Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009

Παίζει την ψυχή του

Εν αρχή ην ο λόγος. Και ο λόγος ήταν ότι θα πέθαινε. Κι αν όχι σήμερα ή αύριο, πάντως το πολύ μερικές δεκαετίες αργότερα. Και λέγοντας θα πέθαινε εννοούσε θα πεθάνω. Και λέγοντας εννοούσε εννοούσε εννοούσα. Τρομαγμένος από το πέταγμα της μάσκας του τρίτου ενικού έσπευσε να την ξαναφορέσει αμέσως. Γιατί σαν να μην του έφτανε η -ήδη σοκαριστική- αποκάλυψη της θνητότητάς του, αποκάλυπτε επιπρόσθετα ότι η συνείδηση της θνητότητάς του αποτελούσε και την βασικότερη αιτία που τον οδηγούσε στο ασταμάτητο ποστάρισμα. Ή, για να ήταν ακριβής, αν όχι την βασικότερη μία από τις δύο βασικότερες. Η άλλη ήταν η παραίτησή του, μια παραίτηση που ξεπερνούσε τα όρια της -έστω υπερμεγέθους- τεμπελιάς, μια παραίτηση που είχε αναδειχθεί σε πυλώνα στήριξης της ύπαρξής του. Παραιτείτο άρα υπήρχε. Παραιτείτο από οτιδήποτε δεν είχε να κάνει με αυτό εδώ. Αλλά παλιότερα αυτό εδώ το φώτιζε αλλιώς η αυταπάτη του, παλιότερα πίστευε ότι αυτό εδώ είναι κάτι τόσο μα τόσο όμορφο και διαφορετικό. Παρέα με αυτήν την αυταπάτη τον εγκατέλειπε σιγά σιγά και η άλλη, ότι δηλαδή εκτός από αυτό εδώ, θα έρθει η ώρα για να συνθέσει κάτι άλλο, κάτι πλήρες, κάτι τόσο μα τόσο όμορφο και διαφορετικό. Και πώς να μην τον εγκαταλείψει, αφού όταν δεν νιώθεις την ανάγκη έστω να προσπαθήσεις κάτι, είναι μάλλον επειδή αυτό το κάτι δεν υπάρχει μέσα σου ούτε σε σπερματική μορφή. Αν έφευγαν όμως οριστικά οι αυταπάτες τι θα απέμενε να εξευμενίζει την υπενθύμιση του τέλους; Θα το αντιμετώπιζε όταν ήταν υποχρεωμένος κι ούτε στιγμή νωρίτερα. Αυτό το κολπάκι είχε λειτουργήσει ούτως ή άλλως ως τώρα στη ζωή του και αν μπορούσε να δώσει μια συμβουλή παύλα παρακαταθήκη ήταν ότι, σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, ναι, αν κλείνεις τα μάτια για πολλά χρόνια στα προβλήματα της πραγματικότητας, αυτά εξαφανίζονται- παραγράφονται αν θες- και αντί να σε χτυπήσουν όλα μαζί συσσωρευμένα, αντί να έρθει η πραγματικότητα να σου επιβάλει τους αδυσώπητους νόμους της, κατορθώνεις να την παρακάμψεις επιβάλλοντάς της εσύ την άρνηση σου να υποταγείς, επιβάλλοντάς της εσύ τους δικούς σου όρους. Κι αν μπορεί ας κάνει αλλιώς αφού, hey, όλο το παιχνίδι παίζεται στο μυαλό και ο καθένας διαμορφώνει την δική του παραίσθηση ως αντικειμενική πραγματικότητα, υπενθυμίζοντας απλώς στον εαυτό του να μην του το υπενθυμίζει συνεχώς, γιατί τότε ελλοχεύει η τρέλα, η οποία καλό είναι να κρατιέται μόνο ως εναλλακτική για τα δύσκολα. Μιλώντας για τρέλα, από παιδί κι από τρολό μαθαίνεις την αλήθεια και όταν το τρολ σου γράφει πώς επάγγελμά σου είναι η ψυχή σου, το γράφει για να σε μεμφθεί, αλλά εσύ το βλέπεις μάλλον ως κάτι τόσο μα τόσο όμορφο και διαφορετικό, αφού δεν βλέπεις τι το κακό υπάρχει όταν πεθαίνεις να ξέρεις πως στο χρόνο που σου αναλογούσε πήρες την ψυχή σου και την έκανες από το τράβα - τράβα λάστιχο, την έπαιξες όσο περισσότερο μπορούσες, εκσφενδονίζοντας αυτοϊκανοποιούμενος στο ένα μετά το άλλο ποστ το γενετικό της υλικό, ένα υλικό που γεννά όχι σάρκα αλλά πνεύμα, λέξεις επί λέξεων, ατέλειωτες λέξεις, φλύαρες λέξεις, λέξεις που περισσότερο από το να πουν κάτι, μάλλον τελικά θέλουν να κρύψουν κάτι, να κρύψουν τον φόβο πως μέχρι να πεθάνεις έχει να προηγηθεί άφθονη ζωή ακόμη, η οποία δεν βγαίνει αλλιώς, παρά μόνο μέσα από λέξεις που προσπαθούν να την εξηγήσουν, διακωμωδήσουν, κατηγορήσουν, νιώσουν, παρηγορήσουν, αγκαλιάσουν, δεχτούν.

