Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2009

Με έλεγαν μάγισσα, που καρδιές ράγισα.

Την γνώμη μου για την ταινία την έχω γράψει εδώ. Φοβάμαι πως ήδη σε αυτήν υπάρχουν έμμεσα ή άμεσα spoilers, αλλά αφού οι απόψεις που τώρα θα σχολιάσω είναι φουλ στα spoilers, θα του δώσω κι εγώ να καταλάβει.
---
Αντουανέττα Αγγελίδη (σκηνοθέτης) & Ρέα Βαλντέν (διδάκτωρ φιλοσοφίας):
Η ταινία βέβαια μάς δείχνει το παιδί να σηκώνεται από το κρεβάτι του και τελικά να ανεβαίνει στο παράθυρο, να γλιστράει και να πέφτει να σκοτώνεται, ενώ οι γονείς του κάνουν έρωτα. Και οι δυο τους. Μποθ. Μεταξύ τους. Δεν είναι η μάνα μόνη της σπίτι αυνανιζόμενη, η οποία προκειμένου να υπηρετήσει την δική της ηδονή δεν ακούει το παιδί τους. Δύο ηδονές υπηρετούνται, και η ανδρική και η γυναικεία, και είναι τόσο ο πατέρας όσο και η μάνα που δεν ακούν το παιδί.
Βέβαια την κατάθλιψη, τις τύψεις και την τρέλα την παθαίνει η γυναίκα. Αλλά αυτό γιατί να συνιστά κατηγορώ κατά της γυναίκας, που δεν μπορεί να συνέλθει, και να μην συνιστά από την ανάποδη κατηγορώ κατά του άντρα, που μια χαρά συνέρχεται, που συνέρχεται τόσο, ώστε αναλαμβάνει να ψυχοθεραπεύσει και τη γυναίκα του;
Και αυτό πάει σε μια σειρά ακόμα από στοιχεία. «Εσύ δεν ήξερες ότι τελευταία τα βράδια τελευταία σηκωνόταν από το κρεβάτι του», του λέει εκείνη γεμάτη τύψεις. Γιατί να μην το ήξερε; Η γυναίκα του έβαζε τα παπούτσια ανάποδα, με αποτέλεσμα να του στραβώσει τα ποδαράκια. Τα βλέπουμε και στον πρόλογο της ταινίας σε ανάποδη θέση κάτω από το κρεβατάκι του. Αυτός γιατί δεν το είχε προσέξει; Γιατί η δικιά του η απουσία, η σωματική ή η της φροντίδας, να θεωρείται εξαρχής αθώα; Ποιός ενοχοποιεί τη γυναίκα και αθωώνει τον άντρα; Ο Λαρς Φον Τριερ ή ο τρόπος που είδαν την ταινία οι Αγγελίδη - Βαλντέν;
Μόνη εξήγηση που έχω, είναι ότι αυτό πρέπει να αποτελεί κομμάτι από κάποιο άλλο κείμενο, τσιτάτο ή μανιφέστο, κι επειδή το έχουν αγαπήσει πολύ η Αγγελίδη και η Βαλντέν είπαν να το κολλήσουν εδώ. Απόλυτα σεβαστό και θα αποτελούσε μικροψυχία να κολλήσουμε σε σχολαστικισμούς του στυλ πως το υπέροχο αυτό απόσπασμα δεν έχει καμία σχέση με την ταινία.
Τα οποία όμως ποιά είναι; Ότι η ανθρώπινη φύση είναι κακή; Ότι οι γυναίκες είναι μάγισσες; Ότι η μητρότητα είναι φόνος;
Μαρία Ρεπούση (αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας ΑΠΘ):
«Στη διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα, κάθε γυναίκα κινδύνευε να κατηγορηθεί σαν μάγισσα και να οδηγηθεί στο δικαστήριο. Πολλές από αυτές, δεκάδες χιλιάδες, σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις 110.000 δίκες το διάστημα 1450-1750, θα διωχθούν τελικά με κατηγορία τις προνομιακές τους σχέσεις με τις δυνάμεις του κακού. Πουλημένες στον Σατανά με αντάλλαγμα υπερφυσικές δυνάμεις για να πράξουν το κακό που έχουν μέσα τους, συλλαμβάνονται, βασανίζονται για να αποκαλύψουν τις μυστικές τους συμφωνίες με τον Αντίχριστο, αναγκάζονται να συνειδητοποιήσουν τη σατανική τους φύση και να την ομολογήσουν και πολλές από αυτές, οι μισές περίπου από όσες κρίνονται ένοχες, θανατώνονται δημόσια στην πυρά ή στην κρεμάλα.
Το χαλάζι που έπεσε και κατέστρεψε τα σπαρτά, το γελάδι που ψόφησε, η κότα του γείτονα που δεν γέννησε αβγά, το παιδί που αρρώστησε, ήταν συχνά τα σημάδια της μαγικής ικανότητας κάποιων γυναικών που είχαν πουλήσει την ψυχή τους στον διάβολο.
Την ιστορία αυτή ανακαλεί η τελευταία κινηματογραφική αφήγηση του Τρίερ, «ο Αντίχριστος». Οχι για να την καταγγείλει, να την αμφισβητήσει, να την προβληματίσει. Για να τη δικαιώσει».
