Τρίτη, Ιουλίου 05, 2011

Οι Γάλλοι πάνε διακοπές

Συμπτώσεις, φίλε μου, συμπτώσεις. Προχθές το βράδυ διαβάζω αυτό (του Μισέλ Ουελμπέκ, απ' το βιβλίο «Δημόσιος Κίνδυνος»):
Ο πατέρας μου γεννήθηκε, τρίτο παιδί από τέσσερα, σε μια οικογένεια απόλυτα προλεταριακή, πρωτόγονη. Δεν επρόκειτο για εξαθλίωση, σίγουρα όχι (η εξαθλίωση ξεκινά όταν δεν ξέρει κανείς από τι θα είναι φτιαγμένο το αύριο, εάν θα έχει ακόμη στέγη πάνω απ' το κεφάλι του, με τι να ζεσταθεί ή να φάει· όταν είναι κανείς φτωχός ξέρει, μάλιστα ξέρει με μεγάλη ακρίβεια). Έζησαν τη σκληρή και αξιοπρεπή ζωή των προλεταριακών τάξεων (την εποχή της πλήρους απασχόλησης είχαν πραγματική αξιοπρέπεια οι τάξεις του προλεταριάτου, ο Όργουελ το περιγράφει με το common decency, κι ο Πωλ Μακάρτνεϊ μιλά για αυτό αναφερόμενος στην παιδική του ηλικία - δεν είναι επινόηση των δημοσιογράφων). Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν απ' τη δουλειά τους και ποτέ δεν χρειάστηκε ν΄απλώσουν το χέρι.
Η ζωή τους λοιπόν ήταν αξιοπρεπής, ήταν όμως και τρομακτικά περιορισμένη. Τίποτα δεν το μαρτυρά καλύτερα από εκείνες τις συγκλονιστικές εικόνες του ντοκιμαντέρ «36, το μεγάλο ορόσημο» όπου βλέπουμε τους πρώτους μετ' αποδοχών αδειούχους, με ποδήλατα, με τρίκυκλα, να εγκαταλείπουν τον ορίζοντα των προαστίων τους, τους βλέπουμε να ανακαλύπτουν τη θάλασσα οικογενειακώς.
Και τσουπ, καπάκι χθες το απόγευμα αυτό:
Ο γαλλικός ραδιοφωνικός σταθμός France Info και η ημερήσια εφημερίδα «20 minutes» πραγματοποίησαν δημοσκόπηση με θέμα τις καλοκαιρινές διακοπές των Γάλλων. Τα αποτελέσματα πρωτόγνωρα: το 55% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι θα φύγουν διακοπές αυτό το καλοκαίρι, σε αντίθεση με το υπόλοιπο 45% που δήλωσε ότι δεν έχει τα μέσα να κάνει το ίδιο.
Μεταξύ εκείνων που δεν σκοπεύουν να «αποδράσουν» φέτος, ένα 45% δηλώνει πως δεν έχει τα μέσα να πληρώσει για τις διακοπές, ενώ ένα 40% δηλώνει πως προτιμά να κάνει οικονομία μπροστά στους δύσκολους καιρούς που μας περιμένουν.
Kι αυτό χθες το διάβασα, που δεν το λες σύμπτωση, αλλά πάντως το λες σύνοψη:
Όλες οι κρίσεις χρέους και οι συνακόλουθες ρυθμίσεις στην Ευρώπη, δείχνουν τα ασφυκτικά στενά περιθώρια της οικονομίας της. Έχει πληθυσμό γερασμένο, εξαρτημένο από συντάξεις και περίθαλψη. Οι αμοιβές εργασίας, οι κοινωνικές κατακτήσεις και το βιοτικό επίπεδο ζωής των Ευρωπαίων θα αναγκαστούν να χαμηλώσουν δραματικά προκειμένου να συναντηθούν με το βιοτικό επίπεδο των ηλικιακά νεότερων πληθυσμών των αναδυομένων οικονομιών, όπου δεν υπάρχει δημοκρατία, κοινωνικό κράτος και το ελάχιστο όριο της διαβίωσης είναι πολύ χαμηλό.
2008, το μεγάλο ορόσημο. Η Δύση γυρνά ξανά. Αυτή τη φορά προς τα πίσω.

