Παρασκευή, Φεβρουαρίου 13, 2009

Το Τελευταίο Μετρό στη Δουκίσσης

Zωσμένος με τρία μικρόφωνα και φορώντας γκεσταπίτικη καπαρντίνα, ο Γιώργος Βλάχος στριμώχνει τον Γιάννη Μανώλη έξω από την Βουλή. Ο Μανώλης κάνει να ξεφύγει, αλλά ο Βλάχος έχει αγριέψει, εφαρμόζοντας μια έντονα σωματική δημοσιογραφία. Θα παραμείνετε στη Βουλή; Θα παραμείνετε στη Βουλή; Θα παραμείνετε στη Βουλή; Και να μην ήθελε να παραμείνει στη Βουλή, ο Μανώλης δεν έχει επιλογή, όντας αιχμάλωτος του μαντουμανδόρου περιωπής Βλάχου, ενός Βλάχου έτοιμου να χρησιμοποιήσει και κυριολεκτικά ως όπλο το σύμπλεγμα των μικροφώνων που κραδαίνει, περνώντας έτσι στην χειροδικία, στην μικροφωνοδικία για την ακρίβεια, μια μικροφωνοδικία που ίσως είναι εκδήλωση του συμπλέγματος των μικροφώνων που τον διακατέχει, ίσως πάλι είναι απλά θέμα ταύτισης με τον ρόλο του ημίτρελου που υποδύεται χρόνια, ενός ρόλου που ευδοκιμεί ιδιαίτερα στην ελληνική τηλεόραση, προσελκύοντας αρκετούς επάξιους καρατερίστες, καθώς ικανοποιεί την ανάγκη του Έλληνα συνταξιούχου να βλέπει κάποιον που τα λέει έξω από τα δόντια και χωρίς περικοκλάδες.
Ως εδώ είναι τα εύκολα. Ως εδώ το καραγκιοζιλίκι είναι εμφανές, όπως εμφανής είναι πλέον και ο βαθμός μηδέν του κύρους της έννοιας «Βουλευτής». Ο Βουλευτής μπορεί να πετιέται στον εξωτερικό τοίχο της Βουλής, αφού, σε αντίθεση με τους τηλεδημοσιογράφους, η μεγάλη μάζα των Βουλευτών σήμερα είναι κι αύριο δεν είναι.
Τα εύκολα συνεχίζονται όταν παρατηρείς ότι ο Μανώλης απολογήθηκε στους Ζαγορίτη και Τραγάκη. Αν βάλεις τους Ζαγορίτη και Τραγάκη δίπλα στον Αντώναρο, σχηματίζεις μια ανεπανάληπτη τριανδρία που εύκολα σε κάνει να σκεφτείς ότι αν αυτοί οι τρεις συγκεκριμένοι άνθρωποι εκπροσωπούν Κοινοβουλευτική Ομάδα, Κόμμα και Κυβέρνηση, τότε πρέπει να είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων.
Φεύγοντας από τα εύκολα και πηγαίνοντας στα δύσκολα, διάβαζα χθες ένα ποστ του Σραόσα που νοσταλγεί το κλίμα της Ολυμπιάδας και σκεφτόμουν ότι αν τα social media είχαν έρθει λίγα χρόνια νωρίτερα ή η Ολυμπιάδα μερικά χρόνια αργότερα, αν είχαν εν πάση περιπτώσει συμπέσει, τότε το κλίμα θα ήταν διαφορετικό, τότε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θα εισπράτταμε όλοι μας θα ήταν διαφορετική, τότε οι ενστάσεις και η γκρίνια θα ήταν πολλή περισσότερη, τότε θα φωτίζονταν αλλιώς οι -υπαρκτές και αναμφισβήτητες- μαύρες ζώνες. Και σήμερα βλέπω ότι ο Σραόσα παραπέμπει στο εντιτόριαλ του Γεωργελέ, του οποίου όμως η νοσταλγία φεύγει από το Ολυμπιακό κλίμα και πηγαίνει γενικότερα σε ένα πρότυπο ανάπτυξης, καθώς τότε «Είχε γίνει το μετρό, καμαρώναμε, έκτοτε έχουν γίνει 3 σταθμοί εκεί που στον ίδιο χρόνο έπρεπε να έχουν γίνει 3 ολόκληρες