Σάββατο, Μαρτίου 19, 2011

Ο Μάζντας.

Περπατώντας βιαστικά κι αφηρημένα κόντεψε να πέσει πάνω στο φορτηγό. Όταν συνειδητοποίησε τι έβλεπε, του κόπηκαν τα πόδια από τη συγκίνηση. Το ήξερε, πάντα το ήξερε, ότι αυτή είναι η φυσική κατάληξη κάθε ντοσιέ, κάθε φακέλλου, κάθε αρχειοθέτησης, κάθε ταξινόμησης. Εκεί ρε μουνάκια. Στην καρότσα ενός παλιού μάζντα. Πεταμένα όπως να 'ναι. Κι εσείς κι η σημασία σας. Πού είναι τώρα η σπουδαιότητά σας; Πού είναι τώρα το βάρος σας; Πού είναι τώρα οι αριθμοί πρωτοκόλλου σας; Τι απέγινε τώρα η διεκπεραίωσή σας; Σε εσάς δεν στηριζόταν ο κόσμος; Η ομαλή του λειτουργία; Τι έγινε, έπαψε πια να λειτουργεί; Ή τον φτιάξατε και πάτε σαν απόμαχοι να ξεκουραστείτε; Πήρατε μορφή ηλεκτρονική μήπως και δεσπόζετε πλέον από εκεί;
Παραληρούσε, ήταν ξεκάθαρο. Άρχισε να τραγουδά και να ταρακουνά το μάζντα σαν κάγκελα σε ποδοσφαιρική εξέδρα: «Ό,τι με γλιτώνει και μου δίνει την αιτία, είναι που την έκανα απ' τη γραφειοκρατία». Το κινητό του χτυπούσε εκείνη την ώρα, αλλά δεν το άκουγε. Ήταν επίμονοι. Ξαναπήραν. Το άκουσε. Τον έπαιρναν να του πουν για κάποια υπόθεση, που ήταν καταχωρημένη σε κάποιο φάκελλο, μέσα στον οποίο υπήρχαν κάποια έγγραφα που κάτι αποδείκνυαν. Τα είχε συμπεριλάβει στο φάκελλο; Ναι, ναι, ναι, έλεγε, και μην ανησυχείτε. Όλα είναι υπό έλεγχο. Έκλεισε, πέταξε το κινητό στην καρότσα και προχώρησε τραγουδώντας.
Όταν τον έκλεισαν στο ίδρυμα, η εισαγωγή του σημειώθηκε με αριθμούς πρωτοκόλλου και χρονολογίες, φάκελλος ειδικός ανοίχτηκε στο όνομά του και έκτοτε ό,τι αφορούσε την υπόθεσή του το καταχωρούσαν εκεί. Εκείνος γελούσε τρανταχτά γιατί ήξερε πια που θα κατέληγε κάποτε και ο δικός του φάκελλος και όλων των άλλων δίπλα του. Τους απομόνωνε έναν έναν και τους αποκάλυπτε το μυστικό. Το προσωπικό, ακόμη κι οι γιατροί, άρχισαν να τον αποκαλούν ο Μάζντας. Μετά από καιρό το είχαν συνηθίσει τόσο που του απευθύνονταν και έτσι. Αυτό τον έκανε ακόμη πιο ευτυχισμένο: τα βράδια έβλεπε στον ύπνο του ότι η πλάτη του άνοιγε σαν καρότσα και εξευτελισμένα έπεφταν μέσα της ντοσιέ και έγγραφα.

11 Comments:

At 3/19/2011 07:51:00 π.μ., Blogger ou ming said...

Old Boy, πρόσεξε γιατί θα αρχίσουμε να σε αποκαλούμε ο Μπάζντας (αγγλ. Buzzdas) :)

 
At 3/19/2011 10:50:00 π.μ., Blogger xtina said...

καμμία αλλαγή δεν γίνεται
αν δεν χάσει κανείς τον έλεγχο..
ωραίο κείμενο, με ψυχή
καλημέρα

 
At 3/19/2011 11:03:00 π.μ., Blogger Robopsychologist said...

Ένα σχετικό βιντεάκι...

 
At 3/19/2011 12:41:00 μ.μ., Blogger Γκιωνης said...

. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό, σήμερα Σαββατοκύριακο, να το ανεβάσω στο Fb. Μερικές φορές αισθάνομαι κι εγώ "μάζντας". Με πιό βίαια συναισθήματα μάλλον...
. Ελπίζω να μην σε ενοχλεί. Εννοείται οτι έγινε αναφορά στο ιστολόγιό σου.

 
At 3/19/2011 03:03:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Γάμησες.

 
At 3/19/2011 03:06:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

Οε, Μάζντα ολέ ολέ
Μάζντα ολέ ολέ
δεν σταματώ
να σου πετώ ντοσιέ...

 
At 3/19/2011 08:23:00 μ.μ., Blogger Auslaender said...

Άψογο! Συνοδευτικό βίντεο:
http://www.youtube.com/watch?v=XXWZ3uAEKsw

 
At 3/20/2011 01:04:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καταπληκτικό φίλε. Εύγε!

 
At 3/20/2011 11:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Από τα πιο "μπλακχιουμορίστικα" που έχω διαβάσει στην ιστοσελίδα σου. Σαν να είναι κομμάτι βγαλμένο από Ιονέσκο. Έχει θεατρικότητα και σπάει κόκαλα με το ύφος και την ευρηματικότητά του...
Να είσαι πάντα καλά.

Σταύρος

 
At 3/22/2011 04:47:00 π.μ., Anonymous araptakos said...

Για κάποιο λόγο συνειρμικά οδηγήθηκα στην ατάκα "Ρίχτο Ηλία" που ξεστομίζει ο Αρμένης στο "Ολα είναι δρόμος".

Excellent! (excel is the new dossier)

 
At 3/24/2011 02:52:00 μ.μ., Blogger murplej@ne said...

αληθεια Γαμησες

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home