Πέμπτη, Μαρτίου 11, 2010

Cinque

Τα πρώτα χρόνια του μπλόγκιν είναι σαν έρωτας: είσαι μέσα σε μια διαρκή παραζάλη. Πέντε χρόνια όμως είναι μεγάλο διάστημα: η παραζάλη έχει φύγει, έχοντας δώσει τη θέση της σε πιο στέρεες καταστάσεις. Με τη στερεότητα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις: νοσταλγείς αυτό που έχασες, χωρίς να υποτιμάς αυτό που κέρδισες.
Παλιά πίστευα ότι κάθε λέξη μου δημιουργεί εκρήξεις. Άργησε αλλά μου πέρασε. Τώρα οι λέξεις μου με παιδεύουν, ενίοτε με βασανίζουν, οι προτάσεις μου συχνότατα επεκτείνονται σε μήκος επώδυνο για τα μάτια και αυτό εξυπηρετώντας ποιόν τελικά σκοπό; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο αυθορμητισμός έχει δώσει τη θέση του στον κόπο.
Τι σε νοιάζουν εσένα όλα αυτά και πότε επιτέλους θα απαλλαγώ από τον ναρκισσισμό μου, θες τώρα να ρωτήσεις. Σιγά σιγά. Σήμερα είμαι σε πολύ καλύτερη φάση από τότε που ξεκίναγα. Αν είμαστε ακόμα εδώ, στα δεκάχρονα εικάζω πως θα έχει σχεδόν εξαλειφθεί.
Γιατί όσο περισσότερο γράφεις τόσο περισσότερο αρχίζεις να ξεμαγεύεσαι από τον εαυτό σου και το υποτιθέμενο φως του και τόσο περισσότερο αρχίζεις να υποψιάζεσαι πως κάπου πέρα και έξω από τον εαυτό σου βρίσκεται το φως της ίδιας της γραφής, η εξόρυξη του οποίου είναι λίαν αμφίβολη, αλλά εσύ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συνεχίσεις να σκάβεις. Κι αν ποτέ το βρεις το βρήκες. Κι αν δεν το βρεις ποτέ,
το να γράφεις σημαίνει να σκέφτεσαι
και το να σκέφτεσαι σημαίνει να υπάρχεις
και το να υπάρχουμε είναι η μόνη δυνατότητα ελευθερίας
που έχουμε απέναντι στην εκκρεμονοησία της ζωής,
αυτής δηλαδή της θεμελιωδώς παράδοξης συνθήκης
στην οποία μας έχουν πετάξει χωρίς ποτέ να μας εξηγήσουν
αν είναι συναρπαστικό παιχνίδι του νου δίχως αρχή και τέλος
ή αδυσώπητη πραγματικότητα
πριν την αρχή της οποίας δεν υπήρχαμε
και μετά το τέλος της οποίας δεν θα υπάρχουμε.

42 Comments:

At 3/11/2010 07:28:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

εχμ.. ενα γενικο σχολιο, για τον καθενα μας:
εξαρταται απο το τι γραφεις και απο τη σημασια που δινεις στο γραψιμο -γενικα, αλλα και το δικο σου ειδικοτερα.

 
At 3/11/2010 07:29:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Μπλογκοχρονια πολλα και Καλη συνεχεια :))

 
At 3/11/2010 07:32:00 μ.μ., Blogger takis x said...

Συνεχίστε κϋριε.Διαλύστε μας κι αλλο .Μπορείτε.

 
At 3/11/2010 07:34:00 μ.μ., Blogger mahler76 said...

εγώ πάλι απεχθάνομαι τους 8 πρώτους μήνες μου στο μπλόγκινγ προτιμώ το τώρα μου.

Όπως και να εχει χρόνια πολλά πολλά, ή όσα εσύ θες.

 
At 3/11/2010 07:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολλά-τα πάντα όλα, σου ευχόμαστε.
Συνέχισε να γράφεις: Ωραίες πάντα οι σκέψεις σου.
ΚΠ

 
At 3/11/2010 08:04:00 μ.μ., Blogger Ιφιμέδεια said...

Πολύχρονος. Και πολυγραφότατος. Επί της ουσίας τέλος πάντων.

 
At 3/11/2010 08:13:00 μ.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Πολύχρωμος αγαπητέ! Και εύχομαι να αποφύγεις την επανάληψη και τη βαρεμάρα, όπως ο διάολος το λιβάνι - γιατί αυτό φοβάμαι είναι σε όλους μας ο μεγαλύτερος κίνδυνος...

