Πέμπτη, Ιανουαρίου 07, 2010

Σε πρώτο ενικό

Ακολουθεί κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου, με τίτλο «Σε πρώτο πληθυντικό».
Τι θες να πεις, Λένα; Ότι δεν είμαι ο Σκόκο; Αποκλείεται να το εννοείς στα αλήθεια. Αποκλείεται να κυριολεκτείς. Μεταφορικά μάλλον θα το λες. Κι αν δεν είμαι ο Νάτσο, τότε ποιός είμαι; Τέλος πάντων, για τις ανάγκες του ποστ μπορείς να με φωνάζεις Τζιμπρίλ.
«Δεν του το ΄χα» χα χα χα χα. Μα τι ζωντανή γλώσσα. Μόνο με το επίπεδο του ειρωνικού σου πνεύματος μπορεί να συγκριθεί.
Α, ρε μαλάκα πατέρα, με τον γιο σου βρήκες και συ να νιώσεις περήφανος. Get a life.
«Είμαστε ανασφαλείς εμείς οι ηθοποιοί», εξηγεί ένας ηθοποιός σε κάποιον (εκτός χώρου) φίλο του, μιλώντας φυσικά για τον εαυτό του, αλλά θεωρώντας ότι μέσα σ’αυτήν την αρνητική εντύπωση που έχει για την πάρτη του, πρέπει να συμπεριλάβει και όλους τους υπόλοιπους. «Τι σκέφτεται η νέα γενιά σήμερα;», αναρωτιέται ο έξυπνος δημοσιογράφος, λες και η γενιά είναι ένα πρόσωπο με μία μύτη, με ένα στόμα, με δύο μάτια και έναν μόνο κώλο και δεν αποτελείται από χιλιάδες άτομα, εκ των οποίων κάποια σκέφτονται έτσι και κάποια σκέφτονται αλλιώς.
Asses are like assholes: every generation has one.
Εμείς οι σαραντάρηδες, εμείς οι Έλληνες, εμείς οι αριστεροί, εμείς οι Πελοποννήσιοι, εμείς οι Σκορπιοί. Ο πανηλίθιος πρώτος πληθυντικός σε μορφή καραμέλας γλυκαίνει την ανασφάλεια και το αίσθημα κατωτερότητας της ανθρώπινης φύσης. Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να στρογγυλοκαθίσει κάτω από μία ταμπέλα, όποια κι αν είναι αυτή, να δοξαστεί για κάτι που δεν έκανε ο ίδιος, να έχει μια οποιαδήποτε ταυτότητα επειδή η ταυτότητα που είναι για την κωλότσεπή του, δεν του αρκεί.
Μα υπάρχει σαραντάρης που δέρνει τη γυναίκα του, σαραντάρης φασίστας, σαραντάρης γενναιόδωρος, σαραντάρης δημιουργικός, σαραντάρης τεμπέλης, σαραντάρης που φτύνει έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σαραντάρης που σέβεται, σαραντάρης κλέφτης, σαραντάρης ταλαντούχος και σαραντάρης κακόγουστος. Όλοι αυτοί λοιπόν αποτελούν «τη γενιά των σαραντάρηδων». Υπάρχει μουσικός που λέγεται Νίνο Ρότα και μουσικός που λέγεται Τημπούτσα Μουρώτα. Πώς λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για τους σαραντάρηδες ή γενικά για τους μουσικούς και να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για τα χαρακτηριστικά τους και τη συμπεριφορά τους;
«Τημπούτσα Μουρώτα». Κι ύστερα λένε πώς φταίει ο Σεφερλής.
Αυτή η ανάγκη για κατηγοριοποίηση, για ομαδοποίηση, η γενίκευση, η φανατική συμμετοχή των ανθρώπων μέσα στα διάφορα τάργκετ γκρουπ, η ακατάπαυστη χρήση του «εμείς», «εσείς» κλ.π., αποδεικνύει δυστυχώς ότι υπάρχει πράγματι ένα είδος προς κατηγοριοποίηση και αυτό το είδος ονομάζεται μάζα, ή αλλιώς πλήθος, ή αλλιώς ανθρώπινη φύση και δεν έχει επάγγελμα, ούτε φύλο, ούτε εθνικότητα, ούτε ηλικία. Είναι το 95% των Ελλήνων,το 95% των σαραντάρηδων, ή των εικοσάρηδων, ή των ογδοντάρηδων, το 95% των Ολυμπιακών, το 95% των Πασοκτζήδων, το 95% δικηγόρων, ηθοποιών, γιατρών, ταξιτζήδων, γονιών, παιδιών, παγωτατζήδων, υπαλλήλων, το 95% των ανθρώπων γενικώς, που πάσχει από αυτό το αίσθημα κατωτερότητας που δεν του επιτρέπει να είναι περήφανο για τον εαυτό του, γιατί πράγματι δεν έχει κανένα λόγο να είναι περήφανο για τον εαυτό του. (Βάζω 95%, επειδή είμαι από τη φύση μου πολύ αισιόδοξη). Είναι το ποσοστό των περήφανων Ελλήνων, των περήφανων Χριστιανών, των περήφανων Κρητικών, των περήφανων γενικώς, οι οποίοι υπερηφανεύονται για κάτι, για το οποίο οι ίδιοι δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια.
Κοίτα να δεις.
Μήπως θα έπρεπε να είμαι υπερήφανη που είμαι γυναίκα και μάλιστα με καταγωγή από το Σούλι, επειδή κάποτε μία Σουλιώτισσα πήδηξε από τον γκρεμό; Μήπως θα ’πρεπε να βγω στους δρόμους και να φωνάζω σε πρώτο πληθυντικό και να φωνάζω σε πρώτο πληθυντικό «Ρέεε, εμείς, πηδήξαμε από τον γκρεμό, για να μην υποταχτούμε στον Τούρκο» και να νιώθω επαναστάτρια, ενώ στην πραγματικότητα είμαι μια φοβισμένη υπάλληλος που κάνει τεμενάδες στον εργοδότη της για να μη χάσει τα 800 ευρώ; Τι σχέση έχω εγώ με τη Σουλιώτισσα που θυσιάστηκε;