36 Comments:

At 7/06/2011 01:15:00 π.μ., Blogger celin said...

old boy, ο Ουελμπεκ ειναι ο,τι πιο συναρπαστικο εχω διαβασει τα τελευταια χρονια απο Λογοτεχνια,
εσυ που καταβαθος εισαι νταρκ γουεηβ πεσσιμιστης (!), σου προτεινω να διαβασεις ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ενα απο τα Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΝΗΣΟΥ η ακομα καλυτερα τα ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ, ειδικα το δευτερο μαλλον ειναι το κορυφαιο βιβλιο της εικοσαετιας στη παγκοσμια Λογοτεχνια.
Δες και τη μεταφορα στην οθονη του βιβλιου,
http://www.imdb.com/title/tt0430051/
Με τον Μορις Μπλαουμπτροι, τον τυπο απο το Μπααντερ Μαινχοφ και το Ντας Εξπεριμεντ.

Και τον ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΙΝΔΥΝΟ εχω διαβασει, ξενερωτος μεχρι αηδιας ο Λεβι, ο Μισελ ομως τα σπαει!!

 
At 7/06/2011 01:18:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πολύ πρόσφατα τελείωσα τη Δυνατότητα ενός νησιού και με ενθουσίασε :)

 
At 7/06/2011 01:36:00 π.μ., Blogger celin said...

Mαυρη καταθλιψη αλλα κι εγω μια απο τα ιδια, γουσταρα με τα χιλια. Παρε και τα ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ολντ, αυτο θεωρειται απο τους πολλους ως το καλυτερο του Ουελμπεκ!!

 
At 7/06/2011 02:04:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Θα το πάρω θέλω να πιστεύω. Κοίτα, μια και το έχω εντελώς πρόσφατο το άλλο και μιλάς για μαύρη κατάθλιψη, σκέφτομαι πως το τρίτο και τελευταίο μέρος του, που είναι και ο ορισμός του anti climax και που αναμφίβολα σε ξενερώνει σε μεγάλο βαθμό (αφού άλλο βιβλίο διάβαζες επί ένα κάρο σελίδες και άλλο βιβλίο είναι αυτό που διαβάζεις στις τελευταίες κάμποσες επίσης σελίδες)και που έχει ένα φινάλε ας πούμε ντιπ αντισυναισθηματικό και ναι, όντως, τελικά καταθλιπτικό, κάνει ταυτόχρονα και κάτι άλλο: όταν ο ίδιος ο ήρωας μιλάει για μια ευχάριστη ζωή που απλώνεται μπροστά του, ο Ουελμπεκ νομίζω πως δεν γελάει ειρωνικά, δεν γελάει σαρδόνια ή αν γελάει σαρδόνια, μας προσφέρει ταυτόχρονα μια σκανδαλώδη λογοτεχνική εναλλακτική της ευτυχίας: τη μη δυστυχία, την απουσία συναισθηματικών αναταράξεων, το να ζεις χωρίς πόνο.

 
At 7/06/2011 02:04:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε που σχολιάζεις στο προηγούμενο ποστ, μην ανησυχείς, δεν θα προσθέσω στις δραστηριότητές μου και την κριτική λογοτεχνίας ;)

 
At 7/06/2011 08:07:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ο κ Hulot δεν θα πάει διακοπές φέτος, αναγκαστικά λοιπόν η ιστορία του κινηματογράφου θα αλλάξει ρότα

ΚΚΜ

 
At 7/06/2011 08:54:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Άντε να δούμε πότε θα παραδεχθεί άμεσα ο καθ. Λιάκος ότι ο καπιταλισμός είναι αυτός που ξεκόλησε τον αναδυόμενο κόσμο από τη μιζέρια και τη στασιμότητα του σοσιαλισμού και του κρατισμού. Παραδόξως χαμηλά μεροκάματα, νεότητα και έλλειμα δημοκρατία είχαμε και τότε. Επίσης, δεν δίνει σημασία στο γεγονός ότι οι καλοπληρωμένοι δυτικοί γερασμένοι, των οποίων το εισόδημα κινδυνεύει, είναι οι κύριοι καταναλωτές των ανταγωνιστικών προϊόντων των ανάδυόμενων αγορών. Στην απλοϊκή διαπίστωση της λογικής του μηδενικού αθροίσματος ότι τα μεροκάματα πλουσίων-φτωχών θα συναντηθούν κάπου στην μέση, κανείς θα μπορούσε να αντιπαραβάλλει την ανάγκη και τη δυνατότητα της Δύσης για παραγωγικότερες επενδύσεις, και μετατόπιση της προσοχής στην καινοτομία, την ποιότητα και την εκπαίδευση υψηλού επιπέδου (αναρωτιέμαι αν ποτέ ο καθηγητής σε κάποια από τα κείμενά του, στιγμάτισε τα χάλια των ελληνικών ΑΕΙ και πολέμησε τις κομματικές μαφίες που τα λυμαίνονται), για μετατόπιση από την λογική της επιδότησης στη λογική της αξιοκρατίας και του ανταγωνισμού.

