Τετάρτη, Δεκεμβρίου 27, 2006

Μα πώς;

Ο Γεράσιμος και η Γιολάντα γεννήθηκαν την ίδια ημέρα και ώρα, αλλά σε δύο μαιευτήρια που απείχαν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους. Όταν έφτασαν στην ηλικία των πέντε ετών, τους ανακοινώθηκε ότι δεν είναι οι μoναδικοί σεντονάνθρωποι στον κόσμο. Στον Γεράσιμο είπαν ότι υπήρχε μια γυναίκα σαν κι εκείνον και στην Γιολάντα ότι υπήρχε ένας άντρας σαν κι αυτή. Τους ανακοινώθηκε επίσης, ότι μόλις ενηλικιώνονταν όφειλαν να ψάξουν και να βρουν ο ένας τον άλλο, προκειμένου να μην αφήσουν το είδος τους να σβήσει. Πράγματι συμμορφώθηκαν και οι δυο τους. Την ίδια ημέρα και ώρα ξεκίνησαν την αναζήτησή τους. Τα χρόνια άρχισαν να περνούν χωρίς αποτέλεσμα. Μετά γέρασαν και ακόμη πιο μετά, αυτοί, οι τελευταίοι εκπρόσωποι του είδους τους, την ίδια ημέρα και ώρα πέθαναν από τον καημό. Τον καημό του να έχουν γεννηθεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό και να μην καταφέρουν να τον εκπληρώσουν. Τον καημό του να ψάχνουν μια ζωή κάτι που ήταν μοιραίο να βρουν κι όμως να μην το βρίσκουν. Aλλά κι έναν καημό ακόμη.
Λίγη ώρα πριν πεθάνει ο Γεράσιμος τηλεφώνησε σε μια γυναίκα που συνάντησε κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του, σε μια γυναίκα που ερωτεύτηκε σφόδρα χωρίς να της το αποκαλύψει ποτέ, ακριβώς γιατί ήξερε ότι ήταν προορισμένος για αλλού: «Ξέρεις, σε μια άλλη ζωή δεν θα ήθελα τίποτα περισσότερο από σένα στον κόσμο. Νομίζω ότι τώρα καταλαβαίνω, πως ούτε σε αυτήν τη ζωή θα ήθελα τίποτα περισσότερο από σένα. Aλλά τώρα που το καταλαβαίνω είναι πολύ αργά». Στην άλλη άκρη του τηλεφώνου η ετοιμοθάνατη Γιολάντα τον άκουγε κι έκλαιγε. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο άντρας που κι εκείνη είχε ερωτευτεί παράφορα χωρίς να του το αποκαλύψει ποτέ, ακριβώς γιατί ήξερε ότι ήταν προορισμένη για αλλού, ήταν τελικά ο προορισμός της. Του είπε ποιά ήταν. Ο Γεράσιμος δεν μπορούσε να δεχθεί αυτό που άκουγε. «Μα πώς δεν σε αναγνώρισα; Μα πώς δεν με αναγνώρισες;».
Αυτές ήταν και οι τελευταίες λέξεις που είπε ή άκουσε ποτέ σεντονάνθρωπος.
Μέσα απ' το σεντόνι τους οι άνθρωποι και οι σεντονάνθρωποι φαίνονταν ολόιδιοι στα μάτια του Γεράσιμου και της Γιολάντας. Μέσα απ' το σεντόνι τους μπορούσαν να διακρίνουν περιγράμματα προσώπων αντί για πρόσωπα. Μέσα απ' το σεντόνι τους ο Γεράσιμος και η Γιολάντα έβλεπαν όλον τον κόσμο όμοιό τους και δεν κατάφεραν να δουν τον μόνο όμοιό τους στον κόσμο.

26 Comments:

At 12/27/2006 08:10:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Για κάποιο ανεξήγητο λόγο η αδελφή μου μού έδωσε ένα βιβλίο για τον ζωγράφο Ρενέ Μαγκρί, θεωρώντας ότι οι πίνακές του θα μου προξενήσουν το ενδιαφέρον. Δεν είχε κι άδικο.

