Κυριακή, Ιανουαρίου 10, 2010

Είκοσι Χρόνια Σκατά

Η συμπλήρωση δυο δεκαετιών ιδιωτικής τηλεόρασης βρήκε στο προσκήνιο της συζήτησης τη δημόσια τηλεόραση, καθώς δημοσιοποιήθηκαν οι υπέρογκες αμοιβές μερικών εκλεκτών παρουσιαστών και συμβούλων της. Πράγματι, όταν βλέπεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ και μετά μαθαίνεις τα λεφτά που παίρνουν άνθρωποι που με δυσκολία θα τους γνώριζε ο θυρωρός του Κατσιφάρα (όχι αν δεν ήταν, αλλά ακόμα και τώρα που είναι στην ΕΡΤ), δεν μπορείς παρά να μείνεις εκστασιασμένος. Και νά που σε σχέση με αυτό το αντιπρότυπο κρατικής νοσηρότητας η ιδιωτική τηλεόραση προβάλλει ως πρότυπο υγείας: ποτέ δεν θα ξόδευε τόσα λεφτά. Και πολύ καλά θα έκανε γιατί θα τα λυπόταν, αλλά δίπλα σε αυτό το καλό της (να λυπάται τα λεφτά των μετόχων της και να μην είναι παράλογα σπάταλη), πόσα άλλα καλά μπορούμε να της αναγνωρίσουμε;
Αν τα «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» του Μάρκες είναι ένα από τα έργα ορόσημα του μαγικού ρεαλισμού, στα Είκοσι Χρόνια Σκατά που μας έχει προσφέρει ως τώρα η ιδιωτική τηλεόραση, μπορεί κανείς να διαγνώσει άφθονο -στα όρια του κυνισμού- ρεαλισμό, αλλά τίποτα το μαγικό, εκτός βέβαια από τη μαγεία που επισημαίνει το περίφημο σύνθημα για το –εντελώς συγγενές της άλλωστε- λάιφ στάιλ: σε παίρνει μηδενικό και σε κάνει νούμερο. Κυρίαρχη φιγούρα εδώ ο τηλεπαρουσιαστής. Υπάρχει επάγγελμα πιο κοντά στον όρο αεριτζής; Τι θα έκανε ο Χρήστος Φερεντίνος αν δεν υπήρχε τηλεόραση; Τι απομένει στην μνήμη από τον Ανδρέα Μικρούτσικο ή τον Γιώργο Πολυχρονίου; Υπάρχει μια εμφανής αναλογία ανάμεσα στην ποσότητα του τηλεοπτικού φωτός που πέφτει πάνω στον τηλεπαρουσιαστή τα χρόνια της επιτυχίας του και στην ποσότητα του αμνησιακού σκότους που τον καλύπτει μετά.
Μα μόνο σκατά έχει να επιδείξει; Προφανώς και όχι. Κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού άδικη, ωστόσο στην ιστορία των γενικεύσεων η συγκεκριμένη πρέπει να είναι μια από τις λιγότερο άδικες, αφού πάρα μα πάρα πολύ λίγους αδικεί, αφού ακόμη και οι άξιοι και ικανοί πάνε συνήθως με τα βαλτωμένα νερά της.
Υπάρχουν δυο αρκετά ενδεικτικές περιπτώσεις για τον τρόπο που άλλαξε τη συνείδησή μας η ιδωτική τηλεόραση. Η πρώτη είναι η περιβόητη τριήμερη συνέντευξη Αυτιά με το βίντεο Ψωμιάδη. Δεν έχω ακόμη κατασταλάξει, στο αν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο σε αυτή είναι ότι όποιος συνομιλεί τρεις μέρες σερί με το ίδιο βίντεο απευθύνεται σε αναμφίβολα λοβοτομημένο τάργκετ γκρουπ ή ότι το θέμα μάς απασχόλησε μόνο για χαβαλέ: όλοι γελάσαμε, όλοι το απολαύσαμε κι από την επόμενη ημέρα σοβαροί πολιτικοί και δημοσιογράφοι εξακολούθησαν να παρευρίσκονται στην εκπομπή του.
Η δεύτερη έχει να κάνει με την παρουσίαση από την Όλγα Τρέμη στο δελτίο ειδήσεων του «Mega» μιας προσφοράς του «Πρώτου Θέματος» με τα cd του Γιάννη Πλούταρχου. Λίγο καιρό πριν, εν τω μέσω του σκανδάλου Ζαχόπουλου, η Τρέμη και το «Mega» προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς τους είναι πως αυτοί κάνουν άλλου τύπου δημοσιογραφία από το «Πρώτο Θέμα». Το μόνο που μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις είναι ότι το αφεντικό της έγινε και αφεντικό του «Πρώτου Θέματος», εκείνο που δεν μεσολάβησε όμως είναι μια κάποια έκπληξη ή αποστροφή του τηλεθεατή: όπως στην περίπτωση Αυτιά, ούτε αυτή η μεταστροφή θεωρήθηκε εκτός των κανόνων του παιχνιδιού.
Έτσι, εκείνο που θα έπρεπε να εντυπωσιάζει στο δελτίο του «Star» δεν είναι οι διαφορές του από τα κανονικά δελτία ειδήσεων, αλλά οι ομοιότητες, ομοιότητες που συνίστανται στον τρόπο κατασκευής της πραγματικότητας, στην επιλογή του τι είναι είδηση και τι όχι, στον τρόπο παρουσίασης της είδησης.
Ένας ολόκληρος πολιτισμός χτίστηκε την τελευταία εικοσαετία. Και ήταν πέρα από κάθε σοβαρή αμφισβήτηση ένας πολιτισμός ευτέλειας, φτήνιας, επιφάνειας. Το θέμα δεν είναι αν στην εικοσαετία της η ιδιωτική τηλεόραση φαντάζει ημιθανής. Το θέμα είναι ότι και στα πολύ ζωντανά της τον ακύρωσε το χρόνο, μην αφήνοντας σχεδόν τίποτα αξιόλογο πίσω της.
Είκοσι χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης: πολιτικός καθεστωτισμός και πολιτιστικό σκουπιδαριό. Είκοσι χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης: πήραμε τις δεδομένα χαμηλές απαιτήσεις του κόσμου και τις ρίξαμε πιο κάτω και πιο κάτω και πιο κάτω, σε ένα σύστημα που δεν παίρνει αέρα από πουθενά, σε μια πραγματικότητα που εξόρισε πλήρως τον αληθινό πολιτισμό, για να δώσει τη θέση του στην ομοιογένεια μιας άνευ ορίων ή τύψεων αποβλάκωσης. Τους μισώ.
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