Τέλος στη φράση "Στην πλημμυρίδα είδαμε τη μεγάλη επανάσταση της πληροφορίας. Τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι παράγει πλούτο αλλά όχι απασχόληση" διακρίνουμε μα αχτίδα παλιού καλού λουδιτισμού, που θα εξαγρίωνε ένα συνεπή μαρξιστή.

Βέβαια, οφείλω να παραδεχθώ ότι ο Λιάκος προσπαθεί να βγάλει συμπεράσματα βάζοντας κάτω τη γενική παγκόσμια εικόνα, όταν η αριστερή συνθετική ανάλυση άντε να έφτανε μέχρι την Παλαιστίνη και στο ότι ο καπιταλισμός βρήκε την ευκαιρία να γίνει κακός όταν έπεσε ο κομμουνισμός. Επίσης σε ότι αφορά την διαχείριση και την προοπτική του ελληνικού χρέους, πολλά από όσα γράφει με βρίσκουν σύμφωνο.

Άσχετο: Καλοκαιράκι ήρθε, κάποιες συμπεριφορές έχουν περιοδικότητα φυσικού φαινομένου.

 
At 7/06/2011 09:31:00 π.μ., Anonymous Lex Luthor said...

Το ηλιθιο συστημα που βιώνουμε μιλαει για παταξη της ανεργιας με την επιχειρηματικη πρωτοβουλια. Δε λεω, γιατι οχι. Είναι όμως έτσι;

Απο τις αρχες του αιωνα, λογω της αυτοματοποιησης στην βιομηχανικη, και την αγροτικη παραγωγη, χανονται συνεχως θεσεις εργασιας. Γιατι να μη χανονται; Δεν ειναι δυνατον ενας επιχειρηματιας να μη θελει να αυξησει τη παραγωγη του με μικροτερο κοστος. Σοβαρά το λεω.
Μεχρι τωρα οι θεσεις αυτες πηγαιναν στην παροχη υπηρεσιων. Ομως τα τελευταια χροναι εχει αρχισει ενα νεο φαινομενο. Χανονται θεσεις και απο την παροχη. Αυτοματοποιηση κι εκει. Σε ενα κοσμο που οι Η/Υ αναλαμβανουν σιγα σιγα τα παντα ποσες δουλειες θα επιβιωσουν; Ηδη χανονται πολλες. Τουριστικα γραφεια; Διοικητικες υπηρεσιες; Λογιστες; Τραπεζικοι υπαλληλοι; Ποσες δουλειες δεν μπορουν να αντικατασταθουν απο ενα software?

Λυπαμαι που το λεω αλλα η ανεργεια ηρθε εδω για να μεινει.
Πως θα λυθει; Ειναι απλο. Η τεχνολογια εχει προχωρησει . Δεν υπαρχει κανενας λογος να δουλευουμε 40 ωρες τη βδομαδα. Συντομα καποιοι ρομαντικοι (γραφικοι κατ' αλλους) θα αρχισουν να λενε οτι για να μειωθει η ανεργια πρεπει να μειωθουν οι ώρες εργασιας χωρις να μειωθουν οι μισθοι.

Βεβαια οι επιχειρηματιες -ιστορικα- δεχονται το κερδος της εκβιομηχανοποιησης αλλά δυσκολευονται να αναλαβουν το κοστος.

 
At 7/06/2011 05:56:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Καλοκαιράκι ήρθε, κάποιες συμπεριφορές έχουν περιοδικότητα φυσικού φαινομένου».
Δηλαδή;

 
At 7/06/2011 05:59:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Για το τρόλινγκ.

 
At 7/06/2011 07:04:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

Το κείμενο του Λιάκου δε μ' αρέσει, πολλά από τα συμπεράσματά του μού φαίνονται εύκολα ή αυθαίρετα.

