Δευτέρα, Ιανουαρίου 26, 2009

Η οδύνη της αγάπης

Όταν ο Μπραντ Πιτ στρέφει την Κέιτ Μπλάνσετ προς τον καθρέφτη και καθώς κοιτάζονται της λέει «θέλω να μας θυμόμαστε όπως είμαστε τώρα», αισθάνεσαι ότι απίστευτη δεν είναι μόνο η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον που γίνεται ολοένα και πιο νέος, αλλά και της Ντέιζι που γίνεται ολοένα και πιο μεγάλη, αφού δεν είναι μόνο η δική του εικόνα που θα είναι διαφορετική σε λίγα χρόνια.
Όταν στα «Σφραγισμένα Χείλη» ο Ρέιφ Φάινς επισκέπτεται μετά από δεκαετίες στη φυλακή την -εγκληματία πολέμου δεσμοφύλακα των SS- Κέιτ Ουίνσλετ, ο φακός μας τη δείχνει πλάτη. Μετά γυρνά στο γερασμένο πρόσωπό της κι έχεις την αίσθηση της βίας, της αδικίας, του εγκλήματος που έχει κάνει ο χρόνος πάνω στο πρόσωπό της και στα νιάτα της, ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, ενός ολοκαυτώματος του χρόνου.
Φυσικά αν δεν αλλάζαμε διαρκώς στον χρόνο θα είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε. Αλλά ο Ντέιβιντ Φίντσερ και ο Έρικ Ροθ δεν ενδιαφέρονται να φιλοσοφήσουν για την έννοια του χρόνου, ενδιαφέρονται να κάνουν κινηματογράφο. Και έχοντας την ευκαιρία να κινηματογραφήσουν την ιστορία αγάπης δυο ανθρώπων που κινούνται αντίθετα στον χρόνο, παρακολουθούμε μια ιστορία αγάπης που δεν μοιάζει με καμιά άλλη πριν και δεν θα μοιάζει με καμιά άλλη μετά.
Μια ιστορία στην οποία
ένα κορίτσι αγαπά έναν παράξενο γεράκο
με μια αγάπη παιδική,
μια γυναίκα αγαπά έναν άντρα
με μια αγάπη ερωτική,
μια γιαγιά αγαπά ένα παιδάκι
με μια αγάπη μητρική.
Και κάπου εκεί στο τέλος, όταν ο χρόνος εξακολουθεί να γυρνά ανηλεώς ανάποδα,
όταν το παιδί ξεχνά να μιλά και να περπατά,
όταν γίνεται βρέφος και για τελευταία φορά κοιτά,
κάπου εκεί με το ζόρι διασώζεις την αξιοπρέπεια των ματιών σου, μην γνωρίζοντας αν είναι η ταινία που από μόνη της άνοιξε το ρήγμα μέσα σου ή αν είναι η συγκυρία της ταινίας και της φάσης της ζωής σου, μιας φάσης όπου με κατάπληξη συνειδητοποιείς ότι από ένα σημείο και ύστερα (ας το ονομάσουμε το σημείο της απόλυτης αγάπης)
η αγάπη είναι ταυτόχρονα οδύνη,
είναι ίσως η άλλη όψη της οδύνης, μιας οδύνης ανεξαρτητοποιημένης πάντως από οτιδήποτε δυσοίωνο, καθώς στα συστατικά της δεν θα βρεις τόσο
τον φόβο τυχόν μελλοντικού κακού
όσο το δυσβάσταχτο του παρόντος καλού,
τον φόβο τυχόν μελλοντικής απώλειας
όσο το δυσβάσταχτο της παρούσας εγγύτητας.
Πονά.

45 Comments:

At 1/26/2009 08:37:00 μ.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Τι υπέροχο κείμενο! Θέλω να τη δω (την ταινία εννοώ) ακόμα περισσότερο από πριν... :-)

 
At 1/26/2009 09:04:00 μ.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

α , ραγίζετε κιόλας
ωραία...

