Τρίτη, Ιουνίου 21, 2011

Μόνη πάνω στη σκηνή

(Χύμα ποστ αλέρτ)




«Χαμογέλα μου, έχουμε πόλεμο» ή «Η αντίθετη λεωφόρος» ή «Μέσα στον κύκλο: το πρόσωπο κι η αναρχία, η αναρχία του προσώπου».




«Οι τράπεζες ξεθωριάζουν γράμμα γράμμα» ή «Βack of Greece» ή «Η τελευταία βουτιά του Σκρουτζ Μακ Ντακ»



«Yes Τhey Can» ή «Τρεις ως τώρα γενιές Παπανδρέου χαμογελούν με νόημα» ή «Logistics στις ψευδαισθήσεις, η αγορά στέγνωσε».


Το μεγάλο δέλεαρ που έχει η πτώση στην άβυσσο των κάθε είδους παθών σου, είναι η απολυτοσύνη. Το απόλυτο απαντάται δηλαδή σπανιότατα στην κατάφαση της ζωής, σπανιότατα στην θετική της πλευρά, σπανιότατα στην χαρά της. Κι όταν απαντάται διαρκεί λίγο και σχετικοποιείται από την ίδια τη ζωή. Παίζεις με το παιδί σου; Είσαι φουλ ερωτευμένος; Κάνεις έρωτα; Κάνεις μια δουλειά ή έχεις ένα χόμπι που σε γεμίζει; Όλα αυτά δεν παύουν να σου συμβαίνουν στη διάρκεια αληθινών ημερών μιας αληθινής ζωής. Που θα μεσολαβήσει για να σου πει πως, ωραία τα απόλυτά σου, αλλά αφού έχεις επιλέξει να ζεις μέσα στην δική της πραγματικότητα, έχει κι αυτή τις ασταμάτητες μικρότερες και μεγαλύτερες πρακτικές απαιτήσεις κι αβαρίες της. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε για πράγματα δυσάρεστα ή για προβλήματα. Αρκεί ότι μιλάμε για πράγματα που πρέπει να σκεφτείς ή να κάνεις στη διάρκεια της ημέρας και τα οποία δεν αποτελούν το αντικείμενο της απόλυτης ευτυχίας σου. Εαυτός, συνείδηση, σκέψεις, ζωή μη παρακμιακή, όλα αυτά συνεπάγονται την επικράτηση της σχετικότητας. Το απόλυτο προσφέρεται στη φυγή από τον εαυτό, στην παράδοσή του στο πάθος σου, στην βρώση του και την αλλοίωσή του από αυτό. Το απόλυτο σε απελευθερώνει από όσα σε συντελούν, από όσα σε φοβίζουν, από όσα σε πονάνε. Σε κρύβει από εσένα τον ίδιο. Στο φως βλέπεις, άρα διακρίνεις σχήματα και μορφές, άρα ταξινομείς και ονομάζεις, άρα σχετικοποιείς. Στο σκοτάδι όλα είναι ένα, ένα πράγμα απόλυτο και συμπαγές, ένα πράγμα που θυμίζει το απόλυτο που βρισκόσουν πριν υπάρξεις - συνειδητοποιήσεις - νιώσεις - πληγείς και το απόλυτο που θα βρεθείς μόλις πάψεις να υπάρχεις - να συνειδητοποιείς - να νιώθεις - να πλήττεσαι.


Η Έιμι κάθε άλλο παρά μόνη είναι λοιπόν. Απλά είναι μόνη πάνω στην σκηνή. Τελείως. Χωρίς καν τον εαυτό της μαζί.

12 Comments:

At 6/21/2011 12:33:00 μ.μ., Blogger EM said...

Ο,τιδήποτε είναι απόλυτο, δημιουργεί όρια. Από εδώ μέχρι εκεί. Ακόμα και το "απόλυτο χάσιμο" περιορίζεται έτσι σε λίγα τετραγωνικά που δεν γίνεται να διευρυνθούν. Κι εμείς χρειαζόμαστε χώρο. Για χρώματα, σχήματα και μορφές. Πόσο δίκιο έχετε! (αν κατάλαβα σωστά τουλάχιστον ;-))Τις καλημέρες μου :-)

 
At 6/21/2011 04:05:00 μ.μ., Blogger Кроткая said...

