Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007

24. Ώρα Πέμπτη.

Πρίβιουσλι oν τουέντυ φορ: 1, 2, 3, 4.
11:00 - 12:00
Δε φόλοουιν ιβέντς τέικ πλέις μπιτουίν ιλέβεν έι εμ εντ τουέλβ πι εμ:
Ο Αντώνης με τον Ιάκωβο βγαίνουν αμίλητοι στη Λεωφόρο και περνάνε απέναντι, προς μια καφετέρια πίσω από το γήπεδο του Παναθηναϊκού.
«Θα ξαναπαίξετε εδώ του χρόνου λέει, ε; Ωραία, για να ξαναζήσουμε κανένα 1-4», είναι το πρώτο πράγμα που του λέει ο Αντώνης από τη στιγμή που έμειναν μόνοι.
Μ' όλη του τη ψυχολογική κατάσταση, ο Ιάκωβος βρίσκει το κουράγιο να του πετάξει ένα χαμηλόφωνο «Βρε, άει γαμήσου».
Φτάνουν, κάθονται (ως συνήθως στο τραπέζι που διαλέγει ο Αντώνης χωρίς να τον ρωτήσει) και παραγγέλνουν καφέ.
Λίγο ποδόσφαιρο, λίγοι άνεμοι, λίγα ύδατα, μισές μονολεκτικές απαντήσεις από τον Ιάκωβο. Ο Αντώνης κρίνει ότι είναι προτιμότερο ν΄ανοιχτεί αυτός πρώτα.
«Κατ΄αρχήν δεν πιστεύω να έδωσες βάση στις παπαριές του Διοικητή για κακό στην καριέρα μου. Κολομπίνα να ερχόσουν ντυμένος, Κουφοντίνας να ερχόσουν ντυμένος, δεν θα μπορούσες να μου κάνεις κακό. Εντάξει, αν αμολούσες και καμιά ρουκέτα ομολογώ ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Θέλω να πω, όλα τα ΄χεις τώρα, οι τύψεις για μένα σου έλειπαν. Το βαγόνι μου έχει μπει στις ράγες του, πάει καλά και θα συνεχίσει να πάει καλά. Αλλά, ρε Ιάκωβε, δεν θα συγχωρήσω τον εαυτό μου, που δεν πήρα χαμπάρι ότι είχες κάτι -ό,τι κι αν είναι αυτό το κάτι και ελπίζω να μου το πεις- που θα σε έκανε να κάνεις τέτοια βλακεία. Και δεν θα συγχωρήσω ποτέ εσένα, που ό,τι κι αν ήταν αυτό το κάτι δεν ήρθες πρώτα να μου μιλήσεις. Αλλά ίσως φταίω κι εγώ, τους τελευταίους δυο μήνες το μυαλό μου είναι αλλού».
«Αλλού;».
«Σου είχα πει κάτι απ' έξω απ' έξω γι΄αυτήν την τύπισσα, έτσι δεν είναι;».
«Την υπάλληλο της τράπεζας εννοείς;».
«Ναι αυτή».
«Κι από πότε σε αποσυντονίζει εσένα η απιστία; Καψουρεύτηκες κιόλας αυτήν την φορά;».
Ο Αντώνης κοίταξε στο πλάι με ένα βλέμμα που έλεγε ναι. Κεφαλαίο.
Ο Ιάκωβος άρχισε να μιλά με περισσότερη ζέση: «Μάλιστα. Στο 'λεγα, στο 'λεγα πως θα 'ρθει η φορά που θα την πατήσεις και το αρνιόσουν. Τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου. Όπως πάντα άλλωστε. Κι όμως, ήταν θέμα στατιστικής πια, Αντώνη».