 
At 12/27/2006 08:56:00 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

:)

 
At 12/27/2006 09:31:00 μ.μ., Anonymous argyrenia said...

Ελπίζω η αδερφή σου να συνεχίσει να σου παρέχει υλικό και εσύ να το επεξεργάζεσαι αντιστοίχως.

Το λάτρεψα το νόημα της ιστορίας σου.
Χρόνια πολλά παλιόπαιδο.

 
At 12/27/2006 09:33:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said...

Υποκλίνομαι.

Σοβαρά.

Τα σέβη μου.
Και ευχές από καρδιάς, ε;
Αγάπη στον μέσα και στον έξω κόσμο.

 
At 12/27/2006 10:21:00 μ.μ., Anonymous philos said...

Respect!
Χτύπησες κόκκινα πάλι!

 
At 12/27/2006 11:14:00 μ.μ., Anonymous squarelogic said...

"Μέσα απ' το σεντόνι τους ο Γεράσιμος και η Γιολάντα έβλεπαν όλον τον κόσμο όμοιό τους και δεν κατάφεραν να δούν τον μόνο όμοιό τους στον κόσμο."

αλλο ενα εξαιρετο κειμενο.Τελικα η σταση στο μπλογκ σας εχει καταστει εθιστικη.Παντα τετοια φιλε..

 
At 12/28/2006 12:19:00 π.μ., Blogger VROXOPOIOS said...

O Rene Magritte είναι ο αγαπημένος μου ζωγράφος. Συνέχεια ανεβάζω πίνακες του στο blog.

υγ. Οι "σεντονάνθρωποι" κάποια στιγμή φιλήθηκαν. Υπάρχουν τα σχετικά ντοκουμέντα...

 
At 12/28/2006 02:36:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Χρόνια Πολλά Agrygenia και Καπετάνισσα κι ευχαριστίες σε όλους.
Βροχοποιέ υπάρχει κανένα λινκ που να παραπέμπει στο φιλί τους;

 
At 12/28/2006 08:10:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Να και τα σχετικά ντοκουμέντα

 
At 12/28/2006 09:54:00 π.μ., Anonymous Γιολάντα said...

Διαβάζω τα ποστ σου και νιώθω ότι τα κείμενά σου (οι εικόνες των κειμένων) παραπέμπουν σε κόμικς, κάτι σαν κόμικς χωρίς σκίτσο και μία φωνή. ΤΕΛΕΙΟ.

 
At 12/28/2006 10:24:00 π.μ., Blogger VROXOPOIOS said...

Με κάλυψε ο philos

 
At 12/28/2006 10:45:00 π.μ., Anonymous ε said...

αυτος ο πινακας μου αρεσει πολυ
το φιλι τους δεν το ηξερα αλλα θα μου αρεσε περισσοτερο να μην ειχε σεντονι
λεω βλακειες το ξερω
θλιβερη ιστορια old boy, ομορφη παντως

 
At 12/28/2006 11:54:00 π.μ., Blogger fieryfairy said...

simply outstanding

 
At 12/28/2006 03:20:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Parakolouthw to blog para polu kairo kai genika m'aresoun sxedon ola osa exeis grapsei!Auto omws einai katapliktiko!sunexise!i moni euxaristi diakopi sto ateleiwto serfarisma!

 
At 12/28/2006 03:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλές γιορτές και μια δημιουργική χρονιά να σε ανταμώσει...

 
At 12/28/2006 04:45:00 μ.μ., Blogger mindstripper said...

Καλή χρονιά αγαπητέ.
Κι ό,τι σεντόνι (εκτός μπλόγκερ) μακρυά από μας. :-)

Υγεία και αγάπη.

 
At 12/28/2006 05:52:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πολλές ευχές και ευχαριστώ σ' όλους.
Θενκς και για το λινκ, Phile.
Α, και το avatar (έτσι δεν λέγεται;) είναι σούπερ, Μindstripper :)

 
At 12/28/2006 06:58:00 μ.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said...

είναι φοβερό το κείμενο. Όπως και τα υπόλοιπα.