Καμία, γιατί ακριβώς εσύ γνωρίζεις πως είναι εξ ορισμού ηλίθιο να θυσιάζεσαι στο όνομα του πρώτου πληθυντικού.
Για να μην μπλεχτεί ο αναγνώστης, όταν η Λένα λέει ότι ανήκουν στον Έλληνα τόσο όσο στον Τούρκο, τον Κινέζο και τον ουρακοτάγκο, εννοεί ότι σε όλους αυτούς (των μητρών Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Γκάλη συμπεριλαμβανομένων) ανήκουν εξίσου μεν, μηδενικά δε. Οι Χατζιδακογκάληδες ανήκουν μόνο στον εαυτό τους, που και αυτό δεν είναι απόλυτο, καθώς υπεισέρχεται ο παράγοντας της μοναδικότητας του σπόρου τους και της μεγάλης (in a galaxy far far away) απόστασης του άστρου τους, έτσι ώστε πλην της εθνικιστικής υπερηφάνειας του πρώτου πληθυντικού να αμφισβητούνται και τα θεμέλια της εγωκεντρικής υπερηφάνειας του πρώτου ενικού.
Λένα, δες το ως εξής. Οι πρωτοπληθυντικίτες αναπαράγονται γιατί ακριβώς μέσα στις ζωώδεις, πανηλίθιες, συμπλεγματικές, εθνικιστικές και φασιστικές τους αυταπάτες, θεωρούν ότι ο πρωτοπληθυντικός τους κόσμος είναι άξιος αναπαραγωγής, ότι όλο αυτό το πρωτοπληθυντικό μόρφωμα που λέγεται ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να συνεχίσει να υφίσταται. Αν είχαν φτάσει στο δικό σου επίπεδο φώτισης θα καταλάβαιναν ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, δεν είναι προϊόν μιας οικογένειας, δεν είναι προϊόν ενός τρόπου ανατροφής, δεν είναι προϊόν ενός εκπαιδευτικού συστήματος, δεν είναι προϊόν ενός πολιτικού συστήματος, δεν είναι προϊόν των οικονομικών του συνθηκών, δεν είναι προϊόν των επιρροών του και της τύχης, ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του αστροσκονικά ή μη γονίδια και βάσει αυτών διαμορφώνει την μετέπειτα πορεία του, εντελώς ανεξάρτητα από το πότε και που γεννήθηκε, έτσι ώστε αν ο Χατζιδάκις είχε γεννηθεί στη Σιβηρία την ίδια μουσική θα έγραφε, έτσι ώστε αν ο Θεοδωράκης είχε γεννηθεί το 1990 την ίδια μουσική θα έγραφε, έτσι ώστε αν ο Γκάλης είχε μείνει στις ΗΠΑ θα είχε γίνει ο Γκάλης και όχι ένας ακόμη μπασκετμπολίστας, έτσι ώστε αν ο Σισέ παίζει στον Παναθηναϊκό και σκοράρει δεν είναι επειδή ο Παναθηναϊκός έχει εμπορική αξία, η οποία προέρχεται από πολλές εκατοντάδες χιλιάδες οπαδούς, οι οποίοι δεν έχουν να κάνουν με το αν εγώ και οι συνομήλικοί μου και οι γενιές πάνω από μένα και κάτω από μένα αποφάσισαν ότι το γουστάρουν το ποδόσφαιρο και θα το παρακολουθούν και θα είναι και οπαδοί της συγκεκριμένης ομάδας, έτσι ώστε υπήρχε ποτέ περίπτωση ο Σισέ να σκοράρει ερήμην μου, να σκοράρει σε μια ομάδα με ελάχιστους οπαδούς, γιατί, Λένα μου, πολύ καλά το έχεις καταλάβει ότι δεν είμαστε όλοι σε αυτόν τον κόσμο μια αλληλοεξαρτώμενη αλυσίδα, ότι το πρώτο ενικό του καθενός από εμάς δεν εξαρτάται σε μεγάλο ποσοστό από τον τρόπο που οργάνωσαν και λειτούργησαν τα πρώτα πληθυντικά τους οι προηγούμενες γενιές, όπως και το πρώτο πληθυντικό των επόμενων γενιών δεν θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που οργανώνουμε και λειτουργούμε το δικό μας, αλλά όλα αυτά αφορούν βέβαια τους φασίστες πρωτοπληθυντικίτες και τα μαιευτήρια που εξακολουθούν να προμηθεύουν με τα μικρά τους φασιστάκια, ενώ η ζωή πρέπει να σταματήσει να αναπαράγεται ή τουλάχιστον να σταματήσει να αναπαράγεται έτσι, ο μόνος σωστός τρόπος για να ζει κανείς είναι να λέει εγώ, να σκέφτεται ποιός είμαι εγώ, τι θέλω εγώ, τι σχέση έχω εγώ με τους άλλους, εγώ είμαι κάτι τόσο διαφορετικό και ξεκομμένο από την εποχή μου και την κοινωνία μου, εγώ ανήκω μόνο στον εαυτό μου, στην αστρόσκονή μου, εγώ είμαι η αρχή και το τέλος, εγώ δεν θα νιώσω περήφανη για τα κατορθώματα κανενός παιδιού στο σχολείο, είναι ηλίθιο, είναι φασιστικό, δεν έχει νόημα, νόημα έχω εγώ, ο κόσμος μου άρχισε με μένα και με μένα θα τελειώσει.