Παρόλα αυτά, έχει δίκιο για τον πληθυσμό τής Ευρώπης. Κάποτε έγραφα ότι στο δυτικό κόσμο οι λαοί γερνάνε και καλύπτουν το έλλειμμα σε νέους με τη μετανάστευση. Ουσιαστικά, οι πολίτες τού δυτικού κόσμου ανταλλάσσουν το δικαίωμα στα παιδιά με το δικαίωμα περισσότερων πολυτελειών (και τα παιδιά που δε γεννιούνται αντικαθίστανται από τριτοκοσμικούς μετανάστες).

Δεν έχω καταλάβει όμως ακόμη αν αυτό είναι οργανωμένο σχέδιο ή συμβαίνει ως side effect. Όπως και να έχει, συμβαίνει. Και δεν έχω δει κάποια σοβαρή συζήτηση πάνω στο θέμα να με βοηθήσει.


@Lex Luthor,

""Τουριστικα γραφεια; Διοικητικες υπηρεσιες; Λογιστες; Τραπεζικοι υπαλληλοι; Ποσες δουλειες δεν μπορουν να αντικατασταθουν απο ενα software?""

Γίνε softwareάς.

 
At 7/06/2011 07:29:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Lex, η άποψή μου είναι ότι τα μπουρδουκλώνεις τα πράγματα. Ρίχνεις στην τεχνολογική ανάπτυξη και στον τρόπο χρήσης της από την καπιταλιστική λειτουργία, και την αύξηση (ή την επιμονή της ανεργίας) και τις αυξημένες ώρες εργασίας, κάτι που προφανώς είναι παράδοξο. Από τη στιγμή που υπάρχει ταυτόχρονα και υποαπασχόληση και υπεραπασχόληση, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι υπάρχει μια δυσλειτουργία στη διαδικασία εύρεσης και καταμερισμού εργασίας ή (το λογικότερο) ότι κάποιοι άνθρωποι είναι παραγωγικότεροι (ή πιο προσαρμοσμένοι) στην οικονομική πραγματικότητα. Επίσης αν ίσχυε ότι η τεχνολογία στερεί δουλειές (που προφανώς ισχύει, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί καινούριες), τότε στο βάθος χρόνου που έχουμε καπιταλισμό δεν θα είχαμε (γενικά) ποσοστά ανεργίας 5-15%, αλλά 70%. Αν σου φαίνεται περιέργο που γενικά γινόμαστε παραγωγικότεροι αλλά συνεχίζουμε να δουλεύουμε πολύ, σκέψου πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός διαφορετικών προϊόντων και υπηρεσιών που καταναλώνουμε από τη δεκαετία του 60 για παράδειγμα.

 
At 7/06/2011 08:00:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

Δεν είπα οτι αυξήθηκε ο χρόνος εργασιας. Δεν το ειπα ποτέ, οποτε ο συλλογισμος σου ειναι άστοχος.
Οι επισημες 40 ωρες εργασιας ειναι σταθερες. Η ανεργεία ομως αυξάνει.
Που κάνω λάθος λέγοντας οτι θα μπορουσε να λυθει το προβλημα της ανεργειας αν δουλεύαμε περισσοτεροι άνθρωποι λιγοτερες ώρες; (χωρις μειωση μισθων φυσικα). Ειναι μια λυση αλλά και έχουμε κερδισει αυτο το δικαιωμα.
Δεν εξετάζω εδώ καθολου το θεμα καπιταλισμος-σοσιαλισμος κτλ. Ειναι άσχετο.
Νομιζώ οτι μια τετοια εξελιξη βεβαια θα εθιγε τα συμφέροντα λιγων αλλά και αυτο ακομα ειναι αμφιβολο (θα υπηρχε τεραστια αυξηση καταναλωσης).

 
At 7/06/2011 08:08:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«οι πολίτες τού δυτικού κόσμου ανταλλάσσουν το δικαίωμα στα παιδιά με το δικαίωμα περισσότερων πολυτελειών»
Σωστό είναι αυτό. Η μόνη μου ένσταση είναι πως πολλές από αυτές τις πολυτέλειες, δομούνται έτσι οι κοινωνίες, ώστε να μην θεωρούνται πια πολυτέλειες αλλά ανάγκες.

 
At 7/06/2011 09:00:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Lex, ούτε εγώ είπα ότι αυξήθηκε ο χρόνος εργασίας. Τον καπιταλισμό τον ανέφερα γιατί την καπιταλιστική λειτουργία περιγράφεις. Είπα ότι υπάρχει ανισομερής καταμερισμός εργασίας, κάτι που κατάλαβα ότι εννοούσες ως πρόβλημα. Και δεν θα φανταζόμουνα με τίποτα, ότι θα πίστευες ότι οι 40 ώρες εργασίας είναι ο κανόνας (αφού συζητάμε για παραγωγικότητα αυτές έχουν σημασία και όχι οι επίσημες - που ούτε αυτό είναι, οι υπερωρίες δεν είναι παράνομες).

