Τρίτη, Μαρτίου 15, 2011

Η αποτύπωση

Τη μεγαλύτερη πτώση τους στους τελευταίους 8 μήνες σημειώνουν τα ομόλογα φυσικών καταστροφών (τίτλοι που έχουν σχεδιαστεί για να παρέχουν προστασία στους επενδυτές από φυσικές καταστροφές), καθώς ο μεγάλος σεισμός που έπληξε την Ιαπωνία, και το καταστροφικό τσουνάμι που ακολούθησε, έχουν εκτοξεύσει στα ύψη το κόστος δανεισμού ... Οι αποδόσεις «που προσφέρονται στους επενδυτές ομολόγων φυσικών καταστροφών ενδέχεται να αυξηθούν», δήλωσε αρμόδιος ανάλυσης κινδύνου της Solidum Partners AG, ενός κερδοσκοπικού επενδυτικού ταμείου που ειδικεύεται σε τίτλους που σχετίζονται με την ασφάλιση. Ο ίδιος αναλυτής ανέφερε ότι «απομένει να δούμε αν ο σεισμός αυτός θα στοιχίσει τόσο ακριβά ώστε να αντιστρέψει εντελώς το κλίμα στην αγορά ή απλώς θα επηρεάσει τις τιμές στην περιοχή».
Εν τω μεταξύ ο Ανδρέας Λοβέρδος δίνει ένα μικρό ρεσιτάλ λαϊκισμού διαβεβαιώνοντας Άδωνι και Πλεύρη ότι θα τον στείλει τον λογαριασμό των 100.000 ευρώ, που κόστισε η νοσηλεία των απεργών πείνας. Φυσικά και να τον στείλει, ας ξεκινήσει πρώτα κατάσχωντας από τους ίδιους ό,τι κουβέρτες, σλίπιν μπαγκ, αλλαξιές κλπ έχουν στην κατοχή τους, και εν συνεχεία ας χρεώσει τους αλληλέγυους αλληλλεγύως και εις ολόκληρον. Εδώ πάντως ας αναγνωρίσουμε με ανακούφιση ότι η επί μέρες προβαλλόμενη ως προκλητική άρνηση των απεργών να διακομιστούν μαζικά σε νοσοκομεία γλίτωσε αρκετά χρήματα από το μαγαζί του καλού νοικοκύρη Ανδρέα. Επίσης στις κατηγορίες που βαρύνουν τους συνοδούς και τις συνοδούς ότι εμπόδιζαν τους γιατρούς να δώσουν τροφή στους απεργούς, ας ληφθεί υπόψη το σχετικό ποσό που εξοικονόμησε το ΕΣΥ: ενδέχεται οι συνοδοί να αρνούνταν τη χορήγηση τροφής για δημοσιονομικούς λόγους.
Αφού πρώτα η κυβέρνηση κατάφερε να μην της πεθάνουν οι απεργοί στα χέρια, με μια σειρά δηλώσεις των κορυφαίων υπουργών της δεν έχασε την ευκαιρία να δείξει πως το έκανε με βαρύτατη καρδιά, δεν έχασε την ευκαιρία να δείξει πως δεν τους άφησε να πεθάνουν μεν, τους σιχαίνεται εξίσου με την συντριπτική πλειοψηφία του φιλόξενου ελληνικού λαού δε.
Νομίζω ότι η απεργία πείνας έγινε ακριβώς σε μια χρονική περίοδο, που το περίφημο «η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη» πνέει τα λοίσθια. Συντηρείται ως ρητό από τη δύναμη της αδράνειας και μόνο. Στην ουσία έχει μετατραπεί σε ήχο που κουβαλά ένα νόημα που κάθε άλλο παρά αυτονόητο μας φαίνεται. Όλα είναι διαπραγματεύσιμα. Και όλα τελικά ανάγονται σε κόστος νοσηλείας, κόστος συντήρησης, όλα τελικά βρίσκουν την αποτύπωσή τους σε κάποιο χρηματοοικονομικό προϊόν όπως τα ομόλογα φυσικών καταστροφών (που δεν αμφιβάλλω, 29 κατασκευαστές πραγματικότητας θα μου εξηγήσουν πως είναι ένα προϊόν που βοηθά τον κόσμο να λειτουργεί περισσότερο αδιατάρακτα· αλλά και πάλι κάποιοι τζογάρουν σε αυτά, όπως και στις τροφές, όπως και παντού, και αυτό αντί να κριθεί υβριστικό κρίνεται θεάρεστο). Δεν πρόκειται για την τελική αποτύπωση της πραγματικότητας σε αριθμούς και οικονομικούς δείκτες. Μετατρέπεται στη συνείδησή μας σε αρχική αποτύπωση. Η ουρά της οικονομίας κινεί τους ανθρώπους σκυλιά.
Θυμάμαι πόσο μας έκαναν και μας κάνουν εντύπωση οι αφηγήσεις από την κατοχή για ανθρώπους σωριασμένους στο δρόμο. Περπατάς καθημερινά στην Αθήνα και βλέπεις τους σωριασμένους κάτω και τους προσπερνάς σαν να μην τρέχει τίποτα. Σύμφωνοι, από την πρέζα είναι σωριασμένοι. Και οι της πείνας απλώς ζητιανεύουν ανά τριάντα μέτρα. Αλλά σημασία έχει πως αν ήταν στα αλήθεια αδιαπραγμάτευτη η ανθρώπινη ζωή, δεν θα προσπερνούσαμε και τους μεν και τους δε τόσο μηχανικά.
Το μόνο αδιαπραγμάτευτο είναι η ζωή ενός εκάστου· άντε και της οικογένειάς του. Όλοι οι υπόλοιποι σωριαστείτε, ζητιανέψτε, κάντε ό,τι τραβάει η όρεξή σας.
Η πείνα είναι κάτι σαν τη ραδιενέργεια: μακριά μας να 'ναι και όλα τα άλλα τα βρίσκουμε.