34 Comments:

At 1/07/2010 10:21:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Δεν πιστεύω πως δεν υπάρχει και αλήθεια στην κριτική που ασκεί το άρθρο του "Κοντέϊνερ". Ο πληθυντικός λειτουργεί συχνά σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου μπαίνει το λερωμένο ατομικό και βγαίνει λαμπρό, ένδοξο και άσπιλο ομαδικό. Οι ευθύνες καταμερίζονται σε σημείο εξαφάνισης και τα ανδραγαθήματα γίνονται δικά μας -τζάμπα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν το βλέπω στο τελείως άδικο της κριτικής (παρότι ο αντίλογός σου παρουσιάζει και την άλλη πλευρά, που το άρθρο αδυνατεί να δει). Το βλέπω στον ξυνό τρόπο, μείγμα μπλαζέ και χυδαίου. Στο είμαι-τόσο-cool-που-δε-μασάω-τον-πούτσο-μου-το-άτομο αυτιστικό ύφος που είναι της μόδας εδώ και χρόνια. Και, δυστυχώς, στον τρόπο που τελικά χρησιμοποιείται ακριβώς ο πληθυντικός για να τους βάλει όλους στο ίδιο τσουβάλι.

 
At 1/07/2010 11:15:00 μ.μ., Blogger Συν τοις άλλοις said...

Mα δεν χρειαζονται επιχειρηματα στο αυταποδειχτο.Σε ολα οσα απασχολουν τον μεσο ανθρωπο ,μικρα η μεγαλα ειναι αυτα,η απαντηση,η συμβουλη και ισως τελικα η λυση ειναι η ιδια: Κοιτα τον εαυτο σου-Εσυ ξερεις τι θελεις-Σημασια εχει τι νιωθεις εσυ-Καλυτερα απο εσενα δεν σε ξερει κανεις-Μοναξια μου ολα,μοναξια μου τιποτα.Καθως καθε δρομος για ισοροπια δειχνει στο βαθος του την αρμονικη μου σχεση μου με τον εαυτο μου και τελικως ειναι και ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ της ευτυχιας μου,δεν υπαρχει λογικη ταυτισης η αφομοιωσης μου απο ομαδικα προτυπα,οποια κι αν ειναι αυτα.
Καθως οπως λεει και ο λαος μας..ο τοσο βασανισμενος και σοφος..
ΞΕΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΞΕΝΟ ΔΑΚΡΥ.
Και αρα οντως,
η ζωή πρέπει να σταματήσει να αναπαράγεται ή τουλάχιστον να σταματήσει να αναπαράγεται έτσι, ο μόνος σωστός τρόπος για να ζει κανείς είναι να λέει εγώ, να σκέφτεται ποιός είμαι εγώ, τι θέλω εγώ, τι σχέση έχω εγώ με τους άλλους, εγώ είμαι κάτι τόσο διαφορετικό και ξεκομμένο από την εποχή μου και την κοινωνία μου, εγώ ανήκω μόνο στον εαυτό μου, στην αστρόσκονή μου, εγώ είμαι η αρχή και το τέλος, εγώ δεν θα νιώσω περήφανη για τα κατορθώματα κανενός παιδιού στο σχολείο, είναι ηλίθιο, είναι φασιστικό, δεν έχει νόημα, νόημα έχω εγώ, ο κόσμος μου άρχισε με μένα και με μένα θα τελειώσει.

Γιατι ο κοσμος των αλλων μπορει να κανει οτι θελει χωρις να με ρωταει αλλα στον δικο μου κοσμο,εγω ειμαι η αρχη και το τελος μου.
Kαι πρεπει καποια στιγμη να το πιστεψω.

 
At 1/08/2010 12:20:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όντως Κιτς-οπούλου.

 
At 1/08/2010 12:49:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αerosol, συμφωνώ ότι δεν είναι όλα όσα λέει το άρθρο άκυρα και ότι εν πάση περιπτώσει δεν παρουσιάζει μια οπτική που δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί.
Αλλά όπως λες και εσύ όχι με αυτόν τον τρόπο. Με αυτόν τον τρόπο που η απλοϊκότητα της επιχειρηματολογίας συναντά έναν γυμνασιακό εξυπναδισμό, για να οδηγήσουν σε ένα τελικό αποτέλεσμα υπέρτατης εννοιολογικής θολούρας που προξενεί θλίψη, αν ληφθεί υπόψη ότι το άρθρο υπογράφει ένα «καυτό» όνομα των τελευταίων ετών στα ελληνικά Γράμματα. Και βασικά για αυτό το σχολιάζω, όχι για αυτό καθαυτό το κείμενο, αλλά για το συνδυασμό κειμένου και υπογραφής.

 
At 1/08/2010 12:59:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μεγάλο θέμα.

Θυμάμαι πριν από χρόνια μία ψωροφαντασμένη φίλη της πρώην μου (ή μάλλον της τέως) να λέει με ύφος δέκα brokers της Wall Street: Πετύχαμε πολύ καλά αποτελέσματα φέτος. Ήταν μία νεοπροσληφθείσα υπάλληλος σε μία μεγάλη καπνοβιομηχανία. Αστείο, έτσι δεν είναι; Πόσο μάλλον που είχε υποχρεωθεί να αλλάξει την αγαπημένη μάρκα της και να καπνίζει μόνο τη μάρκα της εταιρείας που δούλευε.

Νομίζω ότι η θέση της και η αντίθεση σου κάνουν μία σύνθεση. Αισθάνομαι μία αποστροφή προς τους πληθυντικούς, όχι όμως για τον λόγο που λες old boy, τον φοβερό ατομικισμό μου, που χρόνια τώρα έχεις μάθει να αναγνωρίζεις. Αλλά χάρη στη συνειδητοποίηση ότι το επίτευγμα, όσο κι αν αποτελεί προϊόν - κάποτε σ' ενοχλούσε αυτή η λέξη - μίας κοινωνίας, είναι και θα είναι πάντοτε απόρροια μίας ατομικής προσπάθειας. Από την αρχή μέχρι το τέλος, την ιστορία τη γράφουν οι μονάδες κι όχι οι μάζες.