25 Comments:

At 2/06/2009 10:17:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τρολε μ...εστειλες αλλη μια φορα!
παντα τετοια!!!
Α.Γ.

 
At 2/06/2009 10:47:00 μ.μ., Blogger MAXIMUS said...

Καλησπέρα

Συνειρμικά σκέφτηκα ότι αν ο Ιβάν Ίλιτς ήξερε νωρίτερα ότι πεθαίνει, πιθανώς να αντλoύσε μεγαλύτερη ευτυχία από όσους τον συναναστρέφονταν. Ίσως ο θάνατος παραμονεύει για να μας υπενθυμίζει την αξία της ύπαρξής μας και πώς να μην τη σπαταλάμε αγωνιώντας για τον ίδιο το θάνατο.

 
At 2/06/2009 11:48:00 μ.μ., Blogger DimitrAT said...

O θάνατος είναι για όλους μας κοντά -για κάποιους περισσότερο- όμως όλοι μας είμαστε ικανοί -κάποιοι λιγότερο- να κρατήσουμε τον θάνατο σε απόσταση.
http://bloggingoutsidetheframe.blogspot.com/2009/01/steve-jobs.html

Bέβαια, ξέρεις, κάποιες στιγμές σκέφτομαι, μήπως είναι απλά μια αυταπάτη, το ότι μπορούμε να κρατήσουμε το θάνατο λίγο πιο πέρα. Μια ψευδαίσθηση που μας "χαρίστηκε" για να διατηρούμε κάποιο νόημα στην ύπαρξή μας.
Κάποιες άλλες στιγμές,
είμαι πιο αισιόδοξη.

 
At 2/07/2009 12:01:00 π.μ., Blogger Τσαλαπετεινός said...

Αυτό το κείμενο πρέπει να διαβάζεται δυνατά και να ξαναδιαβάζεται.
Νομίζω ότι θα μπορούσε να αποτελέσει υλικό για μια ταινία.
'Βλέπω' μέσα σ` αυτό έναν 'ήρωα' εν τη γενέση του.
Είναι απόλαυση να διαβάζεις διατυπωμένες, σκόρπιες σκέψεις σου που παραμένουν πεισματικά σε εμβρυακό στάδιο.
Αντί να παραιτηθώ μάλλον...θα συνεχίσω.

Ευχαριστώ

 
At 2/07/2009 02:08:00 π.μ., Blogger Άβατον said...

Να κοιτάς την ζωή στα μάτια...

 
At 2/07/2009 07:36:00 π.μ., Anonymous anasthod said...

συμπλήρωσα ένα 12ωρο ύπνο από χτες το απόγευμα, τα ξενύχτια με το λειτουργικό γαρ. Έχω εγκαταστήσει και νέα παιχνιδάκια, φίνα. Ωραίο αυτό με την τεμπελιά, μου άρεσε. Αυτό με το τράβηγμα ψυχής πρέπει να απευθύνεται στους κατ'επάγγελμα συγγραφείς, επαγγελματίες φοβούμενοι το θάνατο, τραβάνε την ψυχή τους στο ένα βιβλίο μετά το άλλο. Περίεργη αντιμετώπιση προς τους επαγγελματίες συγγραφείς. Οι ιστολόγοι ερασιτέχνες στις λέξεις, αργόσχολοι οι περισσότεροι, μου άρεσε η σχετική τοποθέτηση σε ένα άρθρο του Δημ. Πολιτάκη. Να γράψω πως μου αρέσει το κείμενο του post, ψέμματα θα γράψω, έχω γράψει τέτοιες παραληρηματικές μαλ***** άφθονες, ούτε εγώ μπορούσα να τις διαβάσω. Καλημέρα μου.