!!!!!!
Τα θαυμαστικά δεν σημαίνουν πως ισχυρίζομαι ότι ο Τρίερ θέλει να καταγγείλει και να αμφισβητήσει την ιστορία αυτή. Αλλά σημαίνουν πως σίγουρα δεν θέλει και να τη δικαιώσει. Και νομίζω εδώ είναι και το κλειδί της αντίληψης της Ρεπούση, αλλά και του τίτλου που ρωτά αν πρόκειται για παραλήρημα μισογυνισμού ή παρεξηγημένο αριστούργημα. Δεν είναι ταινία αυτό που βλέπουμε. Είναι ιδεολογική πλατφόρμα, όπου ο σκηνοθέτης πρέπει είτε να καταγγείλει τη δαιμονοποίηση των γυναικών στο μεσαίωνα είτε να τη δικαιώσει. Άλλη λύση, όπως ας πούμε ο σκηνοθέτης να μην θέλει ούτε να καταγγείλει ούτε να δικαιώσει τον ισχυρισμό πως οι γυναίκες είναι διαβολικά όντα, αλλά να τον χρησιμοποιεί ως τμήμα της πλοκής της ταινίας του, που θα έχει μια επίπτωση στον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριάς του, προφανώς δεν υπάρχει. Συμπεραίνω μάλιστα ότι πρόκειται για ένα ζήτημα που είναι ακόμα στο τραπέζι. Είναι ή δεν είναι οι γυναίκες όργανα του οξαπωδώ; Και στο μείζον αυτό ιδεολογικό δίλημμα των καιρών μας, ο Λαρς Φον Τρίερ δυστυχώς αποφαίνεται πως, ναι, είναι. Και πρέπει να καούν στην πυρά. Ή για να μην αδικήσω την Μαρία Ρεπούση, ίσως πρόκειται για μια ιδεολογική διαφορά που είχε κάπως ηρεμήσει για μερικούς αιώνες, αλλά την επαναφέρει τώρα στο προσκήνιο ο σκηνοθέτης, με μια απόφανση που μπορεί να δρομολογήσει σε πολύ -μα πάρα πολύ- επικίνδυνα πισωγυρίσματα.
Και μαζί με αυτήν και εσύ, Μαρία Ρεπούση. Βέβαια ο άντρας και γιατρός της, της επισημαίνει ότι κάνει ακριβώς αυτό, ότι πιστεύει ως αληθινές αυτές τις κατηγορίες, ενώ το θέμα ήταν να τις κατακρίνει και να δει τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτές.
Οπότε το σχήμα πάει ως εξής: εκείνη μελετώντας την ιστορία της δαιμονοποίησης της γυναικείας φύσης στον μεσαίωνα, πιστεύει ότι είναι όντως κακιά η φύση της. Στη συνέχεια η Μαρία Ρεπούση που βλέπει σε μια ταινία αυτή την ιστορία πείθεται και εκείνη με τη σειρά της ότι η φύση της πρωταγωνίστριας είναι κακιά.
Αλλά αν η πρωταγωνίστρια έχει τις δικαιολογίες της («σατανική φύση», γαρ), η Μαρία Ρεπούση τι δικαιολογία έχει; Μήπως -και συγγνώμη που το τραβάω, αλλά εδώ τα στοιχεία αρχίζουν και βοούν- είναι κι εκείνη (γυναίκα, γαρ) σατανική φύση;
Αυτός, ο άνθρωπος αυτός, όπως και στην περίπτωση των Αγγελίδη - Βαλντέν, όχι μόνο αθωώνεται πλήρως για το χαμό του παιδιού, για τον οποίο κρίνουν οι τρεις σχολιάστριες πως φταίει μοναχά εκείνη, αλλά αθωώνεται όπως φαίνεται και για το στραγγαλισμό της γυναίκας του και για το εν συνεχεία κάψιμό της. Εκείνος είναι που κλιμακώνει την βία στην πιο ακραία μορφή της, εκείνος είναι που τη σκοτώνει χωρίς να είναι δεδομένο ότι το κάνει σε αυτοάμυνα ή μόνο για να προστατέψει τη ζωή του, εκείνος στη συνέχεια την καίει. Αλλά αυτός προφανώς τίποτα το σατανικό δεν κάνει, τίποτα το ανορθολογικό, τίποτα το παρανοϊκό, τίποτα το επιλήψιμο. Και πώς αλλιώς, αφού η «πραγματική φύση» εκείνης ήταν τελικά διαβολική, άρα δικαίως κάηκε. Άρα, επαναλαμβάνω, ποιός ενοχοποιεί ποιόν και ποιός αθωώνει ποιόν; Ο σκηνοθέτης ή ο τρόπος που βλέπει την ταινία η Ρεπούση;
Κι εγώ με τη σειρά μου έχω δικαίωμα να αναρωτηθώ: εάν στην περιβόητη ιδεολογική μάχη της Ιστορίας της Έκτης, την πλευρά της προόδου, των φωτών και των ανοιχτών μυαλών, εκπροσώπησε το μυαλό της Μαρίας Ρεπούση, μήπως πρέπει να αυτοπυρποληθούμε όλοι μαζί, αφού τελικά λίγο πολύ όλοι έχουμε πουλήσει το μυαλό μας στο διάβολο των ιδεοληψιών μας;