20 Comments:

At 3/15/2011 07:52:00 μ.μ., Blogger Αντωνης said...

Νομίζω ότι η απεργία πείνας έγινε ακριβώς σε μια χρονική περίοδο, που το περίφημο «η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη» πνέει τα λοίσθια.

Το μόνο αδιαπραγμάτευτο είναι η ζωή ενός εκάστου· άντε και της οικογένειάς του. Όλοι οι υπόλοιποι σωριαστείτε, ζητιανέψτε, κάντε ό,τι τραβάει η όρεξή σας.

Ακριβώς, γερο-αγόρι. Ακριβώς.

 
At 3/15/2011 08:04:00 μ.μ., Blogger Polykarpos said...

Είναι λυπηρό το ότι έχεις απόλυτο δίκιο.

 
At 3/15/2011 09:40:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Μπράβο, σωστός: ωραίο κείμενο. Μπράβο.

 
At 3/15/2011 10:38:00 μ.μ., Blogger celin said...

Osον αφορα το "προσπερασμα" και το "μακρυα απο εμας",τα οποια δε σημαινουν τιποτα αλλο παρα ελλειψη αλληλεγγυης και εγωισμο,
εγραψα κατι σχετικο πριν λιγο,το οποιο νομιζω εχει αμεση σχεση με το θεμα της αναρτησης σου.
http://celinathens.blogspot.com/2011/03/blog-post_15.html

 
At 3/16/2011 12:21:00 π.μ., Blogger Γιάννης, ο κουβάς said...

που δεν αμφιβάλλω, 29 κατασκευαστές πραγματικότητας θα μου εξηγήσουν πως είναι ένα προϊόν που βοηθά τον κόσμο να λειτουργεί περισσότερο αδιατάρακτα· αλλά και πάλι κάποιοι τζογάρουν σε αυτά, όπως και στις τροφές, όπως και παντού, και αυτό αντί να κριθεί υβριστικό κρίνεται θεάρεστο

ποντάρω το σπίτι μου ότι δεν θα σε πείσουν να τζογάρεις σε κάτι τέτοιο :)

 
At 3/16/2011 01:02:00 π.μ., Blogger Кроткая said...

Υποθέτω πως και στην κατοχή ομοίως τους προσπερνούσαν βιαστικά. Κατόπιν έγιναν ύλη σε σχολικά βιβλία ιστορίας και έμπνευση για εφηβικά μυθιστορήματα -τότε πλέον ήταν ακίνδυνο και μπορούσε πια να καταστεί ηθικοπλαστικό το φαινόμενο.
Βρομάει άσχημα η μυρωδιά του θανάτου, όταν έχεις τη ζωούλα σου (να διαφυλάξεις).