 
At 2/07/2009 10:18:00 π.μ., OpenID lenonce said...

Εὖγε!

 
At 2/07/2009 10:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

old boy κάποιους όρους ειναι θεμιτο να βάζεις στη ζωή. Ο ανθρωπος μπορει να δημιουργεί το περιβάλλον του ,και στο περιβάλλον του, αλλα το να αρνείται την πραγματικότητα ,αυτο ειναι που του δημιουργεί χάσματα εντός του, και φέρνει την τρέλλα.
Οι αυταπάτες μπορεί να ειναι γλυκές μερικές φορές, αλλα μπορεί να ειναι και ολέθριες.
καλημερα

 
At 2/07/2009 11:22:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Συγκινητικό.. Είναι όμως νίκη δική σου όλο αυτό, όχι του τρολού σου... :-)

Ένας φίλος

 
At 2/07/2009 01:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Και λέγοντας εννοούσε εννοούσε εννοούσα" :)
Έτσι ακριβώς, φίλε!
Ωραιότατο κείμενο. Πάντα τέτοια!

 
At 2/07/2009 02:32:00 μ.μ., Blogger neutrino said...

όταν ένα τέτοιο παραλήρημα είναι τόσο απτό, τόσο θεατρικά διατυπωμένο και τόσο σαφές -και κυρίως, όταν ένα τέτοιο παραλήρημα ακουμπάει τις σκέψεις μου, όχι μόνο αυτές που γεννιούνται θολές, παραληρηματικές, αλλά και τις απολύτως διαυγείς και ξεκάθαρες, ε τότε κάτι συμβαίνει εδώ.

εξαιρετικό κείμενο, θα μου επιστρέψεις να το κρατήσω.

 
At 2/07/2009 08:09:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Ο Ηράκλειτος είχε ένα αγαπημένο φαγητό, είχε παιδική ηλικία, είχε όνειρα, αλλά όλοι ξέρουν πια γι' αυτόν μόνο το ποτάμι, και τη φωτιά. Ο Όμηρος δεν ήταν ο Οδυσσέας ή ο Αχιλλέας, αλλά όλοι ξέρουν πια μόνο τον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα, κανείς δεν ξέρει τίποτε για τον Όμηρο. Ο Ρόμπερτ Λουίς Στήβενσον πρέπει να είχε ένα τετραδιάκι με διευθύνσεις φίλων, σημειώματα, λίστες για ψώνια, και πρέπει να είχε ένα αγαπημένο πουκάμισο, μια πίπα, μια αγαπημένη κουβέρτα, ένα τατουάζ που του άρεσε πάνω στο δέρμα μιας ιθαγενούς στη Σαμόα, μια χιλιοειπωμένη προσευχή, δεν ήξερε ότι το μόνο που θα έμενε από αυτόν θα ήταν το Νησί των Θησαυρών και ο Δόκτωρ Τζέκυλ, οι Νέες Χίλιες Και Μία Νύχτες, και κάτι ποιήματα για τα παιδάκια. Ο Νταβίντσι δεν είχε μόνο τη Τζοκόντα, είχε και μάνα, και κανείς δεν μνημονεύει το χαμόγελό του. Ζούμε μέσα στη φαντασία μας, έτσι κι αλλιώς.

