Παρασκευή, Φεβρουαρίου 29, 2008

Τα όμορφα λόγια

«Δεν αντέχω τα όμορφα λόγια να βγαίνουν από τα στόματα παλιανθρώπων».
Η φωνή ήταν γυναικεία, ηχηρή και αγανακτισμένη. Γύρισα το κεφάλι μου να δω. Στο βάθος της πλατφόρμας του μετρό ξεχώρισα την κοπέλα που προχωρούσε προς την πλευρά μου μιλώντας φωναχτά. Να ήταν στο κινητό; Μέχρι πρότινος όταν κάποιος μιλούσε μόνος του στο δρόμο ήξερες με τι είχες να κάνεις. Τώρα πρέπει να βρεθείς δίπλα στον άλλο για να καταλάβεις αν έχει κάτι στο μυαλό του και μονολογεί παραληρηματικά ή κάτι στο αυτί του και συνομιλεί τηλεφωνικά.
Δεν συνέβαινε τίποτα από τα δύο. Συζητούσε τελικά με μια φίλη της που δεν φαινόταν πριν μέσα στον κόσμο.
Στο μυαλό μου όμως είχε κολλήσει η φράση. Ως συνήθως η μία σκέψη έφερε την άλλη, η άλλη την επόμενη και ούτω καθεξής. Τα όμορφα λόγια που βγαίνουν από τα στόματα των παλιανθρώπων. Ω, ο μέσος άνθρωπος, ω, εσύ κι εγώ, ω, η καθημερινότητα, τι ποιητική κρύβει μέσα της! Όταν οι σκέψεις διακόπηκαν, βρέθηκα να είμαι όρθιος σε ένα βαγόνι εν -ταχυτάτη-κινήσει. Tις διέκοψε μια φωνή που μετά από λίγο συνειδητοποίησα ότι ήταν η ίδια φωνή που είχε βάλει εμπρός το μετρό των συνειρμών μου.
Οι δύο φίλες κάθονταν αντικρυστά. Κρατούσαν και διάβαζαν η μία στην άλλη κάτι κόλλες άλφα τέσσερα γεμάτες εκτυπωμένες γραμματοσειρές και χειρόγραφες σημειώσεις.
Λίγο το ότι επαναλάμβαναν από πέντε φορές την κάθε πρόταση με διαφορετικό κάθε φορά στυλ και τονισμό της φωνής, λίγο ο στόμφος στην εκφορά του λόγου τους, η θεατρικότητα στις κινήσεις τους, η ένταση στη φωνή τους, λίγο περισσότερο το ότι στην συζήτηση τους αναρωτιόντουσαν πόσα δουκάτα χρωστάει η μία στην άλλη και κατόρθωσα να οδηγηθώ στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για φοιτήτριες δραματικής σχολής, εμβαπτισμένες στα νάματα της εξωστρέφειας και γαλουχημένες με την πεποίθηση ότι όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, την οποία ανά πάσα στιγμή πρέπει να κερδίσουν, ει δυνατόν παταγωδώς.
Αυτές μπερδεύουν τη ζωή με μια κραυγαλέα εξωστρέφεια, εγώ μπερδεύω τη ζωή με μια κραυγαλέα εσωστρέφεια, αλλά τελικά εκείνο που επιζεί δεν είναι ούτε δικό τους ούτε δικό μου. Τα όμορφα λόγια που βγαίνουν από τα στόματα των παλιανθρώπων χρησιμοποίησαν το στόμα της φοιτήτριας ως μέσο, χρησιμοποίησαν το ποστ αυτό ως μέσο, αφού γράφτηκαν από κάποιον που θα έχει ήδη πεθάνει αλλά συνεχίζουν το ταξίδι τους στο χρόνο και το χώρο, προξενώντας εσωστρεφείς σκέψεις και εξωστρεφείς απαγγελίες, αντιδράσεις τόσο διαφορετικές και τόσο όμοια θνησιγενείς.

14 Comments:

At 2/29/2008 10:51:00 μ.μ., Blogger Βάσκες said...

Όμορφα λόγια που γράφτηκαν από ένα παλιόπαιδο.

Δεν τα αντέχω, είχα πει.

Έκανα λάθος.

 
At 2/29/2008 10:56:00 μ.μ., Blogger Για πες... said...

Σχόλιο στην τελευταία παράγραφο, λίγο άσχετο με το θέμα του post:

Καλό θα ήταν βέβαια οι αντιδράσεις μας (στα όμορφα λόγια από τα στόματα των παλιανθρώπων) όμως να μην είναι πάντα τόσο θνησιγενείς, αλλά με την πάροδο του χρόνου να παγιώνονται και να γίνονται συνείδηση, μέχρι αυτή να εκφραστεί στην πράξη. Διαφωνείς;

 
At 3/01/2008 12:26:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τα ομορφα λογια πιο πολυ ομορφαινουν οταν βγαινουν απο στοματα παλιανθρωπων.
τι καλα να ομορφαιναν και τα στοματα...

