Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2011

Ο άνθρωπος με τις απαντήσεις

Mπήκε στο βαγόνι και άρχισε το γνωστό τροπάρι: «Συγγνώμη, να σας κάνω μια ερώτηση;». Όταν τον έβλεπαν τον απέρριπταν αμέσως, γιατί καταλάβαιναν ποιά θα ήταν η ερώτηση. Και είτε τους περίσσευαν ψιλά είτε όχι, δεν είχαν καμία διάθεση να τα δώσουν σε αυτόν. Ένας στους -πολλούς- τόσους του έδινε, αλλά και αυτός συνήθως πριν τον αφήσει καν να προχωρήσει στην ερώτηση.
Κατάλαβε τότε ότι έπρεπε να το πάρει αλλιώς. Πήγε σπίτι, ανάγκασε την μάνα του να του ανοίξει, πλύθηκε, λούστηκε, ξυρίστηκε, έβαλε καθαρά ρούχα και επέστρεψε στους σταθμούς και τα βαγόνια. «Συγγνώμη, να σας δώσω μια απάντηση;» άρχισε να ρωτά, και νά που τα αυτιά που ως τώρα ήταν κλειστά άνοιξαν, νά που η άμεση απόρριψη μετατρεπόταν σε άμεσο ενδιαφέρον.
Τα νέα κυκλοφόρησαν αστραπιαία. Κάποιος τα τουίταρε, πάμπολλοι τα ριτουίταραν, τσίμπησαν και τα υπόλοιπα μίντια, τόσο τα σόσιαλ όσο και τα σοσιαλιστικά. Ανάμεσα μας κυκλοφορούσε ένας άνθρωπος που προσέφερε απαντήσεις. Μπορούσες να του κάνεις ό,τι είδους ερώτηση ήθελες. Δεν θα υπεξέφευγε («Υπάρχει Θεός;», τον ρώτησε ένας τριαντάχρονος. «Υπήρχε παλιά και θα ξαναϋπάρξει στο μέλλον. Αλλά τώρα όχι. Δεν υπάρχει». «Γιατί έπαψε να μου τηλεφωνεί το παιδί μου;», τον ρώτησε μια εβδομηντάχρονη. «Επειδή έτσι συνδυάζει την ηδονή της ελευθερίας με την ηδονή της ενοχής». «Ποιά είναι η πιο ωραία γεύση παγωτό στον κόσμο;», τον ρώτησε ένας δεκάχρονος. «Το σορμπέ λεμόνι». «Γιατί το ουίσκι έχει τόσο διαφορετική γεύση μέσα από τα χείλια της;», τον ρώτησε ένας εικοσιπεντάχρονος. «Επειδή το ποτό πρέπει να φιλιέται και το φιλί να πίνεται». «Θα ξαναβρώ γρήγορα δουλειά;», τον ρώτησε ένας άνεργος. «Αν σου κάνει η μαύρη, ναι». «Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι να πέσω απ' το μπαλκόνι. Θα το κάνω;», τον ρώτησε μία με φόβο στη φωνή. «Όχι. Γιατί τότε θα το κάνω κι εγώ». «Υπάρχουν φορές που επί ώρες δεν κάνω τίποτε άλλο απ' το να κοιτάω τον τοίχο του σαλονιού. Γιατί;», τον ρώτησε ένας με θλίψη στη φωνή. «Επειδή έτσι είναι η φύση σου. Ή επειδή έτσι έγινες στην πορεία. Ή επειδή αν δεν υπήρχαν ιδιοσυγκρασίες σαν τη δική σου, τους τοίχους δεν θα τους πρόσεχε ποτέ κανείς». «Θα σοβαρευτώ ποτέ;», τον ρώτησε μία με γέλια στη φωνή. «Ναι, βέβαια. Και όχι βέβαια». «Θα ευτυχήσω ποτέ;», τον ρώτησε ένας με λυγμούς στη φωνή. «Όταν πάψεις να ψάχνεις ανθρώπους που σου μοιάζουν». «Με ποιό δικαίωμα νομίζεις ότι έχεις μια απάντηση για όλα;», τον ρώτησε ένας με βάρος στη φωνή. «Με αυτό της ελαφρότητας»).
Όσο αιφνίδια ξεκίνησε, τόσο αιφνίδια σταμάτησε. Λίγες μέρες μετά, στη μέση ενός βαγονιού που πήγαινε προς αεροδρόμιο, διευκρίνισε ότι η επόμενη είναι η τελευταία ερώτηση που θα δεχθεί. Έπειτα θα ξανάμενε άπλυτος, άλουστος, αξύριστος και θα επέστρεφε στις τάξεις των ζωντανών σκουπιδιών αυτής της πόλης. («Μα γιατί;», τον ρώτησε ένας με γραβάτα στη φωνή. «Επειδή θα με αναζητήσετε»).
Και πράγματι άρχισαν σύντομα να τον αναζητούν. Πολλοί από τους κανονικούς, όταν πια έβλεπαν σκουπίδια, αντί να αποφεύγουν το βλέμμα και να επιταχύνουν το βήμα, τα πλησίαζαν και προσπαθούσαν να τους πιάσουν κουβέντα: «Συγγνώμη, να σας κάνω μια ερώτηση;». Εκείνα τους απέρριπταν αμέσως, γιατί καταλάβαιναν ποιά θα ήταν η ερώτηση. Και είτε τους περίσσευαν απαντήσεις είτε όχι, δεν είχαν καμία διάθεση να τις δώσουν σε αυτούς.