37 Comments:

At 1/10/2010 04:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

καταλαβαίνεις την ξεφτίλα των αριστεριστών που αντί να γιαουρτώσουν την τρέμη ή τον πρετεντέρη πχ γιαούρτωσαν τον μανδραβέλη που τους ενοχλεί γιατί γράφει κάτι που δεν τους αρέσει και όχι αυτούς που επαγγελματικά θησαυριζοντας γεμίζουν σκατά τα δελτία

 
At 1/10/2010 05:05:00 π.μ., Blogger Chaca-Khan said...

"Τους μισώ."

XAXAXAXA

 
At 1/10/2010 08:12:00 π.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

"...βρήκε στο προσκήνιο της συζήτησης τη δημόσια τηλεόραση, καθώς δημοσιοποιήθηκαν οι υπέρογκες αμοιβές μερικών εκλεκτών παρουσιαστών και συμβούλων της..."

Έχεις τύχει να παρακολουθήσεις δορυφορική κρατική τηλεόραση; Για μένα που ζω εδώ και μερικά χρόνια στο εξωτερικό η κυριακάτιη επιλογή μου (όταν είχα χρόνο να παρακολουθήσω τηλεόραση, χωρίς ν' αποκοιμηθώ με το τηλεκοντρόλ στο χέρι) ήταν το πρωί η θεία λειτουργία, στη συνέχεια συζήτηση συντονισμένη από έναν εκπρόσωπο της Εκκλησίας για να προχωρήσουμε στο μεσημέρι σε ξεφάντωμα με δημοτικούς χορούς - αφού είχα "ξεφαντώσει" το σαββατόβραδο σε λαϊκό γλέντι βλέποντας καμιά 20αριά celebrities της πατρίδας να τρώνε σε live-koutouki και να χορεύουν ζεμπεκιές.