27 Comments:

At 10/08/2009 09:00:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

toulaxiston oloi kai oles oi anothi eidan mia tainia kai tipote allo..
kai kala ola auta..diladi paparia kala,ta vgazeis pera me tin elliniki paidia(opos vlepeis grafo se greeklish,,tin paidiea mou,,)??
kataligo:DEN itan i Repousi pou exose tin epimaxi leksi 'sunostismos' sto vivlio tis 6is paides.IT WAS DEVIL'S WORK...-to opoio tha einai kai to sequel tis tainias THE ANTICRIST-opos kserete o Trier goustarei trilogies kai ta sunafi.
meshuggener

 
At 10/08/2009 10:59:00 μ.μ., Blogger spiral said...

"The woman in this film is a vengeful and violent force of nature, but the film invites another reading too. She is also the mater dolorosa, the mother of sorrows whose grief is too vast to be contained in a world dominated by the forces of objective and rationalising masculinity. The more the man seeks to control her, the more uncontrollable she becomes, mutating into the woman of Genesis who is condemned to bear her children in pain and longs for the husband who will lord it over her, but whose child will also be the source of their redemption."

μια άλλη, πιο ενδιαφέρουσα γυναικεία γνώμη, από καθηγήτρια θεολογικών επιστημών αυτή τη φορά.
περισσότερα εδω: http://www.opendemocracy.net/article/antichrist-the-visual-theology-of-lars-von-trier

νομίζω οτι μερικοί άνθρωποι βλέπουν απλά αυτό που θέλουν να δουν. έτσι, ο λφτ μεταμορφώνεται σε μισογύνικο σωβινιστικό γουρούνι για τις πιο "ευαίσθητες" ψυχές. έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε...