40 Comments:

At 3/24/2011 08:52:00 π.μ., Blogger DaisyCrazy said...

φοβερο κειμενο.
ποσες φορες δεν προσπερνουμε αδιαφορα αυτα τα ατομα..
παντα νιωθω ενοχες οταν το κανω αλλα το κανω παρολα αυτα

 
At 3/24/2011 09:32:00 π.μ., Blogger scarface said...

Είδα έναν άντρα να πέφτει,
όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή.

 
At 3/24/2011 09:45:00 π.μ., Blogger αθεόφοβος said...

Πιο ουσιαστική απάντηση στην ερώτηση μου δεν έχω πάρει!

 
At 3/24/2011 10:31:00 π.μ., Anonymous χκ said...

πριν καμμιά εικοσαριά χρόνια, βρέθηκα σ'ένα βαγόνι στον υπόγειο του λονδίνου.επέστρεφα απο ένα αποτυχημένο interview, στεναχωρημένη κι απογοητευμένη.κάποια στιγμή με πλησιάζει ένας αλλόκοτος ψηλός, ντυμένος παράταιρα, κάτι μου'λεγε αλλά ούτε τον καταλάβαινα-ήμουνα στον κόσμο μου,φαντάστηκα οτι κι αυτός λεφτά μου ζήταγε.ξαφνικά, μου πιάνει το χέρι και μου βάζει κάτι μέσα, μου λέει "set it free and it'll bring you happiness".σαστισμένη ανοίγω την παλάμη μου και βλέπω μια ζωντανή πασχαλίτσα.πριν προλάβω να τον ευχαριστήσω είχε ήδη εξαφανιστεί.πού βρήκε πασχαλίτσα στην καρδιά του χειμώνα στο λονδίνο, παραμένει ακόμα μυστήριο για μένα.πού βρήκε την καρδιά για μια τέτοια χειρονομία όμως, νομίζω πως ξέρω.
σ'ευχαριστώ που μου τον θύμησες
καλημέρα

 
At 3/24/2011 11:14:00 π.μ., Blogger EM said...