Ενδιάμεσα 20λεπτα διαλλείματα του ΟΠΕ για την ελληνική φέτα, μέλι και λάδι ή εναέρια πλάνα της αττικής οδού.

Άντε να μην πάθεις Sunday evening blues.

 
At 1/10/2010 09:23:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Τους μισώ."

"XAXAXAXA"

Πού είναι το αστείο;

 
At 1/10/2010 11:12:00 π.μ., Blogger Knoulp said...

Και το χειρότερο από όλα, είναι ότι η τηλεθέαση γενικότερα ανεβαίνει χρόνο με τον χρόνο, λες και είναι η μοναδική διέξοδος που μας έχει απομείνει...

 
At 1/10/2010 11:48:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ανώνυμε της αρχής,
του ηλίθιου του δείχνανε το φεγγάρι κι αυτός κοίταζε το δάχτυλο...
Ακόμα και στην κριτική του ΟλντΜπόη, εσύ το μόνο που έχεις να αντιπαραθέσεις είναι το χολερικό σου μίσος για τους "αριστεριστές". Τελικά τι ακριβώς θέλεις? Αν πιστεύεις στην χρησιμότητα του γιαουρτώματος, πήγαινε και γιαούρτωσε όποιον ΕΣΥ θεωρείς ότι το αξίζει (αν έχεις κι εσύ κοχόνες) κι άσε τις συστάσεις. Αν πάλι (όπως όλοι οι υποστηρικτές του Πάσχοντος) αντιτι΄θεσαι στα γιαούρτια, τι σε νοιάζει η επιλογή των "σατανάδων" του "αριστερισμού"?... Κι αν αύριο φάει γιαούρτια ο Πρετεντεράκος, θα δεχτείς τα εύσημα του ηθικού αυτουργού ή θα κλαψουρίζεις "γιατί τον Πρετεντέρη και όχι τον Χατζηνικολάου"? Έλεος πια!...

Θανάσης Π.

 
At 1/10/2010 12:51:00 μ.μ., Blogger Σιγανοπαπαδιά said...

Ύστερα από 10 χρόνια εργασίας στην ιδιωτική τηλεόραση, έχω να δηλώσω ότι έχεις πολύ δίκιο!!!
Για τα μπάζα όλοι τους, ψώνια, καθυστερημένοι, άχρηστοι, χωρίς ίχνος παιδείας.
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις βέβαια αλλά δυστυχώς είναι λίγες...
Προτιμήστε ένα βιβλίο ή μια συζήτηση με ένα φίλο παρά τήν τηλεοπτική αποβλάκωση.

 
At 1/10/2010 01:35:00 μ.μ., Blogger Riski said...

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία μια εταιρεία - μια ιδιωτική επιχείρηση δεν είχε τέτοια δύναμη και τέτοια άνεση να τη χρησιμοποιεί, διαμορφώνοντας την κοινή γνώμη.

Το πιο εντυπωσιακό για μένα, είναι που έχει καταφέρει να διαστρεβλώσει τον τρόπο πρόσληψης της πραγματικότητας. Είναι πάνω από σαφές ότι οι πολίτες έχουν φτάσει όχι μόνο να αμφιβάλλουν για την πραγματικότητα, αλλά να μην λαμβάνουν υπόψη σχεδόν καθόλου το τι βιώνουν. Αντί να ζουν την πραγματικότητα, ενημερώνονται γι’ αυτή και όχι μόνο πιστεύουν ότι η αλήθεια είναι αυτό που τους λέει η τηλεόραση, αλλά και νιώθουν όπως τους λέει η τηλεόραση να νιώσουν, τους αρέσει ό,τι τους λέει η τηλεόραση να τους αρέσει.
Κι έρχεται μετά, με την αλαζονεία που της προσφέρει η γνώση ότι δεν υπάρχει αντίπαλο δέος, να σου πει ότι απλώς αντηχεί την κοινή γνώμη και ότι "ανταποκρίνεται σε αυτό που θέλει ο κόσμος".

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος πάντως, είναι νομίζω η αισθητική που αναπτύσσουν τα παιδιά.

 
At 1/10/2010 03:07:00 μ.μ., Blogger Βίβιαν Γιαδικιάρογλου said...

ελπίζω να κάνω λάθος, όμως νομίζω πως η τηλεόραση, ιδιωτική & δημόσια -κρατική για την ακρίβεια- αντικατοπτρίζει τη χώρα και τους κατοίκους της ακόμα καλύτερα και από την τέχνη των ελλήνων.