Επί της ουσίας, αν μειώσεις (αναγκαστικά) τις ώρες κάποιων για να εντάξεις ανέργους, ουσιαστικά αντικαθιστάς παραγωγικές ώρες εργασίας με λιγότερο παραγωγικές. Αν μειώσεις τις ώρες εργασίας με τον ίδιο μισθό, θα αυξήσεις το κόστος εργασίας. Ως αποτέλεσμα θα κλείσουν οι επιχειρήσεις που βγαίνουν οριακά με αποτέλεσμα και πάλι ανεργία. Ακόμα και αυτό να αγνοήσουμε θα αυξηθούν οι τιμές των προϊόντων με αποτέλεσμα να μην αυξηθεί σημαντικά η κατανάλωση. Ακόμα και αυτό να αγνοήσουμε, πως θα αυξηθεί η κατανάλωση αφού η παραγωγικότητα είναι δεδομένη (ήδη δουλεύουν όλοι, με προκαθρισμένες μειωμένες ώρες); Οπότε σε κάθε περίπτωση η κατανάλωση θα μειωθεί μαζί με την παραγωγικότητα μέχρι να εμφανιστούν τα σοσιαλιστικά δελτία.

 
At 7/06/2011 10:36:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

Οχι, βέβαια ΑΦ, οι 40 ώρες δεν ειναι ο κανόνας, ειναι μια απλούστευση που δεν νομιζω οτι δημιουργει προβλημα στη συλλογιστικη μου.

Λες οτι αν εντάξεις ανέργους σε παραγωγικές ώρες αντικαθιστας παραγωγικές ώρες με μη παραγωγικές; Το βρισκω λιγο αυθαιρετο. Γιατι; Οκ ισως στην αρχη οι ανεργοι να μην αποδιδουν το ιδιο καλά, ομως αυτο δεν θα διαρκέσει. Επισης, αν δουλευεις λιγοτερο και η κοποση ειναι λιγοτερη πιθανοτατα να εισαι παραγωγικοτερος. Ακομα ομως και τιποτα απο αυτα να μη συμβει μπορεις να αντικαταστησεις τις πχ 100 εργατοωρες των 2 ανθρωπων με 120 εργατοώρες 3 ανθρωπων. Το προβλημα σου λυθηκε.

Λες οτι αν αυξήσεις το κοστος εργασιας θα κλεισουν οι επιχειρησεις που επιβιωνουν οριακα. Μα αυτο δεν ειναι η πεμπτουσια του σημερινου καπιταλισμου; Αν δεν μπορεις να επιβιωσεις στην αγορα δεν εχεις λογο υπαρξης. Ομως ξεχνάς, οτι ενδεχομένως , η οριακη επιχειρηση δεν θα κλεισει και αν κλεισει θα παρει τη θεση της αλλη επειδη θα εχει αυξηθει η ζητηση (λογω της αυξησης των εργαζωμενων).

Η παραγωγικοτητα ακομα δεν θα εναι σταθερη. Σου ειπα οτι λογω μειωμενης κοπωσης του προσωπικου και -φυσικα με δεδομενο οτι η τεχνολογια συνεχως δινει λυσεις- πιθανοτατα να ανεβασει πολυ την παραγωγη. Ωστοσο δεν απαραιτητο να αντικαταστησεις 1 άτομο των 40ωρων με δυο των 20. Μπορεις να το αντικαταστησεις με 2 των 30πχ, ετσι ανεβαζεις και την παραγωγη. Σιγουρα θα υπαρχει καποια χρυση τομη ωστε να μη διαταραχθει η ισορροπια προσφορας ζητησης.

Και ολα αυτα στα τοποθετησα παιζοντας στην έδρα σου, σε ενα καπιταλιστικο συστημα απλα με λιγο αυστηροτερο κρατικο ελεγχο.

 
At 7/07/2011 09:03:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Λες "Το προβλημα σου λυθηκε". Με επιπλέον κόστος.

