Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

Ιn Concert

Το Σάββατο το μεσημέρι κατέβηκε στο κέντρο. Ήθελε να χαθεί με τις ώρες στα πολυκαταστήματα. Χάθηκε τόσο που μόνο βγαίνοντας συνειδητοποίησε πως έριχνε παπάδες. Στα χέρια της δεν είχε σακκούλες με ψώνια, αλλά ένα διαφημιστικό περιοδικό. Αποφάσισε να βγει στην βροχή και το έκανε ομπρέλα. Είχε να βρέξει μήνες και ένιωθε την πόλη να ξεπλένει με ανακούφιση το μπετόν της. Μόνο που το ξέπλενε πάνω της, καθώς νερά έτρεχαν από παντού, ενώ τα αυτοκίνητα πετούσαν συντριβάνια στο πέρασμά τους. Μπήκε στον ηλεκτρικό σίγουρη ότι θα πούντιαζε. Με το που ξεκλείδωσε και έκλεισε την πόρτα του σπιτιού της γδύθηκε ολόκληρη. Το στόρι ήταν ανοιχτό. Μπορεί να την έβλεπαν· θα την έβλεπαν να φτερνίζεται. Οι κάλτσες της είχαν μουλιάσει. Έτρεξε προς το μπάνιο καλύπτοντας το σώμα της. Δεν είχε ζεστάνει νερό. Μπήκε στην μπανιέρα τουρτουρίζοντας. Περίμενε καθισμένη να ζεστάνει το νερό. Εξακολουθούσε να κρατά το σώμα της καλυμμένο. Αφαιρέθηκε και πέρασε μισή ώρα. Έκλεισε τον θερμοσίφωνα κι άφησε το ζεστό νερό να τρέχει επάνω της. Λούστηκε. Σαπουνίστηκε. Καθαρίστηκε. Αφού ντύθηκε, πέταξε τα ρούχα της βροχής στο πλυντήριο, έβγαλε τα παπούτσια στο μπαλκόνι, έφτιαξε καφέ κι άναψε τσιγάρο. Στα μαλλιά της λευκή πετσέτα σαν τουρμπάνι. Είδε ότι είχε μήνυμα στο κινητό της. Η φίλη της την είχε ρωτήσει πριν μια ώρα αν θα πάνε τελικά σινεμά το βράδυ. Αντί να της πει όχι, έκλεισε το κινητό. Κάτι τέτοια έκανε και είχε μείνει με μια φίλη. Μέχρι να παρεξηγηθεί κι αυτή οριστικά. Δεν ήταν ότι της πήγαινε να είναι αγενής. Απλά δεν μπορούσε να μπει στη διαδικασία να απαντήσει. Θα ήταν εξοντωτικό. Κλειστά όλα. Μόνο το στόρι ήταν ανοιχτό. Έξω είχε νυχτώσει. Έβρεχε πάλι. Ένα σκυλί γάβγιζε. Γάβγισε κι εκείνη. Δεν της φάνηκε αστείο, αλλά χαμογέλασε. Ο καφές παρέμενε ως είχε. Τον έχυσε. Άνοιξε την τηλεόραση. Τραγουδούσε η Παπαρίζου σε ένα κέντρο κι ήταν μαζί της κι ο Αλιάγας. Μετά έφυγε η Παπαρίζου, ήρθε κάποιος άλλος, αλλά ο Αλιάγας παρέμεινε. Άνοιξε την εφημερίδα. «Nikos Aliagas In Concert», έλεγε. Δεν κατάλαβε τι ακριβώς σήμαινε. Πάντως ο Αλιάγας ήταν ντυμένος στα μαύρα και παρίστανε τον τραγουδιστή. Η μέση του δαχτυλίδι. Ευχαρίστως τον γαμούσε, παρόλη την απέχθεια που της προκαλούσε αυτό που εξέπεμπε: κάτι ανάμεσα σε υπερβολική αυταρέσκεια και απόλυτη έλλειψη ρωγμών. Πώς είναι να μην έχει κανείς ρωγμές; Σε εκείνη οι ρωγμές έκαναν ανέκαθεν πάρτυ· κονσέρτο μάλλον: οι ρωγμές έδιναν μέσα της κονσέρτο. Χα. Τον γαμούσε πάντως. Είναι ωραίο να μην έχεις ρωγμές. Κι ας γίνεσαι γελοίος. Τι σημασία είχε η γελοιότητα; Ήταν όμορφος. Αστραφτερός μάλλον. Αυτό. Με τόση αυτοπεποίθηση σίγουρα θα γαμούσε και καλά. Ίσως πάλι όχι, ίσως στο σεξ ήταν υπερβολικά απασχολημένος με τη δική του ηδονή. Αλλά τι σημασία είχε; Θα τον κοιτούσε, θα τον μύριζε, θα τον ανέπνεε, θα του δάγκωνε την θηλή και θα την έβρισκε την ηδονή· και ήταν κι ο Αλιάγας. Πείνασε. Να έβραζε κανένα μακαρόνι; Δεν είχε δύναμη. Έπρεπε να ανοίξει το κινητό να στείλει μια συγγνώμη στην φίλη της. Θα της πήγαινε πολύ να της θυμώσει. Αύριο ήταν Κυριακή και θα την χρειαζόταν. Αντί για μακαρόνι έβαλε ποτό. Μετά δεύτερο. Νηστική καθώς ήταν ζαλίστηκε. Άρχισε να γελά μόνη της. Ο Αλιάγας είχε αλλάξει ρούχα. Ξεχνώντας το ανοιχτό στόρι -ή προτιμώντας να το ξεχάσει- άρχισε να χαϊδεύεται. Λίγο πριν έρθει σε οργασμό έπεσαν διαφημίσεις. Ματαιώθηκε. Άρχισε να κλαίει. Πεινούσε κιόλας. Πώς είναι να μην έχεις ρωγμές; Ναι, ήξερε ότι και ο Αλιάγας είχε τις δικές του, αλλά δεν μπορεί, αυτός είχε αισθητά λιγότερες. Από την άλλη εκείνη ήταν περισσότερο αξιοπρεπής. Ήταν όμως; Μια φίλη είχε και της έκλεινε τα κινητά. Περισσότερο δειλή ήταν. Μια αποτυχημένη ήταν. Αντιπαθούσε βαθιά τον εαυτό της γαμώτο, ενώ εκείνος τον αγαπούσε περιπαθώς. Χαζή κι εγώ, χαζός κι αυτός, κατέληξε. Αλλά η δικιά μου η χαζομάρα πονά περισσότερο. Το σκυλί ξανάρχισε να γαβγίζει. Εκείνη παρέμεινε σιωπηλή. Η νύχτα πέρασε. Κι η Κυριακή. Σήμερα Δευτέρα, με τη δουλειά και τις τρεχάλες, ήρθε ξανά στα ίσα της.