Καλημέρα,

Σας παρακολουθώ κάμποσο καιρό :-) και αποφάσισα να "κάνω εμφάνιση" σήμερα καθώς το σημερινό πόστ το θεώρησα πραγματικά εμπνευσμένο!
Χαμογέλασα πρωί-πρωί με αυτό που εγώ "είδα": την ανθρώπινη μικροπρέπεια που μας ωθεί να μεταβάλλουμε τον μικρόκοσμό μας ανάλογα με το συμφέρον μας, αλλά και την υπέρτατη βλακεία (αν μου επιτρέπετε) που επιθυμεί για όλα απαντήσεις και μάλιστα τη στιγμή που οι περισσότερες βρίσκονται ήδη μέσα μας. Και φυσικά όλα υπέροχα δοσμένα με το προσωπικό σας στυλ!

Τα σέβη μου και καλό τριήμερο!

 
At 3/24/2011 11:30:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εξαιρετικό κείμενο Old Boy. Πάντα τέτοια...

 
At 3/24/2011 12:22:00 μ.μ., Blogger Nana said...

Αποκαλυπτικά αληθινό και αληθινά αποκαλυπτικό. Στην εποχή του Εύκολου οι άνθρωποι ζητούν και καταπίνουν αμάσητες απαντήσεις.. και μετά αποκτούν καινούργιες απορίες που πονάνε περισσότερο.
Καμία απάντηση δεν έχει αξία αν δεν υπερνικήσεις με τις δικές σου δυνάμεις τον κόπο της ερώτησής της..

Καλημέρα!

 
At 3/24/2011 01:25:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"«Θα ευτυχήσω ποτέ;», τον ρώτησε ένας με λυγμούς στη φωνή. «Όταν πάψεις να ψάχνεις ανθρώπους που σου μοιάζουν» " Yπέροχο το κείμενο σου!!

 
At 3/24/2011 02:19:00 μ.μ., Blogger celin said...

Eκπληκτικο ποστ,μες στα δυο-τρια καλυτερα που εχω διαβασει απο σενα.Ωραια πραγματα διαβαζουμε τελευταια στα μπλογκς.

 
At 3/24/2011 02:32:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Μάλλον σε όλους θα άρεσε πολύ και δεν θέλουν να ξαναγράφουν τα ίδια "Ω τί ωραίο" και "Τι καλά που γράφετε" αφού θα ήταν αταίριαστα με την μαύρη αισιοδοξία του ποστ.

Ήθελα να σχολιάσω όμως κάτι σε εντελώς προσωπικό επίπεδο (έλα;).
Έχει πλάκα που εσύ περνάς την φάση των απαντήσεων, κι εγώ των ερωτήσεων.

 
At 3/24/2011 02:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πανεξυπνο,ευρηματικο,επικαιρο και με..απαντησεισ !

 
At 3/24/2011 02:36:00 μ.μ., Blogger Γιώργος Κατσαμάκης said...

Έχω "κολλήσει" με μια φράση αυτόν τον καιρό, μια φράση του Κακναβάτου, από ένα ποίημά του:
"Το ερώτημα δεν υποθηκεύει την αξία του στην ύπαρξη απάντησης"

Νομίζω πως με αυτά που έγραψες φαίνεται και πως οι απαντήσεις δεν βγαίνουν σε πλειστηριασμό.

 
At 3/24/2011 03:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κάποιοι το τουίταραν, κάποιοι το ριτουίταραν κι εγώ το έχω διαβάσει ήδη επτά φορές. Και βλέπουμε

 
At 3/24/2011 04:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eυχαριστώ όλους :))
χκ, εντυπωσιακή ιστορία.
Γιώργο Κατσαμάκη, εξαιρετικός στίχος.

 
At 3/24/2011 05:13:00 μ.μ., Blogger Ferdinand+Miranda said...