κατά τη γνώμη μου, ο λφτ ταυτίζεται και με τους τρεις χαρακτήρες του έργου, ενώ η σχέση του ζεύγους είναι ανοιχτή σε πολλές αναγνώσεις. προφανώς αναφέρεται στη μάχη των δύο φύλων. επίσης στην κόντρα της λογικής ενάντια στο ένστικτο, μακροκοσμικά αλλά και εντός μας. και ίσως πιο βαθιά, στη μάχη του λφτ με την ψυχική ασθένεια που τον ταλαιπωρεί. πόνος, θλίψη, απόγνωση. τα τρία στάδια της κατάθλιψης. αν δείτε την ταινία σε αντιπαράθεση π.χ. με το "ναι" της καραπάνου, η σύνδεση είναι προφανής.

 
At 10/09/2009 03:16:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τέτοια βαθιά διαταραγμένα όντα (Ρεπούση και σία) κλήθηκαν να προσφέρουν γνώση στα παιδιά του ελληνικού λαού...
Περισσότερη αθλιότητα και ανισορροπία σε λίγο, τώρα που εκλήθησαν να κυβερνήσουν τη χώρα μας κάποια λυσσαλέα ανθελληνικά σκυλιά, κατ' ουσίαν αλλοδαπά.

 
At 10/09/2009 10:06:00 π.μ., Blogger Vrennus said...

Τελικά ο (ψιλοσαλεμένος) Δανός είναι παμπόνηρος. Η ταινία του (κι όχι μόνον αυτή) είναι ένα καλοστημένο ψυχαναλύτικό παιγνίδι. Ένα καλειδοσκόπιο όπου κάθε θεατής ανακαλύπτει τις δικές του εμμονές, τι δικές του ενοχές, τους δικούς του αρχετυπικούς φόβους. Οι κυρίες που έκριναν την ταινία για την Ελευθεροτυπία έπεσαν στην παγίδα και δεν το πήραν χαμπάρι.

Υ.Γ. Φυσικά και η μητρότητα είναι ένα είδος φόνου. Η μόνη βέβαιη συνέπεια της ιδιότητας της μητρότητας είναι - αργά η γρήγορα, δεν έχει σημασία - ο θάνατος του παιδιού.

 
At 10/09/2009 01:22:00 μ.μ., Anonymous trol said...

i think this film describes the very primal nature of christian faith that Bible has exclaimed for..

 
At 10/09/2009 01:58:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε, ετοιμαζόμουν να γράψω ότι αυτά που λες για «βαθιά διαταραγμένα όντα» είναι απαράδεκτα, αλλά μετά είδα ότι γράφεις και για «λυσσαλέα ανθελληνικα σκυλιά», οπότε προφανώς περιττεύει η δική μου αντίκρουση.

«νομίζω οτι μερικοί άνθρωποι βλέπουν απλά αυτό που θέλουν να δουν»
«Ένα καλειδοσκόπιο όπου κάθε θεατής ανακαλύπτει τις δικές του εμμονές»
Spiral και Vrennus, συμφωνώ.
Όσο για την μητρότητα, εξίσου φόνος υπό αυτή την έννοια είναι και η πατρότητα.

 
At 10/09/2009 02:08:00 μ.μ., Anonymous Δήμος Λαζβέγκας said...

Πολύ αγχωτικά όλα αυτά.

Μα γιατί αγχωνόμαστε;

Όλα είναι θετικά.

Μη γκρινιάζουμε.

Ας περιμένουμε λίγο.

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.

Αν αντιστεκόμαστε στο μοιραίο, απλώς εμείς υποφέρουμε.

Άλλωστε τα θετικά έρχονται, άμα σκεφτόμαστε θετικά.

Όταν σκεφτόμαστε αρνητικά, προσελκύουμε το αρνητικό.

Ας γίνουμε μαγνήτες θετικότητας.

Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη, κι ας πούμε “όλα θα πάνε καλά σήμερα”.

Πριν κοιμηθούμε το βράδι, ας οραματιστούμε καταρράκτες κι ας πούμε “νιώθω υπέροχα”.

Μόνο έτσι όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

Ας βοθήσουμε κι εμείς αυτό το ορμητικό ποτάμι θετικότητας.

Στο χέρι μας είναι.

Κι αν δεν είναι, πάλι δεν κερδίζουμε τίποτα με τη γκρίνια.

