Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007

Συντομότατη ιστορία ενός π που ρέπει προς το πρέπει

Το ποστ αυτό μιλά για ένα π,
ένα π που μολονότι είχε τα δικά του φλογερά τα «θέλω»,
ήταν τέτοια η ανατροφή του,
μα ακόμη - ακόμη κι η φτιαξιά του,
που το έκαναν πάντα τελικά
-μ' όλον τον εσωτερικό του πόλεμο-
να ρέπει προς το «πρέπει».
Λαχταρούσε φερ' ειπείν να πάψει να είναι μόνο 3,14,
λαχταρούσε να δοκιμάσει να είναι νέοι αριθμοί,
νέες εκδοχές της πραγματικότητας,
νέες εκδοχές του χώρου,
να αλλάξει αυτό και μαζί του κι ο κόσμος.
Πόσες και πόσες φορές δεν είδε στον ύπνο του
ότι ήταν 4,13 ή 1,34;
Μα μόλις ξυπνούσε επανερχόταν πάντα στο καθήκον του,
κι αυτό και μαζί του κι ο κόσμος.
Ωστόσο, αν ο θάνατος δεν είναι παρά ύπνος χωρίς όνειρα,
ίσως οι νεκροί να σαπίζουν επειδή δεν ονειρεύονται,
ίσως τα όνειρά μας -οσοδήποτε τρελλά-
να είναι το μόνο αντίδοτο στην αποσύνθεση.
Γι΄αυτό το μικρό μας π συνέχιζε να ονειρεύεται
και υπήρχαν βράδια που λαχταρούσε να ξεφύγει
από τα όρια της γλώσσας του,
δηλαδή από τα όρια του κόσμου του
(που είναι και δικός σου κάθε φορά που σκέφτεσαι με λέξεις)
και ονειρευόταν ότι είχε μεταμορφωθεί σε p
ότι κορόιδευε το γειτονικό του ρ,
ότι ερχόταν δίπλα του και το αποσυντόνιζε,
κοιτώντας το λοξά και περιπαικτικά,
σαν αντάρτης προς δειλό,
σαν δραπέτης προς κρατούμενο,
σαν ελεύθερος προς δούλο,
ενώ στην πραγματικότητα
δεν ήταν τίποτα απ' όλα αυτά,
παρά μόνο ένα π που ρέπει προς το πρέπει,
αντάρτης μόνο στον ύπνο του,
δραπέτης μόνο στα όνειρά του,
ελεύθερο μόνο στην αντίστασή του στην αποσύνθεση.

15 Comments:

At 10/19/2007 02:48:00 π.μ., Anonymous Μάγια said...

Εγώ που λες, ξέρω ένα ρ που τις νύχτες ονειρεύεται πως γίνεται 8,3 , 3,47 ή 14:13. Ξανά.

Τρελό;

Τα πρωινά όμως που ξυπνά γίνεται α. Και θυμάται πως είναι Αδύνατον.

 
At 10/19/2007 08:38:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Παλιόπαιδο: Το π μάλλον δεν έχει μελετήσει καλά αυτήν υπόθεση (http://en.wikipedia.org/wiki/Pi). 1 τρις είναι πολλά ψηφία

Μέλισσα: Αν θέλει, μπορεί το α. Αρχή

 
At 10/19/2007 09:33:00 π.μ., Anonymous Μαρίνα said...

"Πιάσε το πρέπει από το πι και γδάρε το ίσαμε το γιώτα"
Ελύτης

Για το p δεν ξέρω κι ούτε έχω διαβάσει κάτι σχετικό. Όποτε πάω να το πλησιάσω, κάνει την κοιλιά του καμπούρα και γίνεται q. Ε, απογοητεύομαι κι εγώ και πισωγυρίζω στο β (ίσα για να μην πω ότι στην ηλικία μου ξεκινάω από το άλφα).

 
At 10/19/2007 12:23:00 μ.μ., Blogger aerosol said...

Σκέφτομαι και το σχόλιο του ανώνυμου...
Όχι μόνο να ονειρεύεσαι κάτι πέρα από τον συνήθη ρόλο σου αλλά και να μην ξέρεις ποτέ ποιός ακριβώς είσαι.
Να γνωρίζεις πάντα κατά προσέγγιση αλλά το όλο να σου διαφεύγει.

 
At 10/19/2007 01:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Σα νά'μουν άλλος κι όχι εγώ, μες στη ζωή πορεύτηκα....."