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το 2008, μετά Χριστόν, κι ούτε που ξέρουμε τίποτε για το 2008 προ Χριστού. Έτσι, κάποτε κανείς πια δεν θα θυμάται τίποτε για το 2008 μας.
Δεν είμαι πια το παιδί που ήμουν κάποτε, 2008 αιώνες πριν. Είναι σαν να έχουν περάσει αιώνες, σαν να μην ήμουν εγώ ποτέ. Τώρα έχω παιδιά δικά μου. Και δεν μπορούν να παίξουν στις αλάνες που εγώ κάποτε έπαιζα. Έχουν χαθεί σε εναλλακτικούς χωροχρόνους, και τα παιδιά μου μπορούν να μάθουν για τις περιπέτειές μας σε αυτές τις αλάνες, μόνο μέσα από μένα. Θα τους μεταφέρω μια ζωή που δεν είναι δική τους, μέσα στη δική τους, όπως κάνουν όλοι οι γονείς. Κάποτε, σύντομα, δεν θα θυμούνται τίποτε από το 2008 μας, είναι μικρά ακόμη. Δεν θυμάμαι τι θυμόμουν όταν ήμουν στην ηλικία τους. Οι δυνάμεις του σκότους με κρατούν μακριά από την αληθινή ζωή μου, το ίδιο θα συμβεί και στα παιδιά μου, στα παιδιά μας. Και το φως που παράγουμε με την ελπίδα μας, δεν είναι ποτέ αρκετό, για να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του σκότους, δηλαδή την άλλη πλευρά του νομίσματός μας, την άλλη πλευρά του χρόνου, τη νύχτα, που όπως κατακλύζει τον κόσμο με εναλλαγές, έτσι κατακλύζει και το πνεύμα μας, με επίπονες εναλλαγές. Τη βαρέθηκα αυτήν τη νομοτέλεια. Νομίζω ότι εγκρίνω την ιδέα μιας ολοκληρωτικής ανατροπής της, και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει, να τελειώνουμε. Ο καθένας ας μετρηθεί για την αξία του, ο κόσμος μας επίσης.

Το μυστήριο του χρόνου συνεχίζει να μου είναι ακατανόητο, είναι το μεγαλύτερο από όλα τα μυστήρια, δεν ξέρουμε απολύτως τίποτε γι' αυτό. Το μυστήριο της ζωής μας, επίσης. Εννοώ της προσωπικής ζωής μας, όχι της ζωής γενικώς. Δεν καταλαβαίνω τίποτε. Όλα είναι κλειδωμένα για μένα, κι όλα επίπονα τα ξεκλειδώνω. Όλα τα βλέπω για πρώτη φορά, και όλα με εκπλήσσουν. Ξανά και ξανά. Μένω συνεχώς άναυδος από την όλη συνομωσία των πραγμάτων. Κι όλο ανακαλύπτω τα πιο σκοτεινά πράγματα, μου αποκαλύπτονται αλύπητα. Ξανά και ξανά.

Πώς μας την έφερε έτσι ο Χρόνος; Να μην μπορώ να δω τον εαυτό μου στο μέλλον, να μη θυμάμαι καλά τον εαυτό μου στο παρελθόν, και το παρόν μου να είναι ένα σκοτεινό δάσος γεμάτο ιδέες που ακόμη προσπαθώ να εξερευνήσω, κι εγώ κάποτε νόμισα ότι μπορείς να το διασχίσεις όλο το δάσος, πέρα ως πέρα, κι ακόμη παραπέρα, τι δουλειά έχω ακόμη μέσα στις σκιές του; Κι από την άλλη, πώς βρέθηκα εγώ εδώ πέρα, σ' αυτόν τον μελλοντικό κόσμο, ανάμεσα στους φαύλους και στους βαρβάρους, σ' έναν κόσμο χειρότερο, πώς βρεθήκαμε εδώ πέρα, εμείς, που παίζαμε με τα τόξα μαζί με τον Ρομπέν των Δασών, που καλπάζαμε μαζί με τον Ιβανόη, που βουτούσαμε στους βαθύτερους βυθούς μαζί με τον Κάπταιν Νέμο, και περνούσαμε πέρα από τους καθρέφτες μαζί με την Αλίκη, που ονειρευτήκαμε διαστημικές αποικίες, αθανασία, αιώνιους έρωτες, αχώριστες φιλίες, εμείς, που τραγουδούσαμε τα πιο επαναστατικά τραγούδια, που ονειρευτήκαμε ταξίδια μακρινά; κι εγώ που, όπως όλοι οι συγγραφείς, εγώ που έβλεπα τον παράδεισο σαν μια βιβλιοθήκη, ακόμη δεν την έχω τη βιβλιοθήκη, όλο τη φτιάχνω και όλο τη χάνω, όλο μου την παίρνουν, όλο μου διαφεύγει, σαν τον παράδεισο.