γραμμές. Είχε γίνει η Αττική Οδός, το καινούργιο αεροδρόμιο, περιμέναμε το μητροπολιτικό πάρκο του Ελληνικού στο χώρο του παλιού. Δεν ξεκίνησε ποτέ. Η ανάπλαση του Πεδίου του Άρεως σταμάτησε στα δικαστήρια, ο Ελαιώνας στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα αλληλοεξουδετερώνονται μέχρι κάποιος να αποκτήσει το μέγιστο κέρδος». Φράσεις που μου θύμισαν πρόσφατες φράσεις του Νικήτα Κακλαμάνη, σύμφωνα με τις οποίες: «Και οι κρίνοντες όμως κρίνονται. Ξέρετε ότι το ΣτΕ είχε μπλοκάρει και την Αττική Οδό; Και για να παρακαμφθούν οι ενστάσεις ψηφίστηκε ειδικός νόμος, όπου χαρακτηρίστηκε Ολυμπιακό έργο. Μπορείς να φανταστείς το Λεκανοπέδιο χωρίς Αττική Οδό;».
Έχουμε πάρει λοιπόν από τους Ολυμπιακούς και πέρα την κάτω βόλτα; Αν εξετάσουμε τα πράγματα στο πολυαγαπημένο δικομματικό παιχνίδι, ασφαλώς και ναι. Τη σύντομη λυτρωτική ανακούφιση από την καθεστωτική εικοσαετία του ΠΑΣΟΚ διαδέχθηκε η άτακτη υποχώρηση στο μέτωπο με τους νταβατζήδες και στη συνέχεια η all time classic ανικανότητα και μπαχαλοποίηση σχεδόν σε κάθε κυβερνητικό τομέα. Όσο με το πέρασμα των χρόνων ο καθεστωτισμός ξεχνιέται, το ΠΑΣΟΚ μπροστά στη ΝΔ φαντάζει σούπερ αποτελεσματικό, στοχευμένο, οραματικό· αλλά το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη βέβαια· το έργο «Ο Γιώργος Πρωθυπουργός» υπόσχεται -εάν τελικά ανέβει- πραγματικά αλησμόνητες συγκινήσεις.
Αν πάψουμε να εξετάζουμε όμως τα πράγματα ως προς το δικομματικό παιχνίδι και τα εξετάσουμε γενικότερα, τότε έχουμε πάρει διαφορετική βόλτα, που απομένει να αποδειχθεί εάν τελικά θα είναι καλή ή κακή: μετά τους Ολυμπιακούς, την δικομματική συναίνεση, την Ολυμπιακή συναίνεση, την συναίνεση της ΟΝΕ, την «νομοτέλεια της εξέλιξης», την αλλαγή του σκηνικού έφεραν κατά τη γνώμη μου δύο παράγοντες: ο Αλαβάνος στη θέση του Κωνσταντόπουλου και τα social media ως εναλλακτική των κατεστημένων ΜΜΕ. Η συναίνεση άρχισε αργά αλλά σταθερά να δίνει τη θέση της στη σύγκρουση. Η συναίνεση πια δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά και η εμβληματικότερη πολιτική κόντρα της εποχής είναι η κόντρα Κακλαμάνη - Τσίπρα, αφού, σε αντίθεση με τον Πρωθυπουργό που απέχει όσο μπορεί από τη δράση, ο Κακλαμάνης δρα· και βρίσκει αντίδραση.
Σε πάνω ή σε κάτω βόλτα, μια κοινωνία χρειάζεται ένα μίνιμουμ συναίνεσης για να προχωρά. Από την άλλη, με κορύφωση τους Ολυμπιακούς, υπήρξε μια μακροχρόνια περίοδος όπου η συναίνεση ήταν στο αφύσικο κι αφασικό μάξιμουμ. Με άλλα λόγια, δεν ξέρω. Είναι και βράδυ Παρασκευής και αυτά πιθανότατα δεν αφορούν κανέναν. Πάω σπίτι. Θα κάνω τη διαδρομή με το μετρό για τελευταία φορά, αφού από αύριο κλείνει για μήνες· λένε για μήνες· πόσο θα κρατήσει, θα δείξει.