28 Comments:

At 10/22/2007 09:22:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

χαχα
με τους λογής λογής καθρέπτες που στήνεις απέναντι μας,
μπορεί και να έρθει κανείς στα ίσα του τελικά...
μήπως κρύβεις μέσα σου και ένα μικρό Γιάλομ εκτός του Πρετεντέρη;
μάλλον έπρεπε να διαφωνήσω για να γίνει ντόρος ε;
ε ναι, είσαι σκληρός με τον Αλιάγα, χωρίς ρωγμές η περιγραφή σου, γεμάτη υπαινικτική ζήλια για το ταλέντο του, ταλέντο να πουλάει πακέτα χωρίς περιεχόμενο, τι λέω πακέτα, μόνο το αμπαλάζ και αυτό ιλουστρασιόν, clean cut, παρωχημένο!

 
At 10/22/2007 10:05:00 μ.μ., Blogger alexander said...

blame it to the weekend

 
At 10/22/2007 10:40:00 μ.μ., Anonymous Θείος said...

Eξόχως διεισδυτικός, όπως πάντα.

 
At 10/22/2007 10:46:00 μ.μ., Anonymous Thomsas said...

Νίκος Αλιάγας, ο άντρας που έχει πάντα μαζί του το Photoshop σε μορφή σπρέι...

 
At 10/22/2007 11:24:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Έχεις δίκιο για τη χαζομάρα και των δύο. Μόνο που η μία χαζομάρα πονάει την ίδια τη χαζή, ενώ η άλλη χαζομάρα μπορεί (και συνήθως έτσι γίνεται) να πονέσει τρίτους -εξ ίσου χαζούς!
Alexandria

 
At 10/23/2007 10:45:00 π.μ., Blogger oblivion said...