θα πρωτοτυπήσω λέγοντας ότι.. είναι πολύ πολύ πολύ όμορφο, ανθρώπινο και βαθύ το ποστ και δε μπορώ να σκεφτώ τώρα τη λέξη. συν ένα ευχαριστώ :)

 
At 3/24/2011 05:29:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Γιατί βιάζεσαι βρε παιδί μου, εμάς δηλαδή τώρα πως θα μας ευχαριστήσεις;
Εκτός κι αν έχεις ήδη καταλάβει ότι φχαριστηθήκαμε με το κείμενο σου.
Δεκτό κι αυτό.

 
At 3/24/2011 05:53:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πριν από πολλά-πολλά χρόνια εμφανίστηκε ένας στην παρέα και κάποια στιγμή έκανε την παρακάτω δήλωση με ένταση και παράπονο:
"Εγώ σ'απάντησα και εσύ δεν με ρώτησες".

Αλφρέδος

 
At 3/24/2011 05:58:00 μ.μ., Blogger sofoklis33 said...

Φίλε ευχαριστώ για το κείμενο σου μου πρόσφερε πολλά . Συνέχισε να γράφεις..

 
At 3/24/2011 11:45:00 μ.μ., Anonymous pavlosk said...

Ο ήρωας της ιστορίας ήταν τυχερός, διέγραψε ένα πλήρη κύκλο γύρω από τον εαυτό του παρασύροντας και αυτούς που τον παρακολουθούσαν, και ξαναβρέθηκε στην αρχή. Οι γύρω βέβαια ταρακουνήθηκαν και αυτό τους έβαλε λίγο μυαλό.

Η πραγματικότητα, αυστηρή και αμείλικτη, δεν έχει happy end ούτε καν στιγμές περισυλλογής. Όποιος διακόπτει ή διαταράσσει την διαδρομή προς τη δουλειά, τη βόλτα, είναι κατακριτέος. Είτε είναι κουρελής ζητιάνος είτε είναι διαδηλωτής. Και όποιος πέσει μπροστά στα πόδια του περαστικού ο περαστικός όχι μόνο δεν θα σταματήσει να τον σηκώσει, όχι μόνο (τουλάχιστον) θα προσέξει να περάσει απο πάνω. Θα τον πατήσει κι όλας.

Ελπίζω, ελπίζουμε σε απαντήσεις, πληροφορίες και υλικά που να καθιστούν περιττές τις ερωτήσεις.

 
At 3/24/2011 11:50:00 μ.μ., Blogger sissa ben dahir said...

Πέρασα μετά από καιρό και βρήκα ένα πολύ ωραίο κείμενο. Μπράβο.

 
At 3/25/2011 12:56:00 π.μ., Anonymous vogelfrei said...

Τι να πω....όντως από τα καλύτερά σου.

 
At 3/25/2011 02:35:00 π.μ., Blogger σάρα said...

αληθινό -

 
At 3/25/2011 10:50:00 π.μ., Blogger xtina said...

η αληθινή ζωή είναι συχνά απίστευτη
"che vuoi?"

 
At 3/25/2011 11:20:00 π.μ., Blogger agrampelli said...

Respect...φοβερό!

 
At 3/25/2011 03:02:00 μ.μ., Blogger Idάκι said...

Συγκλονιστική ιδέα, εκτέλεση που σου κόβει την ανάσα, μπερδεμένα δάκρυα, δειλό χαμόγελο, αμείλικτο τέλος, αμέτρητα ερωτηματικά.

Κι όμως θέλει θάρρος για να επιτρέψεις σ'ένα κείμενο να αλλάξει τη ζωή σου, έστω ελάχιστα...

 
At 3/25/2011 05:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

mavrh aisiodoksia!
n.p

 
At 3/25/2011 07:46:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Τώρα το διάβασα. Δε σε προλαβαίνω.

Ωραίο. Δε θα βαρεθώ να επαινώ.

 
At 3/27/2011 02:50:00 μ.μ., Blogger E=mc2 said...