 
At 1/26/2009 09:23:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Άραγε γιατί το "the reader" μεταφράστηκε σε "σφραγισμένα χείλη";

Καταπληκτικές ταινίες και οι δυο - ο Μπραντ Πιτ στην πρώτη μοιάζει ολοένα και περισσότερο στον Ρομπερτ Ρέντφορντ (φατσικώς πάντα).

Δες και το frost/nixon (ήθελα να ξερα ποιός κάνει το μπείμπισίτινγκ) :)

 
At 1/26/2009 09:26:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Αλλά ακόμα πιο συκρουσιακό χαρακτήρα με τον μέσο θεατή έχει το revolutionary road...

 
At 1/26/2009 09:46:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

lazo όντως,
τον έκαναν πράγματι φτυστό Ρόμπερτ, ε και δεν είν' καλό αυτό, ανατριχιάζεις μια ιδέα.
Επίσης η ιδέα του χρόνου και της κανονικής κατανομής του είναι εντυπωσιακή, πως έπεται η βρεφική ηλικία της ακμής καθιστώντας την παρακμή, μισανθρωπικά σχεδόν, πτώση στην καμπάνα, όπως είπαμε σε συζήτηση κατόπιν.

 
At 1/26/2009 10:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εξαιρετικό κείμενο!
Τόσο που θα με κάνει να διακόψω για το μοναχικό μου αφιέρωμα- κάθε βράδυ και μια ταινία σε dvd- στον Denzel Washington για να πάω σινεμά.
al ma

 
At 1/26/2009 10:18:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

πολύ όμορφη & ιδιαίτερη τοποθέτηση για μια αισθηματική ταινία, και για τους επίσης όμορφους ηθοποιούς στην φωτό του post. Ας μην εξάπτονται ωστόσο οι φίλοι της έβδομης τέχνης, δεν πρόκειται δα για κομψοτέχνημα. Εγώ καλούτσικια τη βρήκα.

 
At 1/26/2009 10:30:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τι να πω ρε παιδάκι μου; Σου εύχομαι όλη σου η ζωή να είναι γεμάτη από τέτοιους "πόνους"!

 
At 1/26/2009 11:09:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

απ τα καλύτερα κείμενα σου...
επιφυλάσσομαι μια και δεν έχω δει καμία ακόμη.Είδα όμως Revolutionary Road-εξαιρετική και αυτή!
Και έχει δίκιο ο Λαζόπολις...πολύ γενναίόδωρο babysitting έχετε!

 
At 1/26/2009 11:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

astadiala re kolopaido.me aidiases pali...sperneis.
meshuggener

 
At 1/27/2009 12:20:00 π.μ., Anonymous Πιτ said...

Μπλάνσετ, Ουίνσλετ ...

... ποια απ' τις δυο Κέιτ να διαλέξω;

 
At 1/27/2009 12:47:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Προκόπη, Square και Αl Ma, προσέχτε όμως πριν πάτε να δείτε, εκτός από εμένα τον ανειδίκευτο είναι σκόπιμο να ακούσετε και τον ειδικό Δημήτρη Δανίκα, ο οποίος «το υπογράφει και το υποστηρίζει μέχρι τελευταίας πνοής»: η ταινία είναι ο «πλήρης ορισμός της πλήξης και του απέραντου κενού». Ο δε Φίντσερ «από το «Seven» και εδώ παριστάνει το μετέωρο βήμα του πελαργού αιωρούμενος μεταξύ μέτριου και αδιάφορου διεκπεραιωτή».

 
At 1/27/2009 12:54:00 π.μ., Blogger €lisavet said...

Ωραίο κείμενο, ωραία σκέψη, φοβάμαι ανώτερη των ταινιών.