Σκέφτομαι ότι, κατά βάθος, όλοι μας ζούμε με την ελπίδα. Δεν έχουμε τίποτε άλλο. Έχουμε μόνο την ελπίδα και τη φαντασία μας, όλα τα άλλα είναι ψεύτικα. Αυτά είναι ακόμη αγνά, ίσως, είναι ακόμη δικά μας, αιώνια, όπως ήταν πάντα.
Και τώρα, λίγες μέρες πριν από το 2008 (ή λίγες μέρες μετά, τι σημασία έχει), προσπαθώ να αντικρίσω μπροστά μου τον χρόνο, και βλέπω καθαρά, βλέπω μονάχα τις ελπίδες μου, βλέπω μονάχα τις ελπίδες μας. Είναι τόσο εύθραυστες. Κι είναι τα πιο σημαντικά πράγματα του κόσμου, τα μόνα αληθινά πράγματα του κόσμου, τα μόνα αληθινά πράγματα σε έναν ψεύτικο κόσμο. Οι ελπίδες μας. Βλέπω μπροστά στον χρόνο μας, και βλέπω καθαρά, για πρώτη φορά, βλέπω καθαρά, βλέπω μόνο τις ελπίδες μας. Βλέπω τις ελπίδες μου. Βλέπω και τις δικές σου ελπίδες, όποιος κι αν είσαι εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές που τις έγραψα ένα βράδυ μετά τα μεσάνυχτα, καθώς ψηνόμουν στον πυρετό, ολομόναχος, «πάνω στο τραπέζι του διαβόλου» (όπως έγραψε κάποτε ο Κόντογλου, και όπως, νομίζω, ο Μπέκφορντ). Τις βλέπω τις ελπίδες σου. Ποιος ξέρει πόσες ελπίδες έχουμε κοινές. Ποιος ξέρει τι μοιραζόμαστε εμείς οι δύο. Ποιος ξέρει πόσοι είμαστε.

Έτσι, χωρίς να τις γράψω, παρά μόνο να τις κοιτώ στον ορίζοντα, στέλνω κι εγώ το μήνυμά μου προς το άγνωστο, ανείπωτο, προς άγνωστο παραλήπτη, το μήνυμα με τις ελπίδες μου, κι εύχομαι οι ελπίδες σου, αναγνώστη, να είναι καλές ελπίδες, σαν τις δικές μου, κι όλες να έχουν έστω και μια μικρή ευκαιρία να γίνουν αληθινές, το 2008 που έρχεται, που ήρθε, που θα φύγει.

Να, φίλοι μου, κι έτσι νιώθω, εδώ στο καράβι των αιώνων μας και των ταξιδιών μας, πώς γι' ακόμη μια φορά, στρίβουμε τη γωνία, και πλησιάζουμε στο ύστατο σύνορο, κανείς δεν ξέρει τι μας περιμένει πίσω από εκεί, μόνο πλησιάζουμε, όλο και πιο μακριά, στην άκρη του γνωστού μας χρόνου, πλησιάζουμε, πάλι, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας. Οι άνθρωποι το ονόμασαν έτσι, εκεί, στην άκρη της Μαύρης Αφρικής, γιατί δεν ήξεραν τι θα τους τύχει πιο πέρα, στον άγνωστο ωκεανό, κι είχε μεγάλες φουρτούνες εκεί πέρα, στο ακρωτήρι στην άκρη του κόσμου, και γι' αυτό το ονομάσαμε, εμείς οι άνθρωποι, το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδος.

Αυτό γράφει ο χάρτης ακόμη, το 2008, κι έτσι παίρνουν κουράγιο οι ναυτικοί, και ξεγλιστρούν από το ακρωτήρι, και απομακρύνονται πέρα στον ωκεανό, μαζί με τις ελπίδες τους. Αφού ζούμε ακόμη, δεν μας πρόδωσαν. Κι αυτό σημαίνει, αν το καταλαβαίνω καλά, ότι δεν μας πρόδωσε ακόμη ο εαυτός μας. Αν υπάρχει μια αρετή αληθινά μεγάλη, είναι η γενναιότητα. Αυτήν την αρετή αν έχουμε, πάντα στο πλευρό μας, δεν θα φοβόμαστε τίποτε, όταν χαθεί στον ορίζοντα πίσω μας το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας. Κι από αυτό το κατάστρωμα, έχει τη μεγαλύτερη θέα που είδες στη ζωή σου. Είμαστε ακόμη εδώ, πάνω στην πλώρη, ζωντανοί, έπειτα από τόσα και τόσα.

Τι να φοβηθούμε;

Από εδώ.

 
At 2/08/2009 01:23:00 μ.μ., Anonymous Θεόδωρος Αναστασίου said...

κε "γνωμοδότη" πολύ ωραίο κείμενο, όπως και η σύσταση, περιέχει εξίσου ενδιαφέροντα links. Ωραία θα 'ταν να άρεσε και στα παιδιά, στους μαθητές στα σχολεία η λογοτεχνία, να διάβαζαν και να τους άρεσε όχι μόνο η λογοτεχνία και η γραφή, είτε από σχολικά, είτε από εξωσχολικά βιβλία, αλλά και όλα τα μαθήματα αντίστοιχα.

