Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 24, 2007

Η ιδέα

Σπούδαζε σε κάποιο Α.Ε.Ι. από τα καλά, τα δύσκολα. Mε την πρώτη είχε μπει, στην πόλη του είχε μείνει, όλα του είχαν έρθει σχετικά εύκολα, το αντικείμενο των σπουδών του δεν τον ενθουσίαζε, παρέες ιδιαίτερες δεν είχε, ούτε κοπέλα είχε, στον εαυτό του ήταν κλεισμένος, τι θα κάνει στη ζωή του δεν ήξερε, διάβαζε μόνο τον καιρό των εξετάσεων, παρουσίες υποχρεωτικές η σχολή του δεν είχε, γενικά στο χάσιμο ήταν, γενικά ψαχνόταν χωρίς να ξέρει καν τι ψάχνει, περπατούσε ώρες ατέλειωτες μόνος στην πόλη, προβληματικό δεν τον έλεγες, αλλά ούτε και εντελώς εντάξει, κάτι του έλειπε, πολλά του έλειπαν, τα είχε όλα αλλά όλα του έλειπαν, κάτι έπρεπε να κάνει, κάτι διαφορετικό. Τότε, σε μια από τις μοναχικές του βόλτες, θα ΄ταν δεν θα ΄ταν είκοσι χρονών, μια ιδέα άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του κι ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Λίγες μέρες μετά άρχισε να γυμνάζεται για να φτιάξει κάπως την φυσική του κατάσταση και δυο εβδομάδες μετά χτύπησε την πόρτα της Ομοσπονδίας Διαιτητών για να ρωτήσει τι χρειαζόταν να κάνει προκειμένου να γίνει διαιτητής.
Ξεκινώντας από τόσο μικρός και επιδεικνύοντας ταλέντο στο να συνδυάζει στο μέτρο του δυνατού την αμεροληψία με τη σύνταξη με τον εκάστοτε ισχυρό, άρχισε να ανεβαίνει τις κατηγορίες μία - μία και να θεωρείται ανερχόμενο αστέρι. Όσο για τα μπινελίκια και τις άγριες καταστάσεις των χαμηλών κατηγοριών, σχεδόν τις απολάμβανε, αφού ο μαζοχισμός ήταν αναπόσπαστο τμήμα του χαρακτήρα του (τόσο αναπόσπαστο, που τα πρώτα χρόνια πολλές φορές αμφισβήτησε τα αληθινά κίνητρα πίσω από την ιδέα του και αναρωτήθηκε μήπως αυτή δεν ήταν παρά η πρόφαση ώστε να βρεθεί σε ένα σημείο που όλοι θα τον σιχτιρίζουν, απειλούν, προπηλακίζουν). Ήταν θέμα χρόνου να γίνει το νούμερο ένα της διαιτησίας στη χώρα του και να γίνει και διεθνής. Μόλις έγινε διεθνής ένιωσε αρκετά ισχυρός ώστε να πάψει εντελώς να παίζει το παιχνίδι οποιουδήποτε άλλου εκτός από το δικό του και το όνομά του έγινε στη συνείδηση των φιλάθλων συνώνυμο της ακεραιότητας.
Στα 32 του διαιτήτευσε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η διαιτησία ήταν η ζωή του και το επάγγελμά του απλά κάτι που έκανε για να ζήσει. Πια κανείς δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει όχι προβληματικό, όχι μη εντάξει, αλλά και οτιδήποτε άλλο από πολύ επιτυχημένο. Και γκόμενες είχε κι απ' όλα. Αλλά πάνω απ' όλα το όνειρό του. Είχε έρθει η ώρα να το κάνει πραγματικότητα; Ήταν ο τελικός το αποκορύφωμα της καριέρας του; Τότε αποφάσισε να ρισκάρει και να τα παίξει όλα για όλα, με τον κίνδυνο να περάσει μια ζωή μετανιώνοντάς το. Στον τελικό αρίστευσε. Του χρόνου είχε μουντιάλ. Εκεί όμως τον τελικό τον έδωσαν σε άλλον. Είχε κάνει λοιπόν το μοιραίο λάθος;
Τέσσερα χρόνια αργότερα αποδείχθηκε πως όχι. Ήταν 37 ετών και θα διαιτήτευε τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου. Όλα όσα περίμενε, όλα αυτά για τα οποία ζούσε, είχε έρθει ο καιρός να γίνουν πραγματικότητα. Το βράδυ της παραμονής δεν κοιμήθηκε καθόλου από την ένταση. Προσευχήθηκε για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία. Το βράδυ του τελικού αντάλλαξε στα αποδυτήρια ευχές με τους επόπτες για καλή επιτυχία, έκανε μηχανικά τον σταυρό του -τον οποίο σε αντίθεση με τις προσευχές δεν είχε σταματήσει να κάνει πριν από κάθε παιχνίδι- και μπήκαν στο γήπεδο μαζί με τις δύο ομάδες.
Όλος ο πλανήτης μια ανοιχτή τηλεόραση, όλος ο πλανήτης η ίδια εικόνα, όλος ο πλανήτης μια εικόνα που τον περιελάμβανε.
Τα πάντα τώρα εξαρτώνταν από τον ίδιο.
Στα πρώτα ογδόντα λεπτά είχε δώσει ρεσιτάλ. Αλλά χρειαζόταν απεγνωσμένα ένα πέναλτι. Κάτι έπρεπε να κάνει και έπρεπε να το κάνει άμεσα. Η τύχη στάθηκε στο πλευρό του. Έγινε πέναλτι στα αλήθεια. Το σφύριξε με αγαλλίαση.
Το σκορ ήταν στο 1-1. Ογδοηκοστό πρώτο λεπτό. Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι. Η αγωνία του επιθετικού πριν το πέναλτι. Η αγωνία ενός πλανήτη πριν το πέναλτι. Η μπάλα στήθηκε. Ο επιθετικός περιμένει το σφύριγμα. Ο διαιτητής παίρνει φόρα και με σουτ - κεραυνό σκίζει τα δίχτυα του έκπληκτου τερματοφύλακα. Αρχίζει και πανηγυρίζει έξαλλα. Μόνος, όπως εκείνο το απόγευμα που του ήρθε η ιδέα. Πετάει την μπλούζα και οι κάμερες εστιάζουν στο φανελάκι του που γράφει «Υου will never forget what I did».