23 Comments:

At 2/14/2009 12:14:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Θα σχολιάσω όταν κλείσουν οι τρούπες στο σπίτι. Σε καμμιά βδομάδα, δηλαδή, όπως πάμε.

 
At 2/14/2009 01:03:00 μ.μ., Blogger fanfarone said...

"αν αυτοί οι τρεις συγκεκριμένοι άνθρωποι εκπροσωπούν Κοινοβουλευτική Ομάδα, Κόμμα και Κυβέρνηση, τότε πρέπει να είμαστε ένας λαός ultra τελειωμένων κρετίνων."

Τέλειο!

 
At 2/14/2009 03:08:00 μ.μ., Blogger MAXIMUS said...

Θα παραμείνει κλειστό έως τον επόμενο Σεπτέμβρη, είπαν...

 
At 2/14/2009 04:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θα ξεχωρίσω δύο ενσταντανέ, με τα οποία γελάω από χθες που σε πρωτοδιάβασα:

1. Αυτό που επισημαίνει και ο Fanfarone

2. Tο εκπληκτικό "τζαρτζάρισμα" που έκανε ο Βλάχος στο Μανώλη.. Το βλέπω ακόμα μπροστά μου - ο δημοσιογράφος που αντιστοιχεί στον πολιτικό και τούμπαλιν... :-))


Ένας φίλος

 
At 2/14/2009 10:08:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χμμμ, τελικά όλοι έχουν λόγο, ακόμα και οι εκ της Βουλής!!!
Φιλικά Bill

 
At 2/15/2009 04:17:00 π.μ., OpenID aerosol said...

"Aυτοί οι τρεις συγκεκριμένοι άνθρωποι" εναντίον του μεγίστου επαναστατικού πολιτικού ανδρός, Μανώλη!
Ζούμε ιστορικές στιγμές όπως και να το δεις.

 
At 2/15/2009 06:11:00 π.μ., Anonymous MrPinkEyes said...

λετε: "η εμβληματικότερη πολιτική κόντρα της εποχής είναι η κόντρα Κακλαμάνη - Τσίπρα"

ναι με τα ροζ γυαλια του ψηφοφορου του συριζα μπορει.. give us a break... σε τι πραγμα κοντραρονται ο κακλαμανης με τον τσιπρα?? εκτος αν ο τσιπρας ειναι εκπροσωπος των 100τοσων που αγωνιζονται για τα δικαιωματα των κορμορανων του βοτανικου.

{τελικα να μας πει ο συριζα τι θελει. το γηπεδο εξω απο τον πολεοδομικο ιστο, τα κτελ στο βοτανικο ή να ικανοποιησουμε μονο το βαρδινογιαννη και οχι τον babis vovos? τουλαχιστον ο κακλαμανης θελει μπετο αλλα το παραδεχεται δεν παει οπου φυσαει ο ανεμος..}

και για ποια συναινεση μιλαμε? την "οικονομια τραβεστι" και τους "αρχιερεις της διαπλοκης" τα ξεχασαμε?

σας παρακολουθω καιρο και οι δημοσιευσεις σας ειναι πραγματικα αξιολογοτατες αλλα σημερα νομιζω οτι η προσεγγιση σας ηταν λιγο αφελης..


ΥΓ. συγγνωμη για το υφος αλλα ειναι 6 το πρωι κ ακομα να νυσταξω, καταραμενη αϋπνια...

 
At 2/15/2009 10:26:00 π.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

ultra τελειωμένοι κρετίνοι...

Εγώ θα έλεγα... βαριά "άρρωστοι" τελειωμένοι κρετίνοι.

 
At 2/15/2009 12:56:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Οι τρούπες είναι ακόμα ανοιχτές αλλά με προβλημάτισε πολύ ο προβληματισμός σου. Είναι αλήθεια ότι η εποχή του καθεστωτισμού / των οραμάτων / της συναίνεσης έχει μάλλον τελειώσει.

Τη σύντομη λυτρωτική ανακούφιση από την καθεστωτική εικοσαετία του ΠΑΣΟΚ διαδέχθηκε η άτακτη υποχώρηση στο μέτωπο με τους νταβατζήδες και στη συνέχεια η all time classic ανικανότητα και μπαχαλοποίηση σχεδόν σε κάθε κυβερνητικό τομέα.