 
At 1/10/2010 03:55:00 μ.μ., Blogger Theo said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 1/10/2010 03:55:00 μ.μ., Blogger Theo said...

Όλα καλά τα γράφεις, Oldboy, τέτοια και χειρότερη είναι η τηλεόραση, αλλά νομίζω πως η τελευταία φράση ("Τους μισώ") αποδυναμώνει λίγο την προηγούμενη επιχειρηματολογία σου.
Αντί να τους μισείς και να συγχύζεσαι, αγνόησέ τους. Μην ανοίγεις τα κανάλια τους και μην ασχολείσαι μαζί τους. Με το που ασχολείσαι, προσθέτεις αξία στα μηδενικά και στα νούμερα που εισπράττουν εκατομμύρια ευρώ και θεωρούν εαυτούς εξουσία μεγαλύτερη από τις τρεις του Συντάγματος.

Κάνε τη δουλειά σου, απερίσπαστος από αυτούς.

 
At 1/10/2010 04:56:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θωμά, δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς είναι αυτό που περιγράφεις.
Κnoulp, δεν ξέρω αν ισχύει ότι η τηλεθέαση ανεβαίνει, αλλά και να ισχύει, έχω την αίσθηση ότι η τηλεόραση στις νεότερες γενιές παύει -λόγω του ίντερνετ- να είναι το κυρίαρχο μέσο που υπήρξε στις προηγούμενες.
Θανάση Π. και πρώτε Ανώνυμε, κι όμως βρίσκω ότι έχετε και οι δύο μέρος δίκιου. Δηλαδή αφενός στο δικό μου το μυαλό ο Μανδραβέλης προφανώς δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ άτομο στο οποίο θα άξιζε γιαούρτωμα, αφετέρου ναι, αν κάποιος θεωρεί ότι αξίζουν γιαούρτια σε άλλους, ας τα ρίξει ο ίδιος.
Βίβιαν, εγώ νομίζω πως αντικατοπτρίζει μια από τις χειρότερες εκδοχές της χώρας, η σχέση της με την οποία μετά από τόσα χρόνια έχει πάψει βέβαια να είναι απλώς σχέση αντικατοπρισμού, αλλά έχει γίνει και σχέση ενεργούς επιρροής και διαμόρφωσης.
Theo, αυτό είναι ένα επιχείρημα που συμμερίζομαι ας πούμε για τους τηλεκριτικούς: οσοδήποτε εύστοχη και διορατική κι αν είναι μια τηλεκριτική δεν παύει να ασχολείται καθημερινά με βλακείες. Αλλά το να αγνοούμε μια διαμορφωμένη πραγματικότητα και να θεωρούμε πως δεν υπάρχει, επειδή εμάς δεν μας εκφράζει, είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια.

 
At 1/10/2010 09:18:00 μ.μ., Blogger jean couceau rouceau said...

η τηλεθεαση ανεβαινει οπως και η καταναλωση λεξοτανιλ και μπούμπλε. Χωρις τηλεορταση στο σπιτι, ολοι αυτοι παιρνουν τον πουλο.Και δεν ειναι και τοσο δυσκολο να ζεις χωρις τιβι.παρε κανα καναρινι να κελαηδαει , σερφαρισε , πλυνε κανα πιατο , βαλε κανα πλυντηριο , διαβασε κανα βιβλιο δες και εναν φιλο και ηδη θα εχεις νυσταξει.Κι ασε τον χαζο να μιλαει με το φαντασμα του ηλιθιου. Ολντμπου διαφωνω με το ''να αγνοούμε μια διαμορφωμένη πραγματικότητα και να θεωρούμε πως δεν υπάρχει, επειδή εμάς δεν μας εκφράζει, είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια.'' Ερωτηση : γιατί πρεπει ν' ασχολουμε με την βλακεια των αλλων? Δεν ειμαι ο τζίζας κραϊστ σουπεραγαποανθρωπους

 
At 1/10/2010 11:06:00 μ.μ., Blogger Stazybο Hοrn said...

Φωνάζουμε για το «χαράτσι» που πληρώνουμε στην ΕΡΤ, και το βουλώνουμε που στα ιδιωτικά σκουπίδια πληρώνουμε τάξεις μεγέθους πολλαπλάσια «χαράτσια»...

