Τρίτη, Οκτωβρίου 06, 2009

Το πλυντήριο τελείωσε

Το αγοράκι τους κοιμάται στην κούνια του, το πλυντήριο μπήκε, εκείνος κι εκείνη είναι στο μπάνιο, καθαροί πια, ελεύθεροι να κάνουν έρωτα. Κι αρχίζουν να κάνουν. Το μπάνιο είναι γεμάτο ατμούς. Έχει ζέστη εκεί. Έξω πάλι χιονίζει και φυσάει. Φυσάει τόσο που ανοίγει το παράθυρο. Δεν το είχαν κλείσει καλά; Δεν τους νοιάζει αν θα πουντιάσει το παιδί; Δεν το έχουν πάρει καν χαμπάρι. Έχουν την προσοχή τους στραμμένη αποκλειστικά στον έρωτα. Και κάνουν και θόρυβο. Πέφτουν πάνω σε ένα παιδικό παιχνίδι. Ρίχνουν το ποτήρι με την οδοντόβουρτσα. Στην κρεβατοκάμαρα ρίχνουν κι ένα γυάλινο μπουκάλι με νερό. Μα δεν τους νοιάζει αν θα ξυπνήσει το παιδί; Και το παιδί που όντως ξύπνησε και κάνει θορύβους γιατί δεν το ακούνε; Νά ο ασύρματος της ενδοσυνεννόησης. 'Εχει μπει στο mute. Ματαίως το παιδί χτυπάει το δικό του ασύρματο με το αρκουδάκι του. Στο mute έχουν βάλει και όλον τον έξω κόσμο. Όλες τους οι αισθήσεις είναι εκεί. Μα υπάρχει άλλος τρόπος να κάνεις άξιο λόγου σεξ; Έτσι σε προστάζει η φύση σου. Εκείνος κι εκείνη κάνουν έρωτα σαν άντρας με γυναίκα. Μόνο που εκείνος κι εκείνη είναι ταυτόχρονα πατέρας και μητέρα. Από τη μια η φύση σου η σεξουαλική διεκδικεί την πλήρη επικράτειά σου όσο διαρκεί ο έρωτας και από την άλλη η φύση σου η γονεϊκή σού ζητά να μην αναστείλεις ούτε στιγμή την προσοχή σου απ' το μικρό παιδί σου. Το ένστικτο που οδηγεί στη γέννηση της ζωής συγκρούεται με το ένστικτο που οδηγεί στην προστασία της γεννημένης ζωής. Το αγοράκι έχει ανοίξει την πόρτα της κούνιας του. Φτάνει έξω από την κρεβατοκάμαρα των γονιών του. Τους βλέπει. Το αποτέλεσμα μιας παλιότερης σεξουαλικής πράξης βλέπει τώρα την πράξη που το προκάλεσε. Γυρνά το κεφάλι προς την κάμερα με κάτι σαν αινιγματικό χαμόγελο. Μετά σπρώχνει την καρέκλα προς το παράθυρο. Εκείνοι δεν την ακούν να τρίζει. Με το αρκουδάκι στο χέρι ανεβαίνει στο παράθυρο.
Το χιόνι πέφτει τόσο όμορφα. Το αγοράκι γλιστράει; Παίζει; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι πέφτει τόσο όμορφα στον χιονισμένο δρόμο. Και το αρκουδάκι πέφτει εξίσου όμορφα· ελάχιστα αργότερα από το παιδί, λόγω της βαρύτητας, που απλά επιτείνει την ονειρική ομορφιά της σκηνής. Το μοντάζ είναι παράλληλο. Μέσα στο δωμάτιο ο άντρας τελείωσε. Μέσα στην αγκαλιά του η γυναίκα τελείωσε. Έξω στο χιόνι το παιδί τους τελείωσε. Στο μπάνιο το πλυντήριο τελείωσε.
Ο πρόλογος του «Αντίχριστου» του Λαρς Φον Τρίερ μόλις τελείωσε, μαζί με αυτήν την υπέροχη άρια, που είναι ο μόνος ήχος που ακούγαμε καθ΄όλη τη διάρκειά του προλόγου. Ούτε εμείς ακούγαμε μπουκάλια να πέφτουν, τον αέρα να φυσά, τις καρέκλες να τρίζουν, εκείνον κι εκείνη να αγκομαχούν: όπως το άξιο λόγου σεξ, έτσι κι ο άξιος λόγου κινηματογράφος επιβάλλει κυριαρχικά τους όρους της δικής του ατμόσφαιρας.
Μετά το χαμό του παιδιού τους εκείνη δεν μπορεί να συνέλθει. Εκείνος είναι ψυχοθεραπευτής και εκείνη (η μάνα που όντας για λίγο γυναίκα δεν ήταν για εκείνο το λίγο αρκετά μάνα) γίνεται τώρα ασθενής του. Εκείνος όμως γιατί μπορεί να συνέλθει; Αν είναι λογικό να μην τρελαίνεσαι για τον θάνατο του παιδιού σου, ίσως είναι η λογική παράλογη και το παράλογο λογικό. Όπως και να ΄χει εκείνος θεωρεί το Λόγο το μεγάλο του όπλο, στον Λόγο νιώθει σιγουριά, στον Λόγο είναι σίγουρος ότι θα ανακτήσει τον έλεγχο. Της ζητά να του αναλύσει τι είναι αυτό που φοβάται. «Πρέπει να φοβάμαι κάτι συγκεκριμένο»; Είναι όλοι οι φόβοι μας λογικά εξηγήσιμοι; Είναι ο Λόγος το ασφαλές μας καταφύγιο έναντι των πάντων;
Όταν τα πράγματα φύγουν από κάθε έλεγχο, όταν η ασθενής του ξεφύγει και το τέταρτο ζευγάρι ρόλων που θα διαδραματίσουν εκείνος κι εκείνη θα γίνει αυτό του θύματος και του θύτη, ο ψυχοθεραπευτής βρίσκει την πλέον δραστική θεραπεία, την μοναδική θεραπεία που διασφαλίζει ότι οι φόβοι οι λογικοί και οι παράλογοι έφυγαν οριστικά, η διανοητική αστάθεια έφυγε οριστικά, οι ενοχές κι ο πόνος έφυγαν οριστικά. Γιατί εκτός των άλλων η φύση ζητά και την αυτοσυντήρησή σου. Το αν ξεπέρασε εκείνος τα όρια, αν επισημοποίησε το πέρας των συνεδριών του με συμβολικές τελετουργίες, μπορεί να το συζητήσει αργότερα με το δικό του ψυχοθεραπευτή. Ή τη δική του ψυχοθεραπεύτρια. Όχι πάντως με τον δικό του άφυλο ψυχοθεραπευτή. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχουν άφυλοι σκηνοθέτες, όπως δεν υπάρχουν και άφυλοι θεατές· και το φύλο μας μάς επηρεάζει στο πώς βλέπουμε αν όχι τα πάντα, σίγουρα όμως τα θέματα τα οποία αφορούν τη σχέση των δύο φύλων.
Έτσι, ως άντρας θεατής βρίσκω υπερβολικές τις κατηγορίες για μισογυνισμό του Λαρς Φον Τρίερ. Μπορεί να μην είμαι πεισμένος ότι είναι ακριβείς, αλλά πάντως βρίσκω συγκριτικά πολύ λιγότερο υπερβολικές τις διακηρύξεις του ότι είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου.
(Κείμενο γραμμένο για το ελculture)