 
At 1/27/2009 01:01:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Εlisavet, αυτό είναι εξαιρετικό κοπλιμέντο. Δεν ισχύει βέβαια, αλλά τουλάχιστον είναι παρήγορο ότι το κείμενο είχε πολύ μικρότερο μπάτζετ από τις ταινίες ;)
Ανώνυμε των 10:30, ευχαριστώ πολύ.
Gasireu, εύστοχο πολύ αυτό για την ακμή και την παρακμή, διαφωνώ ωστόσο στο μισανθρωπικά που λες. Μάλλον συμφωνώ ότι είναι μισανθρωπική η σκηνή του παιδιού που παίζει πιάνο. Από εκεί κι ύστερα οι επόμενες σκηνές παίρνουν την παρακμή και την αγκαλιάζουν και την φροντίζουν και της λένε να μην ανησυχεί για τίποτα, αφού η παρηκμασμένη γυναίκα αγαπά το παρηκμασμένο παιδί: κι αυτό αρκεί και περισσεύει.

 
At 1/27/2009 01:02:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Lazopolis, όταν το χρήμα ρέει, οι μπέιμπι σίτερ κάνουν ουρά. Ο γερασμένος Πιτ μοιάζει τρελά στον Ρέντφορντ είναι γεγονός. Το «Revolutionary Road» το ξεκίνησα να το διαβάζω ως μυθιστόρημα και μου άρεσε πολύ και είπα να περιμένω να το τελειώσω πρώτα, αλλά φυσικά σταμάτησα να το διαβάζω κι έτσι έχει μείνει κι η ταινία μετέωρη.
Το «Reader» έγινε «Σφραγισμένα Χείλη» γιατί έχει σημειωθεί πρόοδος στην πατρίδα μας σε αυτόν τον τομέα. Δύο - τρεις δεκαετίες πριν θα μπορούσε να έχει μεταφραστεί «Χάνα, η παιδόφιλη SS» ή «Η Ναζίστρια που αγάπησα».

 
At 1/27/2009 02:23:00 π.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Λοιπόν, το "Revolution Road" (έτσι δεν είναι το σωστό- νομίζω) το είδα κι εγώ. Ωραίο εύρημα, εξαιρετικές ερμηνείες, αποπνικτική ατμόσφαιρα. Με άφησε με μια γεύση "χώματος" στο στόμα. Πάντως όχι σαν το αριστουργηματικό "Αmerican Beauty", που είχε κινηθεί στον ίδιο "καμβά" της αποπληξίας των suburbs...

 
At 1/27/2009 03:27:00 π.μ., Anonymous μας φλόμωσες said...

Αποπνικτική ατμόσφαιρα δημιουργούν τα σχόλιά σου, κύριε Προκόπη.

 
At 1/27/2009 05:58:00 π.μ., Blogger wert01gf said...

Τι καταπληκτικά πράγματα κρύβονται πίσω από τις κατά τα άλλα τόσο όμορφες, μα και φορτισμένες σκηνές της ταινίας. Τα αναδείξατε υπέροχα.

 
At 1/27/2009 11:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ως συνήθως, κείμενο εξαιρετικό. Ως συνήθως, ο Δανίκας εμπαθής. Ως συνήθως (μετά το Seven), ο Φίντσερ κατώτερος των περιστάσεων. To βίβλιο του Scott Fitzgerald στο οποίο βασίζεται το έργο είναι πολύ πιο κοντά στο κείμενο του Old Boy, παρά στην ταινία. Εκλεκτικές συγγένειες ;-)).

Petrushka

 
At 1/27/2009 01:04:00 μ.μ., Blogger adespoto said...

τι γλυκο κειμενο!
με αναγκαζεις να παω να δω το εργο!
αμαν

 
At 1/27/2009 01:59:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

Ναι, ακριβώς αυτή η στιγμή-σκηνή ήταν μια σκληρή σκηνή, που μέτρησε δυνατά σαν γροθιά στο στομάχι.

 
At 1/27/2009 03:31:00 μ.μ., Blogger hopkins said...

Υπέροχο κείμενο

 
At 1/27/2009 04:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 3:27, αν σε αποπνίγει η ατμόσφαιρα των σχολίων μπορείς να φύγεις.

 
At 1/27/2009 05:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

η αγάπη είναι ταυτόχρονα οδύνη

---βεβαια αυτο το ξερει, αιωνες τωρα, ο καθε ερωτευμενος.

 
At 1/27/2009 07:46:00 μ.μ., Anonymous Citronella said...

It's still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die.
The world will always welcome lovers
As time goes by.