 
At 1/10/2010 11:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

«γιατί πρεπει ν' ασχολουμε με την βλακεια των αλλων?»

Επειδή ζούμε αναγκαστικά μαζί με τους άλλους;

 
At 1/11/2010 12:54:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Stazybo Horn, κάπως έτσι. Αλλά έχουμε μάθει να διακρίνουμε μόνο τα ορατά χαράτσια.

 
At 1/11/2010 11:48:00 π.μ., Blogger thas said...

Με εντυπωσίασε ο σφιχτός ρυθμός και η απόλυτη θέση σου. Παρότι σύντομο κείμενο δίνει την αίσθηση του ολοκληρωμένου- κυρίως επειδή το συναίσθημά του είναι τόσο ξεκάθαρο. Πολύ δυνατό, μπόι ω μπόι.

 
At 1/11/2010 12:45:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Θέμα έρευνας : Τηλεθέαση και Ελληνικό Νοικοκυριό.
Χρόνος διεξαγωγής : 1990 έως 2010.
Γεωγραφική κατανομή : Αστικά κέντρα ( Αθήνα , Θεσς/νίκη , Γιάννενα , Κόρινθος )
Πλήθος δείγματος : 40 νοικοκυριά .
Χαρακτηριστικά δείγματος : Οικογένειες με 1 ή 2παιδιά,ηλικίας έως 10 ετών το 1990 και οικογενειακή τηλεθέαση από 90 έως 270 λεπτά ημερησίως .
Ομαδοποίηση δείγματος : Α ομάδα : 20 νοικοκυριά με τηλεθέαση έως 90 λεπτά ημερησίως. Β ομάδα : 20 νοικοκυριά με τηλεθέαση πάνω από 180 λεπτά ημερησίως.
Αποτελέσματα ( μεταξύ άλλων )
1)-Το 95% των παιδιών της ομάδας Α πέρασαν στο πανεπιστήμιο. Το 80% έπιασε πάνω από 15000 μόρια.
-Το 70% των παιδιών της ομάδας Β δεν πέρασαν στο πανεπιστήμιο.
Το 10% μόνο έπιασε πάνω από 15000 μόρια.
2)- Το 30% της ομάδας Α έχουν σήμερα μια κάποια σχέση οικονομικής εξάρτησης από τις τράπεζες ( δάνειο ) . Αυτή όμως είναι λογική και ανάλογη
των οικονομικών τους δυνατοτήτων.
-Το 90% της ομάδας Β έχουν σήμερα μια κάποια σχέση οικονομικής εξάρτησης από τις τράπεζες ( δάνειο ) . Το 50% από αυτούς δυσκολεύονται σήμερα να εκπληρώσουν την οικονομική τους υποχρέωση στις τράπεζες.
Υ/Γ
Η έρευνα δεν είναι επιστημονική. Αποτελεί προϊόν παρατήρησης του γράφοντος και ενός φίλου , λόγω επαγγελματικής διαστροφής.

 
At 1/11/2010 12:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Αλλά το να αγνοούμε μια διαμορφωμένη πραγματικότητα και να θεωρούμε πως δεν υπάρχει, επειδή εμάς δεν μας εκφράζει, είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια."

Μα, επιλέγουμε να αγνοούμε ένα σωρό διαμορφωμένες πραγματικότητες στη ζωή μας. Και το κυνήγι της επικαιρότητας είναι ψυχοφθόρο.

 
At 1/11/2010 12:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σωτήρη, ελπιζω να μην ωγαζεισ το συμπερασμα οτι η τηλεθεαση προκαλει μελλοντικη εξαρτηση απο δανεια η αποτυχια στο πανεπιστημιο. Πιο πιθανο ειναι οτι οσοι εχουν την ταση να δανειζοντε απερισκεπτα εχοθν και την ταση να βλεπουν πολυ τηλεοραση και να μην διαβαζουν αρκετα.
"Correlation is not causation"

 
At 1/11/2010 03:00:00 μ.μ., Anonymous Ανακεφαλαίωση said...

