Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007

Ο Αναξίμανδρος και ο Λεοπόλδος

Ο Αναξίμανδρος και ο Λεοπόλδος είναι δίδυμοι. Κανείς τους δεν είναι μεγαλύτερος από τον άλλο, ούτε για δευτερόλεπτα, καθώς κατά ένα ιατρικό παράδοξο βγήκαν ταυτόχρονα από τον κόλπο της μητέρας τους, εντελώς ταυτόχρονα, σε σημείο που αν ήταν σπρίντερ ούτε το φωτοφίνις δεν θα έβγαζε άκρη. Ο Αναξίμανδρος και ο Λεοπόλδος είχαν όλες τις γνωστές ψιλομεταφυσικές ιδιαιτερότητες των διδύμων, ήτοι ήταν στεναχωρημένος ο ένας στην ανατολή και το καταλάβαινε αμέσως ο άλλος στη δύση και τα λοιπά και τα λοιπά. Αυτές τις μέρες, τον Αναξίμανδρο (όπως και σεβαστό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού) τον ταλαιπωρεί μια ίωση που δεν λέει να υποχωρήσει, ενώ τον Λεοπόλδο (που όπως και σεβαστό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού έχει αρκετές βδομάδες να κάνει έρωτα) τον ταλαιπωρεί μια στύση που δεν λέει να υποχωρήσει. Δηλαδή, για να μην υπερβάλλουμε, υποχωρεί αλλά επανέρχεται. Η στύση. Η ίωση δεν υποχωρεί καθόλου. Ο Αναξίμανδρος και ο Λεοπόλδος είναι αυτό που λένε «άνθρωποι του πνεύματος», ωστόσο αυτές τις μέρες είναι το σώμα τους που έχει πάρει το πάνω χέρι.
Το σώμα του Αναξίμανδρου υποφέρει, ζητώντας να επανέλθει σε μια ουδέτερη κατάσταση μη σωματικών συγκινήσεων.
Το σώμα του Λεοπόλδου υποφέρει, ζητώντας να ξεφύγει από την ουδέτερη κατάσταση των μη σωματικών συγκινήσεων.
Μολαταύτα, ενώ όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι το σώμα τους συσκοτίζει και κυριεύει και των δυο τον νου, ο Λεοπόλδος (χαϊδεύοντας και περιεργαζόμενος με τις ώρες τη στύση του) εξερευνά και σχηματοποιεί σιγά σιγά την ιδέα, ότι η στύση είναι η διαύγεια του κορμιού και ότι στύση και διαύγεια συνδέονται υπογείως, καθώς στρέφουν τα αντίστοιχα κεφάλια προς την κοινή Μέκκα της καθαρότητας.
Με το πουλί στο χέρι, ο Λεοπόλδος τηλεφωνεί στον αδελφό του και του αναλύει τον συλλογισμό του. «Τον βρίσκεις θολό;», τον ρωτά στο τέλος. Υπό άλλες περιστάσεις ο Αναξίμανδρος μπορεί και να ψηνόταν από τον οίστρο του Λεοπόλδου, αλλά προς το παρόν ψήνεται στον πυρετό.

11 Comments:

At 1/15/2007 09:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

συμμερίζομαι τον πυρετό της στήσης σου με το ποστ η καύλα ως δόλος του Λόγου και η μαλακία ως μεταφυσική χειρονομία

 
At 1/15/2007 11:05:00 μ.μ., Anonymous ημεροδρόμιο said...

Περαστικά.

 
At 1/15/2007 11:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ο Λεοπόλδος είναι ροκ:)

 
At 1/16/2007 01:53:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Δόλος του Λόγου. Ωραίο αυτό, να το σημειώσω κάπου :)

 
At 1/16/2007 11:26:00 π.μ., Anonymous mpampakis said...

Με τέτοια ονόματα που τους διαλέξαν οι γονείς τους, δεν τολμώ να ρωτήσω πώς λεγόντουσαν οι γιαγιάδες τους!!! χεχεχε ;^)

 
At 1/16/2007 12:00:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

στύση και διαύγεια; κοίτα τι μπορεί να μάθει κανείς για άλλους; συνήθως η άθληση ή το σεξ ακολουθούνται από διαύγεια, ή έστω το περπάτημα στο κρύο.......όσο ζεις μαθαίνεις... :)
νέα τάση συγγραφική ρέπουσα προς τον φαλλό-κρατισμόν χμμ ;)

 
At 1/16/2007 12:03:00 μ.μ., Anonymous ε said...

...ετσι ο αναξιμανδρος αρχισε να αναλυει το δικο του συλλογισμο "με βρισκεις χλωμό?" ο λεοπολδος ομως μπορει υπο αλλες περιστασεις να ψηνοταν απο τον οιστρο του αναξιμανδρου για περαιτερω συζητησεις πανω στο θεμα της αρρωστιας αλλα λογω στυσης προς το παρον ξεφευγει λεγοντας απλα "οχι"

 
At 1/16/2007 12:58:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

Το κάτω κεφάλι έχει πάρει το πάνω χέρι

 
At 1/17/2007 12:01:00 π.μ., Anonymous anagnwstria said...

kerasia δεν συμφωνω τό κείμενο είναι πλήρες καυλολογικών στοιχείων. Tο βρηκα εξ αισιο!

 
At 1/17/2007 01:22:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

anagnostria
Το σχόλιο μου δεν ήταν κριτικό προς το κείμενο. Με την ανοχή του σπιτονοικοκύρη έκανα λίγο χαβαλέ με αφορμή ένα κείμενο, που τράβηξε την προσοχή μου στο βαθμό που να το σχολιάσω.

 
At 1/17/2007 01:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σωστός ο συλλογισμός του Λεοπόλδου. Κάποιοι ασκητές έγιναν καστράτο (ή καστράτοι, όπως λέμε το στυλό-τα στυλά) για να διαπιστώσουν καθυστερημένα το συσχετισμό στύσης-διαύγειας πνεύματος. Αφού είπαν "γεια" στον πιτσιρίκο, δεν μπόρεσαν να ξαναδημιουργήσουν τίποτε.

Βεβαίως μιλάμε πάντα για το ανικανοποίητο, την παραπονεμένη στύση, διότι σε περίπτωση που ο χ Λεοπόλδος, ω του θαύματος, κάνει τελικά σεχ, η διαύγεια της στέρησης εξανεμίζεται και περνάμε στην ευφορική νιρβάνα.

Τώρα μάλλον είπα εμμέσως πλην σαφώς ότι όλοι οι πνευματικοί/δημιουργικοί και λοιπά άνθρωποι είναι αγάμητοι (δεν παίρνω θέση επί τούτου, μου βγήκε πολύ υπόγεια και ουδόλως συνειδητά).

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home