(*just a sigh*)

 
At 1/28/2009 03:12:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Χμμμ...

http://www.funnyordie.com/videos/1d76506803/the-curious-case-of-forrest-gump-from-fgump44

(περιέχει σπόιλερ)

 
At 1/28/2009 07:25:00 π.μ., Blogger John Black said...

Εξαιρετικό το κείμενο σου oldboy.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί το σχολιάζουν σαν copy του Forrest Gump αφου το κείμενο του Fitzgerald γράφτηκε το 1921

Να σαι καλά.

 
At 1/28/2009 09:27:00 π.μ., Anonymous Μπέντζαμιν Γκαμπ said...

Πραγματικά εκπληκτική η ομοιότητα πλοκής με το Φόρεστ Γκαμπ!!!

Προφανώς ο Φόρεστ ήταν προϊόν "κλοπής".

Εμένα πάντως (και) ο Φόρεστ μ' άρεσε παρόλο που το είπανε αντιδραστικό.

 
At 1/28/2009 10:25:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"η αγάπη ειναι ταυτόχρονα οδύνη"

ειδικά άμα είσαι βάζελος αυτά τα χρόνια

:-ppp

 
At 1/28/2009 12:29:00 μ.μ., Blogger Knoulp said...

Ega apla tha ithela na mporo na grafo san kai sen a old-boy!

 
At 1/28/2009 02:09:00 μ.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί το σχολιάζουν σαν copy του Forrest Gump αφου το κείμενο του Fitzgerald γράφτηκε το 1921

Γιατί ο σεναριογράφος έχει αλλάξει στα φώτα στο κείμενο του Φιτζέραλντ --και η ταινία ακολουθεί περισσότερο τη ροή του Φόρεστ Γκάμπ παρά του αυθεντικού κειμένου.

Δεύτερον επειδή ο σεναριογράφος του Φόρεστ Γκάμπ και του Μπάτον είναι το ίδιο πρόσωπο.

(στο βιντεάκι ξεχάσανε και τον παραλληλισμό κολίμπρι-φτερό στο άνεμο).

 
At 1/28/2009 05:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Γνωμοδότη, γαμάτο το βίντεο, ολόσωστο κι αυτό που λες για το φτερό. Μόνη παρατήρηση στο βίντεο ότι ο Μπάτον δεν γίνεται ήρωας στον πόλεμο, συν το ότι κακώς παραλληλίζον τον μαύρο φίλο του Γκαμπ με τον μαύρο στο Μπάτον. Ο παραλληλισμός για μένα είναι όταν το καράβι επιτάσσεται και το πλοίο έχει έναν στρατιωτικό επικεφαλής ο οποίος αρχίζει ένα σύντομο πατριωτικό λογύδριο το οποίο μοιάζει με το επαναλαμβανόμενο λογύδριο του μαύρου φίλου του Γκαμπ για τις γαρίδες.
Και τώρα αφού τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε όλα αυτά να κάνουμε την απαραίτητη διευκρίνιση.
Όλο αυτό φυσικά δεν είναι κλοπή (αφού δεν μπορείς να κλέψεις τον εαυτό σου) αλλά νομίζω ότι δεν είναι καν αντιγραφή του εαυτού σου.
Όσο ατάλαντος κι αν είσαι θα ήξερες να κρυφτείς καλύτερα.
Και ο Ροθ μόνο ατάλαντος δεν είναι: http://www.imdb.com/name/nm0744839/
Κατά τη γνώμη μου λοιπόν όλο αυτό είναι εντελώς μα εντελώς συνειδητό του στυλ: θέλω να πάρω την κεντρική ιδέα του διηγήματος του Φιτζέραλντ. Είτε πριν ξεκινήσω να τη δουλεύω είτε αφού ξεκίνησα ανάβει το λαμπάκι του Κύρου Γρανάζη. Ρε συ αυτή θα μπορούσε να είναι αδελφή ιστορία του Φόρεστ Γκαμπ. Να το κάνω έτσι; Να το κάνω έτσι.
Και ο Φίντσερ ακριβώς κοπιάρει σχεδόν πλάνα (όπως το πλάνο με τα στραβά πόδια) ή κοπιάρει σχεδόν την εξωτερική εμφάνιση του καπετάνιου που είναι σαν τον Γκάρυ Σινίζ γιατί εδώ δεν κρύβουμε τίποτα, εδώ είναι ακριβώς μια ταινία που μοιάζει τόσο πολύ εξωτερικά στον Φόρεστ Γκαμπ αλλά την ίδια στιγμή είναι και κάτι εντελώς διαφορετικό.