Ας οραματιστούμε τους εαυτούς μας σαν κρυστάλλινες σφαίρες μέσα σε μια παγκόσμια αύρα θετικής ενέργειας.

 
At 10/09/2009 03:32:00 μ.μ., Blogger GREEKgayLOLITA said...

Χεχε, η γενια της Β(λ)ενας Γεωργακοπουλου,της δημοσιογραφικης πολιτιστικης κριτικης τυπου Ποντικι-art και μιας μεριδας του so-called επαρκους κοινου ολδ μου, αγαπαει τοσο αυτα τα (ξεπερασμενα πια) ιδεολογικα mud wrestling γυρω απο τις προθεσεις του καθε δημιουργου.
Που ειναι βεβαια κοινο μυστικο σε καθε αιθουσα (πολιτιστικης) συνταξης πως οταν θελει το εκαστοτε τμημα να πουλησει φυλλα πρεπει να αναψει μερικα αιματα αναμεσα στις οχθες των φιλοτεχνων αναγνωστων(στην Ελλαδα αλλωστε ειμαστε ολοι -ιστες;-).
Φυλλα ολο αυτο μπορει να πουλαγε στα πολωμενα 70ς και στα τελματωμενα 80ς και ενιοτε να ποτιζοντουσαν(ε) και οι εκαστοτε βασιλικοτεροι κριτικαριζοντες(sic) αλλα ουσιαστικα ολο αυτο δε προσθετει τιποτα παραπανω στο καθεαυτο εργο τεχνης απο οτι θ'αποκαλουσαμε σχεδον κυνικα "ας μιλανε για μας cheri, κι ας ειναι κι επεα";-)
Με δυο λογια.
Το εργο τεχνης ειναι αυτοφωτα αυθυπαρκτο (οσο ανεπαρκης και αν θεωρηθει η τελικη εκβαση του).
Οι προσεγγισεις του παλι, παντα θα χωλαινουν.
Γιατι εχουμε μαθει να αποφευγουμε αυτο που το(οποιο) εργο τεχνης επιχειρει να ξετυλιξει.
Τη διαταξη της εσωτερικης ζωης. (χρωματισμενη βεβαια καθε φορα απο το πρισμα του καθε δημιουργου).

 
At 10/09/2009 05:31:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Tη δίκη ιδεολογικών προθέσεων του κάθε καλλιτέχνη θα μπορούσα να τη δεχτώ. Όχι ότι δεν θα την κριτικάριζα, αλλά εν πάση περιπτώσει, ας είναι.
Το να αναρωτιέται όμως η κυρία Ρεπούση «αν είναι τέχνη αυτό που κάνει ο Τρίερ» ξεπερνά κάθε φαντασία.
Yπό αυτήν την έννοια, προβοκατόρικο - ξεπροβοκατόρικο, θεωρώ πολύτιμο το συγκεκριμένο άρθρο, πολύτιμο με την έννοια του ότι αποτελεί καθρέπτη κραυγαλέων αντιφάσεων.

 
At 10/09/2009 11:53:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γιατί αναλύετε την κάθε παπάρα του καθένα που αυτοπροσδιορίζεται ως καλλιτέχνης με ακόμη μεγαλύτερες παπάρες που γράφετε; Γιατί δεν αναλύετε τον Καρβέλα; Tι θέλει να μας πει o καλλιτέχνης με το άσμα του "Ο σκύλος μου είναι gay";

 
At 10/10/2009 01:18:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Κάτι τέτοια διαβάζει ο κόσμος και το σινεμά πάει περίπατο!
Καλά που δεν διάβασα τπτ πριν δω το έργο :)
..και.. γιατί θέλουν όλοι οι άσχετοι να μπουν στο μυαλό ενός καλλιτέχνη; προσπαθούν να "κολλήσουν" στοιχεία απο την ιδιοφυία του, λες και πρόκειται για ίωση;..

 
At 10/10/2009 01:24:00 π.μ., Blogger Rodia said...