Η πεμπτουσία του καπιταλισμού είναι η προσαρμογή σε κανόνες υπό ελεύθερων συνθήκων αποφάσεων. Το γεγονός ότι δουλεύουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι για συγκεκριμένες ώρες, οφείλεται σε μια συγκεκριμένη ισορροπία που ήδη έχει τους περιορισμούς της δικαίως ή όχι. Αν εσύ παρεμβαίνεις συνεχώς για να φτιάξεις αυτή την ισορροπία σύμφωνα με τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, τι θα γίνει αν δεν πετύχεις τους σκοπούς σου; Θα συνεχίσεις να παρεμβαίνεις γιατί συνεχώς θα φταίνε τα αποτελέσματα της ισορροπίας; Τι θα γίνει αν δεν εμφανιστούν οι εταιρείες ράμπο, που θα προσφέρουν εργασία μετά από απότομη αύξηση του εργασιακού κόστους; Τι θα γίνει αν η κατανάλωση δεν ακολουθεί την παραγωγικότητα; Θα αυξομειώνεις τις ώρες εργασίας ως κράτος; Μα αυτό το κάνει ο καπιταλιστής σε συνθήκες απόλυτης εργασιακής ελαστικότητας. Θα το κάνεις χωρίς να μειώνεις κάθε φορά το εργασιακό κόστος για να μην έχεις διαμαρτυρίες; Θα πνίξεις την αγορά με χρήμα αξίας μονόπολη.

Ναι, η παραγωγικότητα αυξάνει με την τεχνολογία αυτό συζητάμε. Θα αυξηθεί την επόμενη, η εντός εύλογου χρονικού διαστήματος των μέτρων σου; Εδώ παραδέχεσαι ότι πιθανώς και να πέσει, και μόνο με αύξηση του κόστους θα παραμείνει ίδια. Αν αυτό συμβαίνει πως θα αναπτυχθούν οι νέες τεχνολογίες και η εξαιτείας της παραγωγικότητα; Με φυσικό τρόπο; Το επιχείρημα της κόπωσης, ειδικά λόγω της τεχνολογίας, είναι απλά αστείο. Ξέρω ελεύθερους επαγγελματίες (αλήθεια με αυτούς τι θα γίνει, θα τους δένουμε για να μην δουλεύουν πολλές ώρες; Θα τους υποχρεώνουμε να προσλαμβάνουν βοηθούς; Θα τους αντικαθιστούν επάξια επειδή θα είναι ξεκούραστοι;) που είναι τούμπανο παραγωγικοί μέχρι την ώρα που θα κοιμηθούν, γιατί απλά δουλειά μπορεί και να είναι και το κάθομαι και σκέφτομαι.

Η δική σου έδρα ποια είναι, για να παίξουμε την επόμενη φορά;

 
At 7/07/2011 04:22:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Χθες στη συναυλία του Cave ήταν ένας θεατής που κάθε φορά που τελείωνε ένα τραγούδι φώναζε συνέχεια "tupelo" με όλη του τη δύναμη. Μέχρι το τέλος της συναυλίας είχε χάσει τη φωνή του, αλλά ο Cave (όπως περιμέναμε) δεν του 'κανε το χατίρι.
Μη με κάνεις να μοιάζω μ' αυτόν τον τύπο, σε εκλιπαρώ.
Πότε θα κάνεις διάλειμμα από τα πολιτικά "άρθρα", τέλος πάντων; Ξέρεις πολύ καλά ότι ένα μέρος του κοινού σου είναι εθισμένο σε κάτι άλλα που γράφεις -επίσης κατά παράβαση κάθε πιθανής και απίθανης αρμοδιότητάς σου- κι εσύ το παραμελείς χαρακτηριστικά εκμεταλλευόμενος την αποκλειστικότητα που διαθέτεις. Αίσχος αγαπητέ, αίσχος. Αυτό σου λέω μόνο. ;)
(Πού είναι τώρα ο τσαλαπετεινός να με υποστηρίξει;)

 
At 7/07/2011 04:39:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Riski, μου δίνεις την ευκαιρία να το παραδεχθώ. Είμαι τρελό αρρωστάκι με την πρώτη κατηγορία άρθρων :)

 
At 7/07/2011 04:49:00 μ.μ., Blogger Riski said...