 
At 1/28/2009 09:04:00 μ.μ., Anonymous Λαμπρινή said...

Είχα πολύ καιρό να σκεφτώ για αμερικάνικη ταινία: αυτή η ταινία δεν βλέπεται σε μικρή οθόνη. Εδώ πας σινεμά - θα στη σκοτώσει το διβιδι.

Απαλή σα μέλι και τόσο δαφορετική από ότι άλλο έχει κάνει ο σκηνοθέτης της -- πάω στοίχημα ότι ήταν τρελλά ερωτευμένος όταν την αποφάσισε.

περάσαμε μαγικά.

 
At 1/29/2009 12:33:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Όλο αυτό φυσικά δεν είναι κλοπή (αφού δεν μπορείς να κλέψεις τον εαυτό σου)

Μπορώ να σκεφτώ όχι μόνο έναν αλλά δυο τρόπους.

Όσο ατάλαντος κι αν είσαι θα ήξερες να κρυφτείς καλύτερα.

Ναι —αλλά μόνο αν το να σε "έπιαναν" θα είχε συνέπειες.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν όλο αυτό είναι εντελώς μα εντελώς συνειδητό του στυλ: θέλω να πάρω την κεντρική ιδέα του διηγήματος του Φιτζέραλντ. Είτε πριν ξεκινήσω να τη δουλεύω είτε αφού ξεκίνησα ανάβει το λαμπάκι του Κύρου Γρανάζη. Ρε συ αυτή θα μπορούσε να είναι αδελφή ιστορία του Φόρεστ Γκαμπ. Να το κάνω έτσι; Να το κάνω έτσι.

Μάλλον αυτό έγινε. Αλλά έτσι δεν κατόρθωσε να δώσε μια άλλη πνοή στην ιστορία.

Τον Φίντσερα τον παρακολουθώ χρόνια και έχει δυο ταινίες στο τοπ-τεν μου —όχι το Seven—. Αλλά εδώ έχει βάλει αυτόματο πιλότο σε πορεία προς Σπιλμπεργκοποίηση. Εννοώ την ροή εύκολης εικόνος μετά αφθόνου συναισθήματος.

Ορίστε ένα τεστάκι: από όλα τα πλάνα που είδες, ποιό δεν ήταν προφανές —εύτακτο;

 
At 1/29/2009 01:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ξεκινάω από το τελευταίο: οι κεραυνοί, οι νεκροί στρατιώτες που γυρνάνε προς τα πίσω, η Τίλντα Σουίντον γρια κολυμβήτρια στην τηλεόραση.
«μόνο αν το να σε "έπιαναν" θα είχε συνέπειες» Συνέπειες: να σε κράξει η υφήλιος, οι ομότεχνοί σου, να μετατραπείς από πρώτη σεναριακή μούρη σε απατεώνα.
Δυο ταινίες στο τοπ-τεν σου. Μάλιστα. Το Fight Club και; Επειδή είσαι εγκεφαλικός τύπος σε κόβω για Το Παιχνίδι. Αλλά μάλλον επειδή είσαι εγκεφαλικός τύπος θα βρήκες και τρύπες στο Παιχνίδι, οπότε;
Όσο για «ροή εύκολης εικόνας και άφθονου συναισθήματος» θεωρώ τα τελικά πλάνα με τον Μπάτον μικρό αριστουργηματικά επειδή δεν εκβιάζουν το συναίσθημα αλλά είναι «τόσο όσο». Είναι σύντομα και καταλυτικά.
Μιλώντας δε για ροή εικόνων νομίζω ότι αν μοιάζει σε μια ταινία του είναι το Zodiak, υπό την έννοια ότι αποτελείται από αμέτρητα μικρά πλάνα που έχουν μονταριστεί λεπτοβελονιά και που το κάθε ένα από τα οποία μυρίζει περφεξιονισμό.

