Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2008

Διπλή Ονομασία

Την είδε. Τον είδε. Της ζήτησε να χορέψουν. Δέχτηκε. Χόρεψαν. Μετά κάθησαν στη γωνία. Άρχισε να την φιλά. Τον σιγοντάρισε. Το στόμα που την φιλούσε την ρώτησε· πώς σε λένε; Του απάντησε με το όνομά της. Της εξήγησε ότι εφεξής το όνομά της θα αφορά όλους τους άλλους. Εκείνος θα την λέει μόνο «αγάπη μου». Εκείνη γέλασε. Μήπως βιάζεσαι λίγο; Της εξήγησε ότι ο μόνος λόγος που βιάζεται είναι για να την προλάβει. Την πρόλαβε. Για τις επόμενες τρεις ώρες έγινε η αγάπη του. Την μισή ώρα που έμειναν ακόμη στο μπαρ, την μισή που έκαναν να πανε σπίτι της και τις δύο που έμεινε εκεί, μόνο «αγάπη μου» την έλεγε. Κι όταν την αποχαιρέτησε, «Θα σε πάρω αύριο, αγάπη μου» της είπε. Ακούγοντας τον τόνο της φωνής του κατάλαβε ότι ενώ της έταξε διπλή ονομασία, διπλή ήταν και η ακουστική της μεταξύ τους ονομασίας: τα «αγάπη μου» τα μετά το χύσιμο ακούγονταν αλλιώς. Τις επόμενες μέρες η υποψία της μετατράπηκε σε βεβαιότητα. Όταν η σχέση τους άρχισε να αριθμεί λίγους μήνες, τα «αγάπη μου» τα πριν άρχισαν να γίνονται λιγότερο θερμά και τα «αγάπη μου» τα μετά περισσότερο. Στον χρόνο επάνω είχαν ίση θερμοκρασία. Το ζήτημα της διπλής ακουστικής είχε προς το παρόν ρυθμισθεί. Τότε ακριβώς άρχισε να τη φλερτάρει ένας συνάδελφος. Στην αρχή ντροπαλά, μετά πιο έντονα. Eνέδωσε. Την ώρα του σεξ άρχισε να την αποκαλεί με διάφορα ονόματα. Στην αρχή σεμνά, μετά πιο πρόστυχα. Η πολλαπλή ονομασία της την έφερε στα πρόθυρα του οργασμού. Το κινητό της άρχισε να χτυπά. Δεν έλεγε να σταματήσει. Το σήκωσε. «Πού είσαι, αγάπη μου;». Το έκλεισε. Αν άκουγε μια ακόμη φορά αυτήν τη λέξη από αυτήν την φωνή θα έχανε εντελώς το νόημά της. Όσο παγιδευμένη ένοιωθε μέσα της, τόσο απελευθερωμένη ένοιωσε μέσα στον ποταμό των ονομάτων που ξανάρχισε να ρέει από το στόμα του εραστή της στα αυτιά και το φαντασιακό της. Όταν ησύχασαν τον έβαλε να της ορκιστεί ότι δεν θα την πει ποτέ «αγάπη μου». Εκείνος χαμογέλασε. Της ορκίστηκε. Όσο το σκεφτόταν όμως στράβωνε. Την επόμενη φορά που 'κάναν έρωτα, μέσα σε όλα την φώναξε και «αγάπη μου». Τον χαστούκισε. Άρχισε να την λέει μόνο «αγάπη μου». Επαναληπτικά και λυσσασμένα. Εκείνη άρχισε να κλαίει. Τέλειωσαν μαζί. Μερικούς μήνες μετά παντρεύτηκαν. Έκαναν τρία παιδιά. Το ένα έγινε αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού, το δεύτερο κομμώτρια και το τρίτο εισοδηματίας. Μετά τα παιδιά τους έκαναν άλλα παιδιά και αυτά άλλα παιδιά και η ζωή συνέχισε να συνεχίζεται. Μετά η ζωή τελείωσε και το μόνο που έμεινε εν ζωή οι ιστορίες που πρόλαβαν να ειπωθούν στο μεταξύ.

13 Comments:

At 2/23/2008 05:33:00 π.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Πάντα επίκαιρος.

 
At 2/23/2008 10:13:00 π.μ., Blogger Βάσκες said...

oldboy σκέφτομαι να σε φωνάζω παλιόπαιδο.

Το oldboy θα αφορά όλους τους άλλους.

