αληθινό; Επειδή είναι ικανός ερμηνευτής; Σαν ηθοποιός που έχει μπει στο πετσί ενός ρόλου; Ναι, αλλά οι ηθοποιοί υποδύονται άλλους. Εδώ, αν ο Μπρελ υποδύεται, υποδύεται έναν παρελθόντα εαυτό του. Ένα συναίσθημα που του πέρασε. Μην με εγκαταλείπεις. Θα σου φτιάξω λέξεις χωρίς νόημα, που εσύ θα καταλάβεις. Θα σου δώσω πέρλες βροχής από χώρες που δεν βρέχει ποτέ. Μην με εγκαταλείπεις. Δεν θα κλάψω ξανά, δεν θα μιλήσω ξανά, θα κρυφτώ εκεί να σε βλέπω, να σε ακούω, άσε με να γίνω η σκιά της σκιάς σου, η σκιά του χεριού σου, η σκιά του σκυλιού σου. Μην με εγκαταλείπεις. Μα αν του έχει περάσει πού την βρίσκει τόση αλήθεια στο βλέμμα του; Ίσως την βρίσκει εκεί που βρίσκεται η αληθινότερη αλήθεια, η αλήθεια που δεν εξαρτάται από τη διάρκεια των συναισθημάτων, που δεν εξαρτάται καν από την αλήθεια της αρχικής στιγμής, του αρχικού συναισθήματος. Ίσως την βρίσκει απεξαρτημένη πια από συγκεκριμένο πρόσωπο κι από την ανάγκη συγκεκριμένης ειλικρίνειας απέναντί του. Ίσως η αληθινότερη αλήθεια, η αλήθεια που γίνεται τραγούδι, είναι πάντοτε αφηρημένη, τόσο αφηρημένη ώστε να μπορεί να την συγκεκριμενοποιεί ο καθένας που το ακούει, ο καθένας που βλέπει τον Ζακ Μπρελ να το τραγουδά. Ίσως η αληθινότερη αλήθεια, η αλήθεια που περιέχει μέσα της τόση δύναμη και ομορφιά ώστε να γίνει κοινό κτήμα, να εμπεριέχει πάντα ένα ποσοστό ψέμματος ως προς τον αρχικό αποδέκτή της, αφού θα μπορούσε πιθανότατα να μην είχε πρωτοτραγουδήσει αυτά τα λόγια σε εκείνη, αλλά δεν θα μπορούσε να τα είχε συνθέσει παρά μόνο εκείνος.

18 Comments:

At 7/20/2011 02:34:00 π.μ., Blogger moody said...

Αν θσ έπρεπε να μείνει ένα τραγούδι ερωτικής εξομολόγησης, θα ήταν αυτό. Από το Βέλγο Θεό.

 
At 7/20/2011 11:33:00 π.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Έτσι. Αλλά το ίδιο ισχύει για όλα τα κομμάτια του. Πέρσυ που ανακάλυψα αυτά τα βιντεάκια (όλα μάλλον από την ίδια συναυλία) έπαθα πλάκα.

 
At 7/20/2011 02:41:00 μ.μ., Blogger Χρίστος said...

Ειναι ενδιαφερον οτι τραγουδα γαλλικα , ενω ειναι φλαμανδος βελγος (που όμως απαρνηθηκε οτιδηποτε φλαμανδικο) - αλλα τραγουδα ετσι για την πολη μου.

http://www.youtube.com/watch?v=95k556aQLUU&feature=related

(και παλι, η ερμηνεια (?) ειναι τουλαχιστον τοσο εντυπωσιακη οσο το τραγουδι)

 
At 7/20/2011 02:59:00 μ.μ., Blogger arcades said...

Το ποστάκι μου θύμισε τα λόγια του Προυστ για τη σονάτα του Vinteuil. Το αντίστοιχο της διαπίστωσης περί "αληθνότερης αλήθειας" εκεί είναι η ατάκα "η ζωή αντιγράφει την τέχνη".

Όλοι οι μεγάλοι τραγουδιστές από τον Bowie μέχρι τον Cave είναι αντίγραφά του.

