Δευτέρα, Μαρτίου 22, 2010

Εν αρχή ην ο Λόγος, εν συνεχεία δε ο Αριθμός.

Η διαδικασία κρατούσε μερικούς αιώνες, κατά τις τελευταίες δεκαετίες της όμως ολοένα και επιταχυνόταν. Στην αρχή ήταν εντελώς ανεπαίσθητη, στο τέλος όχι απλώς φανερή, αλλά πια έμοιαζε και φυσική. Και ήταν άλλωστε, γιατί να μην ήταν; Όχι μόνο δεν υπήρχε τίποτα το ανώμαλο σε αυτήν, αλλά αντίθετα σηματοδοτούσε το τέλος μιας εποχής μάλλον αφελούς και πάντως υπερβολικά ανεύθυνης και την αρχή μιας άλλης, στηριγμένης σε πολύ πιο στέρεα θεμέλια.
Έτσι, η οριστική μετάβαση από έναν κόσμο που συναρμολογούνταν με πρώτη ύλη λέξεις και λογοδοτούσε σε έννοιες φτιαγμένες από λέξεις, σε έναν κόσμο που συναρμολογούνταν με πρώτη ύλη αριθμούς και λογοδοτούσε (όχι σε έννοιες φτιαγμένες από αριθμούς αλλά) σε αριθμούς ως έννοιες, συνοδεύτηκε και από τη λύτρωση της ανθρωπότητας από τους ζυγούς που κουβαλούσε σε όλη τη διάρκεια της εποχής της λογοκρατίας.
Δίχως αυτή την ασταμάτητη κωλυσιεργία των συζητήσεων επί συζητήσεων με λέξεις, για θέματα που ανήκαν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των αριθμών, όλα άρχισαν να συμβαίνουν με ρυθμούς κατακλυσμιαίους και κυρίως δίχως πια ενοχές.
Γιατί όλες οι από εδώ και πέρα ενοχές αφορούσαν τους αριθμούς και τη συμμόρφωση ή μη σ' αυτούς. Κάθε σκέψη ανάσυρσης ενοχών που αφορούσαν έννοιες χτισμένες από λέξεις προσέκρουε αμέσως σε ένα τοίχο από ανεπίδεκτους αντίρρησης αριθμούς: τόσο τοις εκατό είχε στοιχίσει η μια έννοια, τόσες μονάδες μέτρησης κόστος είχε η άλλη.
Την απόσυρση των λέξεων από συστατικό στοιχείο της σκέψης και της νοηματοδότησης της ζωής ακολούθησε (με βραδύτερους είναι η αλήθεια ρυθμούς) και η απόσυρσή τους από εργαλείο συνεννόησης και επικοινωνίας.
Τα μωρά δεν τα μάθαιναν πια να λένε μαμά και μπαμπά, αλλά η ένα και ο δύο. Πρόκειται για μωρά που όπου γης κι αν βρίσκονταν ευημερούσαν, αφού όλες οι κοινωνίες του κόσμου (έχοντας από παλιά μετονομαστεί σε «όλες οι οικονομίες του κόσμου», για να μετονομαστούν ξανά στη συνέχεια σε «877 1233 6888 2,3%») είχαν θετικούς δείκτες, καθώς είχαν εκλείψει όλες εκείνες οι οικονομίες που δεν είχαν κατορθώσει να συμμορφωθούν στα κριτήρια των αριθμών.
Ωστόσο, με όλες τις καταστροφικές παρεκκλίσεις της από τον Ορθό Αριθμό, η παλιά εποχή έφερε πάνω της ένα λυρισμό που κουβαλιόταν ακόμη σαν πληροφορία στα γονίδια των ανθρώπων της νέας εποχής.
Το αντίδοτο στην νοσταλγία χορήγησε η ποίηση, που γνώρισε μια άνθηση πρωτόγνωρη, ακριβώς γιατί, σε αντίθεση με την ποίηση της παλιάς εποχής, μπορούσε να μιλά στην καρδιά όλων:
5849598 3,444 5566
2121 34455 5999 207373
57,
1.
8,1 1223 49887 312020
0909 12838 9 48888 2
987,2 737!