Με ενοχλεί, όπως είπαν κι οι προλαλήσαντες που αυτός ο πληθυντικός λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Το γκολ το έβαλε ο Νάτσο, όχι εγώ. Εγώ χαίρομαι που ο Νάτσο ταπεινώνει τον Κασκαντέρ, αλλά δεν θα πω 'τους γαμήσαμε'. Το έλεγα στα 15μου. Τώρα μεγάλωσε ο εγωισμός μου για να ανήκω σε κάτι που δεν μου ανήκει. Τώρα είμαι εγώ. Και πολλά εγώ μαζί, που εμείς θα έχουμε διαλέξει, μπορούμε να κάνουμε ένα εμείς, όπως το Σύλλογο Ωχαδελφιστών Νέας Μάκρης, αλλά όχι μία εθνική ομάδα, ένα κράτος, ένα έθνος.

Από την άλλη λες, κι έχεις δίκιο, ότι ο Χατζηδάκης δεν θα είχε γράψει την ίδια μουσική εάν είχε γεννηθεί στη Σιβηρία. Σωστό. Αλλά αυτό τον κάνει κτήμα του Δουρή, του Γκοτζαμάνη και του Μακαρέζου; Όχι. Τον κάνει κτήμα κάθε ευαίσθητου ανθρώπου πάνω στη γη που η καρδιά του θα σκιρτήσει όταν ακούσει το χαμόγελο της τζοκόντα.

Έχω μάθει να δυσπιστώ στους πληθυντικούς. Σε αυτούς που αφήνουν νεκρά παιδιά πάνω στη Λεωφόρο Λαυρίου, και σε αυτές τις
υποτιθέμενες συλλογικότητες που δεν τιμωρούν τους πραγματικούς ένοχους.

Ωστόσο, θα χαρώ και θα πανηγυρίσω για τη νίκη της Εθνικής μας έναντι μίας άλλης Εθνικής. Όχι όμως γιατί έχω την ίδια ιθαγένεια μαζί τους. Αλλά γιατί βγάζω το καπέλο σε πέντε ή έντεκα παίκτες που έπαιξαν καλύτερα από πέντε ή έντεκα άλλους. Κι αν στη ροή του αγώνα μπορεί να αισθανθώ κάτι διαφορετικό, να γίνω μάζα που φωνάζει υπέρ του Βαραβά, όταν καταλαγιάσει η οχλοβοή, ξέρω που είναι η λογική.

 
At 1/08/2010 01:16:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Το ότι το γκολ το έβαλε ο Νάτσο όμως και όχι εσύ, είναι μια πληροφορία την οποία την έχει κάθε ανθρώπινο ον, ακόμη και ο πιο φανατισμένος οπαδός, με αποτέλεσμα η φράση «Μα δεν το έβαλες εσύ το γκολ, ρε ηλίθιε» να είναι αυθεντικά και περίλαμπρα ηλίθια. Κανείς δεν πανηγυρίζει επειδή έβαλε το γκολ εκείνος. Οπότε αν θέλει η αρθρογράφος να σχολιάσει τους λόγους που κακώς πανηγυρίζει ας τους σχολιάσει. Αλλά το να λέει ότι δεν έβαλες το γκολ ή πότε πρόλαβες να γυρίσεις από το Πεκίνο, είναι πάρα πολύ χαμηλού επιπέδου σκέψη, που θέλει να περνιέται και για υψηλή.
Κατά τα άλλα, σε όσα λες εσύ μπορώ να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω, αλλά δεν λες κάτι που θα μπορούσα να ειρωνευτώ. Το ίδιο θα συνέβαινε και με το άρθρο, αν τα έλεγε αλλιώς και αν δεν έμπλεκε μέσα του την περηφάνια ενός γονιού για το παιδί του, το «αίσθημα κατωτερότητας της ανθρώπινης φύσης» (sic), τα σκυλάδικα στη διαπασών, το φασισμό και ό,τι άλλο της ερχόταν εκείνη την ώρα στο μυαλό.

 
At 1/08/2010 02:39:00 π.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Απόσπασμα από το Μόνολογκ του Λένου Χρηστίδη, εδώ:


“Είστε απόγονοι των Περικλήδων και των Μεγάλων Αλεξάνδρων, τρίχες, στα δύο χιλιάδες χρόνια και βάλε που πέρασαν έχουν περάσει από ΄δω χάμω όλες οι φυλές, ογδόντα χρόνια δουκάτο της "Καταλανικής Κομπανίας", μόνο εμείς τρώμε ακόμα το παραμύθι, πας στο Κάιρο, δείχνεις τις πυραμίδες σε έναν Αιγύπτιο, του λες: "Ωραίο ε;" σου λέει: "Ήταν ξεχωριστοί άνθρωποι αυτοί που τα φτιάξανε", πας στην Πλάκα, δείχνεις την Ακρόπολη στο μαλάκα, σου λέει: "Κοίτα τι φτιάξαμε", βρε μαλάκα, φτιάξαΤΕ; Πότε το ‘φτιαξες, ρε μπάρμπα, πριν από το δεύτερο φραπέ ή μετά;”

Καλή Χρονιά! :-)

 
At 1/08/2010 02:46:00 π.μ., Anonymous 7:33 said...

Η Κιτσοπούλου το ξεκίνησε σωστά. Στην πορεία όμως τα καραμπουρδούκλωσε. Άλλο η νοοτροπία του Ελληναρά λεβεντομαλάκα, άλλο η δημιουργία του Καλλιτέχνη, άλλο η ιστορική παρακαταθήκη.
Μιλώντας για ιστορία, ας θυμηθούμε αυτό που είπε ο Μακρυγιάννης, ότι δηλαδή είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ.
Μιλώντας για επιστήμη, ας προσέξουμε το λόγο του Δρ. Κριμιζή, ότι δηλαδή η πρόοδος στην διαστημική είναι καθαρά θέμα ομαδικής δουλειάς.
Για θρησκεία, η Επιστολή προς Κορινθίους αρκεί.
Για να φτάσεις όμως στο ουσιαστικό ΄εμεις΄ πρέπει να περάσεις από το ΄εγώ΄.
Στην πορεία αυτή, άλλοι σκοντάφτουν αλλά συνεχίζουν, άλλοι τα παρατούν, άλλοι δεν καταλαβαίνουν κάν για ποια πορεία πρόκειται.
Η Κιτσοπούλου προσπάθησε να γιουχάρει τους τελευταίους ενώ ο OldBoy, γιουχάρει την Κιτσοπούλου έχοντας στο μυαλό του τους πρώτους.
Θαρρώ OldBoy, ότι την πάτησες! Έδωσες πολύ αξία σε ένα σαχλό κείμενο της -σίγουρα υπερεκτιμημένης -Κιτσοπούλου.