 
At 1/29/2009 01:38:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Λαμπρινή, απορώ πώς μπορείς να περάσεις μαγικά με κάποιον που τα ψειρίζει τόσο.
;))))

 
At 1/29/2009 03:22:00 π.μ., Blogger Γνωμοδότης said...

Ξεκινάω από το τελευταίο: οι κεραυνοί, οι νεκροί στρατιώτες που γυρνάνε προς τα πίσω, η Τίλντα Σουίντον γρια κολυμβήτρια στην τηλεόραση

Hello, Jean-Pierre Jeunet called, he wants his mannerisms back!

(Ειδικά οι κεραυνοί με το στυλιζάρισμα βωβού).

«μόνο αν το να σε "έπιαναν" θα είχε συνέπειες» Συνέπειες: να σε κράξει η υφήλιος, οι ομότεχνοί σου, να μετατραπείς από πρώτη σεναριακή μούρη σε απατεώνα.

Στο Χόλλυγουντ όλα αυτά;!

Όπου π.χ. ένας θεωρούμενος δεξιοτέχνης σκηνοθέτης της εποχής μας έχει γυρίσει ρημέικ του Ψυχώ και τρείς ίδιες παπαριές βασισμένες σε μια ταινιούλα του '60, ενώ π.χ. ένας άλλος θεωρούμενος σπουδαίος και αρτιστίκ μετά το Good Will Hunting γύρισε το Finding Forrester;

Ποιό πιθανό να αποδωθεί δικαιοσύνη στην υπόθεση Ζαχόπουλου το κόβω...

Δυο ταινίες στο τοπ-τεν σου. Μάλιστα. Το Fight Club και; Επειδή είσαι εγκεφαλικός τύπος σε κόβω για Το Παιχνίδι. Αλλά μάλλον επειδή είσαι εγκεφαλικός τύπος θα βρήκες και τρύπες στο Παιχνίδι, οπότε;

Ναι, το Παιχνίδι —οι τρύπες προσφέρουν στην αληθοφάνεια. (Δεδομένου ότι και η ζωή έχει τρύπες και κακό continuity).

Μιλώντας δε για ροή εικόνων νομίζω ότι αν μοιάζει σε μια ταινία του είναι το Zodiak, υπό την έννοια ότι αποτελείται από αμέτρητα μικρά πλάνα που έχουν μονταριστεί λεπτοβελονιά και που το κάθε ένα από τα οποία μυρίζει περφεξιονισμό.

Περφεξιονισμό, ναι, αλλά τον βρίσκω εύκολο περφεξιονισμό —τύπου αλτέρνατιβ Σπήλμπεργκ.

 
At 1/29/2009 02:11:00 μ.μ., Anonymous al ma said...

Διάβασα την κριτική του Δανίκα αντιγράφω το απόσπασμα: "Ε, τώρα αν σας πω ότι ένα φτωχό ντοκιμαντέρ Μade in Greece με τον τίτλο «Πάρβας- Άγονη γραμμή» με σκηνοθέτη τον «άγνωστο» Γεράσιμο Ρήγα, είναι καλύτερο από το βαρύ πυροβολικό του Βενιαμίν Κουμπιά, από τη σκηνοθεσία του «Seven» Ντέιβιντ Φίντσερ και από τον Βig Star Μπραντ Πιτ, θα με πιστεύατε; Φυσικά όχι. Κι εγώ στη θέση σας δεν θα με πίστευα. "

Είδα το Πάρβας Αγονη Γραμμη και είναι εξαιρετική ταινία.
Μη τη χάσεις- τώρα το παίζει και ο Δαναός...