24 Comments:

At 3/22/2010 05:44:00 μ.μ., Blogger Τσαλαπετεινός said...

5 14 1 9 17 5 19 9 10 15 !!!

( η Riski πάντως θα το διαβάσει αμέσως)

 
At 3/22/2010 06:05:00 μ.μ., Anonymous Σωτηρης said...

1+2+3+4=10

 
At 3/22/2010 07:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Από τα πιο ευφυή που έχω διαβάσει εσχάτως, φρονώ δε και από τα καλύτερα σου εδώ. Ηθελα να σου πω ότι ο άσος στην τέταρτη σειρά είναι το γκολάκι του Ματ, αλλά η ασέβεια θα το βεβήλωνε περισσότερο.

 
At 3/22/2010 07:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

David Strathairn; που κολλάει; να το σκεφτώ ή δεν θα το βρω (για να διαβάσω προσεχτικά χαχα);

ps(αχ τι ωραία cinefil treasure huntings)!!!!!

gasireu

 
At 3/22/2010 08:19:00 μ.μ., Blogger celin said...

WELCOME TO THIS BRAVE NEW WORLD!
λεγαν οτι το μελλον θα ειναι τζωρτζ οργουελ,μαλλον προς αλντους χαξλευ κυλαει το πραγμα
πιο υπουλες κ υποχθονιες δηλαδη οι προπαγανδιστικες τακτικες των καθεστωτων
ωραιο το κειμενο κ καθολου προφητικο γιατι αυτο που περιγραφει ηδη συμβαινει,επομενως περισσοτερο αντοκαταπτριζει τη πραγματικοτητα παρα τη προβλεπει
[τι να τον νοιαζουν ολα αυτα βεβαια τον ντεηβιντ στραθερν ετσι οπως τον βλεπω στη φωτο να θρηνει την απωλεια της ρεητσελ γουαιζ]

συγχωρα με που δε καταλαβαινω
τι λενε τα κομπιουτερς κ οι αριθμοι

 
At 3/22/2010 09:58:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

celin chapeau!
αχααα My Blueberry nights!!!
μυστήριο λύθηκε...

gasireu

 
At 3/22/2010 10:10:00 μ.μ., Blogger celin said...

k η προηγουμενη φωτο ειναι απτο ταξιδι στο νταρτζλινγκ,του ουες αντερσον!
προκαλω τον old boy να βαλει ο,τι φωτο θελει,κ εγω θα βρισκω τη ταινια!

 
At 3/22/2010 10:19:00 μ.μ., Anonymous 87 23 said...

Το ποίημά σου μ' έκανε και δάκρυσα από συγκίνηση!

Μου έδωσε και μια μικρή έμπνευση:

4

(είναι χαϊκού).

 
At 3/23/2010 12:13:00 π.μ., Blogger SFILTROS said...

Πολύ καλή ανάρτηση.
Ελπίζω έστω και την τελευταία στιγμή, να φερθούμε σαν άνθρωποι, και όχι σαν νούμερα (μεγάλα) που είμαστε και να αποτρέψουμε το μέλλον που περιγράφεις.

 
At 3/23/2010 02:16:00 π.μ., Blogger Riski said...

Θα συμφωνήσω με τον Τσαλαπετεινό βέβαια.
;)
Πράγματι εξαιρετικό!

Στο εξής θα υπογράφω 18 9 19 11 9

(τι λες κι εσύ Your Featherness?)

 
At 3/23/2010 02:18:00 π.μ., Blogger pasaenas said...

Σπουδαίο!

 
At 3/23/2010 09:12:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

celin η προηγούμενη φωτό είναι Hotel Chevalier (2007) (aka "Part 1 of 'The Darjeeling Limited'" - USA (subtitle)).

 
At 3/23/2010 11:01:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

μεγάλη μαλακία

 
At 3/23/2010 01:23:00 μ.μ., Anonymous 87 23 said...

Ακόμα ένα χαϊκού:

2

 
At 3/23/2010 03:23:00 μ.μ., Blogger Θέλω να γίνω γαλάζιος said...