αρα ολοι αυτοι που ρωτάνε μπορούν και να απαντάνε. τοτε γιατί ρωτάνε;

 
At 3/28/2011 09:28:00 μ.μ., Anonymous xazoulhs said...

Σε μια πορεία στην Αθήνα είχα ακούσει ένα ζητιάνο να φωνάζει με όλη του τη δύναμη :

''Ο ένας λέει την αλήθεια στους πολλούς και οι πολλοί λένε ψέματα στον ένα.''

Δεν ξέρω αν τον είχε ακούσει τότε κανείς αλλά εγώ που τον άκουσα δεν τον πλησίασα, γιατί να το έκανα άλλωστε; αφού ακλουθούσα τους πολλούς εκείνη την ώρα...

Ελπίζω την επόμενη φορά να μου μιλήσει γιατί αλλιώς θα γίνω εγώ ζητιάνος.

 
At 3/28/2011 09:41:00 μ.μ., Blogger Filboid Studge said...

Old boy,
Επί πολλά, πάρα πολλά, χρόνια ζητώ από φίλους να απαντήσουν στο μονολεκτικό ερώτημα-που-δεν-τίθεται, χωρίς βεβαίως να τίθεται το ερώτημα.
Ιδού χαρακτηριστικές απαντήσεις, σε χρονική σειρά εκ των παλαιοτέρων προς τις πλέον πρόσφατες:
1. "Ασύστολα."
2. "Con brio."
3. "Ευρηματικά."
.
.
m-1. "Υπό συνθήκας."
m. "Κατά συνθήκην."
.
.
n-1. "Ννναί."
n. "Mε κουράζεις."

Quiz:
Ποίον το μονολεκτικό ερώτημα-που-δεν-τίθεται;
:))

 
At 3/29/2011 10:52:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@ Κυρία Φιλβόιδ Στούντγκε

Αγαπητή κυρία,
το Quiz είναι εξαιρετικά απλό.
Το ερώτημα είναι "Γ@μείς?"
Κύριος Φ.

 
At 3/29/2011 11:42:00 π.μ., Blogger Fight Back said...

Ήταν σαν κάτι να χε αλλάξει
(αφιερωμένο στον όλντ μπόι)

Ήταν σαν κάτι να χε αλλάξει
Ή ήταν ανοησίες του μυαλου;
Καθότι τήρησα τη συνηθισμένη
δευτεριάτικη ρουτίνα
ταξινόμησα στο ψυγείο τα γιαούρτια
ανάλογα με την ημερομηνία πλήξης
κι έφυγα απ τη δουλειά την ίδια ώρα
όπως πάντα.
Πήρα τον ίδιο δρόμο της επιστροφής:
την εθνική οδό
κι ύστερα δεξιά στον κόμβο Ρουτίνας.

Μα ηταν σαν κάτι να χε αλλάξει
κρατούσε η μέρα περισσότερο
λόγω της αλλαγής της ώρας
ήταν σα να φυγα νωρίτερα
σαν να χε
λιγότερους βαριεστημένους οδηγούς η εθνική,
παρότι ο αριθμός των οδηγών ήταν ο ίδιος.

Έπιασα στο ραδιόφωνο ένα σταθμό που έπαιζε τζαζ
κι ήταν ακόμα μέρα
επέστρεφα απ τη δουλειά γαλήνιος.
Ήταν σαν κάτι να χε αλλάξει
όταν βγήκε μια φωνη και άρχισε
να διαβάζει
λέξη προς λέξη ολόκληρο
το κείμενο σου
για τον άνθρωπο με τις απαντήσεις.