 
At 2/08/2009 03:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old Boy and all,

ποιός θάνατος και ποιά ψυχή;

Το πρόβλημα λύθηκε.

Χαρίζεις το πτώμα σου στην έκθεση Bodies και μετά θάνατον σε περιφέρουν ανά τον πλανήτη κατόπιν ειδικού πολυμερισμού προς χάριν "της γνώσης και της ομορφιάς", όπως λένε οι θαυμαστές της έκθεσης!

Το έχουν ήδη κάνει κάποιοι θνητοί στην Ευρώπη.

Είναι τόσο cool!

Άσε που θα έχεις και την υποστήριξη του εθνικού οργανισμού μεταμοσχεύσεων!

Γουάου!

 
At 2/08/2009 04:21:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

αποτελέσματα:

Sigmund United - Lucian Althetic: 1-1
oldμπόις - τρόλλς: 3-0
3o πρόσωπο - 1ο πρόσωπο: αναβλήθηκε λόγω ρίξης υποκειμένων. Νέα ημερομηνία διεξαγωγής 20/2/2058

 
At 2/08/2009 04:30:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

"αφού, hey, όλο το παιχνίδι παίζεται στο μυαλό και ο καθένας διαμορφώνει την δική του παραίσθηση ως αντικειμενική πραγματικότητα,"

Μα τότε πώς γινεται και φτιαχνονται σουπεραντικειμενουπερπλειοψηφικές συμφωνιες για την αξία π.χ. του χρήματος, του εθνους ή της επαναστασης, hey?

Είναι αυτά συλλογικές παραισθήσεις;

Αλλά πώς μπορουν να φτιαχτουν συλλογικες παραισθήσεις απο όντα βουλιαγμένα το καθένα στην ατομικη του παραίσθηση όπως λες;

something's missing brother ή εγώ δεν κατάλαβα τι θες να πεις.

 
At 2/08/2009 08:16:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θεία, υπάρχουν οι εξής δυο εκδοχές:
α) Αν όλα είναι στο μυαλό, αν η πραγματικότητα δεν υπάρχει, τότε είσαι απλά τμήμα της παραίσθησής μου, οπότε δεν είμαι ΤΟΣΟ τρελός να αρχίσω διάλογο με ένα τμήμα της παραίσθησής μου ;)
β) Αν πάλι η πραγματικότητα υπάρχει, τότε άσε τον τρελό στην τρέλα του και μην τον συνεφέρεις :)

 
At 2/08/2009 09:22:00 μ.μ., Blogger Ιω said...

Σπαρακτικά ωραίο

 
At 2/08/2009 09:23:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

πάνε ένα Bacon
και ποιος ασχολείται με το λόγο...;)

 
At 2/08/2009 09:34:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

mpravo re gariseu! diorthono to apotelesma:
Sigmund United - Francis Athletic: 1-2

 
At 2/08/2009 10:41:00 μ.μ., Anonymous Θεία said...

Oldie,

:-) :-)) :-)))

 
At 2/08/2009 11:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

θεια,
1. με συλλογικες προσπαθειες μηπως?

2. μιλαει για ατομικη παραισθηση και πιο πανω αναφερει κιολας

>αν μπορούσε να δώσει μια συμβουλή παύλα παρακαταθήκη ήταν ότι- σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση- κλπ κλπ.
εγω ολο το κειμενο το ειδα σαν μεταφορα, ποια απ τις δυο μας επεσε εξω?
Α.Γ.

 
At 2/09/2009 02:27:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αναθεωρώ. Υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να παραισθανθώ τον Λουκά Βύντρα να σκοράρει δυο φορές μέσα σε πέντε λεπτά.

 
At 2/09/2009 03:15:00 π.μ., Blogger αντέχω ακόμα μάτια μου said...

δεν είναι επειδή κάνεις την καριέρα;

 
At 2/10/2009 07:28:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Δεν είναι σοβαρό, οταν χρονίσει το παιδί θα σου περάσει.

:ΡΡΡ

(Τπτ δε βγαίνει μεσα απο λεξεις τελικά, μου φαίνεται, κι ας φαίνεται πως. Ολα βγαίνουν μέσα απο σιωπές. Εξαιρούνται οι εγγαστρίμυθοι)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home