 
At 3/01/2008 02:45:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Καλό θα ήταν βέβαια οι αντιδράσεις μας (στα όμορφα λόγια από τα στόματα των παλιανθρώπων) όμως να μην είναι πάντα τόσο θνησιγενείς, αλλά με την πάροδο του χρόνου να παγιώνονται και να γίνονται συνείδηση, μέχρι αυτή να εκφραστεί στην πράξη. Διαφωνείς;»
Φοβάμαι ότι δεν κατάλαβα τι ακριβώς θες να πεις :(

 
At 3/01/2008 04:04:00 π.μ., Blogger oldman said...

Η εκφορά όμορφων λόγων από στόμα παλιανθρώπων, συνιστά αισθητική ενόχλιση.
Το υπαρκτό πρόβλημα, με πολλές πρακτικές προεκτάσεις, υπάρχει όταν συμβαίνει το αντίθετο. Παλιόλογα να εκφέρονται από τα στόματα «όμορφων» ανθρώπων. Αλλά φαντάζομαι αυτό θα αποτέλεσε ούτως ή άλλως κομμάτι του ειρμού των σκέψεών σου. :)

 
At 3/01/2008 09:17:00 π.μ., Anonymous ολυφ said...

τά όμορφα λόγια είναι όμορφα λόγια, είτε βγαίνουν απο στομάτα
παλιάνθρώπων είτε απο στόματα νεανθρώπων , συμφωνείς;

 
At 3/01/2008 11:05:00 π.μ., Blogger Ναπολέων said...

1.3.08
Καλημέρα
Καλές Απόκριες
Καλό Μήνα
Καλή Σαρακοστή
Καλό Πάσχα
Καλή Ψήφο
Καλές Διακοπές
Καλό Χειμώνα
Έ!... και ...Καλά Χριστούουουγεννα!
Ν.
------------
Y.Γ.
Τί ακριβώς είναι τα «όμορφα λόγια», ρέ παιδιά, και τί ακριβώς ένας «παλιάνθρωπος»;;;
Όταν π.χ. Νοέμβρη μήνα ακούς μιά ραδιοεκφωνήτρια να λέει "θα έχουμε θαυμάσιο καιρό σήμερα, λιακάδα όλη μέρα, και το θερμόμετρο θα αγγίξει τους 26 βαθμούς" είναι όμορφα λόγια;;;
Κι εγώ, που τής τηλεφώνησα και τήν επιτίμησα, είμαι παλιάνθρωπος;
Έτσι ως «ερώτηση εργασίας» τό θέτω...
α-α-ε
Ν.

 
At 3/01/2008 11:23:00 π.μ., Anonymous Citronella said...

Τα χείλη σου όσα και αν πουν
και αν με κακολογούν
όμορφα λόγια για μένα
το ξέρω πάλι θα ξαναπούν...

*κι επίσης:
Λέγε με παλιόπαιδο, λέγε με αλήτη,
όπως θες εσύ.
Λέγε με παλιόπαιδο, λέγε με ξενύχτη,
μέχρι και ληστή.
Μα μη με λες αχάριστο και παλιοεγωιστή.

(για άλλους ο κόσμος είναι σκηνή, για άλλους σελίδες ημερολογίου, για άλλους σκηνικά κινηματογράφου.. ή ενός musical. το σίγουρο είναι πως η εξωστρέφεια πάντα κάνει το πέρασμά της κάποια στιγμή)

 
At 3/01/2008 11:55:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

δεν συμφωνώ οτι οι σκέψεις σου ειναι εσωστρεφείς , oldboy. απο τη στιγμή που τις μοιράζεσαι.
"τοπιασα" , "γιαπες", τοχω.

 
At 3/01/2008 01:50:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης said...

Εγώ θα τον κερδίσω τον κόσμο με το ρόλο μου...

 
At 3/01/2008 06:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

- «τα ομορφα λογια πιο πολυ ομορφαινουν οταν βγαινουν απο στοματα παλιανθρωπων».
- «Η εκφορά όμορφων λόγων από στόμα παλιανθρώπων, συνιστά αισθητική ενόχληση»
- «τά όμορφα λόγια είναι όμορφα λόγια, είτε βγαίνουν απο στομάτα
παλιάνθρώπων είτε απο στόματα νεανθρώπων».
Αυτό πάει να πει πολυπρισματικότητα :)

 
At 3/01/2008 06:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Citronella και Ανώνυμε των 11:55, το φαινόμενο καλείται λίαν εξωστρεφής εσωστρέφεια ;)

 
At 3/02/2008 08:18:00 μ.μ., Blogger itelli said...

Μού θύμισες λίγο αυτούς, αφεντικό. Απλά το πήγες λίγο παραπέρα. Ευτυχώς.

 
At 10/03/2011 12:28:00 π.μ., Anonymous gioz said...

αυτό που με συναρπάζει περισσότερο από όλα, είναι πώς μπορεί μια τυχαία φράση στο δρόμο, ή σε κάποιο βαγόνι του μετρό να δώσει την απαραίτητη ώθηση ώστε να γεννηθούν σκέψεις, ιδέες, ιστορίες και όμορφα ποστάκια σαν αυτό. Μια βόλτα στην πόλη μπορεί να μετατραπει σε μαγική διαδρομή, σε ένα παιχνίδι με άπειρες κατευθύνσεις.

ps.Συγγνώμη που σε πάω τόσο "πίσω" αλλά μου αρέσουν τα ταξίδια και ίδιαίτερα αυτά στο χρόνο.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home