80 (όχι 80 αλλά smiley 80).

 
At 2/23/2008 11:27:00 π.μ., Blogger philos said...

όλο υπέροχο. Αλλά και με ένα από τα ωραιότερα κλεισίματα που έχεις κάνει!

Να σαι καλά, "φίλε μου"

 
At 2/23/2008 12:41:00 μ.μ., Blogger attackta said...

Πολύ καλό! Αν χαθεί το νόημα των λέξεων, χάνονται όλα..

 
At 2/23/2008 12:47:00 μ.μ., Blogger μαύρη θεότητα σκάσε πια said...

Όλοι μακάρι να γίνουμε κατά το χάραμα σπουδαίοι σαν λογοτέχνες!

 
At 2/23/2008 02:13:00 μ.μ., Anonymous a8lios said...

Άκουγα προ ημερών στην Ελληνοφρένεια που χε πάρει ένας και είπε "Γιατί να μην την πούνε Νίτσα-απ'το Μακεδονίτσα".

Άσχετο ε? Δε βαριέσαι. Ωραία ιστορία.

 
At 2/23/2008 02:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τα καλά και τα κακά της μανιέρας: ψιλοαπαλαμβάνεις αυτό που συμβαίνει, αλλά είσαι τόσο σίγουρος ότι θα συμβεί ΕΤΣΙ, που την κάνεις για άλλο μπλογκ. Άντε γεια:)))

 
At 2/23/2008 07:43:00 μ.μ., Blogger δε με καταεννόησες ποτέ said...

δεν είναι μανιέρα. είναι μεγάλη δημοκρατική παράταξη, είναι ιστορικός καμπουράκης δημήτριος, είναι αίτηση, είναι μπλογκοριάλιτι, είναι μοίρα κοινή εν όψει παγοβούνου, είναι σκλαβιά με καταθλιψάρα. ω, με το αισθησιακό μηδέν και την πνευματικιά δημοσιογραφία να συμφιλιωθούμε! αυτός επιλέγει να πιστεύει ότι η ανθρώπινη μοίρα συναρμόζει στο σιδερικό θέαμα, στην ξύλινη κούφια ψυχάρα, είναι γνώμη κοινή. όσο υπάρχει ποιοτική δημόσια τηλεόραση αυτός πιστεύει ότι δεν κινδυνεύει από θανάτου φάη. α, ο φοβισμένος άνθρωπος τι αρρωστιάρης.

 
At 2/23/2008 07:45:00 μ.μ., Blogger DKool said...

Διπλή ονομασία, διπλό ταμπλό, αλλαξο...καταστάσεις, ασ' τα να πάνε

http://pea-kyanea.blogspot.com/

 
At 2/24/2008 01:06:00 π.μ., Blogger DIONYSOS said...

Κατάφερες να δώσεις στις πολιτικές μας αποχρώσεις ανθρώπινο και ζωντανό ερωτικό νόημα. Μόνο που αυτή (η...Νίτσα ντε) δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εμάς, τους χύδην και συλλήβδην ....επιβήτορες.

 
At 2/24/2008 02:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Κρυστάλλη, η επικαιρότητα είναι το ψωμί μου ;)
Phile, σε ευχαριστώ πολύ.
Ανώνυμε, η αλήθεια είναι ότι το ποστ αυτό βρωμούσε από χιλιόμετρα μακριά ότι θα είχε αυτήν την εξέλιξη και αυτήν την κατάληξη. Αλλά αυτά είναι τα κακά της μανιέρας: δεν ξέρεις εσύ που το γράφεις πού θα πάει το ποστ, μόνο την αρχική ιδέα έχεις, το ποστ πάει τελικά εκεί που δεν το περιμένεις, αλλά ο πιστός (και πάντοτε) ανώνυμος αναγνώστης που γνωρίζει καλά τη μανιέρα σου ξέρει από πριν αυτό που εσύ αγνοείς. Άντε γεια και σε σένα, και αν δεν μας γράφεις, τουλάχιστον διάβαζέ μας (προτεινόμενο μέρος για την ανάγνωση της μανιέρας μου η μπανιέρα σου).

 
At 2/24/2008 11:57:00 π.μ., Blogger ou ming said...

Ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα συνέβαινε ΕΤΣΙ αυτό το λογοπαίγνιο.

 
At 2/24/2008 09:56:00 μ.μ., Blogger JD said...

Μου αρέσει να σε διαβάζω oldboy!
Να΄σαι καλά.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home