ΑΦ,
ένα διάλειμμα ζήτησα η μαύρη, ένα. Τι ανησυχείς; Υπάρχει περίπτωση να πάρουν ποτέ κεφάλι τα κείμενα σαν αυτό που ζητάω; Αφού είναι ταγμένο το άτομο. Ας γράψει και κάτι άλλο μετά από τόσο καιρό και πάλι δικός σου θα είναι. (Σίγουρα σου λέω.) :))))

 
At 7/07/2011 04:53:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Η πλάκα είναι πως λόγω της δεύτερης κατηγορίας κόλλησα. Απλά δεν έχω τα κυβικά να συμμετάσχω :)

 
At 7/07/2011 04:56:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Δε θέλει κυβικά αυτό. Απλώς αφήνεσαι και απολαμβάνεις. ;)

 
At 7/07/2011 04:57:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έτσι είστε εσείς οι νεοκόνς. Άμουσοι, μονομερείς, στοχοπροσηλωμένοι, εμμονικοί με τα νούμερα και τα παράγωγα, γιατί η καλλιτεχνική παραγωγή σας είναι ξένη ;)))

 
At 7/07/2011 05:00:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Εμείς κινούμε τον κόσμο, για να περνάτε εσείς καλά.

 
At 7/07/2011 05:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Για να περνάτε εσείς πολύ καλύτερα και εμείς καλά εις βάρος των προλετάριων όλων των χωρών και των φτωχών χωρών της γης. Κόφτε τις μαλακίες και τις απληστίες και κάντε μας να περνάμε καλά εις βάρος των προλετάριων όλων των χωρών, γιατί παύοντας να περνάμε καλά, δεν θέλουμε και πολύ να γίνουμε κουμούνια. Σύμμαχοί μας ήμασταν βρε χαζά, μην μας κάνετε εχθρούς σας. Δεν μας νοιάζει η επί γης δικαιοσύνη, η δική μας σχετική βολή μας νοιάζει. Δώστε την μας πίσω.

 
At 7/07/2011 05:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Είδες Ρίσκι; Ακόμα και αυτή η κουβέντα, στο πολιτικό θα εκτραπεί ;)
Αλλά οκ θα μιλήσω με τις μούσες μου, θα χαϊδέψω τα μούσια μου (τικ παλαιό) και θα δω τι θα γίνει.

 
At 7/07/2011 05:14:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Αν είναι η συζήτηση το πρόβλημά σου, υπόσχομαι να την εκτρέψω εγώ στην πολιτική στο επόμενο καλλιτεχνικό σου. Γράψε εσύ και μη σε νοιάζει. Θα σου σχολιάσω (ανώνυμα) ότι "εδώ ο κόσμος καίγεται και ο oldboy χαϊδεύει το μούσι του". :))))

 
At 7/07/2011 05:19:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Αμάν, μάλλον έπρεπε να βάλω emoticon, στο τελευταίο σχόλιο. Καλά άφησα το νεοκόν στο ντούκου και μου απαντάς μισοσοβαρά;

Κοίταξε, θα έχουμε μια παγκόσμια κρίση δημοσίου χρέους εντός του 2013, και μετά όλα θα πάνε μια χαρά.

Όταν διαβάζω μαζί τις λέξεις "εις βάρος" και "προλεταρίων" χάνω το νόημα της πρότασης, δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι μου λες :)

 
At 7/07/2011 05:41:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

 @ΑΦ νομίζω οτι μετά τις προηγούμενες παρεμβάσεις είναι άκαιρο να επανεφέρω τη συζήτηση σε επιχειρηματολογιες περι εργατοώρας , προσοφοράς-ζήτησης και παραγωγικότητας. Τη γλιτώσαμε και οι δύο. Η έδρα μου πάντως ειναι μια κοινωνία που η ευημερία του συνόλου, η ισότητα και η δικαιοσύνη είναι πάνω απο την ευημερία του ατομου.

Η παρατήρηση της riski ειναι πολύ σημαντική και εύστοχη.

Πως γίνεται να φιλοσοφήσεις οταν δεν έχεις λυμένα τα βασικά; Και τελικά ποια είναι αυτά τα βασικά; (οπως λέει και ο ΟΒ).

 
At 7/07/2011 05:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

ΑΦ, κι εγώ πλάκα έκανα. Ή αν ήταν μεταξύ σοβαρού και αστείου το σχόλιό μου, το σοβαρό σκέλος ήταν αυτοκριτικό :)
Lex, βασικά δεν ξέρω.

 
At 7/07/2011 05:56:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Lex δυστυχώς, δεν κάνεις λάθος μόνο στις μεθόδους, είσαι εντελώς ασαφής στους στόχους σου και τους ορισμούς σου. Όταν λες ότι βάζεις την ισότητα πάνω από την ευημερία του ατόμου, άσε τα πέρι λύσεων εντός καπιταλιστικού συστήματος. Θα τολμούσα να πω, άσε τις λύσεις εντός δημοκρατικού συστήματος. Γιατί ενώ πολλές φορές δίνεις εντύπωση κεϋνσιανιστή, άλλες δίνεις εντύπωση ακραιφνούς κομμουνιστή, σε βαθμό που δεν υπάρχει πλέον στον πλανήτη.