15 Comments:

At 9/24/2007 08:23:00 μ.μ., Blogger hopkins said...

:D

 
At 9/24/2007 08:40:00 μ.μ., Blogger gatti said...

Και μετά σου λέει ότι για να έχει επιτύχει στο έργο του ένας διαιτητής
πρέπει να περάσει απαρατήρητος στον
αγώνα...

 
At 9/24/2007 08:59:00 μ.μ., Anonymous kbee said...

Πολύ καλό το κείμενο!

Τουλάχιστον πραγματοποίησε το όνειρο του, έμεινε στην ιστορία έστω και έτσι, έστω και θεωρητικά...

 
At 9/24/2007 09:48:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ποια είναι η δική σου... ιδέα; :)

 
At 9/24/2007 10:31:00 μ.μ., Blogger spirosvii said...

πολύ ωραίο!

 
At 9/24/2007 11:58:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Μ'αρεσε...
αν και δυσκολο να μην "ψηθηκε¨" απ την προβολη και την αναγνωριση που θα του ειχε χαρισει η διαιτησια σε ανωτατο επιπεδο,και να επελεξε να την "κλωτσησει" για τη νεανικη του ιδεα!

 
At 9/25/2007 02:06:00 π.μ., Blogger Suspect said...

Τιποτα δεν είναι αχρηστο. Κάθε στιγμη μπορει να αποτελεσει πηγη εμπνευσης, αφορμη και αιτια για μια καλη blog-ιστορια.

 
At 9/25/2007 02:49:00 π.μ., Anonymous mike said...

Το κείμενο πάρα μα πάρα πολύ καλό και με το τέλειο twist.

Δυστυχώς στην πραγματικότητα δύσκολο και να δούμε διαιτητή μας σε τελικό, λόγω άχρηστης ομοσπονδίας.

 
At 9/25/2007 10:17:00 π.μ., Blogger vampiria said...

Τόσο καιρό αυτό ήθελε να κάνει; Να σκοράρει; Τα κατάφερε πάντως! Πολύ ωραίο το post σου!
Καλημέρες, σε φιλώ

 
At 9/25/2007 10:52:00 π.μ., Blogger ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥ said...

εμένα μου άρεσε που ο τύπος, σαν νεος, παράτησε τις σπουδές και έκανε αυτό που το ένστικτό του τού έλεγε!!!
πόσοι είναι οι νεοι που συνεχίζουν με σπουδές που δεν τους ενθουσιάζουν... και τα χρόνια περνούν και αυτοί είναι εγλωβισμένοι σε κάτι που, στην ουσία, αντιπαθούν...

 
At 9/25/2007 11:37:00 π.μ., Blogger ggl said...

Το συμπέρασμα του κειμένου είναι:
α) Αν είσαι αυτοκαταστροφικός γκαντέμης είσαι καταδικασμένος να πετύχεις.
β) Ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις καριέρα.
γ) Πρέπει να δημιουργηθεί σχολή διαιτησίας, για να αποφεύγονται τέτοια φαινόμενα.
δ) Πρέπει να κυνηγάς τα όνειρά σου, διαφορετικά θα καταντήσεις blogger και θα γράφεις μόνο για αυτά.

 
At 9/25/2007 12:38:00 μ.μ., Blogger doratsirka said...

Βρε old boy μπας και γράφεις αλληγορικά για τον Μπένι; Είπα...γιατί ποτέ με σένα δεν ξέρει κανείς.

 
At 9/25/2007 01:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αριστοτεχνικό το γκολ σου, παλιόπαιδο!
Alexandria

 
At 9/25/2007 01:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το πιο σημαντικό δεν είπαμε: Γλιτώνει και την κάρτα, που πέταξε την μπλούζα του!
Alexandria

 
At 9/25/2007 06:12:00 μ.μ., Anonymous idimon said...

re old boy τρελε «Υου will never forget what I did» ψελιζει το συντριπτικο ποσοστο των ελληνων διατητων οταν και σφυριζει την ληξη καποιου αγωνα πρωταθληματος......(κλασσικος ειδημων μεσα στην διαιτητολαγνια)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home