Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Στα γόνατα



Πήγα σήμερα στη διάλεξη της Κικής Δημουλά. Μοιάζει τόσο στην γιαγιά μου. Ίσως εκτός όλων των άλλων τα γηρατειά σού αφαιρούν και την εξωτερική σου ιδιομορφία, ίσως όπως μοιάζουν όλα τα μωρά στην αρχή της ζωής να μοιάζουν κι όλοι οι ηλικιωμένοι προς το τέλος της. Η γιαγιά μου έχει πεθάνει εδώ και χρόνια, η Δημουλά είναι ακμαιότατη, αλλά καθώς μιλούσε συνεχώς για τη φθορά που προξενεί ο χρόνος, όπως μιλούσε συνεχώς για την αγάπη της προς τις φωτογραφίες και τη σχέση τους με το χρόνο, ελπίζω το έως τώρα ποστ να μην είναι άκομψο ή αταίριαστο.
Για το από δω και πέρα δεν θα πάρω όρκο:
Κοσμοσυρροή, η ποιήτρια χειροκροτείται, η ποιήτρια συγκινείται, ωστόσο πώς ο ποιητικός της θρίαμβος να αποσπαστεί από την εγγενή ματαιότητα της ανθρώπινης συνθήκης; Δεν πρόκειται για έναν αθλητικό θρίαμβο, δεν πρόκειται για έναν θρίαμβο της σόου μπιζ, δεν πρόκειται για έναν θρίαμβο που μυρίζει -πλαστή- αιωνιότητα, πρόκειται για έναν ποιητικό θρίαμβο, άρα για έναν θρίαμβο που μυρίζει επίγνωση θανάτου, που μυρίζει εφήμερο, και γι΄ αυτό ακριβώς για έναν θρίαμβο τελικά λιγότερο μακριά από την αιωνιότητα (ή έστω από ένα σημαντικό της κλάσμα). Και στον θρίαμβο της ποιήτριας ο πόνος είναι παρών. Εκεί. Στο πλάι της. Γυμνός. Αδυσώπητος. Αλλά νικημένος στο βαθμό που μέσα από τους στίχους αποκαλύφθηκε, ονομάστηκε, αναλύθηκε, περιπαίχθηκε. Νικημένος όσο και νικητής.
Θολά τα γράφω κι είναι και αργά. Η Δημουλά το είπε ξεκάθαρα (αυτό άλλωστε που λένε όλοι), ότι δηλαδή η πραγματική εργασία αρχίζει μετά την έμπνευση, ότι το ποίημα είναι το αποτέλεσμα της εργασίας μετά την έμπνευση και όχι το αποτέλεσμα της έμπνευσης.
Εδώ λοιπόν τι κάνουμε άραγε, τι είδους λόγου είναι αυτό που μας τρώει καθημερινά τα σωθικά, τι απομένει πέραν της αρχικής έμπνευσης; Μήπως ο γραφομανής δεν κάνει κάτι άλλο από το να δολοφονεί βιαστικά με κάθε ποστ την καλύτερη δυνατή εκδοχή της έμπνευσής του;
Δεν συγκρίνω, ή μάλλον αν συγκρίνω, το κάνω μόνο και μόνο για να ομολογήσω καταλυτικές διαφορές, το κάνω μόνο και μόνο για να υποκλιθώ, να θαυμάσω και να λαχταρήσω.
Αλλά υπήρχε μια αύρα σήμερα όσο μιλούσε η Δημουλά, ένιωθες ότι καθόσουν στα γόνατα της ποίησης, στα γόνατα της γιαγιάς ποίησης, που με όλη την σοφία της ηλικίας γελούσε και καμάρωνε με τα καμώματα του εγγονιού της, το οποίο έπαιζε με τα ποστ - παιχνίδια του και παρίστανε τον σπουδαίο, παρίστανε τον ήρωα του παραμυθιού που έρχεται και γράφει τόσο μα τόσο ωραία.
Μέσα από την δεξιά φωτογραφία η γιαγιά μου ζει και μου λέει «Πάντως, έχει», μέσα από την αριστερή φωτογραφία η γιαγιά μου μού παίρνει το μπλοκ με τις παιδικές ζωγραφιές, το μπλογκ με τα παιδικά ποστάκια.
Ώρα για ύπνο, μου λέει.
Αύριο πάλι.