Για να σου απαντήσω, τα βασικά κυρίως ορίζονται σε σχέση με το γενικό βιωτικό επίπεδο. Άλλα τα βασικά στην Ελβετία, άλλα στη Νιγηρία. Φυσικά υπάρχουν και αντικειμενικά κριτήρια, πχ αν ένας που διψάει και πεινάει προφανώς δεν έχει τα βασικά. Άρα τα βασικά είναι ένα δυναμικό μέγεθος που το ανακαλύπτει και θεσμοθετεί στο δρόμο η κοινωνία και η πραγματικότητα και όχι ένας γραφειοκράτης σε κενό. Όταν συμβαίνει αυτό, τα βασικά πέφτουν σε επίπεδο Αλβανίας του Χόντζα και δεν μεν νοιάζει αν σε τσαντίσει η αναφορά, γιατί μετά από εξαντλητικές συζήτησεις, καταλήγω ότι σε ιδεολογικό επίπεδο αυτή η κοινωνία είναι πλησιέστερα στις απόψεις σου, από ότι αυτή που βιώνουμε.

 
At 7/07/2011 07:35:00 μ.μ., Anonymous Lex Luthor said...

ΑΦ, επιμένεις να με βαζεις να υπερασπιστώ ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα στη χειρότερη εκδοχή του, ενώ απλώς κρίνω μια κοινωνία στη σημερινή εκδοχή της. οκ, αν βιωνεις τη πραγματικότητα του Μπαγκλαντεσιανού, ενδεχομένως και η Αλβανία του Χότζα να μην ήταν άσχημη λύση.

Δεν είπα ποτέ για μη σεβασμο στις ατομικές ελευθερίες. Μίλησα για προτεραιότητα στη συλλογικη ευημερία και απορώ πως βλέπεις κάτι αντιδημοκρατικό σε αυτό, ενώ δε βλέπεις πουθενά στοιχεία Φεουδαρχισμού στην κοινωνία που ζούμε.

 
At 7/07/2011 10:00:00 μ.μ., Blogger Auslaender said...

ΑΦ - όλοι θέλουμε να ζήσουμε στην Αλβανία του Χόντζα.
Αρκεί το όνομα μας να αρχίζει από Χ και να τελειώνει σε οντζα :)

 
At 7/07/2011 11:25:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Πες σε αυτόν που θα του δημεύσεις την περιουσία ή που δεν θα του αφήσεις τη δυνατότητα να αναπτυχθεί όσο θα μπορούσε για να επιτύχεις εσύ την νευρωτική ισότητα, πόσο δημοκρατικός και φιλάνθρωπος είσαι.

Ναι φοβερή φεουδαρχία έχουμε. Για αυτό χιλιάδες φυγάδες από το κάτεργο του Χόντζα είναι τώρα νοικοκύρηδες στην Ελλάδα, και πολλοί από αυτούς βγάζουν περισσότερα από το μέσο Έλληνα. Και παρά τα εθνικιστικά πολλών Ελλήνων που συνάντησαν εδώ.

Δεν χρειάζεται να υπερασπιστείς τίποτα, ομοιότητες δείχνω.

Auslaender, φαντάζομαι ότι θα καθάρισε και κανά υπερφιλόδοξο συγγενή :)

 
At 7/08/2011 12:05:00 π.μ., Anonymous Lex Luthor said...

Tο αστείο πάντως με τον Χ-όντζα ήταν καλό.
αλήθεια :-D

Οποτε λοιπον, μετά το σοσιαλισμος ή βαρβαρότηα, στήριξη ή εκλογές, μνημόνιο ή χρεοκοπία κτλ το μεγαλύτερο των διλημμάτων είναι Χότζας ή Νεοφιλελευθερίσμος.

Για να το λένε οι νεοφιλέλευθεροι έτσι θα είναι.

:-)

 
At 7/08/2011 07:14:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Όχι, δεν λέω ότι δεν υπάρχει απόσταση και επιλογές μεταξύ Χόντζα και Νεοφιλελευθερισμού, λέω ότι εσύ κινείσαι με άνεση σε όλο αυτό το εύρος.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home