Μιλάμε όμως για πολλή ανικανότητα, για μνημειωδών διαστάσεων ανικανότητα. Φαντάσου ότι η στάνταρ διεφθαρμένη τετραετία του Σημίτη φαντάζει πιο αποτελεσματική από την πενταετία wu wei του μίστερ Νιντέντο. Οι σημιτοκράτες τρώγανε κι έμενε κάτι και για τον τόπο. Αυτοί ούτε να φάνε δε νιώθουν.

Η συναίνεση άρχισε αργά αλλά σταθερά να δίνει τη θέση της στη σύγκρουση. Η συναίνεση πια δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά [...] Σε πάνω ή σε κάτω βόλτα, μια κοινωνία χρειάζεται ένα μίνιμουμ συναίνεσης για να προχωρά.

Αν υποχωρεί η συναίνεση ή αν υποχωρεί η ιδιώτευση και η αδιαφορία, δεν ξέρω. Ελπίζω επίσης να έχεις δίκιο και να γενικεύεται η αλληλεγγύη, είδος που στην Ελλάδα παρέχεται με το σταγονόμετρο (άμα λ.χ. πέσουν πέντ'-έξι πόλεις ή άμα καεί ο Μοριάς κι η Ρούμελη).

Από την άλλη μου φαίνεται παράδοξο το δίλημμα αν όχι ψευδοδίλημμα: είτε "συναίνεση [...] στο αφύσικο κι αφασικό μάξιμουμ" και μια κοινωνία αδιάφορη σε 'όμορφες πόλεις', ειτε να αποτινάξουμε τον καθεστωτισμό και να είναι οι πόλεις μας όπως είναι. Και στις δύο περιπτώσεις, πάντως, οι φτωχοί και αδύναμοι είναι ριγμένοι: στην πρώτη γιατί λ.χ. σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα και κανείς δε νιάζεται, στη δεύτερη γιατί ζούνε μέσα στα γκέτο, τρελαίνονται από τον θόρυβο, εισπνέουν μικροσωματίδια και τους πατάνε τα SUV στη Λιοσίων.

 
At 2/15/2009 03:23:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

την αλλαγή του σκηνικού έφεραν κατά τη γνώμη μου δύο παράγοντες: ο Αλαβάνος στη θέση του Κωνσταντόπουλου και τα social media ως εναλλακτική των κατεστημένων ΜΜΕ.

Να'σαι καλά ρε Όλντ, χρόνια είχα να γελάσω τόσο.

 
At 2/15/2009 05:47:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γνωμοδότη, εγώ να γελάς προσπαθώ. Το ότι δεν το καταφέρνω με τα χιουμοριστικά ποστ και το καταφέρνω με τα σοβαροφανή, μικρή σημασία έχει εν τέλει. Σημασία έχει να γελάς.

«σε τι πραγμα κοντραρονται ο κακλαμανης με τον τσιπρα??»
ΜrPrinkEyes, σε σχεδόν τα πάντα ίσως; Όσο για το γήπεδο του Παναθηναϊκού έχω γράψει ποστ, όπου προσπαθώντας να μην βλέπω ούτε με πράσινα ούτε με ροζ γυαλιά είδα ότι και οι δυο πλευρές δεν είχαν και την πλέον κρυστάλλινη στάση του κόσμου.
Τέλος λέτε ότι η προσέγγισή μου ήταν αφελής. Απαντώντας κυρίως στον Γνωμοδότη θα πω ότι δεν αποκλείω να ήταν και ξεκαρδιστικά αφελής. Και εδώ δεν μιλάω ειρωνικά, το εννοώ ότι καθόλου δεν αποκλείω να λέω και μπούρδες. Αλλά μην αποκλείοντας να λέω που και που και μπούρδες, νομίζω ότι βρίσκομαι πιο κοντά στην αλήθεια από όσους αποκλείουν το ενδεχόμενο να λένε και κείνοι που και που μπούρδες, όντας πάντα απόλυτα πεπεισμένοι για τις γνώμες τους.