σμπλρ-->> με άλλα λόγια, αδιαφορώ για το πώς αντιλαμβάνεται ένας που κριτικάρει (όχι "κρίνει") ένα έργο. Με ενδιαφερει μοναχα ο αντίκτυπος που είχε το έργο σε αυτόν που το είδε. Αυτό έχει σημασία -νομίζω. Αυτό θα με προτρέψει (ή θα με αποτρέψει) να το δω. Ασε που άμα μου κολλήσει κάτι, αποκλείεται να με αποτρέψει οποιαδήποτε "κριτική".

 
At 10/10/2009 10:34:00 μ.μ., Anonymous Δήμος Λαζβέγκας said...

Rodia,

σινεμά; όταν μας καλούν τα φθινοπωριάτικα φύλλα να τ' αφουγκραστούμε και τ' αστέρια τρεμοσβήνουν στον ουράνιο θόλο;

Υ.Γ. το rodia βγαίνει από το ροδιά=ίχνος ρόδας στην άσφαλτο;

 
At 10/11/2009 03:55:00 μ.μ., Anonymous μ said...

Μου είπανε πως ο Τρίερ κινηματογράφησε την ίδια την κόλαση.

Ισχύει;

 
At 10/11/2009 04:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σχετικά είναι όλα.

 
At 10/12/2009 01:18:00 π.μ., Anonymous thanos said...

Den exw diabasei katholou kritikes alla emena i skinothesia tou Trier auti ti fora mou ekane kati se Lynch kai i ypothesi kati antistoixo me Blue Velvet.
Kai afou to blue velvet didasketai sta panepistimia me prosegisi psychologias (Freud)den tha mou fanei katholou periergo an simbei to idio kai me to Antichrist.
Gia ti kyria Repousi ...eeeee symbainoun auta

 
At 10/12/2009 02:12:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kαι μένα μου θύμισε αρκετά Λυντς. Μάλιστα σκεφτόμουν ότι η ταινία μπορεί να έχει ως κεντρική ιδέα πως «το χάος βασιλεύει», παραταύτα είναι μια ταινία σε μεγάλο βαθμό κατανοητή, συνεκτική και τελικά μη χαώδης. Σκεφτόμουν δηλαδή πως πιο πειστικό επιχείρημα υπέρ της βασιλείας του χάους είναι μια ταινία σαν το «Ιnland Empire», μια ταινία που είναι η ίδια χάος, παρά μια ταινία που μιλά για το χάος.

 
At 10/12/2009 10:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

και μία και μαζευτήκαμε αρκετοί προβοκάτορες εδώ μέσα, ας μου φρεσκάρει κάποιος τη μνήμη: είχε γράφτεί κάτι σε αυτό το ιστολόγιο για το "συνωστισμό" όταν είχε ανακύψει το θέμα;

 
At 10/13/2009 01:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

http://old-boy.blogspot.com/2007/03/blog-post_20.html
Kαι δεν είναι υπεκφυγή. Αυτή είναι η άποψή μου. Ότι το θέμα πρακτικά είχε ελάχιστο αντίκτυπο.

 
At 10/13/2009 02:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλά πλάκα μου κάνεις έτσι; Και δεν είχες γράψει τίποτε, και της την λες τώρα; Chuchpa.

 
At 10/13/2009 04:54:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αν ήθελα να της την πω τότε, θα της την έλεγα. Τώρα που άρχισε να λέει τέρατα, της την είπα.

 
At 10/13/2009 08:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κρατάς ντοσιέδες για όλους.