 
At 3/11/2010 08:33:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

"οι προτάσεις μου συχνότατα επεκτείνονται σε μήκος επώδυνο"

Χόχοχοχο.

Τέλος πάντων, να τα πενηνταρίσεις. Να σκάσουν οι εχθροί σου, όσοι δεν έχουνε σκάσει ή δεν έχουν απλώς ξεφουσκώσει ακόμα.

Θα παραμένεις ο πρώτος. Έστω κι αν σε λίγα χρόνια ίσως θα είσαι ο μόνος.

:-)

 
At 3/11/2010 08:34:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Τα υπόλοιπα σε βαρυσήμαντο ποστ που ετοιμάζω.

 
At 3/11/2010 08:44:00 μ.μ., Blogger hollow sky said...

"Παλιά πίστευα ότι κάθε λέξη μου δημιουργεί εκρήξεις. Άργησε αλλά μου πέρασε. Τώρα οι λέξεις μου με παιδεύουν, ενίοτε με βασανίζουν,".

Συ είπας!

:-)

Σ' ευχαριστούμε και Καλή συνέχεια!

 
At 3/11/2010 09:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χρόνια σου πολλά ρε φίλε... μες απ'τη καρδια μου
γιώργος από ν.κόσμο.

 
At 3/11/2010 10:10:00 μ.μ., Blogger celin said...

ειπες
η παραζάλη έχει φύγει, έχοντας δώσει τη θέση της σε πιο στέρεες καταστάσεις. Με τη στερεότητα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις: νοσταλγείς αυτό που έχασες, χωρίς να υποτιμάς αυτό που κέρδισες.

αυτο που περιγραφεις ειναι ουσιαστικα ο ερωτας!
απο κει φαινεται ποσο αγαπας αυτο που κανεις
κ οχι μονο απο αυτο
αλλα κ απο τη ποιοτητα των κειμενων σου
κ απο την ειλικρινεια σου
παντως το προτιμαω οταν διαφωνω μαζι σου,γιατι συνηθως συμφωνω τοσο πολυ που κατανταει σπαστικο!
keep messing with our heads!

 
At 3/11/2010 10:11:00 μ.μ., Blogger enteka said...

(πολλές ευχές, πάντα τέτοια!)

 
At 3/11/2010 10:15:00 μ.μ., Anonymous Άντα Φτυς said...

Να σε χαιρόμαστε τόσα ακόμη κι άλλα τόσα κι άλλα τόσα

 
At 3/12/2010 12:17:00 π.μ., Blogger oneinchman said...

Χρόνια τους πολλά και καλά!

 
At 3/12/2010 01:31:00 π.μ., Blogger Riski said...

Με ναρκισσισμό ή όχι, αυτός που δεν μπορεί να ζει χωρίς να γράφει, πάντα θα γράφει.

5 χρόνια ε;
:))

 
At 3/12/2010 01:32:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αγαπητέ boy, νομίζω πως είναι φυσικό, μετά από πέντε χρόνια συνεχούς μπλόγκιν, να είναι το γράψιμο πιο δύσκολο. Πώς είναι δυνατόν οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος να μην βαρεθεί τον εαυτό του, τη φωνή του, όταν γράφει κάθε δύο μέρες? Όταν είναι αναγκασμένος στα πλαίσια του μπλογκοπαιχνιδιού να διατυπώνει συνεχώς τη γνώμη του? Εκ των πραγμάτων, χάνεις τις αναζωογονητικές σιωπές, που σου καθαρίζουν το μυαλό. Κατ' εμέ, κανείς άλλος μπλόγκερ δεν έχει γράψει τόσα καλά κείμενα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως έχεις κάνει εσύ. Αλλά τί άλλο να πεις? Και πόσο εύκολα να το πεις πια? Η ανεμελιά του «αύριο λέω να πάω να κουρευτώ», μοιραία έχει παρέλθει.
Ειλικρινής θαυμαστής σου,
Panyassis

 
At 3/12/2010 11:23:00 π.μ., Blogger Theo said...

Πολύχρονος! Να δεκαετήσει, εικοσαετήσει κλπ. αυτό το ιστολόγιο, που πολλές φορές το χαιρόμαστε κι άλλες το διαβάζουμε διαγώνια και το προσπερνούμε.