11 Comments:

At 10/30/2007 06:00:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι φορές φορές που κοιτάζοντας τη γιαγιά μου νομίζω ότι στο πρόσωπο της βλέπω όλες τις γιαγιάδες του κόσμου...Εκείνες που σε παίρνουν από το χέρι και σε πάνε βόλτα στο πανηγύρι για να σου αγοράσουν παιγνίδι(όπως το λένε εκείνες,με όλη τη σοφία τους).Βλέποντας την γιαγιά μου ελπίζω όλες οι γιαγιάδες του κόσμου να είναι σαν κι αυτή.Δεν λέω ότι η δική μου είναι η καλύτερη γιαγιά ούτε ότι είναι αγία όμως για εμένα θα είναι πάντα κάτι παραπάνω από μια απλή γιαγιά...θα είναι πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της πολύ τρυφερής κι όμορφης παιδικής ηλικίας μου,θα είναι κάτι σαν ήρωας...κάτι μαγικό...


My heroes are dead...
They died in my head

 
At 10/30/2007 11:21:00 π.μ., Blogger μια αντανάκλαση said...

Αν τα ποστ είναι για την γραφή ό,τι είναι οι παιδικές ζωγραφιές για την τέχνη, τότε ίσως ο γραφομανής μπλόγκερ να μην δολοφονεί βιαστικά την καλύτερη δυνατή εκδοχή της έμπνευσής του. Μπορεί απλώς -επειδή δεν είναι "πραγματικός" ποιητής- να βιάζεται να αποτυπώσει την έμπνευση πριν την σκεπάσει εκείνη που θα ακολουθήσει την επόμενη στιγμή.

Βάλε μια ζωγραφιά ενός 5χρονου δίπλα στον καλύτερο πίνακα που έχεις δει και θα καταλάβεις.

Ναι, έχει δίκιο η Κική Δημουλά, "η πραγματική εργασία αρχίζει μετά την έμπνευση". Αλλά και "τα έργα τέχνης ποτέ δεν τελειώνουν, απλώς εγκαταλείπονται". Το τελευταίο νομίζω ότι το έχει πει ο Ντα Βίντσι.

 
At 10/30/2007 11:45:00 π.μ., Blogger Tzaki said...

Ταπεινά γονατίζω, τοποθετώ τη δεξιά παλάμη μου πάνω στο ψάθινο παναμεζικο καπέλο μου και το κατεβάζω με σεμνότητα και αίσθημα δέους.

 
At 10/30/2007 06:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Μήπως ο γραφομανής δεν κάνει κάτι άλλο από το να δολοφονεί βιαστικά με κάθε ποστ την καλύτερη δυνατή εκδοχή της έμπνευσής του;"

indeed

 
At 10/30/2007 06:57:00 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Στ'αλήθεια σου αρέσει η Δημουλά;

 
At 10/30/2007 07:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Στ' αλήθεια μου αρέσει η Δημουλά.

 
At 10/30/2007 08:03:00 μ.μ., Blogger Lady V said...

Δεν καταλαβαίνω την σχέση του blogging με την ποίηση, πάντα το έβλεπα πιό πολύ σε σχέση με την δημοσιογραφία, τις γνώμες μας λέμε στα blogs, τι λέμε?

Ίσως εσύ να γράφεις γιά άλλο λόγο, ίσως τα πιο ποιητικά/λογοτεχνικά, ελαφρώς σουρεαλιστικά σου κομμάτια να είναι τα πιο δικά σου, να σε εκφράζουν πιο πολύ.

Διαφωνώ όμως με τον παραλληλισμό και τα περί παιδικής ζωγραφιάς: άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Μπορεί να γράφεις εξαίσια posts (which you do) τα οποία να είναι τέλεια για το είδος τους. Οι κομιξ-άδες δεν είναι αποτυχημένοι Michaelangelos, είναι κομιξ-άδες. Καλοί και κακοί. Έτσι κι εσύ δεν είσαι αποτυχημένος ποιητής, αλλά φοβερός blogger :)

 
At 10/30/2007 09:05:00 μ.μ., Blogger rvagos said...

Ζήλεψα που είδες αυτή την υπέροχη γυναικά.

 
At 10/31/2007 06:04:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Lady V, σ' ευχαριστώ. Απλά συχνά - πυκνά αναρωτιέμαι τι πράγμα ακριβώς είναι το μπλόγκιν. Τελικά είναι πολλά πράγματα μαζί, ο καθένας το χρησιμοποιεί όπως του ταιριάζει καλύτερα και αυτή είναι η ομορφιά και η δύναμή του.

 
At 11/01/2007 08:59:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

δεν θα γινείς Δημουλά, ποτέεε, νεαρέεε, νααρεέεεε (την λατρεύω και σε πειράζω όπως σου αξίζει)

 
At 11/10/2007 08:07:00 μ.μ., Blogger ceralex said...

Μίλα.
"Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
...Μίλα. Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους...
..αν κάποια απ 'αυτές σ' αιχμαλωτίσει, σ' ελευθερώνει η άλλη.
...Μίλα, πες κάτι..
Έτσι, ίσα ίσα να βάλω ένα τίτλο σ' αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια."

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home