al ma

 
At 1/29/2009 04:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Al ma, επειδή σε προηγούμενο ποστ είχα ειρωνευθεί αυτή ακριβώς τη σύγκριση των δύο έργων που κάνει ο Δανίκας να διευκρινίσω ότι το ντοκιμαντέρ μπορεί πράγματι να είναι μια χαρά. Η ειρωνεία αφορούσε την συγκεκριμένη κριτική.
Γνωμοδότη, oι κεραυνοί περισσότερο από Ζενέ μου έκαναν Πωλ Τόμας Άντερσον στην αρχή του Μagnolia και πάντως όχι Βωβό ;)
«Όπου π.χ. ένας θεωρούμενος δεξιοτέχνης σκηνοθέτης της εποχής μας έχει γυρίσει ρημέικ του Ψυχώ και τρείς ίδιες παπαριές βασισμένες σε μια ταινιούλα του '60, ενώ π.χ. ένας άλλος θεωρούμενος σπουδαίος και αρτιστίκ μετά το Good Will Hunting γύρισε το Finding Forrester;»
Τα βάζεις δηλαδή με τον Γκας Βας Σαντ ΚΑΙ με τον Γκας Βας Σαντ;

 
At 1/29/2009 06:00:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Το κείμενό σου, αναλογικά εννοείται, είναι καλύτερο απ το έργο.

:)

(το Σλαμντογκ Μιλιονερ το είδες; Μην το χάσεις λεμε! Η είμαι παλι ελλιπως ενημερωμένος; )

 
At 1/29/2009 07:17:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θέλω να το δω και θα το δω μόλις βγει στους σινεμάδες. Όχι για μένα. Για την φουκαριάρα την μάνα μου.

 
At 1/29/2009 10:48:00 μ.μ., Anonymous al ma said...

Μόλις είδα τη δικαιολογημένη σου ειρωνία...όντως ήταν άστοχη η σύγκριση.
Θα σε διαβάζω πιό προσεκτικά από δω και πέρα. Υπόσχεση!

 
At 1/31/2009 12:38:00 π.μ., Blogger Vicky said...

Nai, nai, Slumdog millionaire me 1000. Kai meta pes mou kai giati to diafimizoun ws ti 'feel good movie of the year'.

 
At 2/01/2009 08:11:00 μ.μ., Anonymous niksik said...

Old boy, συμφωνω με τον Nomad, το κείμενό σου είναι πολύ καλύτερο απ'την ταινία (την είδα χθες). Γιατί άλλο να μην έχεις σαν δημιουργός φιλοσοφική διάθεση και να "καταγράφεις" την παράξενη αυτή ιστορία προκαλώντας τις σκέψεις και δίνοντας τροφή για συζήτηση στον θεατή κι άλλο να πετάς σαν σεναριογράφος (αυτός νομίζω ότι φταίει που δεν μου άρεσε τόσο) φιλοσοφικές κορώνες μέσω ανθρώπων που εκείνη τη στιγμή πεθαίνουν (καπετάνιος) και που ΔΕΝ ταιριάζουν καθόλου στον χαρακτήρα που υποτίθεται ότι χτίζεις. Όταν προσπαθείς τόσο, συνήθως δέν σου βγαίνει... Ο Φιντσερ έκανε φιλότιμη προσπάθεια αλλά άν το σενάριο βάζει τον Button την στιγμή που είναι 20 χρόνια σ'αυτή τη Γη να μιλάει μονολεκτικά σαν Gump πολύ δύκολα μπορεί να το σώσει ο σκηνοθέτης.. Μπράβο του πάντως,όπως και στην εξαιρετική Blunchett που κατάφερε να δείξει πώς "χτίζεται" ένας χαρακτήρας μέσω των χρόνων που περνούν.. Ο Pit μου άρεσε στην ηλικία του και όχι με το μακιγιάζ (δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ γιατί νόμιζα ότι έβλεπα τον Ρεντφορντ να κάνει Morphing με τον Γιον Βοϊτ...)

 
At 8/02/2009 03:40:00 μ.μ., Blogger 珊珊李 said...

情色,成人,A片,自拍,A片,ut聊天室,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室,視訊聊天,080聊天室,080苗栗人聊天室,6k聊天室,視訊聊天室,成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home