ψέμα είναι ότι γράφεις με σκοπό να αποκρύψεις και να γίνεις από ψυχολογική άποψη ένα διακύβευμα και όποιον μπορείς να παρασύρεις να τον πάρεις και να τον σηκώσεις και να τον φουντάρεις στα χαντάκια;

 
At 3/23/2010 03:33:00 μ.μ., Anonymous Ζώνεκρο, πλην ουρανόσιτο, καταϊδρωμένο, γαλάζιο ιμάτιο said...

Α oldboy, δε μου τα 'χες πει αυτά.
Σκοπεύεις αλήθεια να με παρασύρεις, να με πάρεις και να με σηκώσεις και να με φουντάρεις στα χαντάκια;

Δεν εγκρίνω καθόλου. Καλά μου έλεγε η μάνα μου να προσέχω κάτι τύπους σαν εσένα.

@Γαλάζιε, σ' ευχαριστώ που μου άνοιξες τα μάτια.

 
At 3/23/2010 05:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Άριστα 10 (όπως έλεγε ένας φίλος).
ΚΠ

 
At 3/23/2010 05:54:00 μ.μ., Blogger bob said...

Ολντμπόι μου, μπορεί για σένα η ιδέα της μαθηματικής ποίησης να είναι ένα παραδοξολόγημα, κάποιοι άλλοι όμως το έχουν πάρει στα σοβαρά.
http://mathematicalpoetry.blogspot.com/2008/02/is-pure-mathematics-poetic_15.html

Ε δεν πάμε καλά! Ε δεν πα΄με καθόλου καλά!

 
At 3/24/2010 04:23:00 π.μ., Blogger nerotsoulithras said...

Ασχετο,αλλα αναμενω με μεγαλη προσμονη να ανεβασεις στο μπλογκ σου το αρθρο που εγραψες στο τελευταιο SMS.Για να το μοιραστω κιολας με κατι φιλους

 
At 3/24/2010 04:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ο Μύθος της Φιόνα

Αναγάπητη


Στη ζωή ο έρωτας είναι αλλήθωρος, στις ταινίες όμως όλους τους βλέπει, όλους αλληλοεξαρτώμενα τους τυφλώνει κι όλους τελικά τους αμείβει. Στη ζωή ο έρωτας σκορπά χαλάσματα στο πέρασμά του, στις ταινίες κατανέμεται ακριβοδίκαια, ισομερώς και αρμονικά. Ο δικαιολογητικός λόγος ύπαρξης των αισθηματικών ταινίών είναι ακριβώς αυτός: γυρίζονται για να σκηνοθετηθεί το ιδανικό της ελλείπουσας στη ζωή ερωτικής αρμονίας. Ωστόσο, δυο ταινίες που κυκλοφόρησαν πρόσφατα σε dvd έρχονται να αμφισβητήσουν λίγο αυτά τα δεδομένα. Στους «Δύο Έρωτες» («Two Lovers» o αυθεντικός τίτλος, αφού άλλωστε η ταινία κάθε άλλο παρά για δύο έρωτες μιλάει), η διαδοχή των τελικών επιλογών του ήρωα ταράσσει και εντυπώνεται στο μυαλό, επειδή δεν κάνει αυτό που αναμένεις να κάνει μέσα σε μια ταινία, κάνοντας όμως αυτό που ίσως θα ανέμενες να κάνει μέσα στην αληθινή ζωή. Αντίθετα, στις «500 Μέρες με τη Σάμερ» το τέλος είναι σαν να πριονίζει το κλαδί στο οποίο η ταινία καθόταν, αλλά όχι τόσο ώστε να σε κάνει να ξεχάσει όσα έβλεπες, μεταξύ των οποίων και μια σκηνή ανθολογίας για τη διάκριση μεταξύ πραγματικότητας και προσδοκιών.