 
At 3/16/2011 02:26:00 π.μ., OpenID kokkinopanni said...

Έχετε απόλυτο δίκιο. Κι είναι φοβερα λυπηρό αν σκεφθείτε ότι η αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού (η κρίση) μετατρέπεται από ανθρώπους σαν αυτούς που μας κυβερνούν σε ευκαιρία για ακόμα περισσότερο νεοφιλελευθερισμό (όπως οι αηδίες του Λοβέρδου).

 
At 3/16/2011 03:22:00 π.μ., OpenID Elikas said...

Σωστά μίλησες γεροντόπαιδο.

Ελπίζω μόνο ο δοκιμαζόμενος ιαπωνικός λαός να μην έχει να υποστεί κάποιον σχιστομάτη Λοβέρδο, ή τουλάχιστον ο όποιος Λοβέρδος τους να κάνει χαρακίρι για να εξευμενίσει τους θεούς που έστειλαν το τσουνάμι.

Όσο για τους χωρίς πατρίδα και θεό τζογαδόρους των πάντων, από τσουνάμι θα πάνε κι αυτοί κάποια στιγμή.

 
At 3/16/2011 12:07:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το λεμε ολοι. Εσυ το εγραψες.
Δεν την παλευουμε.
Αυτο με τυρραναει.
Και μια επικαιρη φωτο (ολντ αν δεν χρειαζεται το λινκ, απλα διεγραψε το σχολιο)

http://greeceinvision.photoshelter.com/gallery-image/Life-in-Athens-on-going-project-George-Georgiou/G00006KJLHnlrvuE/I000025zkzO8KLmY/P00001SrbCQ7V0zw

 
At 3/16/2011 12:38:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Στο ίδιο πνεύμα, εκτιμώ ότι η απεργία πείνας εξελίχθηκε όπως ήθελαν εκείνοι που ήθελαν αφενός να ανεβάσουν το ρατσιστικό μένος, ενισχύοντας ουσιαστικά το ΛΑΟΣ, και δείχνοντας ότι όλοι πρέπει να φοβόμαστε. Η κυβέρνηση δεν κάνει πίσω παρά μόνο -ίσως και πάλι- πριν το τέλος. Πολύ ωραίο άρθρο.

 
At 3/16/2011 12:50:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Γκρίνια. Ωραία μεν, αλλά γκρίνια. Έτσι το βλέπω εγώ.
Και είναι ακριβώς αυτό(αφού έτσι το βλέπω) που με αναγκάζει
να σε ρωτήσω. Πότε και που δεν ήταν έτσι ;

 
At 3/16/2011 10:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αίμα είναι αυτό που έχει ο ζητιάνος στη φωτογραφία του λινκ;

 
At 3/16/2011 10:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, δεν ξέρω. Ίσως σε χωριά να μην ήταν έτσι τα πράγματα. Να είχαν ένα σωρό άλλα άσχημα (δεν εννοώ δηλαδή ότι ήταν προτιμότερο από το να ζεις στην πόλη) αλλά αυτό το προσπέρασμα πτωμάτων να μην το είχαν. Επίσης αμφιβάλλω αν γινόταν αυτό ακόμα και στην Αθήνα περασμένων δεκαετιών.

 
At 3/16/2011 11:28:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

@old
καθετήρας

 
At 3/17/2011 01:34:00 π.μ., Anonymous Τζόνσον ο αλογόμυγας said...

Νομίζω ότι η απεργία πείνας έγινε ακριβώς σε μια χρονική περίοδο, που το περίφημο «η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαπραγμάτευτη» πνέει τα λοίσθια.
Δηλαδή, πότε ΔΕΝ έπνεε τα λοίσθια; Από τις περιγραφές του Μακρυγιάννη, από τους πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα το 22, από την Κατοχή ή τον Εμφύλιο, από τη Χούντα φαίνεται ότι στα δύσκολα, πάντα οι αξίες της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας πτωχεύουν, κοινώς πνέουν τα λοίσθια. Εντάξει, στα χρόνια της εικονικής έστω ευημερίας κρατούσαμε τα προσχήματα.
Μια από τα ίδια είναι όλα. Μην πέφτεις λοιπόν από τα νέφη Old Boy.