 
At 1/08/2010 02:51:00 π.μ., Anonymous Fivos said...

Παρ'όλη τη "μικρότητα" των ενδιάμεσων σχολίων, το κείμενο της Κιτσοπούλου και η απάντηση σου είναι τρομερά αξιόλογα. Το ένα συμπληρώνει το άλλο για μένα.
Κι επειδή δεν πιστεύω ότι διαφωνείς μαζί της, αλλά σε πείραξε η παιδαριώδης επιχειρηματολογία της (ομολογουμένως γυμνασιακή) θέλω να σε προλάβω και να σου πω ότι παρεξήγησες ένα λίγο πολύ "θεατρικό" κείμενο από μια θεατρογενή συγγραφέα. Στο θέατρο λέμε (πρώτος πληθυντικός!) πολλές φορές κάποια πράγματα απλά και υπερβολικά για να δημιουργήσουμε εικόνες ώστε να περάσει το νόημα σε όλους.
Μην την κρίνεις "out of her context".

Y.Γ.: Επιμένω ότι τα ενδιάμεσα σχόλια σε ένα κείμενο δεν προσφέρουν τίποτα. Έφτανε η απάντηση στο τέλος. Κάνε την αντιστοιχία στον προφορικό λόγο και πιστεύω θα με καταλάβεις.

Με αγάπη και πάντα φιλικά!
Φοίβος

 
At 1/08/2010 03:11:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Φοίβο, δεν συμφωνώ στα περί μικρότητος, ωστόσο απόλυτα σεβαστή η κριτική σου και τη λαμβάνω υπόψην μου. Όσο για το αν διαφωνώ μαζί της, ναι, βασικά διαφωνώ. Δεν διαφωνώ ας πούμε με το χωρίο που παραθέτει ο Προκόπης, δεν διαφωνώ και με το ότι ο κάθε καλλιτέχνης ανήκει πρώτα σε όσους τον έχουν καταλάβει και αγαπήσει και μετά σε όλους τους άλλους. Ωστόσο το να πούμε και το ότι «δεν δικαιούται» κάποιος να είναι περήφανος για τον Χατζιδάκι, επειδή είναι Έλληνας υπερβολή μου φαίνεται. Δεν μου φαίνεται υπερβολή -καλά, τα περί εθνικισμού, δεν τα σχολιάζω καν- αν νιώθει περήφανος για τον Χατζιδάκι, ενώ δεν τον ακούει καθόλου και ακούει μόνο σκυλάδικα. Κατ΄επέκταση όσο και αν δεν χτίσαμε «εμείς»* τους Παρθενώνες, ούτε την υπερηφάνεια για την Ακρόπολη τη βρίσκω τόσο κατακριτέα, όσο δεν ξεπερνά ένα μέτρο. Αυτό το μέτρο ευχαρίστως να το συζητήσω, όσο εννοείται πως δέχομαι ότι άλλο πράγμα μια γενικότερη υπερηφάνεια που απορρέει από ένα -προφανώς σε ένα βαθμό κατασκευασμένο- αίσθημα του «ανήκειν» και άλλο πράγμα να νιώθω ότι ο Παρθενώνας ή ο Χατζιδάκις αντανακλά επάνω μου, έχει να κάνει με μένα, είναι κάτι το οποίο με κάνει εμένα προσωπικά πιο μάγκα. Αλλά αυτές είναι μάλλον λεπτότερες διακρίσεις από τον μπαλτά τον οποίο χρησιμοποιεί το άρθρο, το οποίο αν ήταν τμήμα θεατρικού έργου προφανώς και δεν θα το έκρινα. Το κρίνω ως ενυπόγραφο άρθρο που απηχεί τις θέσεις της αρθρογράφου και άρα θέλω να πιστεύω όχι out of context.


* Και ας μην πιάσουμε την κουβέντα ποιοί είμαστε εμείς. Είμαστε αυτοί που ζουν σε ένα χώρο που λέγεται Ελλάδα και που μιλούν μια γλώσσα που λέγεται Ελληνικά.

 
At 1/08/2010 03:39:00 π.μ., Blogger costinho said...

Το γάμησε εκείνη. Το γάμησες κι εσύ. Με άκρα και καρικατούρες επιχειρημάτων δεν γίνεται ωραία κουβέντα. Αντιλαμβάνομαι ότι ουσιαστικά απαντάς στον τρόπο της και όχι στο λόγο της.

Την ουσία του σχολίου σου, νομίζω την είχαμε συζητήσει καλύτερα στην κουβέντα περί μαρμάρων.

Όσο για το συγκεκριμένο μπουκ του Χρηστίδη υπάρχουν κι αλλα απύθμενα αποσπάσματα. Διάβασέ τομ αξίζει το γκόπο.

 
At 1/08/2010 03:44:00 π.μ., Blogger costinho said...

Επίσης, ναι, δεν δέχομαι περηφάνια από Έλληνες που αν ήταν στο χέρι τους ΚΑΙ την Ακρόπολη θα γκρέμιζαν ΚΑΙ το Χατζιδάκι θα έβγαζαν στην Εσπρέσσο αν τόνε κάνανε τσακωτό με κάνα γκόμενο. Και που στο φραπέ πρώτοι ήταν και πρώτοι θα'ναι.

