Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2007

Την ίδια σιωπή

Λίστα με 8.855 λαθρομετανάστες που σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να μπουν στην Ευρώπη από το 1993 έως τον Φεβρουάριο του 2007 δημοσιεύουν σήμερα τα «Νέα». Η λίστα περιλαμβάνει έξι στήλες (ημερομηνία κατά την οποία ανευρέθηκαν νεκροί, αριθμός λαθρομεταναστών που ανευρεύθηκαν νεκροί, τα ονόματα όσων λίγων δεν είναι αγνώστου ταυτότητας, την χώρα καταγωγής τους, την αιτία θανάτου τους και την πηγή της είδησης).
Και το γεγονός ότι ο κόσμος από τον οποίο προσπάθησαν να έρθουν στον δικό μας 8.855 άνθρωποι με τίμημα τη ζωή τους, δεν είναι απλά τρίτος αλλά άλλος, ριζικά διαφορετικός κόσμος,
δεν αποδεικνύεται μόνο από τη χαώδη διαφορά βιοτικού επιπέδου ή και προστασίας κάποιων στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων,
αλλά και -πιθανώς μάλιστα και σε μεγαλύτερο βαθμό- από το ότι στον κόσμο από τον οποίο έρχονται,
η συζήτηση για το αν ο χαρακτηρισμός ενός αυθύπαρκτα συγκλονιστικού ντοκουμέντου ως εικαστικού έργου τέχνης , που φέρει την «υπογραφή» «καλλιτέχνη» και «επιμελητή», είναι δικαιολογημένος, ή αν αντίθετα συνιστά μεταμοντέρνα παπαρολογία που πιθανώς να φτάνει στα όρια της ύβρης,
δεν θα συνιστούσε απλά πολυτέλεια, αλλά θα ήταν ακατανόητη, ακατανόητη όχι επειδή δεν θα μπορούσε ίσως να γίνει μετά τις σχετικές επεξηγήσεις αντιληπτή, αλλά ακατανόητη στο πλαίσιο που είναι ακατανόητο το πώς γίνεται να ζούμε σε έναν κόσμο τόσο ασύμμετρων ταχυτήτων,
λες και στις διάφορες γωνιές του πλανήτη ζουν όντα από διαφορετικούς πλανήτες, λες και στέκει λογικά να συμβαίνει αυτό, λες και στέκει ηθικά να μην αντιδρούμε σε αυτό.
Δηλαδή η συζήτηση αυτή δεν θα προξενούσε τελικά άλλη αντίδραση από οκτώ χιλιάδες οκτακόσια πενήντα πέντε βλέμματα απορίας και οκτώ χιλιάδες οκτακόσιες πενήντα πέντε σιωπές,
εάν βέβαια το πρώτο πράγμα που έχανε ο νεκρός δεν ήταν το βλέμμα του,
εάν βέβαια η γλωσσική βαβέλ των ζωντανών τους επέτρεπε να καταλάβουν ότι μπορεί να μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, αλλά όλοι μιλάμε την ίδια σιωπή.
Η γλώσσα του θανάτου λύνει όλες τις διαφορές και εξισώνει όλα τα χάσματα· αρκετά αργά είναι η αλήθεια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

22 Comments:

At 9/28/2007 09:12:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''Η γλώσσα του θανάτου λύνει όλες τις διαφορές και εξισώνει όλα τα χάσματα''
ας είναι ήρεμα εκεί που πάνε, στο τίποτα, μακριά από τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, ρεαλιστικώς ειδωμένη, λοιπόν.
γυρίζοντας από την κηδεία ενός νεαρότατου ανθρώπου, βλέπω πως δεν έχεις διόλου άδικο.

 
At 9/28/2007 10:02:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Ολοι διαφορετικοι και ολοι τελικα ισοι.Εκει.Στην τρομερη ηρεμια.

 
At 9/28/2007 11:42:00 μ.μ., Blogger gatti said...

"Η ύπαρξή μας είναι ένα αιφνίδιο ρήγμα φωτός ανάμεσα σε δύο αιωνιότητες ερέβους", είπε ο Ναμπόκοφ. Αλλά ενώ το θυμόμαστε για όλους τους άλλους, τους "διαφορετικούς" το ξεχνάμε όταν πρόκειται για την πάρτη μας...

 
At 9/28/2007 11:45:00 μ.μ., Anonymous Bambola said...

Polles fores skeftomai poso tyxeri eimai pou gennithika stin Evropi, ston eikosto aiona, se oikogeneia aston, ki oti choris na exo kanei kati gia na to axizo vriskomai sti "sosti" meria tou kosmou. Dyo aiones noritera tha imoun stin kalyteri ton periptoseon "ypiresia" se aristokrates kai merikes xiliades xiliometra anatolikotera i notiotera tha forousa bourka kai tha elega to nero neraki (kyriolektika). Eos ti stigmi pou sosta les pos ola exisonontai tha mas fainetai panda logiko afto pou mas volevei perissotero.