Οι δυο αυτές ταινίες μου θύμησαν την προσωπική μου πολιούχο των κινηματογραφικών ραγισμένων καρδιών, την Κρίστιν Σκοτ Τόμας στους «Τέσσερις Γάμους και Μια Κηδεία». Δηλαδή τη Φιόνα. Στην Φιόνα ανήκει ουσιαστικά μια και μόνη σύντομη σκηνή του έργου. Αλλά είναι παραπάνω από αρκετή. Σε ένα σχεδόν σκοτεινό δωμάτιο, σε σπίτι όπου γίνεται δεξίωση γάμου, ο Τσαρλς (Χιου Γκραντ) είναι μόνος του με την παλιά και καλή του φίλη, τη Φιόνα. Την ρωτάει πότε σκοπεύει να παντρευτεί κι αν έχει κανέναν έρωτα στην ζωή της. «Ναι», του απαντάει. Ο Τσαρλς ενθουσιάζεται. «Ποιός είναι ο τυχερός; Τον ξέρω;». «Εσύ είσαι, Τσαρλς. Πάντα εσύ ήσουν». Ο Τσαρλς πέφτει από τα σύννεφα. Μασάει τα λόγια του. Δεν έχει λύση να της δώσει. Μετά μπαίνουν κι άλλοι στο δωμάτιο και η αμηχανία του μη ζεύγους διαλύεται. Και μολονότι φαντάζει σχεδόν σαν ύβρις μέσα σε μια αισθηματική ταινία, η Φιόνα θα μείνει ως τους τίτλους του τέλους αναγάπητη.

Και τώρα, είτε μου το επιτρέπεις είτε όχι, θα παραφράσω το τέλος του «Μύθου του Σισύφου» του Αλμπέρ Καμύ: «Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία. Όσο διαρκεί αυτή η προ της εξομολόγησης σιωπή, αυτή η παύση, η Φιόνα μ’ ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανίζεται τόσο κοντά στον έρωτα είναι ήδη έρωτας. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα, που είναι σα μια αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία της, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ’ τις στιγμές της, από τότε που αφήνει τη σιγουριά του μυστικού της και κατευθύνεται σιγά - σιγά προς την ανεπανόρθωτη έκθεσή της, είναι υπέροχη μέσα στη μοίρα της. Είναι πιο δυνατή από τον έρωτά της. Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί η ηρωίδα του έχει συνείδηση. Πράγματι, πού θα βρισκόταν ο πόνος της, εάν σε κάθε βήμα την ενθάρρυνε η ελπίδα της επιτυχίας; Ο σύγχρονος εργάτης όλες τις μέρες της ζωής του κάνει την ίδια δουλειά κι αυτή η μοίρα δεν είναι λιγότερο παράλογη. Αλλά δεν είναι τραγικός παρά στις σπάνιες στιγμές που αποκτά συνείδηση. Η Φιόνα ήξερε ότι ο έρωτάς της είναι αναπόκριτος: το συλλογίζεται όσο στέκεται στο δωμάτιο δίπλα στον Τσαρλς, αμφιταλαντευόμενη αν πρέπει να του μιλήσει. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό της συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη της. Δεν υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση. Όλη η βουβή χαρά της Φιόνα βρίσκεται εκεί. Το πεπρωμένο της της ανήκει. Ο μονομερής έρωτας είναι η πραγματικότητά της. Αφήνω τη Φιόνα στο σχεδόν σκοτεινό της δωμάτιο. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Κι η Φιόνα κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, χωρίς κυβερνήτη στο εξής, δεν της φαίνεται άκαρπο ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος του προσώπου του Τσαρλς, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα δωματίου πλάθει, μονάχα γι’ αυτήν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την απονενοημένη ερωτική εξομολόγηση φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τη Φιόνα ευτυχισμένη»

 
At 3/24/2010 04:14:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Nεροτσουλήθρα, στο έβαλα εδώ προς το παρόν και χαίρομαι πολύ που σου άρεσε :)

 
At 3/24/2010 04:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 9:12, σωστά το είπε ο Celin, ακόμη σωστότερα εσύ :)
Celin, μην με προκαλείς γιατί θα χάσεις ;)
Βοb, η μαθηματική ποίηση είναι το μέλλον, τέλος.

 
At 3/24/2010 04:27:00 μ.μ., Blogger celin said...

bigmouth strikes again,που λεει κ ο φιλος μου ο Μορισει!
δε φταιω για την επαρση εγω αλλα το ζωδιο μου,οποιος γεννιεται τον Αυγουστο βγαινει λιγο φαντασμενος αλλα καταβαθος καλοκαγαθος!!

 
At 3/26/2010 02:30:00 μ.μ., Blogger pantsik said...

Έγραψες!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home