 
At 7/20/2011 04:25:00 μ.μ., Blogger Кроткая said...

Le plat pays qui est le mien
http://www.youtube.com/watch?v=2Ltw5HpgbXU

με αυτή την υπέροχη βέλγικη προφορά :)

συγκινούμαι.

 
At 7/20/2011 04:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

εμενα δε μ αρεσει αυτη η εκτελεση

 
At 7/20/2011 10:49:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Xρίστο, για την πόλη σου και τον Ζακ έχω γράψει παλιότερα :)
http://old-boy.blogspot.com/2007/04/dans-le-post-d-amsterdam_03.html

 
At 7/20/2011 10:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Κροτ, εγώ αν μάθαινα ποτέ γαλλικά εξαιτίας του Μπρελ θα μάθαινα. Αλλά δεν ήξερα ότι είναι βέλγικη προφορά αυτή. Θα μάθω γαλλικά με βέλγικη προφορά τότε :)

 
At 7/20/2011 10:58:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αrcades, το τρίπτυχο είναι Μπρελ - Κοέν - Τσαλίκης ;)

 
At 7/21/2011 02:13:00 π.μ., Blogger Кроткая said...

Χρίστο, ο Μπρελ γενήθηκε στις Βρυξέλλες που γεωγραφικά ανήκουν στη Φλάνδρα μεν, αλλά είναι ιδιόμορφη περίπτωση διγλωσσίας. Ο ίδιος πάντως δεν ένιωθε Φλαμανδός, ένιωθε Βέλγος.
Κι έζησε σε μια εποχή που τα γαλλικά ήταν η γλώσσα των αστών (και των Φλαμανδών αστών), της καλής κοινωνίας, της μπουρζουαζίας, αλλα και της ανώτερης τέχνης.
Τα φλαμανδικά πάλι ήταν η γλώσσα των άξεστων εργατών και των αμόρφωτων.
Δεν θα μπορούσε λοιπόν να τραγουδάει σε άλλη γλώσσα, μόνο στα γαλλικά.

Ολντ, ναι, είναι εντελώς βέλγικη η προφορά. Γι'αυτά τα έντονα -ρ-, τα ανοιχτά -ε-, είναι που μας κοροϊδεύουν οι ψηλομύτηδες Γάλλοι. Κι εγώ την αγαπώ, αλλά εγώ δεν είμαι αντικειμενική. :)
Μάθε, μάθε λοιπόν!

 
At 7/21/2011 11:13:00 π.μ., Blogger δύτης των νιπτήρων said...

Εδώ, νομίζω, είναι η μοναδική φορά που τραγουδά φλαμανδικά (στο ρεφρέν):
http://www.youtube.com/watch?v=faMV_drSouA

 
At 7/21/2011 05:47:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

"Η επίπεδη χώρα μου", ολόκληρο στα φλαμανδικά: http://www.youtube.com/watch?v=F6vSjSUbSS0&feature=related

Λατρεύω τους Φλαμανδούς, και η Γάνδη είναι ο πιο υπέροχος τόπος του κόσμου.

Και το ομορφότερο τραγούδι του Μπρελ (ξεσκίστηκα στους υπερθετικούς σήμερα, άλλη μέρα) το τραγούδησε ο Μπόουι:
La Mort (My death)και είναι στον ίδιο δίσκο με το Ne me quite pas (1959)
Αδύνατον να το βρω στο γιουτιούμπ από τον Μπρελ.

 
At 7/23/2011 12:31:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Τραγούδα το στα ελληνικά: Να με πάτε εκεί.

 
At 7/23/2011 06:57:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Έχω συμφωνήσει αρκετές φορές στο παρελθόν με την apologia pro sua vita, αλλά και διαφωνήσει κάποιες. Αλλά σήμερα ;-)...

Ναι, το plat pays είναι από τα πιο ωραία τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου.

Ανάκαλυψα τον συνονόματό μου Ζακ στο Πανεπιστήμιο, και πέρασα ατελείωτες ώρες
πάνω από νομικά βιβλία με τη φωνή του να γεμίζει το δωμάτιο (άντε, είχε και καπνό από άφιλτρα Gitanes), avec des cathedrales comme uniques montagnes, σε μία άλλη επίπεδη 'χώρα', τη Νορμανδία.