Ο Αντώνης, δυο χρόνια μικρότερος του Ιάκωβου, οκτώ χρόνια ευτυχισμένα παντρεμένος με την Μισέλ και πατέρας επτάχρονου αγοριού και τετράχρονου κοριτσιού, τον κοίταξε εκνευρισμένος και σκέφτηκε να τον μπινελικώσει, αλλά πειθάρχησε τον εαυτό του αποφασίζοντας να μην.
«Τέλος πάντων, για πες λοιπόν. Ξανθιά, μελαχρινή; Ψηλή, κοντή; Αδύνατη; Ηλικία; Όνομα;».
Ο Αντώνης απαριθμεί τα τεχνικά χαρακτηριστικά, ο Ιάκωβος τον ρωτάει τι διαφορετικό έχει αυτή από τις υπόλοιπες και ο Αντώνης δεν ξέρει να του απαντήσει, απλά χαμογελάει με ένα κράμα αμηχανίας, ρομαντισμού και μελαγχολίας.
«Τώρα θα σου πω τι έγινε χθες και φρίκαρα, αλλά μετά θα μου πεις τι έχει φρικάρει εσένα. Εντάξει;», διακόπτει την σιωπή που ακολούθησε ο Αντώνης.
Ο Ιάκωβος δεν λέει εντάξει, όμως ο φίλος του αποφασίζει να του πει ούτως ή άλλως την ιστορία του: «Έχουμε κάνει έρωτα κι είμαστε ξαπλωμένοι αγκαλιά και γυμνοί. Σκέφτομαι ότι για αυτήν θα μπορούσα να κάνω αυτό που δεν φανταζόμουν ποτέ, σκέφτομαι ότι για αυτήν θα μπορούσα να παρατήσω την οικογένειά μου. Τότε γυρνάει και μου λέει ότι υπάρχουν ακόμη πράγματα που δεν έχει πει και που δεν ξέρει αν είμαι έτοιμος ακόμη να τα ακούσω. Την πιέζω να μου πει και κοιτώντας με βαθιά στα μάτια μού αποκαλύπτει ότι έχει μια κόρη τριών χρονών, την Μάγια. Χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, αλλά διατηρώ την ψυχραιμία μου και της ζητάω να μου μιλήσει γι' αυτήν. Αρχίζει και μου μιλά με γλύκα κι αγάπη, μου λέει ότι ο πατέρας της δεν έμαθε ποτέ ότι έχει κόρη και ότι αν είναι να είμαστε μαζί θα πρέπει να την αγαπήσω όσο την αγαπά κι αυτή. Σκέφτομαι τι σκεφτόμουν να κάνω και τι θα συνέβαινε αν αποφάσιζα να το κάνω χωρίς να μου είχε πει πρώτα την αλήθεια. Την κοιτάζω κι αναρωτιέμαι πώς μπορούσε να μου το κρύβει τόσον καιρό και πόσα ακόμα μου κρύβει. Την κοιτάζω και βλέπω πια μιαν άλλη, την αληθινή εικόνα της. Τότε ξεκαρδίζεται στα γέλια εξηγώντας μου ότι μου έκανε πλάκα».
«Έλα ρε μαλάκα»