Δέκα χρόνια μπλόγκινγκ-ελληνιστί ιστολογείν: πολιτικός καθεστωτισμός και πολιτιστικό σκουπιδαριό. Δέκα χρόνια μπλόγκινγκ-ελληνιστί ιστολογείν: πήραμε τις δεδομένα χαμηλές απαιτήσεις του κόσμου και τις ρίξαμε πιο κάτω και πιο κάτω και πιο κάτω, σε ένα σύστημα που δεν παίρνει αέρα από πουθενά, σε μια πραγματικότητα που εξόρισε πλήρως τον αληθινό πολιτισμό, για να δώσει τη θέση του στην ομοιογένεια μιας άνευ ορίων ή τύψεων αποβλάκωσης. Τους μισώ.


Πρόσεξε φίλε. Ότι πεις θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Στο κάτω-κάτω τα παλιά χρόνια που δεν υπήρχε τηλεόραση, υπήρχαν οι πνευματώδεις άνθρωποι της παρέας, της γειτονιάς, που μπορούσαν κάλιστα να κάνουν τον κόσμο να εκτονωθεί και να διασκεδάσει. Κι έτσι λυτρωμένοι γύριζαν όλοι σπίτια τους να κοιμηθούν ή να εργαστούν.
Αυτή τη φυσική εκτόνωση αντικατέστησε η τηλεόραση και το διαδίκτυο.

 
At 1/11/2010 05:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνακεφαλαίωση, πρώτον πού τα βρήκες τα δέκα; Και δεύτερον υπάρχει μια πλευρά των μπλογκ, αυτή με την τρελή αναγνωσιμότητα, αυτή των δημοσιογραφικών μπλογκ που είδαν φως και μπήκαν, που φυσικά και ανταποκρίνεται στην παραπάνω περιγραφή. Η άλλη πλευρά τους όμως (τα μη δημοσιογραφικά μπλογκ) κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται. Έτσι το βλέπω εγώ. Αν εσύ το βλέπεις αλλιώς, το βλέπεις αλλιώς.

 
At 1/11/2010 05:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Thas, φαντάζομαι ότι το συναίσθημα προκύπτει κυρίως από την τελευταία πρόταση. Σκέφτηκα αρκετά αν έπρεπε να την κρατήσω. Δεν είμαι πια είκοσι χρονών να ενεργώ τόσο πολύ θυμικά. Θα μπορούσα να την σβήσω. Αλλά σκέφτηκα ότι τελικά αξίζει να μείνει, όχι ως αποτέλεσμα βρασμού ψυχής, αλλά ως καταστάλαγμα, ως τελική κρίση: ναι, μισώ, όλο αυτό το κατασκεύασμα που έστησαν, όλον αυτόν τον πολιτισμό που δημιούργησαν, όλην αυτήν την αισθητική που καλλιέργησαν, όλο αυτό το κακό που έκαναν.

 
At 1/11/2010 05:23:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, θα συμφωνήσω μάλλον με τον ανώνυμο, ωστόσο η μικρή στατιστική σου παρατήρηση έχει την αξία της.

 
At 1/11/2010 06:00:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αγαπητέ κύριε/α Ανώνυμε των 12.52.00,
βεβαίως και συμφωνώ , ότι ο συσχετισμός
δεν αποτελεί νομοτέλεια,
αλλά,
τι αποτελέσματα προκύπτουν από έρευνα αναγνωρισιμότητας Εικόνων και Ήχων που διενήργησε η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Σερρών (Φεβρουάριος - Ιούνιος 2008) σε μαθητές των δύο τελευταίων τάξεων του Δημοτικού, από 26 σχολεία των Ν. Σερρών, Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής, Δράμας, Ροδόπης και Καβάλας υπό την εποπτεία του επίκουρου καθηγητή Διεθνών Ευρωπαϊκών, Οικονομικών και Πολιτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης, Κώστα Ζαφειρόπουλου ;

Συνοπτικά για να μη σε κουράζω.
Η Βροχοπούλου έχει μεγαλύτερη –πολύ μεγαλύτερη- αναγνωρισιμότητα από τον Ελύτη και ο Καρβέλας από τον
Κολοκοτρώνη. Κι’άν τα δεις αναλυτικά θα φρίξεις.

 
At 1/11/2010 06:08:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

…γι’αυτό και συμφωνώ με το κλείσιμο του ποστ του αγαπητού μας φίλου.
Καλά έκανες Ο.Β. , πολύ καλά έκανες. Κι’εγώ τους μισώ.