Για να συνεισφέρω κι εγώ με ακούσματα που ίσως σας έχουν ξεφύγει από τον μεγάλο τελειομανή, θα παραθέσω άλλα πέντε δικά του, συγγνώμη αλλά τόσα χρόνια έμεινα στην πατρίδα του Βολταίρου.

Jef
http://www.youtube.com/watch?v=T4Mx8AN0GF4

Vesoul
http://www.youtube.com/watch?v=zq0noEo8oG4

(Λατρεύω το στίχο, J ai voulu voir ta soeur, on a vu ta mere, comme toujours). Toν αγάπησα περισσότερο, αφού παντρεύτηκα ;-).
Chauffe chauffe Marcel.

Quand on a que l' amour
http://www.youtube.com/watch?v=M3fpCztWWug

Le moribond
http://www.youtube.com/watch?v=ad6m3OBSLoE
Je pars la paix dans l'ame. To ξέρω ότι μπορώ να είναι ιερόσυλη η σύγκριση, αλλά ο στίχος θυμίζει την Ελένη τη ζωντοχήρα. Tout le monde prend soin de sa femme ;-).

Les Bourgeois
http://www.youtube.com/watch?v=dCHi5apc1lQ
Et moi, je parle encore de moi.

Btw, αν ανατολικοί άνεμοι σας φέρουν στη Νέα Υόρκη υπάρχει ένα καταπληκτικό μπαράκι με γαλλική μουσική, κρασί Βουργουνδίας και λέγεται
The bourgeois Pig. Δεν ρώτησα τα παιδιά
που το έχουν, αλλά νομίζω ότι ο τίτλος είναι μπρελικός.

Καλό ΣΚ

Satyricon

 
At 7/28/2011 01:45:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Και μετά βλέπεις αυτό το βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=vbt_jCcGh3c&feature=fvst

Και λες, ναι η τραγουδίστρια εννούσε ακριβώς ό,τι έλεγε. Δεν κατάφερε απλά να το βάλει στην τέχνη της.
Η συναισθηματική ανωριμότητα στα καλύτερα της. Γιατί κι εμείς οι συναισθηματικά ώριμοι το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να κάνουνε άσχημο πτώμα.

 
At 7/28/2011 02:20:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

http://www.youtube.com/watch?v=yioQED8DmEE&NR=1

Συγγνώμη αλλά αυτό είναι το βίντεο.
Άρχη- μέση- τέλος.
Πάω να καταστρεψω το συκώτι μου τώρα. Μπας και προλάβω. Έω ήδη αργήσει πολύ.

 
At 7/28/2011 02:47:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Και η μεγάλη διαφορά.
Το κορίτσι όταν τραγουδάει για το τραγούδι.

http://www.youtube.com/watch?v=ZGzVkr2vgD8&feature=related


Θε μου, πόση διαφορά κάνει να υποφέρεις, όταν τραγουδάς;
Η φωνή της καλύτερη από ποτέ, άψογη τεχνικά, και πάλι;

(είμαι εκτός θέματος ή μετά βίας εντός;)

 
At 8/08/2011 08:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπήκα να δω αν είχε σχολιάσει κάποιος τις απαντήσεις μου και άκουγα το back to black. Πατάω το λινκ και πέφτω στο ίδιο κομμάτι. Μουσικές εκλεκτικές συγγένειες ;-).

Νομίζω ότι σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης (με μία σχετική εξαίρεση για την ηθοποιία) αν ο καλλιτέχνης έχει βιώματα, αυτό που βγαίνει ανάγλυφο είναι η ζωή του, η εμπειρία του και εμείς είμαστε οι τυχεροί αποδέκτες. Dali, Picasso, Bukovski, Nabokov, Dostoievski, Nijinski και εκατοντάδες άλλοι ξεζούμισαν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή και πάνω στις σελίδες του βίου τους.

Σατυρικόν

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home