"Αντί να της πει όχι, έκλεισε το κινητό." Δεν το κάνω μόνο εγώ δηλαδή αυτό; :) Όσο για τις ρωγμές, ο Αλιάγας έχει σίγουρα περισσότερες από την ηρωίδα σου, απλά τις καλύπτει το μέικαπ.

 
At 10/23/2007 03:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εξαιρετικό.
Μια ερώτηση μόνο. Απέναντι ήσουν ;
gs

 
At 10/23/2007 04:04:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Καταρχάς,τέτοιο δηλητήριο για έναν πετυχημένο άντρα,δείχνει άλλα πράγματα ;-)
Δεύτερον,αφήνεις κενά στη διήγησή σου
κι αυτό δεν επιτρέπεται!
Τελικά,ποιο είναι το κεντρικό σου πρόσωπο,δεν κατάλαβα...(Μην πεις κακία,μόνο)

 
At 10/23/2007 04:51:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Gs, όχι. Μέσα της.
Ψυχή, κεντρικό πρόσωπο είναι προδήλως η Παπαρίζου.

 
At 10/23/2007 06:51:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

«Απλά δεν μπορούσε να μπει στη διαδικασία να απαντήσει. Θα ήταν εξοντωτικό».

Εξοντωτικό από ποιά άποψη;

Επίσης, γιατί μιλάει σαν άντρας;

Να, πάντως, με κάτι τέτοια κείμενα, νιώθω πόσο φτωχές είναι οι λέξεις (οι δικές μου, όχι οι δικές σου :). Με μία κίνηση, μαζεύεις όλο το χαρτί. Άτεμη κενονία αδερφάκι μου.

(ξέρω πως κάνω μλκ κάνοντας ερωτήσεις, αλλά δεν μπορώ διαφορετικά.)

 
At 10/23/2007 08:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eξοντωτικό, ψυχολογικά. Εξηγήσεις, παρεξηγήσεις, διαπραγματεύσεις.
Μιλάει σαν άντρας γιατί θεώρησα ότι το ρήμα «γαμούσε» ήταν κουλ. Ήταν απλώς αποτυχημένο :(
Όσο για αυτό που λες για το κείμενο, φαντάζομαι ότι αν ήταν τόσο καλό θα άρεσε περισσότερο. Προφανώς δεν είναι.

 
At 10/23/2007 09:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Είναι.

 
At 10/23/2007 10:08:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''Επίσης, γιατί μιλάει σαν άντρας;''

''Μιλάει σαν άντρας γιατί θεώρησα ότι το ρήμα «γαμούσε» ήταν κουλ. Ήταν απλώς αποτυχημένο :( ''

αρχίσατε πάλι.....;
κάτσε να φωνάξω τις φεμινίστριες!
μια χαρά είναι η χρήση του ρήματος εδώ . ακριβής, up to the point.
το ρήμα είναι unisex πια....προοδεύουμε και πάμε .....

 
At 10/24/2007 01:45:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Μέγα λάθος.
Ο άνδρας γαμεί. Η γυναίκα γαμιέται.
Η ηρωίδα του Ολντ Μπόυ υποφέρει ΚΑΙ γιατί, μεταξύ άλλων, δεν έχει επίγνωση αυτής της αλήθειας.
Φίλη μου με πολύ ικανοποιητική σεξουαλική ζωή και εν τέλει γάμο, μητέρα δύο παιδιών, μου εκμυστηρεύθηκε ότι "συντρόφους και οργασμούς χωρίς προβλήματα άρχισα να απολαμβάνω όταν συνειδητοποίησα ότι στον κόσμο αυτόν δεν έχω έρθει για να γαμώ, αλλά για να γαμιέμαι".

 
At 10/24/2007 03:23:00 π.μ., Anonymous Novalis said...

Η γλώσσα μου φάνηκε ιδιαίτερα ταιριαστή - που ανεξαρτήτως του αν έχει δίκιο ή άδικο ο Θείος, μοιάζει πολύ στην γλώσσα των γυναικών (κατά ένα μέρος, τέλος πάντων).