 
At 1/11/2010 06:16:00 μ.μ., Blogger Knoulp said...

Το ότι είμαστε εδώ και μιλάμε σε ένα αν μη τι άλλο υποφερτο επίπεδο, συνηγορεί στο ότι αν μη τι άλλο το blogging, δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση απειλή ισάξια με την τηλεόραση για τον εγκέφαλο μας.
Για διαφορους λόγους έχω να δς τηλεόραση 1,5 χρόνο τώρα. Έγινε η ζωή μου καθόλου καλύτερη? δεν ξέρω,ισωσ ναι ίσως και όχι.
Πάντως σίγουρα έχω λιγότερο πονοκέφαλο.

 
At 1/11/2010 06:45:00 μ.μ., Blogger thas said...

Old boy όχι, δεν αναφερόμουν στο συναίσθημα που παράγει η τελευταία σου πρόταση…ακριβώς γιατί είναι ζήτημα αν την κρατάει κανείς ή όχι, κάπως την αγνόησα. Εσύ καλά έκανες και την κράτησες. Αλλά ξέρεις, καθώς διαβάζουμε το κείμενο του άλλου κάνουμε κάποια ασυνείδητη επιμέλεια. Μιλάω για τον τρόπο που επιβάλλεται αυτό το κείμενο από την αρχή, με τον ρυθμό του και το αδιαπραγμάτευτο των θέσεών του. Δεν σου (ή δεν μου) αφήνει περιθώρια να σκεφτείς αν συμφωνείς ή διαφωνείς, έχει ένα σίγουρο πάτημα, κάτι σαν τέσσερα τέταρτα ένα πράγμα J.
Στο κάτω-κάτω δεν θα είχε πλάκα ένα κείμενο που θα έλεγε «εντάξει, έχει και θετικά πράγματα η ιδιωτική τηλεόραση». Το ξέρουμε ότι έχει. Το ζήτημα είναι να φτιάξεις έναν τίτλο όπως το «είκοσι χρόνια σκατά» και να τον υποστηρίξεις.

Έχουμε πολύ διαφορετικούς χρόνους οι δυο μας, για την ακρίβεια είμαστε άκρα αντίθετα στον χρόνο ανανέωσης των ποστ αλλά πρέπει να σου συμβαίνει κι εσένα. Όταν βάζεις τελεία, ξέρεις πάνω-κάτω τι έφτιαξες. Ή έστω εννιά φορές στις δέκα.

 
At 1/11/2010 07:26:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όντως τον τίτλο είχα στο νου και ήξερα ότι θέλω να γράψω για αυτόν, όπως και το γενικό συναίσθημα, αλλά δεν ήξερα πώς θα το κάνω αυτό 650 λέξεις. Για την ακρίβεια δεν θεώρησα ότι το έκανα αρκετά επιτυχημένα και όσο αναλυτικά ήθελα, γιατί αφιέρωσα λιγότερο χρόνο από ό,τι συνήθως στα αμειβόμενα κείμενα. Π.χ. το παράδειγμα της Τρέμη, οσοδήποτε άθλιο κι αν είναι, δεν είμαι σίγουρος αν είναι και όντως ενδεικτικό του τρόπου που άλλαξε τη συνείδησή μας η τηλεόραση ή αν πρόκειται για γενικότερη δημοσιογραφική παθογένεια που θα μπορούσε να είχε συμβεί και σε εφημερίδα χωρίς να μας προκαλέσει αίσθηση.
Επίσης θα προτιμούσα να είχα εστιάσει λίγο περισσότερο στο ότι για την τηλεόραση το «φαίνεσθαι» είναι το άλφα ως το ψι, άντε χι στην καλύτερη, και μάλιστα ένα «φαίνεσθαι» όχι συμπληρωματικό αλλά μάλλον εχθρικό του «είναι»: η τηλεόραση μάλλον απεχθάνεται κάποιον που κάνει παύσεις και σκέφτεται πριν μιλήσει, προτιμά τα λόγια να κατεβαίνουν αυτόματα στο στόμα, με την όσο το δυνατόν μικρότερη επεξεργασία τους από το μυαλό.
Όλα αυτά δεν τα λέω ως μια ακόμη επίδειξη ψευδεπίγραφης μετριοπάθειας, αλλά για να σου πω, πώς όχι, μάλλον τελικά εμένα δεν μου συμβαίνει αυτό που σου συμβαίνει: συχνά κείμενα τα οποία αγαπώ περνούν απαρατήρητα, ενώ άλλα στα οποία βρίσκω εμφανέστατα ελαττώματα δείχνουν να έχουν απήχηση.