Κι όσο το μέτρο αυτής της περηφάνιας που λες είναι τόσο χαλαρό -και μιλάω για μια περηφάνια ανέξοδη, ανώδυνη και ανιστόρητη, μια περηφάνια που τη στηρίζει μόνο μια γεωγραφική συγκυρία- δεν μιλάμε για αρετή ούτε για αξία. Μιλάμε για μια ακόμα νεοελληνική παθογένεια. Και, σόρρυ που στο λέω, αλλά δεν γίνεται να αντιμετωπίζουμε Λάκηδες και Θέμους ως ό,τι βδελυγμιότερον (που είναι), αλλά αυτό να το περνάμε στο ντούκου. Όχι?

 
At 1/08/2010 03:59:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Για την κατηγορία των Ελλήνων που αναφέρεις ούτε εγώ τη δέχομαι την περηφάνια (και το λέω και στο προηγούμενο σχόλιο).
Από εκεί και πέρα είναι παθογένεια αυτή η περηφάνια; Σε ένα βαθμό είναι, αλλά γνώμη μου είναι ότι είναι παθογένεια σε μικρό βαθμό, γιατί δεν θεωρώ ότι μπορεί κανείς να μένει βαλτωμένος ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ στα των αρχαίων και ότι άρα αν αυτή η κληρονομιά δεν υπήρχε θα αντιδρούσε αλλιώς.
Από εκεί και πέρα με ενοχλούσε πάντα και εξακολουθεί να με ενοχλεί και το άλλο άκρο, το άκρο του δικαιούμαι να νιώθω ωραία μόνο για ό,τι έχω κάνει εγώ.
Να στο πω έτσι. Μου αρέσει η δική σου μουσική. Μου αρέσει κι ενός Αμερικάνου συναδέλφου σου. Μπορώ ΠΕΡΑΝ της αισθητικής τους αξίας και πέραν του πως τις εισπράττω, να νιώθω και ΕΠΙΠΛΕΟΝ όμορφα επειδή τυχαίνει να είσαι συμπατριώτης μου ή το θεωρείς εξαρχής άκυρο και ηλίθιο; Εγώ δεν το θεωρώ.

 
At 1/08/2010 08:32:00 π.μ., OpenID raresteak said...

Συμφωνώ με την κριτική σου oldboy, βλέποντας όμως και τη διαδοχή των σχολίων δε θα πρέπει να μας διαφεύγει πως αυτά τα καφριλέ κείμενα που ξεφυτρώνουν συχνά στον ελληνικό τύπο -δήθεν φιλελεύθεροι, δήθεν αιρετικοί γραφιάδες- με τις 'out of the box my-ass' θέσεις τους έχουν μια στράτευση στο να ορίσουν πριν απ' όλα μια ατζέντα εντός της οποίας θα συζητηθούν όλα τα υπόλοιπα. Με το να είναι ακραία βλαμμένα χτίζουν αυθαίρετο και το νομιμοποιούν εντός του discourse. Είναι σαν τις παραπειστικές ερωτήσεις του τροχαίου: "Πέρασες με κόκκινο όταν έτρεχες με 200;". Με το να συζητάς με τον μπάτσο έχεις νομιμοποιήσει την μισή καφρίλα του. Αυτή την νομιμοποίηση ψάχνουν και όλες οι αστοιχείωτες Κιτσοπούλες του ελληνικού και διεθνούς τύπου.
Είναι ένα παράδοξο. Από την άλλη είναι και απελευθερωτικό να αντιδράς αυθόρμητα στην βλακεία με ατζέντα.
Σε κάθε περίπτωση γουστάρω πολύ το σχόλιό σου... :-)

 
At 1/08/2010 09:01:00 π.μ., Blogger thas said...

Να τι παθαίνεις αν δεν διαβάζεις μπλογκ. Δεν κάνω πλάκα. Καμιά φορά, κάποιος φίλος/η μού σχολιάζει ένα στοιχείο επικαιρότητας σαν να πρόκειται για δική του ανακάλυψη ή πρωτότυπη σύλληψη. Μα έχει γίνει χαμός μ' αυτό, αντιτείνω. Προφανώς θεωρώ το buzz (για παράδειγμα) και τις κόντρες του, κάτι σαν την τηλεόραση- πώς του ξέφυγε αυτό.
Πιστεύω λοιπόν ότι είναι διαφορετικό να διαβάζεις δυο-τρία άρθρα στις κυριακάτικες και άλλο να καταπίνεις καμιά πενηνταριά κείμενα την ημέρα συμμετέχοντας σε ένα είδος δημόσιου διαλόγου που έχει πλέον την ιστορία του- εννοώ την ιστορία των ιδεών του.
Η Κιτσοπούλου είναι εξαιρετική συγγραφέας, έχει πολλές εμπνεύσεις, ελλειπτική γραφή + την ικανότητα να αναπαράγει στη λογοτεχνία της την προφορικότητα και την αμεσότητα πάσης φύσεως διαλόγων (λόγω της θεατρικής της καταγωγής και του ταλέντου της), αλλά σε τέτοια κείμενα σαν αυτό, της λείπει η πείρα. Οπότε πέφτει με τη μία πάνω στον αντίπαλο και τσακίζεται.

 
At 1/08/2010 11:15:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

«Να μαθαίνεις αυτό που εσύ θέλεις από τα βιβλία και όχι τα βιβλία να σε μαθαίνουν αυτό που θέλουν αυτά... Ποτέ δεν πήγα τη ζωή μου στα βιβλία. Πάντα πηγαίνω τα βιβλία στη ζωή μου. Αυτή μου λέει ποια βιβλία να κρατήσω ή ποια να πετάξω... Ο λόγος που τα βιβλία κάνουν ζημιά στους περισσότερους ανθρώπους, είναι που μεταφέρουν ή μετατοπίζουν στα βιβλία τη ζωή τους. Αντί να τα κατευθύνουν αυτοί, τα βιβλία τούς κατευθύνουν».
Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004).

Και μια απορία· η αστρόσκονη τι είναι ;

 
At 1/08/2010 11:25:00 π.μ., Blogger pasaenas said...

Αυτή η χώρα γέννησε έναν Καζαντζίδη, μια Μαρινέλλα, έναν Κατέλη, μια Μπεζαντάκου… Δεν χρειάζεται να απογοητευόμαστε, όλα μέσα στη ζωή είναι.

