Δευτέρα, Φεβρουαρίου 09, 2009

Ο Δρόμος της Επανάστασης

«You figure it's more comfy here in the old Hopeless Emptiness after all?» .
Δεν θέλω να μιλήσω τόσο για μια ταινία όσο για ένα βιβλίο. Πήρα σχεδόν συμπτωματικά το «Revolutionary Road» του Ρίτσαρντ Γέιτς, όταν η ταινία έβγαινε στα σινεμά. Και επειδή βιβλία δυσκολεύομαι πια να διαβάσω ακόμα και στα ελληνικά, η πιθανότητα να διαβάσω ένα βιβλίο στα αγγλικά φάνταζε εξαρχής πολύ μικρή. Και τώρα φαντάζει ακόμη μικρότερη η πιθανότητα να κατορθώσω να μεταφέρω στοιχειωδώς ικανοποιητικά όλα όσα ένιωθα διαβάζοντάς το.

Πώς γίνεται κι ένα βιβλίο που πραγματεύεται σχέσεις τόσο επώδυνες, αλήθειες τόσο επώδυνες, αυτογνωσίες τόσο επώδυνες, να προξενεί τέτοια παρατεταμένη αγαλλίαση; Γίνεται, γιατί τις σπάνιες φορές που το πνεύμα σου έρχεται αντιμέτωπο με την μεγάλη λογοτεχνία, ό,τι βαθιά δυσάρεστο κι αν του παρουσιάσει αυτή, το έχει οργανώσει και παρουσιάσει τόσο μαεστρικά, που η ομορφιά του τεχνητού δημιουργήματος υπερισχύει της ασχήμιας της πραγματικότητας, την οποία αποκαλυπτικά ξεγυμνώνει.

Τελειώνοντας το βιβλίο, ξέρεις πως η ταινία δεν μπορεί παρά να είναι συγκριτικά φτωχή, και πράγματι είναι, υπό την έννοια ότι υποχρεούται να υποταχθεί στην λογική της πλοκής (πρώτα θα γίνει εκείνο και μετά εκείνο και μετά εκείνο), ενώ στο βιβλίο ακόμα και αν συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια γεγονότα, τα γεγονότα δεν είναι οι αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές αλλά τα πιόνια πολύ πιο σύνθετων ψυχικών διεργασιών.
« Έστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη».
Ο Φρανκ χορεύει με την Έιπριλ
και όπως τους βλέπεις τώρα να χορεύουν μπροστά σου,
καταλαβαίνεις πως δεν υπάρχει ιστορία αγάπης,
που αν ςιεσίρυγοδοπανα το βλέμμα σου
και την πάρεις από το τέλος προς την αρχή της,
δεν θα βρεις χάπι εντ.
Όσο για τον δρόμο της επανάστασης της Έιπριλ και του Φρανκ Γουίλερ, όσο για τον δρόμο της επανάστασης του Λέστερ Μπέρναμ, όσο για τον δρόμο της εξέγερσης του περασμένου Δεκέμβρη, είναι δρόμοι που περισσότερο από το που θέλουν να σε οδηγήσουν ξέρουν από που θέλουν να σε απομακρύνουν, αλλά όσο ο προορισμός τους παραμένει θολός, στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους και στις γειτονιές του Κονέκτικατ τις ίδιες θα γερνάς.

8 Comments:

At 2/10/2009 04:25:00 π.μ., Blogger fpboy said...

Σπάνια, έχει φυγή στο Παρίσι η πραγματική ζωή !
Εξαιρετική ταινία, μας πέρνει όλους η μπάλα.

 
At 2/10/2009 09:26:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Γίνεται, γιατί τις σπάνιες φορές που το πνεύμα σου έρχεται αντιμέτωπο με την μεγάλη λογοτεχνία, ό,τι βαθιά δυσάρεστο κι αν του παρουσιάσει αυτή, το έχει οργανώσει και παρουσιάσει τόσο μαεστρικά, που η ομορφιά του τεχνητού δημιουργήματος υπερισχύει της ασχήμιας της πραγματικότητας, την οποία αποκαλυπτικά ξεγυμνώνει.

Εγώ το πάθαινα αυτό με τη Βαβούρα.

 
At 2/10/2009 10:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τι τον θες τον περασμένο Δεκέμβρη;
Το μόνο άσχετο τμήμα ενός εξαιρετικού κειμένου. Hopeless Emptiness! Όσο μικρός κι αν είναι ο ρόλος του τρελού γιου (Μάικ Σάνον νομίζω) είναι αριστουργηματικός. Ο άνθρωπος που βλέπει την καθημερινότητα να μας συνθλίβει, το λέει και την βιώνει. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους από εμάς. Που είτε δεν το λέμε, είτε δεν το βλέπουμε. Νομίζω θα πρέπει να υπάρξει κι ένα τρίτο όσκαρ ηθοποίιας, μικρής διάρκειας ρόλου.
Στενάχωρο έργο, αλλά έργο.
Δείτε το.

Geti

 
At 2/11/2009 02:17:00 π.μ., Blogger Lily said...

Σχεδόν πάντα τα βιβλιά ειναι μακράν καλύτερα απο την κιν/κή μεταφορά τους.

 
At 2/12/2009 08:42:00 μ.μ., Blogger bricoleur said...

"όσο ο προορισμός τους παραμένει θολός, στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους και στις γειτονιές του Κονέκτικατ τις ίδιες θα γερνάς."

Θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς? Υπάρχει κάποια επανάσταση ή εξέγερση που να είχε ξεκάθαρο προορισμό? Αν είχε ένα προκαθορισμένο, ξεκάθαρο "τέλος" θα συνέχιζε να είναι επανάσταση ή θα κατέληγε μια στεγνή γραφειοκρατική διαδικασία στην καλύτερη ή ένα είδος ολοκληρωτισμού στην χειρότερη? Ίσα ίσα που η "θολούρα" και η ανασφάλεια που είχε η επιλογή του Παρισιού αντιπαραβάλεται με την ξεκάθαρη επιλογή της μικροαστικής καθημερινότητας. Νομίζω ότι αυτό που μπορεί να σε τρελάνει τελικά είναι ακριβώς το πόσο ξεκάθαρα μπορεί να προδιαγράφεται η ζωή του καθενός.

Πάντως είναι εξαιρετική ταινία (δυστυχώς δεν διάβασα το βιβλίο πρώτα) και δύσκολα μπορεί κανείς να αποφύγει συγκρίσεις με τη δική του ζωή και τους συμβιβασμούς που έχει κάνει...

 
At 4/22/2009 10:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

το βιβλίο είναια πό τα καλύτερα που διάβασα στη ζωή μου. ευχαριστώ!

 
At 4/22/2009 04:27:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Xαίρομαι ιδιαίτερα :)

 
At 7/27/2009 11:29:00 π.μ., Blogger apple130674 said...

伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home