 
At 9/29/2007 09:41:00 π.μ., Anonymous kastania said...

hey you re alive!!
kalo

 
At 9/29/2007 02:25:00 μ.μ., Anonymous χριστιανικό παράρτημα ακαδημίας Πλάτωνος said...

Μετά από το παραπάνω post μου έρχεται να φάω δεύτερο χάμπουργκερ, να ρουφήξω άλλη μια κόκα-κόλα και να ασπαστώ την αστερόεσσα. Είναι ωραία εδώ στη Δύση. Δόξα τω Θεώ.

 
At 9/29/2007 02:34:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

"Όλοι μιλάμε την ίδια σιωπή."
Εξαιρετικό.

 
At 9/29/2007 06:13:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Βεβαίως είναι συγκλονιστικό γεγονός. Και συγχαρητήρα σε όσους το αναδεικνύουν.
Το δέχομαι ως πολιτικό δρώμενο, ως παρέμβαση, σε διαβεβαιώ πετυχαίνει το στόχο του, μ εξόργισε, μ έκανε να ντραπώ.
Ομως φίλε δεν μπορώ να το δω ως εικαστικό εργο. Μου κάνει περισσότερο ως μεταμοντέρνα παπαριά, ως ομαδικό δηθενικό δούλεμα καλλιτεχνών, επιμελητών, θεωρητικών και άλλων παπαρολόγων. Ολοι αυτοί στο λέω αισθάνονται στο βάθος μια ανακούφιση που οι άνθρωποι της λίστας δεν κατάφεραν να περάσουν, λιποθιμούν στην ιδέα πως μπορεί να συγκατοικούσαν στην ίδια πολυκατοικία...

 
At 9/29/2007 11:42:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Μπορεί να είναι και περισσότεροι...
Ο Ξένιος Δίας πέθανε. Ποιοι τον σκοτώσαν άραγε;

 
At 9/30/2007 01:18:00 π.μ., Anonymous topapei said...

nice nice...

 
At 9/30/2007 02:34:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όσα φτιασίδια και να του βάλουμε, το μπουρδέλο ήταν, είναι και θα παραμείνει μπουρδέλο.
Δε μας σώζει τίποτε.
gs

 
At 9/30/2007 02:24:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

E kai? Stin methepomeni Destroy Athens to sequel tha leei 10,556.

Lete na kanoume tipota os bloggers?

 
At 9/30/2007 07:12:00 μ.μ., Blogger ΨουΞ said...

gatti

πολυ ωραιο .

 
At 10/01/2007 07:52:00 π.μ., Blogger HAID GR - NGO for Development said...

Σίγουρα η μεταμοντέρνα παπαρολογία δεν καλύπτει το πραγματικό πρόβλημα : Είμαστε μια χαρά αυτάρκεις στο ρατσισμό μας, όπως βγαίνει και από σχόλια του τύπου "τι καλά που είμαι στην σωστή μεριά του κόσμου" και "τι καλά που είναι στη δύση". Αυτή είναι τελικά η τάση στη χώρα μας; Ας πεθάνουν και 8800 αν είναι να έχουμε αύξηση του ΑΕΠ και άρα ν πληρωθούμε τισ συντάξεις μας; Και μιλάμε για τέχνη; Αυτό είναι οπορτουνισμός του κεράτα και ιστορία για μικροαστούς που κλαίνε σε εκπομπές "¨εχεςι γράμμα".
www.sotiris-koukios.blogspot.com

 
At 10/01/2007 10:59:00 π.μ., Blogger Kiki said...

Έχει διαφορά όμως ο πίνακας του Γύζη για την καταστροφή των Ψαρών και αλλιώς αυτή η λίστα. Δεν μπορώ να πω τι είναι τέχνη και τι μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέχνη, αλλά πρέπει να υπάρξει και ένα παίδεμα του μυαλού για να αποδώσεις κάτι εικαστικά. Η τύπισσα για εμένα έκανε μια δήλωση και δεν πρόσφερε ένα εικαστικό δημιούργημα Επίσης την αλήθεια την ξέρουμε όλοι, σοκαριστήκαμε με τους αριθμούς. Το αν είναι 10 ή 10.000 κάνει την διαφορά;

 
At 10/01/2007 12:56:00 μ.μ., Anonymous kikuchiyo said...