 
At 1/08/2010 12:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 1/08/2010 04:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«1)
2)Ob,kleineis fovera to arthro sou.BALLES.
3)zileuo autin tin kathusterisi pou vionoun oi perissoteroi tupoi s'autes tis fullades.tis dikias mou(oxi tis fulladas) tis erxetai panta stin ora tis.FAK LENA(diavazete poikilotropos)!
me$huggener»
Αντιγράφω το σχόλιό σου χωρίς το νο 1, που σόρι που το λέω, αλλά καφρίζει άνευ λόγου. Το 3 το αφήνω για να μη φτάσω στο άλλο άκρο.

 
At 1/08/2010 04:51:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Raresteak, δεν είμαι σίγουρος για το τι ακριβώς εννοείς. Αν θες να πεις ότι το άρθρο της είναι συνειδητά στρατευμένο προς το σκοπό δημιουργίας μιας ατζέντας, θα διαφωνήσω. Όπως και να ΄χει ευχαριστώ για τα καλά λόγια.

 
At 1/08/2010 04:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Τhas, μια μέρα θα αποκαλυφθεί ότι το αγγελάκι με τα φτερά του άβατάρ σου είναι αυθεντική φωτογραφία σου :)

 
At 1/08/2010 05:16:00 μ.μ., Anonymous oneinchman said...

Σωτήρη:

“Ασφαλώς είναι μια εικόνα που υπερβαίνει τα μέτρα τα μέτρα της καθημερινότητας: ότι ο άνθρακας στο χαρτί του παρόντος βιβλίου*, ο χρυσός που κοσμεί το λαιμό μιας γυναίκας ή ο φώσφορος των ψαριών σχηματίσθηκαν στο εσωτερικό κάποιου ή κάποιων αστέρων. Και σε κάποια στιγμή απογνώσεως εκσφενδονίστηκαν στο Σύμπαν για να συλληφθούν από τον αμυδρό πρόγονο της Γης.
Το ίδιο όμως ισχύει και για τα πρωτογενή υλικά της ανθρώπινης ύπαρξης – το οξυγόνο, τον σίδηρο ή το ασβέστιο – που συνιστούν το σώμα ή το μυαλό μας. Είναι προϊόντα επίμονης αστρικής κατεργασίας. Η αυτοκτονία του άστρου που τα σκόρπισε κάποτε ως αστρική σκόνη δεν φαίνεται μια πράξη άσκοπη. Συγκλονιστική όσο κι αν είναι η ιδέα, εν τούτοις είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη.”

* Η Κόμη Της Βερενίκης, του Γιώργου Γραμματικάκη

 
At 1/08/2010 05:32:00 μ.μ., Blogger costinho said...

"δεν θεωρώ ότι μπορεί κανείς να μένει βαλτωμένος ΕΠΕΙΔΗ ΕΠΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ στα των αρχαίων"

Ακριβώς γι'αυτό μένει βαλτωμένος. Ήδη έδωσες τον ορισμό.

Επίσης, γι αυτό μένει και ανιστόρητος και αμόρφωτος. Γιατί αρκεί η περηφάνια και το συλλογικό ασυνείδητο.

"αν αυτή η κληρονομιά δεν υπήρχε θα αντιδρούσε αλλιώς".

Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Το θέμα βέβαια είναι ότι ΚΑΙ η κληρονομιά υπάρχει ΚΑΙ περηφάνια οκ μέσα όλα. Αντιδρά αλλιώς? Ή, μάλλον, αντιδρά κάπως?

Όσο για το περί μουσικής περηφάνιας (αλλά και για το συνολικό αρχικό θέμα), βεβαίως και δικαιούσαι και δικαιούμαι. Και εφ'όσον είναι αυθόρμητη, αβίαστη και ανιδιοτελής αυτή η περηφάνια, εφ'όσον δεν αξιώνεται κάτι ούτε εξαργυρώνεται, τότε είναι υγιής και συντελεί στην ανάταση -ακόμα και εθνική, σε εθνικό επίπεδο. Δεν είναι ακριβώς περηφάνια βέβαια αυτό θαρρώ. Είναι η αίσθηση ότι είμαστε κοντά σε κάποιον, σε κάποιο του κατόρθωμα, σε κάποια του αρετή, ότι φωτιζόμαστε από το μικρό του φως, ότι μοιραζόμαστε τη χαρά που εκείνο(ή εκείνος) φέρει. Το ότι π.χ. ο Χατζιδάκις δημιούργησε δίπλα μας, μέσα στις συνθήκες που πάνω-κάτω βιώνω ή γνωρίζω από πρώτο χέρι, πάλεψε τα ίδια τέρατα, γύρισε στους ίδιους δρόμους, όλη αυτή η συγγένεια μου δίνει ένα κουράγιο, μια δύναμη, ένα κίνητρο, ότι ΝΑΙ εδώ μπορεί να γίνει αυτό, ότι είναι εφικτό, ότι μπορεί να μεγαλουργήσει ο άνθρωπος, ότι μπορεί να φυτρώσει στο τσιμέντο λουλούδι. Το ότι ο Παπαλουκάς παίρνει κίνητρο από τη δυνατή παρέα που κουβαλά στο πέτο το εθνόσημο πραγματικό ξεπραγματικό, συμοβλικό ξεσυμβολικό- δεν με αφήνει να παραβλέψω ότι η δύναμη που παίρνει είναι πραγματική, όπως και το αποτέλεσμα τελικά. Και νιώθω πάλι κοντά του. Όσο μπορώ.

Νομίζω ότι η αφετηρία της σκέψης του κάκιστου κειμένου της Κιτσοπούλου αποπειράται χοντροκομμένα να περιγράψει εκείνους που μη προβάλλοντας ποτέ κάποιο δικό τους κατόρθωμα και κατάκτηση, αναζητούν στις επιτυχίες των άλλων (έθνος, ομάδες, γιουροβίζιον, ξερωγώ....) ένα δικό τους μερίδιο και αυτό τους είναι αρκετό για να αποκτούν μετερίζι και να μιλάνε για ο,τιδήποτε και να αξιώνονται τα πάντα. Δηλαδή, ο Έλληνας του Μόνολογκ. Διάβασέ το, πραγματικά.