 
At 2/15/2009 06:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Sraosha, στη σύγκριση σημιτικού ΠΑΣΟΚ και καραμανλικής ΝΔ δεν διαφωνώ. Όπως θα έλεγε και ο πατέρας Χούτος - επίτηδες βάζω ποδοσφαιρικά δεδομένα, για να σε αποσυντονίσω ;) - ο Σημίτης ήταν πόρσε και ο Καραμανλής φιατάκι. Επίσης και η σύγκριση καραμανλικής ΝΔ και γιωργοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ πάλι είναι σχεδόν απίθανο να αποβεί υπέρ της πρώτης. Απλά έχω την αίσθηση ότι ο Γιώργος μας ετοιμάζει αλησμόνητη πρωθυπουργία. Δηλαδή αν μετά τον πάτο του πηγαδιού του Μπους νομοτελειακά σχεδόν θα ακολουθούσε κάτι καλύτερο, υποψιάζομαι ότι ο πάτος του δικομματικού βαρελιού δεν είναι αυτός που ζούμε τώρα, αλλά αυτός που θα ζήσουμε με τον Γιώργο (αν καταφέρει να γίνει πρωθυπουργός).

Στα υπόλοιπα, ναι, το παράδειγμα της Κούνεβα που -αναφέροντάς με ;) - αναφέρεις είναι ένα παράδειγμα από αυτά που είχα κατά νου. Τώρα στα περί διλήμματος μηδενική συναίνεση ή μάξιμουμ συναίνεση δεν διαφωνώ ότι είναι ψευτοδίλημμα. Απλώς έγραψα ότι όπως το «αντίδραση σε όλα» δεν είναι φυσιολογικό έτσι δεν ήταν φυσιολογικό και το «αντίδραση πουθενά». Οπότε τελικά το ζητούμενο είναι προφανώς η σύνθεση, αλλά εδώ προφανώς αρχίζω να ταυτολογώ, αερολογώ, ξυλινολογώ. Στην πράξη ποιά θα είναι αυτή η σύνθεση δεν ξέρω. Λέγοντας κάτι που είναι πιθανότατα τραβηγμένο, ίσως η ιστορία του γηπέδου του Παναθηναϊκού να οδηγήσει σε αμοιβαίες υποχωρήσεις και τελικά σχετικά ικανοποιητική λύση. Ίσως πάλι να οδηγήσει σε κάτι που όντως κάνει και τον Γνωμοδότη και μένα μαζί να ξεκαρδιστούμε στα γέλια. Αυτό το τελευταίο δεν το ξέρω.
Αλλά ας πούμε αν σχηματικά η θέση
Κακλαμάνη - Τζίγγερ ήταν ΘΑ ΧΤΙΣΕΙ Ο ΒΩΒΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ (θέση μάξιμουμ συναίνεσης - θέση ολυμπιακής προετοιμασίας)
και η θέση των 130 ήταν Ή ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ Ή ΔΕΝ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ (θέση μηδενικής συναίνεσης - ακτιβιστικού μαξιμαλισμού και εν τέλει θέση με αμφίβολες περιβαλλοντικές επιπτώσεις)
το να βρεθεί μια συνθετική λύση, όπου κανείς δεν θα είναι απόλυτα ικανοποιημένος αλλά και κανείς απόλυτα ηττημένος, ίσως είναι το προτιμότερο.

 
At 2/15/2009 10:16:00 μ.μ., Blogger Vrennus said...

Είμαστε ακόμη πιο κάτω από λαός ultra τελειωμένων κρετίνων: διαβάζουμε κι αναπαράγουμε τα editorial του Γεωργελέ...

 
At 2/15/2009 10:22:00 μ.μ., Anonymous Γιάννης said...

Τα θέματα αυτά είναι φούσκες

έγραψε χτες ωραία ο Αρανίτσης.

 
At 2/15/2009 10:34:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

άσχετο

θέλω σχόλιο για το ολυμπιακός - αρης και τον τρόπο που νίκησε ο ολυμπιακός

νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει με τον κοκαλιακό στη Σούπερ Λίγδα είνα η πιο πιστή απεικόνιση και έκφραση σε ένα πιο μίκρο επίπεδο, του τι συμβαίνει στην "πιο όμορφη χώρα του κόσμου"

 
At 2/15/2009 11:21:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

δεν κωλώνει ο Βλάχος , στην καρωτίδα στεγνά του το πιέζει το μικρόφωνο, καλά να πάθει!

 
At 2/16/2009 12:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Mosaic, μέχρι χθες το απόγευμα όποιος μιλούσε για διαιτησία ήταν γραφικός και τα λάθη -αν υπήρχαν- ήταν ανθρώπινα.
Έξαφνα από χθες το βράδυ τα λάθη έπαψαν να είναι ανθρώπινα και έγιναν ύποπτα: οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού σφάζονται προβοκατόρικα για να απαξιωθεί το πρωτάθλημα του Ολυμπιακού.