Προσωρινά συγχίστηκα
κι οριακά απεφευχθη η σύγκρουση
μ ένα διερχόμενο βυτιοφόρο φορτωμένο με προπάνιο
χάρη στον ηρωικό ελιγμό του οδηγού
που το ριξε πάνω σε ένα παιδικό σταθμό.
Συγχίστηκα,
δεν ήξερα αν χαιρόμουν που πληθαίνουν ολοένα
στα παραδοσιακά μίντια
(σαν κάτι να χε αλλάξει)
οι αναφορές σε αγαπημένους μου συγγραφείς του διαδυκτίου

ή αν ένιωσα ικανοποίηση
που είχα ήδη διαβάσει τον άνθρωπο με τις απαντήσεις
-τόσα χρόνια τώρα ανελλειπώς-
πριν γίνει θέμα συζήτησης σε απογευματινά τοκ σόους
όπως ακριβώς δικαιώνεσαι
όταν σκοράρει ο βύντρα που τον λάτρευες όταν τον μισούσαν
ή όταν το αγαπημένο σου τραγούδι
γίνεται νούμερο ένα χιτ
(μα ύστερα οργίζεσαι γιατι νομίζεις οτι ευτελίστηκε)
δεν ήξερα λοιπόν μήπως οργίστηκα κιόλας.
Ή αν συγχίστηκα που ο τύπος στο ραδιόφωνο
απλά το διάβασε ολόκληρο
κι ύστερα συνέχισε να βάζει τζαζ
χωρίς να κάνει ένα σχόλιο,
γέμισε δηλαδή ο αργόμισθος την εκπομπούλα του
με τον πνευματικό κόπο ενος τρίτου.
Μα σκέφτηκα ίσως να θεώρησε το έργο τόσο πλήρες
που δεν έχριζε περαιτέρω σχολιασμού.

Όπως και να χει
μου έφτιαξε τη μέρα
λίγο αυτό
λίγο η αλλαγή της ώρας
ήταν σαν κάτι να χε αλλάξει.

 
At 3/29/2011 01:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σας ευχαριστώ. Υπέροχο!
Καρτέσιος

 
At 3/29/2011 06:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fight Back, να εικάσω ότι όντως διαβάστηκε το ποστ σε εκμπομπή ραδιοφώνου με τζαζ και ότι δεν το γράφεις μεταφορικά. Μακριά από τα Βυτιοφόρα και τα Βυτία της μπλογκόσφαιρας είναι η μόνη μου συμβουλή και επίσης να πω ότι το σχόλιό σου είναι από μόνο του (στα σημεία που δεν με αφορά εννοώ) γαμάτο.
Σε ασπάζομαι, Λουκάς.

 
At 3/29/2011 06:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fliboid, το «Θέλεις;» ίσως;

 
At 3/29/2011 07:44:00 μ.μ., Anonymous eleni said...

...χαμόγελο!

 
At 3/30/2011 12:01:00 μ.μ., Blogger Filboid Studge said...

@Old boy,
"Θέλεις;"!!!
Αυτό είναι το ερώτημα-που-ουδέποτε-πρέπει-να-τίθεται.

@Κύριον Φ.,
Ωμό!
Φαίνεται πώς δεν έχετε ξεπεράσει τις εφηβικές παρέες σας.

 
At 3/31/2011 12:36:00 μ.μ., Anonymous s.pin said...

+++
--------->

 
At 4/02/2011 07:14:00 π.μ., Blogger Mpompistis said...

Εγώ νομίζω πως τις απαντήσεις για τα δύσκολα μέσα μας τις έχουμε. Αλλά δεν είμαστε διατεθειμένοι να τις κάνουμε πράξη.

Ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει τα ελλατώματά του, επομένως και την λύση.

Οι απαντήσεις από άλλους, όσον αφορά τα δικά μας προβλήματα, πέρα απ' το ότι είναι γνωστές, δεν αποτελούν κινητήρια δύναμη. Κι αν αποτελούν, λείπει η σπίθα που θα βάλει μπρος.

Την σπίθα την κατέχουμε μόνο εμείς.

Πολύ ωραίο κείμενο.

 
At 4/06/2011 04:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σε διάβαζα παλιότερα, μάλλον λάθος έκανα που σταμάτησα...

Ξαναρχίζω

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home