Όταν κανείς γράφει και αφήνει τα κείμενά του στο συρτάρι για να τα διαβάσει μετά από χρόνια, τότε πολλά δεν του λένε τίποτα. Ενώ όταν τα έγραφε τον πυρπολούσαν. Έτσι μπορεί να ξεδιαλέξει την ήρα από το στάρι.
Όταν όμως θέλει να σχολιάσει την επικαιρότητα, επείγεται να τα δημοσιεύσει μετά την αποθήκευσή τους στον σκληρό. Και κάποια τα βλέπει μετά από καιρό και μετανιώνει. Αλλά τον σκοπό τους τον έχουν επιτελέσει. έχουν πυροδοτήσει μια συζήτηση, έχουν οδηγήσει σε προβληματισμούς, βοήθησαν κάποιους να διαμορφώσουν πιο ώριμες γνώμες ή τον συντάκτη τους να αναθεωρήσει κάποια πράγματα.
Αυτό είναι το ρίσκο του ιστολογείν. Εκτίθεσαι και εκθέτεις κάποια από τα μύχιά σου.
Κάποια όμως κείμενα του ιστολογίου σου έχουν διαχρονική αξία.

Αν θέλεις να μεταμελείσαι λιγότερες φορές για κείμενα που δημοσιεύεις εν θερμώ και μετά τα βλέπεις ανούσια ή λαθεμένα, ίσως να τα αφήνεις λίγες ώρες να "ωριμάσουν" ή να τα θέτεις υπόψιν κάποιων έμπιστων και καρδιακών φίλων σου.

με φιλικούς χαιρετισμούς.

 
At 3/12/2010 11:57:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΠΟΛΥ ΣΕ ΠΙΚΡΑΝΕ Η ΟΜΑΔΑΡΑ ΣΟΥ ΜΕΡΑ ΜΠΛΟΓΚΟ-ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ!

 
At 3/12/2010 12:03:00 μ.μ., Blogger FivosV said...

δηλαδή τώρα είσαι έξω απ'την εγγύηση; Χρόνια πολλά!

 
At 3/12/2010 12:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σπολλάτη. Για αμφότερα.

 
At 3/12/2010 12:16:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Άντε και cinquecento,

σου εύχομαι
να μην βαρεθείς
να μην σιχαθείς
και να συνεχίσεις,
ανεξαρτήτου αποτελέσματος.

 
At 3/12/2010 12:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλή συνέχεια, Old Boy!
Σ' ευχαριστώ για τις συγκινήσεις που μου έχει προσφέρει η γραφή σου.

 
At 3/12/2010 01:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

αν απαντήσει κανείς στο ερώτημα "προτιμάς να σε ρουφήξει μια perfect day ή να κάθεσαι να γεννάς λέξεις για να την περιγράψεις;" έχει βρει και τη λύση στο υποτιθέμενο δίλημμα

είμαι σίγουρος πως την έχεις βρει

πάντα δημιουργικός

Κ.Κ.Μ.

 
At 3/12/2010 03:18:00 μ.μ., Blogger greekgaylolita said...

Πολυμπλογκοχρονος!
Και εσαει πισω της:
http://tinyurl.com/ylnlx4d
Απ' τη γραφη εννοω;-)

 
At 3/12/2010 03:28:00 μ.μ., Blogger ε said...

παντα καταπληκτικος ειστε :)

παντα δημιουργικος,ευχομαι :)

χρονια πολλα στο υπεροχο τουτο μπλογκ.

 
At 3/12/2010 03:32:00 μ.μ., Anonymous Γιάννης said...

Blessed is he, who in the name of charity and good will, shepherds the "weak" through the valley of darkness.

 
At 3/12/2010 05:21:00 μ.μ., Anonymous anonymous coward said...

Είμαι ένας από τους πολλούς ανώνυμους επισκέπτες του blog.

Πολλά χρόνια -είμαι επισκέπτης και σου εύχομαι-!

Το καλύτερο δώρο που μπορώ να σου δώσω είναι να σου "επιστρέψω" το καλύτερο post σου κατεμέ:

http://old-boy.blogspot.com/2007/10/blog-post_04.html

 
At 3/12/2010 11:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

αναρωτιεμαι ποσοι απο τους σχολιαστες γραφουνε οι ιδιοι. συναισθηματικα, φιλοσοφικα.