Αν δεν κατέληγες στην Amy, θα ήμουν έτοιμη να χειροκροτήσω.

 
At 6/21/2011 05:53:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αχ ρε μάνα πόσο δίκιο είχες ρε μάνα που μου’λεγες συνέχεια διάβασε βρε ρεμάλι διάβασε τα μαθήματα της σχολής σου να πάρεις Διδακτορικό στις κοινωνικές επιστήμες να τους το τρίβεις στη μούρη και να σε σέβονται. Τώρα το κατάλαβα ρε μάνα τώρα το κατάλαβα, τώρα που λέω μαλακίες χωρίς PhD και δε με σέβεται κανένας.

 
At 6/21/2011 08:37:00 μ.μ., Anonymous x said...

ωραίο ποστ old/boy

 
At 6/22/2011 12:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old Boy διάβασε προσεκτικά σε παρακαλώ αυτό το άρθρο http://www.skai.gr/news/opinions/article/172785/purreios-men-niki-de-/?cid=12 και μετά σχολίασε, κάνε buzz, ότι θέλεις. I am speechless.

 
At 6/22/2011 06:00:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Σωτήρη, εντάξει, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Πάντως δεν έχεις και τόσο δίκιο. Γράφω περίπου 4χρ. στο μπλογκ μου. Το αν με σέβονται ή όχι δεν έχει να κάνει με το διδακτορικό, το οποίο α) απέκτησα μόλις πέρυσι και ούτε καν το ανακοίνωσα, β)είναι η 2η φορά που το αναφέρω, αν και καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στη ζωή μου (μόνο και από τη χρονική διάρκεια να το κρίνεις δλδ).

Δε θυμάμαι να έχουμε συνομιλήσει ποτέ εμείς οι δύο, πόσω δε μάλλον να έχουμε λογομαχήσει. Οπότε δε καταλαβαίνω προς τι η επίθεση στο πρόσωπό μου. Αν θέλεις, μου εξηγείς.

 
At 6/23/2011 06:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ανώνυμε των 12:49:00

Σχετικά με την Πύρρειο μεν, νίκη δε…

Άλλοι οι αγανακτισμένοι του να «φύγουν όλα τα γκρουπόσκυλα της πολιτικής» και άλλοι οι αγανακτισμένοι του «να πέσει αυτή η κυβέρνηση».

Αν είναι να φύγουν όλοι (και οι «εξωκοινοβουλευτικοί» αν ήταν δυνατόν), τότε να φύγουν όλοι με τις ευχές όλων μας. Να διαλύσουν τα μαγαζάκια της μιζέριας και της απόγνωσης. Αρκετά με τις συντηρητικές κυράτσες της επανάστασης. Αν είναι να φύγει το ένα μαγαζί για να αναλάβει το άλλο, υποβοηθούμενο από αγανακτισμένους επαναστάτες, τότε…. χέζω την επανάσταση τους και ψηφίζω και με τα τέσσερα ΠαΣοΚ, το οποίο είμαι βέβαιος πως μπορώ να αποδείξω πως σιχαίνομαι, περισσότερο από τον όποιο επαναστάτη της φακής!!!

 
At 6/23/2011 07:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Στο δημοψήφισμα που έκανε η χούντα το δίλλημα ήταν: Ναι στο Δημοκρατικό Σύνταγμα (του Παπαδόπουλου) ή Όχι (που σήμαινε «ναι» στο Βασιλιά)!

Οι αντιστασιακοί, μαρξιστές, δημοκράτες κ.λπ. που ψήφισαν «Όχι» στον Παπαδόπουλο, σημαίνει πως ήθελαν τον Βασιλιά;

Στις μέρες μας, αν είσαι αντιμνημονιακός και αντί-ΠαΣοΚ, ενδέχεται να οφείλεις να ψηφίσεις ΠαΣοΚ, γιατί αν βγει ο …άλλος, είναι πιο μνημονιακός και πιο ΠαΣοΚ, απ’ όσο το ΠαΣοΚ.