 
At 1/11/2010 07:59:00 μ.μ., Blogger thas said...

Το προσόν του νομίζω είναι πως είναι ευθύβολο. Χωρίς μα-μου. Δεν έχει τζιριτζάτζουλες, συστηματική επιχειρηματολογία κλπ. Ελλιπές, ναι, αλλά σου φτάνει. Όπως όταν ακούς κάποιον εξοργισμένο που έχει ρέντα: τα χώνει, με ελλείψεις, αλλά σου μένει ένα "δίκιο έχει ο άνθρωπος".

 
At 1/11/2010 10:55:00 μ.μ., Anonymous oneinchman said...

“η τηλεόραση μάλλον απεχθάνεται κάποιον που κάνει παύσεις και σκέφτεται πριν μιλήσει”
Right on target.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια γενικότερη κουλτούρα που χαρακτηρίζει όχι μόνο τα μέσα, αλλά το σύνολο του τρόπου ζωής, κι έχει σαν κεντρικό άξονα τον εξοβελισμό της σκέψης. Η σκέψη δεν είναι απλά περιττή, είναι δυσκολία, κούραση, αγγαρεία του κερατά!

Μέσα σε είκοσι χρόνια...

 
At 1/12/2010 04:00:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Εξαιρετικό κείμενο και ουσιαστικό. Θα επέτρεπα και περαιτέρω ανάπτυξη, αλλά το point σου είναι μια χαρά στοχευμένο και σκιαγραφημένο.

Τώρα, όμως, ας κάνω και τη μικρή μου προβοκάτσια: μήπως αυτός ο πολιτισμός δεν είναι που μας έχει φορτώσει την τάση να γνωρίζουμε περισσότερα για το Μώραλη των αεροβόλων και τα διάφορα αεροβόλα και όχι τον άλλο Μόραλη; :))

 
At 1/12/2010 08:26:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ναι, σε ένα βαθμό, σίγουρα.

 
At 1/13/2010 12:20:00 π.μ., Anonymous περαστικός said...

Γράφεις: "Είκοσι χρόνια ιδιωτικής τηλεόρασης: πήραμε τις δεδομένα χαμηλές απαιτήσεις του κόσμου και τις ρίξαμε πιο κάτω και πιο κάτω και πιο κάτω"
Θαρρώ πως οι απαιτήσεις του κόσμου δεν είναι χαμηλές, αλλά ανύπαρκτες. Πάρε για παράδειγμα τα dvd club και τις ταινιες που ενοικιάζονται. Αμερικανιές. Δες ποιες ιστοσελίδες έχουν τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα - τζόγος και σεξ. Δες την ποιότητα των ευπώλητων βιβλίων - πάνω από τα μισα είναι βελτιωμένα άρλεκιν. Πάλι το δέντρο κοιτάς, old boy.

 
At 1/13/2010 01:06:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Η εικοσάετια της ιδιωτικής τηλεόρασης διαμόρφωσε αισθητικό, ηθικό και πολιτικό περιβάλλον: είναι δάσος.
Κι η καλύτερη τηλεόραση του κόσμου να ήταν πάλι ο μέσος όρος των απαιτήσεων του κοινού θα ήταν χαμηλός. Ωστόσο, τα πράγματα θα ήταν σε ένα βαθμό διαφορετικά, περισσότερο ή λιγότερο εμφανώς.

 
At 1/15/2010 12:21:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Όταν ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση τέθηκαν ι βάσεις για τον υποβιβασμό της αισθητικής και της πληροφόρησής μας. Σήμερα με δυσκολιες πρασπαθούν να μειώσουν κάπως την υποκουλτούρα από τη δημόσια τηλεόραση, πόσο μάλλον το σκατό από το μυαλό μας.

 
At 1/16/2010 01:29:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Η αλήθεια είναι πως η δημόσια τηλεόραση -με όλα τα κραυγαλέα και ηχηρά κακά της- είχε πάντα θέση και για τον πολιτισμό.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home