 
At 10/13/2009 08:49:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

old boy, ειδα χτες την ταινία και, νομίζω αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και γυναίκα, και χωρίς να σε έχω διαβασει προηγουμένως, σκέφτηκα και είπα ακριβώς ότι κι εσύ, συν κατι ακόμα: το ποιος από τους δύο πρωταγωνιστές είναι ο αντίχριστος είναι βεβαια ασαφές, αλλα σύμφωνα με την προφητεία ο "ρόλος" ανηκει δικαιωματικά στον άντρα, ο οποίος στο τέλος φευγει χαμογελαστός και αλώβητος από τη φρίκη και την απώλεια και "λατρεύεται" θα λεγε κανείς από μια ορδή γυναικών, "δικαιώνοντας" έτσι την αφοσίωσή του στην λογική, την εξουσία και τη δύναμη, και την επιδίωξη της επιβίωσης του με κάθε κόστος. Για τον βαθεια και παράξενα (σίγουρα αντι - προτεσταντικά) θρησκευόμενο ΛΦΤ, που σε προηγούμενες ταινίες του έχει υμνήσει τη θυσία, και μάλιστα την εκ της γυναικός, αυτή η ανδρική επιλογή πιστεύω πως συμβολίζει τον αντίχριστο. Αντίθετα, το "κακό μέσα μας", αυτοκαταστροφικό ή απλά καταστροφικό, ειναι κομμάτι της όχι και τόσο αθώας φύσης. Πάντως, το μόνο που με "χάλασε" είναι η παντελής έλλειψη οποιουδήποτε θετικο'υ στοιχείου στην ταινία, ελλειψη που ίσως οφείλεται στην φημολογούμενη καταθλιψη του σκηνοθέτη. Παρα ταυτα, τρομερή ταινία, και η κριτικη σου εξαιρετική.

 
At 10/14/2009 01:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Jomarch, όπως λέω και σε σχόλιο στο τελευταίο ποστ δεν είναι ακριβώς κριτική αυτό που κάνω: ούτε τα φόντα έχω, ούτε τη διάθεση. Ας πούμε ότι είναι προσωπικές ματιές στις ταινίες που βλέπω. Αφού το διευκρίνισα αυτό, χαίρομαι πολύ που σου άρεσε αυτό που έγραψα. Συμφωνώ ότι αν θελήσουμε να την πούμε μισογυνική την ταινία, δεν βλέπω πως θα μπορούσαμε να την πούμε φιλοαντρική. Συμφωνώ επίσης ότι φως στην ταινία δεν διακρίνεται από πουθενά και αυτό είναι πολύ βαρύ συναισθηματικά. Εκτός αν το πάρουμε αλλιώς και πούμε ότι ο αριστουργηματικός πρόλογος είναι φως ο ίδιος, ότι δηλαδή φως μπορεί να μη βγαίνει από τους ήρωες βγαίνει όμως από την τέχνη ως τέχνη, τη σκηνοθεσία (και αναφέρομαι στον πρόλογο πάντα). Θυσία, εκδίκηση, βασανισμός, άντρας, γυναίκα, νομίζω ότι ο Τριερ τους εναλλάσσει στις ταινίες του τους ρόλους και για να το πω έτσι, δοκιμάζει την μια η ηρωϊδα να αντιδρά στωϊκά, την άλλη εκδικητικά, την μια να είναι θύμα, την άλλη θύτης.

 
At 10/14/2009 03:45:00 π.μ., Anonymous Τάκης said...

Στον Τριερ αρέσει να επικεντρώνεται στις χείριστες εκφάνσεις της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας γνωρίζουμε και καταδικάζουμε το κυνήγι των μαγισσών στον μεσαίωνα. Θεωρούμε όμως πως ο άνθρωπος έχει οριμάσει πια συναισθηματικά και δεν θα μπορούσε να επαναλάβει κάτι τέτοιο. Ο Τριερ θέλησε να αναβιώσει αυτόν τον εφιάλτη και να δείξει πώς δύο σύγχρονοι, καλλιεργημένοι άνθρωποι, ο ένας μάλιστα ορθολογιστής, μπορούν υπό συνθήκες να πάρουν αυτούς τους ρόλους. Η γυναίκα της μάγισσας που έχει πουλήσει την ψυχή της στον διάβολο και ο άντρας του κατήγορου και του εκτελεστή της.
Αν και βρίσκω ενδιαφέρον τον παραλληλισμό, θα συμφωνήσω με τη γνώμη του κ. Μήτση πως το αποτέλεσμα είναι μια αυτάρεσκη και ενοχλητική σαν θέαμα δημιουργία ενός σκηνοθέτη που προσπαθεί εναγονίως να αποδείξει πως είναι ξεχωριστός.

 
At 10/14/2009 04:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν είναι όμως και ξεχωριστός; Noμίζω πως είναι.

 
At 10/16/2009 11:05:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

και ξεχωριστός και εξαιρετικός.
φως βγαινει απο την τεχνη, συμφωνώ, και απο το παιδικό πρόσωπο.
αλλα, τι να πω, δεν μου φτασε...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home