«Ναι. Οπότε αφού η Μάγια ήταν αστείο το δίλημμά μου παραμένει. Βρίσκομαι σε δίλημμα μεγάλο εγώ, εγώ που πάντα ως τώρα τα ξεχώριζα και το ξέρεις καλά και τα 'χουμε ξαναπεί πολλές φορές: άλλο η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, το σπίτι μου κι άλλο οι γκόμενες. Υπάρχει ένας τρόπος για να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι κι αυτός είναι ένας τρόπος που έχουμε μάθει πολύ καλά και στη δουλειά μας: η διαχείριση της αλήθειας».
«Πάντα φοβόσουν να το πεις με το όνομά του: το ψέμμα».
«Δεν υπάρχει πιο μεγάλη σκύλα απ' την αλήθεια, Ιάκωβε. Όλοι ζητούν να μάθουν την αλήθεια, αλλά στην πραγματικότητα όλοι προτιμούν να ξέρουν το ποσοστό της που κάνει να νιώθουν καλά. Και τι πάει να πει αλήθεια; Ποιός μπορεί ποτέ να ξέρει την πλήρη αλήθεια; Ίσως να υπάρχει -ίσως λέω- η αλήθεια των γεγονότων. Αλλά η αλήθεια των αιτιών που οδηγούν σε αυτά; Από που κι ως που αλήθεια να είναι οι πράξεις και όχι ό,τι οδηγεί σε αυτές;».
«Δεν κατάλαβα. Και ποιός σε εμποδίζει να μιλήσεις για τα κίνητρα; Γιατί αυτά πρέπει να είναι ντε και καλά κρυμμένα;».
«Θα σε ρωτήσω κάτι κι αν μου δώσεις απάντηση που θα με πείσει, θα πω έχεις δίκιο. Αλλά αν η απάντηση σου δεν πείσει ούτε εσένα τον ίδιο, τότε να ξανασκεφτείς και να ξαναεξετάσεις τα πράγματα για τα οποία είσαι τόσο σίγουρος».
«Ρώτα λοιπόν», είπε ο Ιάκωβος αναστενάζοντας.
«Είναι η Μισέλ ευτυχισμένη μαζί μου;».
«Απ' όσο ξέρω και απ' ό,τι δείχνει, ναι».
«Θα της προσέφερε οτιδήποτε άλλο η αλήθεια από μεγάλη δυστυχία;».
«Δεν πάει έτσι».
«Και πώς πάει δηλαδή;».
«Μα νομίζεις ότι θα μπορείς για πάντα να διαχειρίζεσαι, όπως λες, την αλήθεια; Αργά ή γρήγορα θα την πατήσεις. Και τότε θα είναι χειρότερα για όλους».
«Όχι, δεν θα είναι. Αν συμβεί αυτό, απλά θα πρέπει να διαχειριστώ την όποια αλήθεια έρθει εκείνη την ώρα στο φως. Που και πάλι θα είναι πολύ λιγότερο επώδυνη για εκείνη από την συνολική εικόνα».
«Ρε συ Αντώνη, το ξέρεις ότι σ' αγαπάω αλλά άκου για λίγο τον εαυτό σου. Άκου αυτά που λες. Θα σ΄άρεσε να 'σουν από την άλλη πλευρά;».
«Όσα δεν θα ήξερα δεν θα μπορούσαν να με πληγώσουν. Εγώ έχω να διαχειριστώ τύψεις κι ενοχές, εγώ έχω σύννεφα στο κεφάλι μου. Όχι η Μισέλ».
Ο Ιάκωβος εκείνη ακριβώς τη στιγμή αναρωτήθηκε γιατί τελικά αγαπούσε τον φίλο του.
Όχι ότι ήταν το ίδιο, αλλά δεν μπορούσε να δώσει εξήγηση, όπως δεν μπορούσε να δώσει εξήγηση ο Αντώνης, γιατί είχε τελικά καψουρευτεί την μητέρα της Μάγιας.