 
At 12/28/2006 09:43:00 μ.μ., Blogger kindynos said...

old boy
Ο τρόπος γραφής σας διαθέτει μία άμεση γλαφυρότητα.
Ποτέ δε δυσκολεύεται να ενθουσιάσει.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις τέχνες όμως.
Και σίγουρα η περιγραφή σεντονάνθρωπος,
ή και η ομοιότητα που προσδίδει το σεντόνι ως λέξη δεν έχει καμία σχέση με τον πίνακα του Magritte. Η αίσθηση είναι τελείως διαφορετική.

Παρόλα αυτά είναι ένα πραγματικά υπέροχο κείμενο που ταιριάζει στις μέρες αγάπης και ενδοσκόπησης που περνάμε.
Η σκέψη κάνει καλό και εσείς την προωθείτε.
Συγχαρητήρια για τη δουλειά σας.

 
At 12/28/2006 11:14:00 μ.μ., Anonymous ..::DD::.. said...

υπέροχα αντικοινωνική η ιστορία σου, μίλησες για τη διαφορά χρησιμοποιώντας την αναζήτηση του όμοιου, κρίμα που στη πραγματικότητα οι σεντονάνθρωποι πεθαίνουν χωρίς να τηλεφωνήσουν σε κανέναν...

 
At 12/28/2006 11:30:00 μ.μ., Blogger Olyf said...

να γράφεις, νά γράφεις,
ν' αναπνέεις νά γράφεις , νά πίνεις νά γράφεις,
νά διψάς νά γράφεις, νά μεθάς νά γράφεις,
ν αγαπάς νά γράφεις, ν' αναστατώνεσαι νά γράφεις,
να γινεσαι θηρίο νά γραφεις , νά σκοντάφτεις νά γραφεις,
νά χαιρεσαι νά γράφεις, νά πονάς νά γράφεις νά ζεις να γραφεις,
νά είσαι εδώ νά εισαι εσύ οπως θές νά γράφεις

χρόνια πολλά καλά old boy ενεστώτα παρακείμενα σέ οποιους χρόνους και τόπους θέλεις, σε διαβάζω πάντα με ευχαριστηση

 
At 12/29/2006 12:47:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Οlyf, χρόνια πολλά και καλά και σε σένα. Μεγάλη μου χαρά που διαβάζεις το μπλογκ ακόμη, πρέπει να έχεις συμπληρώσει τα περισσότερα ένσημα από σχεδόν όλους τους άλλους :)
Κίνδυνε, η αλήθεια είναι ότι έγραψα ένα κείμενο με βάση τον πίνακα, χωρίς να εξετάσω τι ήθελε να πει ο Μagritte. Δεν αμφιβάλλω λοιπόν ότι αυτό που έγραψα δεν έχει καμία σχέση με τον σκοπό του ζωγράφου ή την αίσθηση που αφήνει ο πίνακας στους περισσότερους. Κατά τ΄άλλα σας ευχαριστώ πολύ.
Eυχαριστώ πολύ και σένα, Πληρωμένη Πένα.
dd, είναι επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν σεντονάνθρωποι.

 
At 12/29/2006 01:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ όμορφο, πολύ τραγικό και πολύ αληθινό.

 
At 12/29/2006 04:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ψάχνουμε στο διαφορετικό να βρούμε κάτι ίδιο. Και χανόμαστε.

 
At 12/29/2006 06:39:00 π.μ., Anonymous ..::DD::.. said...

μην είσαι τυφλός, κοίτα πόσοι από αυτούς σε χειροκροτούμε, δεν μας βλέπεις?

 
At 12/30/2006 07:54:00 μ.μ., Anonymous βασιλική said...

Καλησπέρα Old boy
πρώτη φορά έρχομαι εδώ μετά από συμβουλή αγαπημένου πολύ.
Σταμάτησα σ' αυτό το κείμενό σου. Σταμάτησα. Είναι έξοχο από πολλές πλευρές. Μα συνεχίζω. Θα διαβάσω όσο αντέχω. Ένα από τα βιβλία που θα ήθελα να γράψω είναι πάνω σε έργα ζωγράφων. Μικρές απόπειρες μέχρι στιγμής. Πολύ θερμό ευχαριστώ.
Χρόνια φωτεινά και φωτισμένα σου έυχομαι. Και συνεχίζω.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home