Προφανώς είναι. Είσαι καλός συγγραφέας και κακός κριτικός (κι ευτυχώς! :)

 
At 10/24/2007 04:45:00 π.μ., Blogger Lily said...

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο έκανα ταχυκαρδία, δεν της μοιάζω όμως θα μπορούσα ...ο καθένα θα μπορούσε. Να φτάσει να νιώσει τόσο μόνος τόσο άδειος και να γαμά τον εαυτό του μπροστά σε μια τηλεόραση…. Σημάδι τον καιρόν, και κατάλαβα μόλις γιατί ένιωσα έτσι διαβάζοντας το….τρέμω στην σκέψη, στην προοπτική αυτού του πόνου, του αδειάσματος!!!

Να σε καλά : http://lilyfromgazi.blogspot.com

 
At 10/24/2007 01:32:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Στάθηκα κι εγώ λίγο στο "γαμούσε". Κατά κάποιο τρόπο είναι, όντως, unisex αλλά και... δεν είναι. Σε γραπτό λόγο μεταφέρει μια ελαφριά αντρίλα που περιμένεις να στηρίζεται σε περισσότερα.
Όμως, στέκομαι υπερβολικά σε μια λεπτομέρεια. Στην πραγματικότητα το κείμενο, ναι, ήταν "τόσο καλό". Έδινε πλήρη, ολοζώντανη εικόνα στο μυαλό μου και ανάγλυφο (αλλά μετρημένο, χωρίς υπερβολές) το σκαμπανέβασμα των συναισθημάτων.
Πολύ καλό, old boy. Αφήνει γεύση στο στόμα.

ΥΓ: Να σχολιάζεις σε τέτοιο κείμενο και να λες περί Αλιάγα είναι λίγο... Τέλος πάντων...

 
At 10/24/2007 05:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μέσα είσαι.
gs

 
At 10/24/2007 08:41:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Εξαιρετικό! Η ήρωίδα σου θα μπορούσε να είναι άντρας αν δεν ήταν τόσο ειλικρινής, μα και τόσο σκληρή με τον εαυτό της! Όσο για τον Αλιάγα... άσε...

 
At 10/24/2007 11:16:00 μ.μ., Anonymous χριστιανικό παράρτημα ακαδημίας πλάτωνος said...

Ο/Η Θείος είπε...

Eξόχως διεισδυτικός, όπως πάντα.

10/22/2007 10:40:00 μμ

για μια διείσδυση ζούμε.

 
At 10/24/2007 11:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνει τόση εντύπωση που μια γυναίκα μπορεί να σκεφτεί με αυτόν τρόπο. Όταν φτάσει κανείς σε τέτοιο επίπεδο μοναξιάς και όταν έχει πληγωθεί τόσο,μπορεί. Βλέπει τις καταστάσεις με ψυχρό και σκληρό μάτι.

 
At 10/25/2007 07:58:00 μ.μ., Anonymous ντερντιολντγουμαν said...

η γυναίκα , λεμε οτι "γαμαει", οταν εχει την ευχαίρια να αναλάβει αυτη την ευχαρίστηση του συντρόφου της, οταν ειναι σίγουρη εν πάσει περιπτώσει οτι θα το καταφέρει.
κατα τη ταπεινη μου γνωμη πάντα.

 
At 10/26/2007 11:41:00 π.μ., Blogger mao tse tung said...

δεν γαμείς...

 
At 10/26/2007 10:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Αν είχαμε τα αυτιά μας ανοιχτά θα μπορούσαμε να τον καταλάβουμε."

 
At 10/28/2007 03:39:00 π.μ., Blogger les_boi said...

αυτό με τις ρωγμές πολύ γαμώ

 
At 11/13/2007 03:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

διαβαζοντας την περιγραφη σου για την αντιμεπωπιση της ηρωιδας στον ηχο του κινητου,ανατριχιασα.μια απλη ανοφορα αρκει να ξετυλιξει την ψυχολογικη κατασταση του προσωπου.αυτο ειναι ταλεντο!

 
At 11/13/2007 04:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Να 'σαι καλά.

 
At 11/25/2007 05:40:00 μ.μ., Anonymous nelly said...

ε,ποτε που θα αρχιζω να χαιδευομαι για τον Αλιαγα! Δε χαιδευομαι καλυτερα για τον Πητ Παπαδακο?

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home