25 Comments:

At 3/01/2007 12:12:00 π.μ., Blogger adaeus said...

Ηθικές αξίες, οικογένεια, αγάπη, αλήθεια, ψέμα, έρωτας, σεξ, απάτη... Βάλτε στη ζυγαριά και ζυγίστε... Τι βγαίνει? Τι είμαστε? Τίποτε... dust in the wind. Λαγνεία? Είναι κακό πράγμα μπαμπά? Μήπως ένα γυμνό γυναικείο κορμί είναι η γένεση, η λύτρωση και ο θάνατός μας?

 
At 3/01/2007 12:15:00 π.μ., Anonymous senso said...

Η ειλικρινής εξήγηση χάνεται στη διαχείριση της αλήθειας (ας την πούμε αλήθεια) αλλά τότε το κίνητρο γίνεται ακόμη πιο αληθινό :)

 
At 3/01/2007 12:40:00 π.μ., Anonymous blozon said...

"Πέτρα του Σίσσυφου" είναι το άλλο όνομα της αλήθειας γι' αυτόν που βαυκαλίζεται ότι τη διαχειρίζεται. Πες την "Ψέμμα", δες την έτσι και ξαναπροσπάθησε.΄Ολα θα σου φανούν πιο εύκολα.

 
At 3/01/2007 12:16:00 μ.μ., Anonymous panoraia said...

Θα της προσέφερε οτιδήποτε άλλο η αλήθεια από μεγάλη δυστυχία;

Vevaios. Ti gnosi.

 
At 3/01/2007 12:16:00 μ.μ., Anonymous panoraia said...

Θα της προσέφερε οτιδήποτε άλλο η αλήθεια από μεγάλη δυστυχία;

Vevaios. Ti gnosi.

 
At 3/01/2007 01:03:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Μια από τις δύο καλύτερες ώρες ως τώρα, μαζί με την πρώτη :)

Αναρωτιέμαι αν ποτέ οι άνθρωποι ξεφορτωθούν την (πολυγαμική) ζήλια. Δε φαίνεται να μάς χρειάζεται και πολύ, εν τέλει είναι κάπως παράλογη, κι όμως είναι ένα από τα πιο δημοφιλή συναισθήματα.

 
At 3/01/2007 01:05:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Επίσης, δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω τις αναφορές στον Αντώνη Νικοπολίδη...

 
At 3/01/2007 03:18:00 μ.μ., Blogger just me said...

–Πρώτα σκέφτεται ότι «για αυτήν [την ερωμένη] θα μπορούσα να παρατήσει την οικογένειά του».
–Μετά «άλλο η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, το σπίτι μου κι άλλο οι γκόμενες».
–Και, κατ’ ακολουθία, «θα της προσέφερε [της γυναίκας του]οτιδήποτε άλλο η αλήθεια από μεγάλη δυστυχία;».
–Στη συνέχεια «όσα δεν θα ήξερα δεν θα μπορούσαν να με πληγώσουν» (αν ήταν στη θέση της).

Μου λείπει κάτι από το παζλ: Όσα θα μπορούσε να μάθει (ο Αντώνης) για τη Μισέλ και τον πατέρα της Μάγιας (λέμε τώρα) πώς θα τον έκαναν να νιώσει, αφού προφανώς δεν έχει συμφωνηθεί "συνθήκη αμοιβαιότητας" ανάμεσα στο ζευγάρι; Πώς θα διαχειριζόταν (συναισθηματικά αλλά και πρακτικά) το « άλλο ο άντρας μου, τα παιδιά μου, το σπίτι μου κι άλλο οι γκόμενοι»;

Μακριά (πολύ μακριά) από συστήματα ηθικής η απορία μου. Η διαχείριση των αισθημάτων με ενδιαφέρει και, όντως, η προσωπική αλήθεια όσων μιλάνε πολύυυυ εύκολα για την (προφανώς ιδεολογικά και πρακτικά) ανώτερη μορφή σχέσεων που θα μπορούσε να είναι η πολυγαμία. Δεν θέλω την άποψη του Αντώνη. Τη μέσα του αλήθεια θα μ’ ενδιέφερε να ξέρω. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά να μάθει κανείς...

 
At 3/01/2007 04:03:00 μ.μ., Anonymous always somewhere said...

βεβαίως ένα ερώτημα που δεν τίθεται από τον Ιάκωβο αλλά είναι εύλογο είναι γιατί να μείνει ο Αντώνης με τη Μισέλ αφης στιγμής έχει μια άλλη;

 
At 3/01/2007 06:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Thrass, αν νομίζεις ότι θα βάφτιζα και ήρωα για χάρη του ακατονόμαστου είσαι πολύ γελασμένος :) Ο Αλμέδας λέγεται Αντώνης για τον ίδιο λόγο που ο Μπαούρας λέγεται Ιάκωβος, ήτοι ως φόρος τιμής στο σίριαλ από το οποίο προέκυψε η ιδέα για την -ομολογουμένως εξαιρετική και συναρπαστική- αυτή σειρά ποστ που έχω ξεκινήσει.
Αlways Somewhere, ο Αντώνης είχε πολλές άλλες, οπότε το ερώτημα σου δεν είναι και τόσο εύλογο.
Πανωραία, ο Αντώνης φαντάζομαι ότι θα σε ρωτούσε κάτι του στυλ «από που κι ως που είναι η γνώση προτιμότερη από την ευτυχία;».
Just Me, είναι προφανές ότι η κοσμοθεωρία του Αντώνη όπως και όλων μας έχει ρωγμές και αντιφάσεις.