 
At 3/17/2011 09:14:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν ξέρω μου φαίνεται τόσο στα ίσια προβοκατόρικος ο τρόπος που τα οργάνωσαν αυτοί οι αλληλέγγυοι, που έχω την εντύπωση ότι μερικοί εξ αυτών ίσως και να προτιμούσαν να πεθάνει κάποιος απεργός ώστε μετά "να ξεσπάσει η οργή και η αντίδραση" στου δρόμους.

 
At 3/17/2011 11:47:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ωραίο το αριστεριστικό παραμυθάκι με τους αδίστακτους κερδοσκόπους και τους traders που ποντάρουν πάνω στην δυστυχία και την καταστροφή του σεισμού για να βγάλουν "υπερκέρδη" στις πλάτες των νεκρών.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η αγορά των catastrophe bonds βοηθά στην καλύτερη κατανομή του ρίσκου μια φυσικής καταστροφής ανάμεσα στις ασφαλιστικές εταιρίες και τους επενδυτές που αναζητούν μια επένδυση υψηλού ρίσκου και απόδοσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βελτιώνεται η αποτελεσματικότητα της αγοράς και να μειώνεται το κόστος ασφάλισης για τους πολίτες που θέλουν να προστατευθούν απο κάποιο απροσδόκητο γεγονός. Προφανώς αν δεν υπήρχε αυτή η αγορά το κόστος ασφάλισης θα ήταν μεγαλύτερο και λιγότεροι άνθρωποι θα είχαν σήμερα κάλυψη για τις καταστροφές.

 
At 3/17/2011 01:15:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Επιμένω. Γιατί όσο κι αν το ψάχνω- από τη συγκρότηση των πρώτων κοινωνιών μέχρι σήμερα-
βλέπω ότι όταν η πείνα έφτασε στο χτένι, η ανθρώπινη ζωή ως αδιαπραγμάτευτη αξία πήγε στο διάολο. Να το δεχθώ σαν ελπίδα, ναι, σαν αίτημα, ναι. Να συνεισφέρω για να γίνει κάποτε πράξη, ναι. Άλλα όχι με τη λογική ότι είναι κάτι που το είχαμε και το χάσαμε.

 
At 3/18/2011 02:58:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 11:47, έχεις προοικονομηθεί μέσα στο ποστ.
Σωτήρη, αν το θέτεις στη βάση των εποχών που η πείνα έφτασε στο χτένι, οκ, αλλάζει το πράγμα. Αλλά τους προσπερνάμε για αυτό το λόγο; Ή επειδή έχουμε μάθει να μην σκεφτόμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από την πάρτη μας;

 
At 3/18/2011 02:59:00 π.μ., Anonymous Αpologia pro sua vita said...

Μπαμπά, τί λένε; Μπαμπά τί λες;
Μπαμπά δεν καταλαβαίνω τίποτα πια;
Μπαμπά γιατί δεν με καταλαβαίνεις πια; Μόνο σήμερα, που είχε απεργία η ΠΟΣΠΕΡΤ κι ακούγαμε μουσική μαζί στο αυτοκίνητο, που από τα 7 μου χρόνια με πηγονοφέρνει. Ακόυγαμε ένα τραγούδι για μια Κυριακή όμορφη, που θά πρέπε να κρατάει για πάντα. Και σου είπα:"εμένα χτες ήταν η Κυριακή μου" και γέλασες με συγκατάβαση. Και σ' αυτό το γέλιο πρώτη φορά ένιωσα να μ' αποδέχεσαι. Να αποδέχεσαι την πικρή μα κι όμορφή αλήθεια που μας ενώνει. Όταν δούλευες στα βενζινάδικα και στα πεινιρλάδικα για μια μερίδα μακαρόνια το 60. Και τώρα πιά το ξέρεις μπαμπά, ότι δεν υπάρχουν Κυριακές. Κι όλα μας φέρνουν πιο κοντά. Και μη λυπάσαι. Το ήξερα. Από τότε με γέννησες.

Ωπά και να πεθάνει ο Χαρος. Έλα ρε μπαμπά Τριπλέ! Θα του σκίσουμε τα πρέκια. Κράτα τιμόνι και πάμε.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home