οπως ενας συγγραφεας ξερει να γραφει για αυτα αλλα και να καταλαβαινει την πνευματικη εξαντληση.
κατ επεκταση την διακοπη

παλιοπαιδο.
μπορεις να απεχεις για λιγο.
σταματα να δημοσιευεις τοσο εντονα.
γραφε περισσοτερο για σενα.μην το δειχνεις σε κανεναν. αυτο το πραγμα προσωπικα τουλαχιστον απο ενα σημειο και μετα με κουρελιαζει. οποτε κανε το ρεπο σου.

και κανεις δεν χανεται....

 
At 3/12/2010 11:59:00 μ.μ., Anonymous nestorpatou said...

http://www.youtube.com/watch?v=NeFZF502hF4

 
At 3/13/2010 12:14:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

κρόνια πολλά!

Μόνο πέντε χρόνια ρε μπαγάσα; Το μπλογκ σου είναι λοιπόν νεώτερο απ'την κόρη μου.. !

 
At 3/13/2010 01:41:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ροδιά, όλα εξαρτώνται από όλα και όλα σχετικά είναι :)
Τakis X, για ποιόν με περάσατε, για τη Σταντάρ;
Μahler 76, 9 μήνες; Μα υπάρχουν τέτοιες ηλικίες;
ΚΠ, είναι επειδή τις άσχημες τις κρατώ για τον εαυτό μου ;)
Ιφιμέδεια, σε ευχαριστώ για αυτό σου το πρώτο σχόλιο σε αυτό το μπλογκ ;)
Προκόπη, η βαρεμάρα δεν με τρομάζει, αλλά η επανάληψη πολύ.
Sraosha, το βαρυσήμαντο ποστ που ετοίμαζες ήταν τελικά ένα ποστ που μιλούσες για σένα. Γι' αυτό σας σιχαίνομαι εσάς τους μπλόγκερς, όλοι τέτοιοι είστε.
Ηollow Sky, ναι, Ηurt Locker καταστάσεις, οι εκρήξεις προλαμβάνονται.
Γιώργο, σε ευχαριστώ πολύ.
Celin, λες ε; Μακάρι.
Έντεκα, στα έντεκα χρόνια το κλείνω. Τιμής ένεκεν.
Άντα Φτυς, σαν να εύχεσαι σε 95χρονο να τα κατοστήσει, ένα πράγμα ;)
Οneichman, σε ευχαριστούν πολύ και τα δύο :)
Τheo, το πρόβλημά μου πάντα υπήρξε ότι σχεδόν ποτέ δεν έκρινα εκ των υστέρων αρνητικά τα ποστ μου. Αλλά όπως είπα αυτό πάει πια, εδώ και καιρό μου έχει περάσει.
Ανώνυμε, και πέρσι το ίδιο μου έκανε με τη Βιγιαρεάλ. Δεν της φέρνω γούρι φαίνεται.
Fivos V, αυτό ακριβώς. Από εδώ και πέρα συνεχίζετε υπ' ευθύνη σας.
Ανώμυμε των 12:16, ιντζάστις χίαρ κλπ κλπ ;)
Σωτήρη, ένα διαχρονικό ευχαριστώ.
Ανώνυμε των 12:54, χαίρομαι πολύ που το διαβάζω αυτό.
ΚΚΜ, τρομάζω στη σκέψη της απάντησης που έχεις βρει, αλλά ας πούμε πως τέλεια μέρα που δεν θα γραφεί κάπου, δεν θα είναι αληθινά τέλεια :)
Greekgaylolita, πίσω της με έχει, πίσω της.
ε, υπέροχες ευχαριστίες :)))
Γιάννη, personality goes (& magazines with personality go) a long way.
Anonymous Coward, σε ευχαριστώ για το δώρο.
Ανώνυμε των 11:16, δεν ξέρω αν θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου, το πιθανότερο είναι πως όχι, την ακούω όμως και την λαμβάνω υπόψη μου.
Νestorpatou, στο σουρεαλισμό λέω ναι.
Lazopolis, σταμάτα να δίνεις προσωπικά δεδομένα. Δεν θα μάθεις ποτέ τελικά;

 
At 3/13/2010 01:45:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Κι έλεγα, δεν θα παραλείψω; Παρέλειψα.
Riski, κι αυτός που δεν μπορεί παρά να ναρκισσεύεται, θα ναρκισσσεύεται.
»Πώς είναι δυνατόν οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος να μην βαρεθεί τον εαυτό του, τη φωνή του, όταν γράφει κάθε δύο μέρες?» Panyassis, σταμάτα να με χτυπάς κάτω απ' τη ζώνη ;)

 
At 3/13/2010 09:19:00 μ.μ., Blogger jean couceau rouceau said...