 
At 2/16/2009 02:42:00 π.μ., Anonymous MrPinkEyes said...

λετε:
"Αλλά μην αποκλείοντας να λέω που και που και μπούρδες, νομίζω ότι βρίσκομαι πιο κοντά στην αλήθεια από όσους αποκλείουν το ενδεχόμενο να λένε και κείνοι που και που μπούρδες, όντας πάντα απόλυτα πεπεισμένοι για τις γνώμες τους."

wow! u got me ther'...
αδυνατω να πιστεψω πως το εφαλτηριο της παραπανω αποστροφης ειναι προσωπικο οποτε δεν απαντω, διοτι εγω σας γνωριζω και σας σεβομαι μεσα απο το αξιολογο blog σας και ως εκει..

 
At 2/16/2009 11:07:00 π.μ., Blogger mosaic said...

φίλε ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω τη θέση σου και το βαθμό ειρωνείας του σχολίου σου

αν ο βαθμός ειρωνείας είναι 0% τότε θεωρείς ότι διαιτητής είναι κι αυτός άνθρωπος και εμείς όλοι οι υπόλοιποι το ξεχάσαμε γιατί είμαστε ΑΕΚ ΑΡΗΣ ΠΑΟ ΑΕΛ κλπ(αν "σφαζόμαστε προβοκατόρικα")

αν ο βαθμός ειρωνείας είναι π.χ 75% τότε συμφωνείς μαζί μου και αντιλάμβάνομαι ότι μου λές κάτι του τύπου "γάματα ότι θέλουν κάνουν, ούτως ή αλλέως"

χελπ! τι εννοείς?

(απ την άλλη καταλαβαίνω ότι το να ζητάει κάποιος ποστ κατά παραγγελία είναι κάπως κουλό οπότε αποτραβιέμαι διακριτικά.απλά μ ενδιαφέρει η γνώμη σου.δατς ολ)

 
At 2/16/2009 11:55:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

ΜrPrinkEyes, δικαιολογημένα μπερδευτήκατε γιατί μπέρδεψα δυο απαντήσεις σε μία. Το σχόλιό σας ήταν ευγενικότατο και ποτέ δεν θα απαντούσα έτσι σε κάποιον που διαφωνεί με αυτό το ύφος. Στο σχόλιο του Γνωμοδότη απάντησα και η απάντησή μου είχε να κάνει με το ύφος της δικής του διαφωνίας.
Mosaic, 100% ειρωνικό είναι. Μην σου πω και παραπάνω ;)

 
At 2/16/2009 02:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αυτό του Βρένους ήταν όλα τα λεφτά. Ασε μας ρε ολντ μπόυ

 
At 2/16/2009 04:54:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ανώνυμε, επέλεξα να μην απαντήσω στον Vrennus, αλλά αφού το συνεχίζεις, αν θεωρείτε το έσχατο στάδιο του κρετινισμού την αναπαραγωγή εντιτόριαλ του Γεωργελέ (μια αναπαραγωγή μάλιστα που στέκεται κριτικά σε όσα γράφει), τότε έχετε κριτήρια πολύ υψηλότερα από τα δικά μου και διακρίνετε κάτι το κρετίνικο που εμένα προφανώς μου διαφεύγει.

 
At 2/19/2009 06:16:00 μ.μ., Blogger S G said...

Ενδιαφερουσα η παρατηρηση οτι για την μεταολυμπιακη καμψη φταιει η διαλυση του κλιματος συναινεσης.

αναρωτιεμαι αν υπαρχει καποιος νεος εθνικος στοχος που να μπορει να εμπνευσει κατι παρομοιο.

Βασικα αναρωτιεμαι γιατι δεν αρκει στους Ελληνων η δημιουργια μιας σοβαρης χωρας με ελευθερα πεζοδρομια, καθαρες πολεοδομιες και εφοριες και υψηλους μισθους ως στοχος...

Ισως απλα φταιει οτι δεν υπαρχει κανενας ηγετης να τους δειξει το δασος και αναλωνομαστε σε τσακωμους για το καθε δεντρο...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home