9 Comments:

At 10/07/2009 12:36:00 μ.μ., Blogger Fight Back said...

πως σχολιαζεις το γεγονος οτι ο παπανδρεου λεει θα γινουμε Δανια, χωρα καταγωγης του Φον Τριερ, και ξεκιναει βαζοντας γυναικες σε υπουργεια?

 
At 10/07/2009 02:38:00 μ.μ., Anonymous gasireu said...

μπορεί το επόμενο στάδιο να είναι αν δεν πετύχουν το αναμενόμενο, να τις ακρωτηριάσουν τύπου Αντίχριστος...fb πολύ σουρεάλ το σχόλιο...:)

 
At 10/07/2009 05:50:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fight Back, μεσομακροπρόθεσμα το σχέδιο είναι η χώρα να μετατραπεί σε Dogville :)

 
At 10/07/2009 06:18:00 μ.μ., Anonymous Άννα-Μαρία said...

Εάν γίνουμε Δανία, αυτό πα να πει ότι μεσομακροπρόθεσμα θα επανακάμψει ο θεσμός της βασιλείας;

Πείτε μου για να βγάλω το στέμμα μου από τη ναφθαλίνη.

 
At 10/07/2009 10:01:00 μ.μ., Anonymous Κοκός said...

Άννα-Μαρία δεν σου έχω πει να μην μιλάς με κοινούς θνητούς;

 
At 10/08/2009 11:29:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

koko dipla sou xoris emena den epitrepetai na omileis se tsoulitses.. Kiki

 
At 10/08/2009 03:09:00 μ.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

Πίσω στην ταινία. Αυτή τη γνώμη έχω κι εγώ. Όχι απλά υπερβολικές οι κατηγορίες για μισογυνισμό, αλλά και αβάσιμες.

 
At 10/08/2009 04:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Noμίζω ότι, υπό μία έννοια, το αντίστοιχο των κατηγοριών για μισογυνισμό του Τρίερ είναι η χαρά για τον αριθμό των γυναικών στη νέα κυβέρνηση.

 
At 10/12/2009 09:58:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Νομίζω ότι η ταινία προκάλεσε πολύ θόρυβο για το τίποτα. Δεν φτάνει στα ύψη των δαμασμένων κυμάτων ή της σκυλόπολης. Το έργο είναι εξαιρετικό. Αλλά για το θέατρο. Νομίζω ότι η εποχή του Ταρκόφσκι και του Μπέργκμαν έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Συνέβαλαν τα μάλα στην εξέλιξη του είδους, αλλά δε χρειάζεται να τους βρυκολακιάσουμε.
Τέλος, τα περί μισογυνισμού είναι αστεία.

satyricon

υ.γ. χαίρομαι που άλλαξες γνώμη για την όπερα, και μάλιστα με μία άρια που έχει γραφτεί για castrati.

Κρίμα που έχει παιχτεί ήδη σε ταινία, και όχι πριν από πολύ καιρό.
http://www.youtube.com/watch?v=SdaYXIuEebs&feature=related

Υπάρχουν τόσες ωραίες άριες να διαλέξει ένας σκηνοθέτης, και διαλέγουν τις ίδιες και τις ίδιες.

Αν ήταν να βάλουν Handel, ας έβαζαν αυτή που ταιριάζει περισσότερο

http://www.youtube.com/watch?v=tqjZ2saNoNE

αν και επειδή ακολουθεί θάνατος, θα προτιμούσα
http://www.youtube.com/watch?v=Tltje8l2VNI

Απολογούμαι για την ποιότητα του ήχου αλλά είναι η καλύτερη σοπράνο στον κόσμο και είναι στο Μαρίνσκυ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home