Άρα, ψηφίζεις το λιγότερο ΠαΣοΚ, ψηφίζεις δηλαδή ΠαΣοΚ.

Μαζί σου Γιώργο, για μια Ελλάδα σκόρδο…

 
At 6/24/2011 10:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

O ανώνυμος 12:49 είμαι, που πόσταρε το άρθρο αυτό

http://www.skai.gr/news/opinions/article/172785/purreios-men-niki-de-/?cid=12

Το πόσταρα επειδή μου έκανε εντύπωση. Μεγαλύτερη αγιογραφία δεν έχω δεί (ειδικά αφού άρχισε η κρίση). Δηλαδή αν δεν ήταν Σκαι αλλά εντελώς εφημερίδα του Πασόκ που τυπώνεται και διανέμεται στη Χαριλάου Τρικούπη πώς αλλιώς θα τα έγραφε;

Διάβασα και το ξαναδιάβασα, και αυτό που εισπράττω να θέλει να περάσει ο "δημοσιογράφος" είναι πόσο γαμάτος είναι ο Παπανδρέου (μεταξύ άλλων "κατάφερε με τη βοήθεια και του καλοκαιριού και των δακρυγόνων να αδειάσει τις πλατείες", σα να λέμε μαγκιά του!) και πόσο λογική και δίκαια η επιλογή της φίλης του να ψηφίσει Πασόκ. Τη προσωπική του οπαδική εμμονή την παρουσιάζει ως αυτονόητη επιλογή νοήμονος ανθρώπου. Σου λέει ουσιαστικά "βάλτα κάτω ρε φίλε και δες με τη λογική σου πόσο τέλειο είναι το Πασόκ".

Εντάξει υποψιασμένοι είμαστε πλέον για τέτοια πληρωμένη δημοσιογραφία και ίσως δεν θα έπρεπε να ασχοληθώ αλλά πιστεύω ξεπερνάει νέα όρια (Πάσχο, είσαι πλέον παρελθόν).

 
At 6/24/2011 03:40:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Ανώνυμε των 12:49, συμφωνώ με την ουσία του σχολίου σου.
Ποια όμως είναι η “απλήρωτη δημοσιογραφία”; Μήπως αυτή που η δύναμη της για επηρεασμό περιορίζεται τελικά μόνο σ’ αυτούς που την ασκούν; Σε αντίθεση με την “πληρωμένη δημοσιογραφία”
που η δύναμη της να επηρεάζει πολλούς είναι τόση που ακόμα κι’ εσένα τον υποψιασμένο σ’ έκανε να σταθείς στο άρθρο και μάλιστα να το αναπαραγάγεις.

 
At 6/24/2011 04:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ανώνυμε των 12:49

Συμφωνούμε μαζί σου. Μπορείς όμως να μας εξηγήσεις, για παράδειγμα, τη «λογικότητα» του αιτήματος των εκλογών, και κατ’ επέκταση, γιατί το να ψηφίσεις το οτιδήποτε, δεν είναι σαν να ψηφίζεις ΠαΣοΚ;

Τη «λογικότητα» του να καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα την κατανοούμε. Τη «λογικότητα» του να διαλυθεί η Ευρώπη, επίσης. Ακόμα και τη «λογικότητα» ενός παγκοσμίου πολέμου αντιλαμβανόμαστε ή και τη «λογικότητα» του να θέλει να χύσει ο καθένας το αίμα του σε μάχη ατάκτων, σώμα με σώμα, επειδή δεν ανέχεται κανέναν να του επιβάλλει πώς θα ζει.

Τη «λογικότητα» του αιτήματος των εκλογών, ωστόσο, ως «επαναστατική» τακτική από παχυλομισθοσυντήρητους επαναστάτες του συστήματος, δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε ακόμα...

 
At 6/25/2011 12:38:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντως νομίζω ότι είναι πάρα πάρα πολλοί εκείνοι που θα ψηφίσουν για πρώτη φορά ΠΑΣΟΚ ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home