 
At 10/19/2007 02:41:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Πόσο θλιβερό, Θεέ μου, να ονειρεύεσαι να είσαι κάτι άλλο απ' αυτό που είσαι! Αν σκεφτείς,πως σ' αυτή τη ζωή κανείς δεν προλαβαίνει να γνωρίσει τον εαυτό του μέχρι να κοιμηθεί τον ύπνο του δικαίου! Κρίμα...

 
At 10/19/2007 03:49:00 μ.μ., Anonymous thanos said...

..ή όπως το θέτει ο Θ.Παπακωνσταντίνου: '..Έρημα κορμιά του χρόνου παιχνιδάκια/στον ύπνο σταυραετοί, στο ξύπνιο στρατιωτάκια..'

 
At 10/19/2007 04:47:00 μ.μ., Anonymous Citronella said...

Ή (συνεχίζοντας από προηγούμενα σχόλια) γνωρίζει το όλο χωρίς να χρειάζεται τα ψηφία, σύμφωνα με το γνωστό ανέκδοτο:


-What is "pi"?

-Mathematician: Pi is the ratio of the circumference of a circle to its diameter.
Engineer: Pi is about 22/7.
Physicist: Pi is 3.14159 plus or minus 0.000005
Computer Programmer: Pi is 3.141592653589 in double precision.
Nutritionist: You one track math-minded fellows, Pie is a healthy and delicious dessert!

 
At 10/19/2007 05:09:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

προς π: size doesnt matter.
προς oldboy: κέρδισες ένα licence του dreamweaver, προσφορά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. με life-time guarantee.

 
At 10/19/2007 07:25:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Η ψυχή μου το ξέρει», όλοι μα όλοι ονειρευόμαστε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα. Και το μέτρο της αξίας μας δεν προκύπτει από το αν έχουμε εκπληρώσει τα όνειρά μας αλλά από την απόσταση που μας χωρίζει απ' αυτά, από το πόσο απέχουμε (λίγο, πολύ ή πάρα πολύ) από τον ιδεατό εαυτό μας.
(Τέτοια σπουδαιοφανή γράφω και μετά με πιάνει έντονη η επιθυμία να βάλω τα γέλια).

 
At 10/19/2007 07:31:00 μ.μ., Blogger vasikos metoxos said...

"Αντάρτης μόνο στον ύπνο του
δραπέτης μόνο στα όνειρά του"

Το πι του μηχανικού δίπλα στο ρο του έρωτα.

Μαγικό, όλντ μπόυ.

 
At 10/19/2007 10:16:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

e, kai de gelas? ;)

 
At 10/20/2007 12:51:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

γεφυρώνει κανείς τα κενά ανάμεσα στα "πρέπει" και τα
"είναι" και ζει ευτυχισμένος για πάντα.

το πως είναι απλό(σαν ιδέα):παρατηρώντας τα δρώμενα και τον εαυτό του αποστασιοποιημένα, χωρίς να ταυτίζεται με τις παραστάσεις, μια ζωή σαν συνειδητό όνειρο, σαν ένα xbox λίγο πιο 'ζωντανό' αλλά με τη βαθιά συνειδητοποίηση ότι τελικά δεν είναι παρά μόνο ένα παιχνίδι.

το πως στην πράξη είναι πολύ δύσκολο.

 
At 10/20/2007 04:02:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ας μου εξηγήσεις όμως,από πού προκύπτει ο ιδεατός εαυτός μας, ώστε αυτό που είμαστε να μην είναι ήδη το ιδεατό;

 
At 10/21/2007 01:55:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Mοsaic, θα έλεγα με τη βαθιά συνειδητοποίηση ότι τελικά δεν είναι παρά ένα όνειρο. Ποιός το ονειρεύτηκε βέβαια είναι το θέμα :)
Ψυχή, όπως το βλέπω, ή θα λαχταράμε να είμαστε κάτι που δεν είμαστε στην πραγματικότητα ή θα νομίζουμε ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε στην πραγματικότητα. Στην πρώτη περίπτωση ξέρουμε ότι δεν είμαστε ο ιδεατός εαυτός μας, στην δεύτερη θεωρούμε λανθασμένα ότι είμαστε. Παίζει νομίζεις να είμαστε όντως ο ιδεατός εαυτός μας; Πάντα δεν θα 'χουμε κάποια κουσούρια που θα θέλαμε να μην τα είχαμε;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home