Όχι τη διαφορά δεν την κάνει ο αριθμός. Τη διαφορά την κάνει η δημοσιοποίηση των ονομάτων που δίνει μια ανθρώπινη υπόσταση στους ξερούς αριθμούς. Είναι μια συνήθης πρακτική της εξουσίας να αποκρύπτονται τα ονόματα των θυμάτων γιατί έτσι περνάει πιο εύκολα το γεγονός στο ντούκου. 35 νεκροί από έκρηξη στη Βαγδάτη. Ε και; 68 τα θύματα από επίθεση αυτοκτονίας στην Καμπούλ. Ακόμη και η δική μας κυβέρνηση των μαθητευόμενων μάγων απέκρυπτε συστηματικά τα ονόματα των θυμάτων των πυρκαγιών, φοβούμενη το πολιτικό κόστος της συγκίνησης.

 
At 10/01/2007 06:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

H δημοσιοποίηση και η προβολή είναι καλή και άγια.
Θα μπορούσε να πιστωθεί την δημοσιοποίηση και όλα καλά.
Η τέχνη δεν καταλαβαίνω πού έχει θέση εδώ.
Αλλά επαναλαμβάνω αυτά είναι πολυτελή ερωτήματα ανθρώπων διαβιούντων πολυτελώς.
Όσο για τον ρατσισμό δεν καταλαβαίνω που κολλάει.

 
At 10/02/2007 09:31:00 π.μ., Blogger HAID GR - NGO for Development said...

Old boy η δημοσιοποίοιηση των ονομάτων έχει από πίσω μια πρόθεση, υποθέτω. Παίδεμα του μυαλού λέει κάποιος... Τι σκέφτηκε αυτό το μυαλό για να δημοσιεύσει τη λίστα ονομάτων ως τέχνη. Γιατί θα αντικρούσω και από εμπειρία για καμπάνιες , για θέματα φτώχειας και μετανάστευσης ότι 1 ιστορία ενός ονόματος φορτίζει συναισθηματικά περισσότερο από την απαρίθμηση 8800 ονομάτων. Η δημοσίευσή τους δεν μπορεί να συγκινήσει ίσως με αίσθημα αλληλεγγύης. Αλλά σίγουρα με αίσθημα οίκτου. Το πρώτο βήμα για το ρατσισμό είναι η φράση : "φάς όλα το φαϊ σου γιατί άλλα παιδάκια πεινάνεστην Αφρική".

www.sotiris-koukios.blogspot.com

 
At 10/03/2007 01:43:00 μ.μ., Blogger ammos sta malia mou said...

το οτι συζητάμε για αυτό (το θέμα και όχι το έργο), είναι η πρώτη νίκη του καλλιτέχνη. η τέχνη απο το 60 και μετά πολλές φορές ανέδειξε κοινωνικά θέματα, και ανάγκασε τις κοινωνίες να τα λύσουν, χωρίς το έργο να συνειστά αυτόνομο ναρκισισμό. δεν κοινηγούσε να πεις ωράιο αυτό, συκηνιτικό. αλλα η αλήθεια που κουβαλά συγκλονίζει συθέμελα χωρίς παρεμβάσεις.

στις αίθουσες τέχνης έχουν θέση, ότι μπορεί να είναι κύταρο, για έμπνευση, η παρέμβαση.

 
At 10/03/2007 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aυτή είναι η ένστασή μου. Η δημοσιοποίηση και η ανάδειξη της λίστας έχει τόση δύναμη αυτοτελώς που δεν χρειάζεται να τη βαφτίσεις έργο τέχνης.

 
At 10/04/2007 07:25:00 μ.μ., Blogger ammos sta malia mou said...

τη λίστα δεν την δημοσιοποίησε η καλλιτέχνης. με δική της πρωτοβουλία την έφτιαξε με τη συμβολή των οργανισμών.

 
At 10/04/2007 07:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Εγώ άλλο έχω καταλάβει:
«Είδα πρώτη φορά τη λίστα online το 2002 και ένιωσα πως πρέπει να τη διαδώσω με όποιον τρόπο μπορώ και όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ήταν κάτι που δεν μπορούσε να περιμένει», λέει η 37χρονη καλλιτέχνις από την Τουρκία Μπάνου Τζενέτογλου στα «ΝΕΑ». «Ήθελα να παραθέσω απλώς το “ξερό” κείμενο και να το αφήσω ασχολίαστο χωρίς φωτογραφίες. Έτσι νομίζω πως είναι ισχυρότερος ο αντίκτυπος στον αναγνώστη»
Αλλά ακόμη κι αν την έφτιαξε εκείνη, πάλι κατά τη γνώμη μου, η καταγραφή και συγκέντρωση των στοιχείων είναι -μοναδικής σημασίας- δημοσιογραφική εργασία. Όχι τέχνη.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home