Ισως σε αλλα πεντε χρονια το ριξεις στην ποιηση.
το ν' αναπνέεις , το να ενεργείς δίχως να σκέφτεσαι σημαίνει ύπαρξη κι οχι το να σκεφτεσαι.Ολοι σκέφτομαστε.αυτο μας κανει ολους υπαρκτους?

 
At 3/13/2010 09:37:00 μ.μ., Blogger τρεμουλιάζοντας ο ουρανόσιτος εγώ στα γαλάζια φρικιαστήρια said...

στα υπαρξιακά μωρό μου είναι της κορωνίδας κορυφής. σε όλα ο τέτοιος είναι δηλαδή, πού πας παιδί μου με το στρωματάκι και το φουσκώνεις και πατείς άσπρο κατσαρολάκι, φέρε φασισμό, φέρε πάλι

 
At 3/13/2010 11:20:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Ο άνθρωπος αποκτά πολύ γρήγορα τη συνήθεια να θεωρεί δεδομένα κάποια πράγματα που γίνονται με σχεδόν σταθερή συχνότητα.
Έτσι και συ μας κακόμαθες να θεωρούμε δεδομένο οτι εδώ θα βρούμε κάθε 2 μέρες ένα τουλάχιστον ενδιαφέρον κείμενο,κάτι που θ'αποτελεί τροφή για σκέψη,και με μια συχνότητα άπιαστη για τους πολλούς,κείμενα-'διαμάντια",υποδειγματικής μεταφοράς στο γραπτό λόγο όσων οι ιδιαίτερα ευαίσθητες κεραίες σου συλλαμβάνουν.
Τουτέστιν,μόνος σου δυσκόλεψες τη ζωή σου θέτοντας τον πήχυ ψηλά,αλλά αυτό είναι το τίμημα της εξαιρετικότητας.
όπως και νάχει,θεωρώ δεδομένο οτι θα έρχομαι εδώ και στα επόμενα 10 χρόνια για να διαβάζω με προσμονή.
Don't let me down...

(αντί ευχής...)

 
At 3/13/2010 11:38:00 μ.μ., Anonymous no name said...

έδωσαν όλοι τόσες ευχές, που σας διαβάζουν πιο πολύ καίρο, που σας ξέρουν προσωπικά...τι να πω? χαίρομαι που εκφράζετε σκέψεις μου με τρόπο που δεν θα μπορούσα και άλλες που θα θέλα να 'χα προλάβει να κάνω μόνη μου... να 'στε πάντα καλά :-)

 
At 3/14/2010 12:08:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Jean Couceau Rouceau, ανάλογα με την ποιότητα της σκέψης (και της δράσης και των συναισθημάτων)και η ποιότητα της ύπαρξης.
Square, παλιά ήταν κάθε μέρα το ποστάρισμα, οπότε με αυτό το ρυθμό στα δεκάχρονα θα είναι ανά τετραήμερο αν όχι και ανά τετράμηνο. Να 'σαι καλά.
No name, χαίρομαι ιδιαίτερα που το εισπράττετε έτσι.

 
At 3/14/2010 05:54:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Ως αναγνώστης, έχω απολαύσει την σκέψη και τη γραφή σου όλα αυτά τα χρόνια. Ευχαριστώ, λοιπόν.
Σπολάτη!

 
At 3/15/2010 04:49:00 μ.μ., Blogger jorge said...

επετειακώς... βαρυσήμαντες οι τελευταίες σου γραμμές.

ευχαριστούμε πολύ για όλα ως τώρα, και αναμένουμε τα καλύτερα!

 
At 3/16/2010 10:04:00 μ.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

Boy πέρα και έξω από τον εαυτό μας βρίσκονται οι άλλοι που είναι οι καθρέφτες μας. Γράφουμε, ρίχνουμε το φως της γραφής μας πάνω τους, μας το επιστρέφουν πίσω, πάνω μας για να μπορέσουμε να δούμε τους εαυτούς μας πιο καθαρά, γράφοντας, πίσω στους καθρέφτες. Και πάει λέγοντας...

5+5+5+5+5+5...

 
At 3/16/2010 10:42:00 μ.μ., Blogger jean couceau rouceau said...

δεν εχεις αδικο.Αλλά μειωνεις τη σημασια της ποιοτητας με τον τροπο που χρησιμοποιεις τη λεξη.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home