 
At 1/08/2010 06:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Στα της επανάπαυσης και στο κατά πόσο επηρεάζει αρνητικά το αρχαίο κλέος το τωρινό χάλι προφανώς διαφωνούμε.
Με την προτελευταία παράγραφο του σχολίου σου ταυτίζομαι.
Τον Χρηστίδη γενικά τον απολαμβάνω, οπότε θα το διαβάσω και το «Μόνολογκ».

 
At 1/08/2010 07:00:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Αγαπητέ oneinchman ειλικρινά σας ευχαριστώ,
αλλά,
αυτή την αστερόσκονη, από την οποία
ΕΙΜΑΣΤΕ φτιαγμένοι ΟΛΟΙ ΜΑΣ ,
( συμπτωματικά ) την γνωρίζω.
Την άλλη δεν γνωρίζω,
αυτήν που δημιούργησε ΜΟΝΟ τον Ο.Β.

 
At 1/08/2010 07:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ήταν δυστυχώς ληγμένη.

 
At 1/08/2010 07:16:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Πάντα νόστιμη όμως.

 
At 1/08/2010 10:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Tο ποσο σε αγαπα η επαρχια....θα το μαθεις συντομα....Ενα ματσο τσογλανακια ειστε ολοι σας.Θαρθει η ωρα σας συντομα.Αντε για αθηνωπειρεωτες..Αληθεια ..υπαρχουν πολλες αληθιες old η μονο μια???

 
At 1/08/2010 10:17:00 μ.μ., Blogger pensierix said...

Συμπέρασμα:

Δεν έχει σημασία αν το γκολ το βάζει ο Σκόκο με προσωπική ενέργεια ή μετά από δική μου ασσίστ.Σημασία έχει να υπάρχει ο κηπουρός που θα κόβει βόλτες στην περιοχή του και θα τα τρώει ΜΟΝΟΣ του. Ας μείνω κι εκτός αποστολής! Ούτε το πριμ της νίκης δε θέλω...Πάνω απ'όλα η ομάδα! Υποτάσσω το "εγώ" μου στο "εμείς"...

:)

 
At 1/08/2010 10:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

150000 euro πριμ νικης???μαλιστα......Betafans.net.......Ελα να τα πουμε ρε φιλαρακο απο κοντα.Να δεις που σας εχουμε γραμενους ολους εσας τους ακριβοδικαιους.Τους χαμουτζιδες

 
At 1/09/2010 01:58:00 μ.μ., Blogger Knoulp said...

Εύγε στη Λενα ,εύγε και σε εσένα Old.Θα ημουν πολύ ευτυχισμένος αν προσ το τέλος της ζωήσ μου συνειγητοποιούσα οτί τουλαχιστον δεν απετέλεσα μέρος αυτού του περιβόητου 95%.

 
At 1/09/2010 02:30:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Να στο θέσω και έτσι:

"Για έναν άνδρα που πιστεύει πως έχει αξία, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απ΄το να τον τιμούν οι άλλοι όχι για τα δικά του επιτεύγματα, αλλά για τη δόξα των προγόνων του. [...] Είναι για τους επιγόνους ένας μεγαλοπρεπής θησαυρός και υπάρχουν προγονικές τιμές. Είναι όμως άνανδρο και αισχρό να χρησιμοποιεί κανείς έναν θησαυρό, είτε χρημάτων είτε τιμών, επειδή ο ίδιος δεν έχει δικά του αποκτήματα και ένδοξα έργα[...]". (είπεν ο Πλάτων)

Ή, πιο σκωπτικά, έτσι:
"Στη δόξα των προγόνων σας τα τρόπαια ζητείτε
Φωνάζετε, ξεσχίζεσθε για τους παλιούς σας χρόνους
Και μόνο με τον ίσκιο τους ψωμοζητώντας ζήτε…
Χαρά σ’ εκείνη τη γενιά που θά'χει σας προγόνους" (του Σουρή)

 
At 1/19/2010 10:14:00 π.μ., Blogger jomarch said...

Διακρίνω σε όλους τους σχολιαστές, καθώς και στην Κιστοπούλου φυσικά, αυτό τον γνωστό και πολύ της μόδας ΦΟΒΟ για τις έννοιες Ελληνικότητα, Εθνική Ταυτότητα, Πολιτισμική Ταυτότητα, έννοιες που μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι (θυμηθείτε τη γενιά του 30) τις διερεύνησαν χωρίς ταμπού και φοβο ότι θα τους πουν εθνικιστές. Ο Χατζιδάκις ήταν ένας απ αυτούς. Χαίρομαι που ο oldboy δεν εχει τετοια προβλήματα, και λέει αυτό που θέλει να πει.
Και ως οπαδός της ΑΕΚ, μιας ομάδας που έχει πιστούς οπαδούς παρά το χάλι στο οποίο βρίσκεται, αιστάνθηκα πολύ περήγανη για την νίκη της απέναντι στον Ολυμπιακό και οποιανού αρέσει.

 
At 1/23/2010 11:35:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εύστοχα σχόλια τα περισσότερα, απλώς η έννοια του να ανήκουμε "κάπου", δεν πρέπει να είναι εξ'ορισμού αρνητική όπως παρουσιάζεται στο κείμενο.... Αρκεί, ο τόπος στον οποίο ανήκουμε να αποτελεί εφαλτήριο και όχι αναπαυτήριο... Άλλωστε, όλοι, μέσα μας, κάπου έχουμε να δώσουμε λόγο, σε κάποιον παππού μας.... Ο Καζαντζάκης ήταν Κρητικός και ανήκε στην Κρήτη και το χρεώθηκε αυτό και το ξεπέρασε... Ο καθένας κουβαλάει τα κρίματα του, ο καθένας ξαποσταίνει στο άλλοθι του

gEO75

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home