 
At 3/01/2007 06:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και την ερχόμενη Κυριακή, ο Αντώνης και ο Ιάκωβος θα οδύρονται, αφορίζοντας τον Τζίγγερ, ο Μπίσκαν θα έχει αποδειχθεί κατώτερος των περιστάσεων, ενώ θα αναζητούν και ένα σφύριγμα του διαιτητή να τους πιάσει από το χέρι και να τους βάλει στο καφενείο, μήπως και αποφύγουν τα περιπαικτικά σχόλια.

 
At 3/01/2007 09:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Nai alla afti tin erotisi as tin apantisi i Misel. Ekeini prepei na dialeksei metaksi dystixias kai alithias. Den einai theos o Antonis. Sinfono me just me.

 
At 3/01/2007 09:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τι θα πει να διαλέξει μεταξύ δυστυχίας και αλήθειας anonymous ?
Δηλαδή, όσο δε ξέρει είναι δυστυχισμένη ?
Και όταν μάθει θα είναι μια χαρά και μπράβο μας και τα θερμά μου συγχαρητήρια και πότε με το καλό τα κουφέτα ?
Δε νομίζω.
Εκείνη όσο δε ξέρει είναι μια χαρά.
Το πρόβλημα όμως είναι το ξέρει εκείνος και εκεί ψιλοχαλάει η μανέστρα.
Πως θα την αντιμετωπίζει πλέον, σα να μη τρέχει τίποτε ;
Θα τρώγεται μέσα και έξω του και απο πάνω και απο κάτω και απο παντού.
Πως μπλέξαμε έτσι ;
gs

 
At 3/01/2007 11:09:00 μ.μ., Blogger Misirlou Oubliez said...

Ο Δολήσφορος ο Κρης θα το εβρισκε αριστουργηματικο.

 
At 3/01/2007 11:43:00 μ.μ., Anonymous divebomb djingle said...

gs
"όσο δε ξέρει είναι δυστυχισμένη ?
Και όταν μάθει θα είναι μια χαρά"

einai dustuxismenh oso exei upopsies. sigoura kati mesa ths leei pws o antras ths thn apata.

 
At 3/02/2007 12:52:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Anonymous των 06:36:00 μμ, όταν θέλεις να κάνεις (απόλυτα θεμιτή βέβαια) καζούρα σε έναν βάζελο, διάβασε πρώτα λίγο καλύτερα για να καταλάβεις ότι ο Αντώνης είναι γάβρος ;)

 
At 3/02/2007 12:56:00 π.μ., Anonymous ε said...

Επειδη εχω υπαρξει "Μισέλ", δεν εγινα δυστυχισμενη οταν εμαθα την αληθεια.Ημουν απο πριν.Και αυτος δεν εγινε λιγοτερο δυστυχισμενος οταν την ειπε αλλα ουτε και περισσοτερο.Η ολη ιστορια ειναι να εχεις τη δυναμη να φυγεις οταν πρεπει.Αλλα αυτο ειναι το δυσκολο.Αλλοτε φευγουμε πολυ νωρις αλλοτε πολυ αργα

 
At 3/02/2007 01:09:00 π.μ., Anonymous panwraia said...

GS, den eimai anonymous alla i panoraia alla to systima den ithele na dextei ta sxolia mou os panoraia kai etsi egina anonymi. An diavaseis to amesos proigoumeno comment toy old boy tha katalaveis ti ennow. Leei o old boy "apo ki os pou i gnosi (i alitheia, tis eksapatisis, tis moixeias) einai protimoteri apo tin eftixia (to psemma)? Kai leo oti afto prepei na to dialeksi i Misel, metaksi tis dystixias diladi (pou kata ton Antoni tha epiferei i anakoinosi tis apistias) kai tis eftixias (tis agnoias). Egrapsa esfalmena metaksi tis dystixias kai tis alitheias. Alla tora katalavainete ti ennow. Ean yparxei mia gynaika ston planiti pou protima na min kserei as exei to tharros na to pei. Edo kai tora. Afta ta theoritika sximata ta ftiaxnete oi antres sto myalo sas, gia na dikaiologisete tis pompes sas. Kai nai men o Antonis mporei na apodeixthei o kalyteros filos tou kosmoy, alla os syntrofos, syzygos, pateras einai ypokritis. To provlima einai kai se keinon opos les alla perissotero se keini. To provlima to exei afti pou agnoei. Alla tha ithela na akouso kai tin gnomi kai allon syntrofisson.

 
At 3/02/2007 01:10:00 π.μ., Anonymous panwraia said...

Synfvnv me tin e. Einai kathara thema adynamias na antimetopiseis mia katastasi katamata.

 
At 3/02/2007 01:51:00 π.μ., Blogger BLOZON said...

Σκέφθηκα ότι η ιστορία θα μπορούσε να γράφεται παράλληλα και από τη μεριά της "μητέρας" της Μάγιας old boy. Το τολμώ μέσα από το blozon.blogspot.com Eσύ οδηγείς, εγώ ακολουθώ κι όπου μας βγάλει η άκρη.

 
At 3/02/2007 04:16:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Υοu're welcome, Blozon :)
Πανωραία, ας μην ξεχνάμε ότι στο ποστ υπάρχουν δύο άντρες και ο ένας (Ιάκωβος) φαίνεται να κατακρίνει την κοσμοθεωρία του άλλου (Αντώνη). Αλλά κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου (ή του Αντώνη) θα σε ρωτήσω αν είσαι τόσο σίγουρη ότι θεωρητικό σχήμα είναι αυτό του Αντώνη και όχι το δικό σου ότι είναι πάντα προτιμότερη η αλήθεια και η γνώση.

 
At 3/02/2007 11:13:00 π.μ., Anonymous panwraia said...

As apantisoun oi gynaikes pou se diavazoun, agapite old boy.

Afta pou leei o Antonis einai i dikaiologisi enos psemmatos. Afta pou leo ego (akoma kai an den eimai meros tis istorias) einai i yperaspisi tis alitheias.

Metaksi ton dyo, tha dialego panta tin alitheia.

 
At 3/02/2007 05:09:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Σημειώνω ότι δεν εννοούσα πως τον βάφτισες από τον Αντωνάκη, αλλά ότι στο εδώ κεφάλαιο έβλεπα να υπάρχουν αναφορές (1-4, Λεωφόρος, προδοσία). Αλλά ΟΚ :)

Στο θέμα Γνώσης vs Ευτυχίας, θα συμφωνήσω με τον ...Τολστόι. Η γνώση είναι καλή μόνο όταν δε μάς χαλάει (αρκεί να μην πληρώσουμε την άγνοια μακροπρόθεσμα).

 
At 3/02/2007 05:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πανωραία, απόλυτα σεβαστό αυτό που λες.

 
At 3/03/2007 09:28:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''ζητούν να μάθουν την αλήθεια, αλλά στην πραγματικότητα όλοι προτιμούν να ξέρουν το ποσοστό της που κάνει να νιώθουν καλά'';;;;;;;

άσχετο: καλέ .....έλεος με τη σημειολογία της Πανάθας....κρυμμένα ποδοσφαιρικά σύμβολα στο 24; twilight zone;
παρπατάω στο δάσος και βλέπω σκιές μία και μία είναι πολλές;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home