Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

Η Ζώνη


Ζώνη, 19.12.06. Του απεσταλμένου μας:
Η ζωή εδώ στη ζώνη, η ζωή εδώ στη ζώνη, είναι, είναι, πώς να το πω, η ζώνη εδώ στη ζωή, η ζωή, η ζωή, ήταν και πριν, βέβαια, ήταν, πώς δεν ήταν, αλλά όχι, όχι, γιατί τότε, τότε πώς, στη ζώνη, στη ζώνη, η ζωή δεν είναι, είναι μάλλον, είναι, θέλω δηλαδή να πω, ότι για να μπεις στη ζώνη θέλει καιρό, θέλει χρόνο, πρέπει να έχεις ήδη, πρέπει να έχεις ήδη προσπαθήσει να ζεις στη ζώνη, ενόσω είσαι έξω από αυτή, έξω από αυτή, πρέπει να αρχίσεις να διεκδικείς περισσότερη ζώνη, περισσότερη ζώνη, να μην, να μην, να σταματήσεις, όσο μπορείς, μέχρι να μην μπορείς αλλιώς, να μην λερώνεις τη σκέψη σου με οτιδήποτε ασήμαντο, σαν την επιβίωση ή το μέλλον, αυτό, ναι, αυτό, στη ζώνη δεν υπάρχει μέλλον, η ζώνη είναι γεμάτη παρόν και μόνο παρόν, το παρόν ως εμπειρία, το παρόν ως βίωμα, η αναμέτρηση του βλέμματός σου με το κάθε τι, το πένθος, το διαρκές πένθος, το πένθος ως παράγων ευτυχίας και συνειδητότητας, ο διαρκής αποχαιρετισμός του κάθε τι που βλέπεις σαν να το βλέπεις για τελευταία φορά, προκειμένου να καταφέρεις να το δεις στ' αλήθεια, γιατί πράγματι, πράγματι, ό,τι βλέπεις το βλέπεις για τελευταία σου φορά, αφού μετά, αφού μετά, μετά δεν ξαναβλέπεις το ίδιο, μετά το βλέπεις πάλι για πρώτη σου φορά, για πρώτη και για τελευταία, δηλαδή, καταλαβαίνεις, πρέπει να καταλάβεις, προσπάθησε να καταλάβεις, ότι η ζώνη απαιτεί την ύψιστη αφιέρωση, η ζώνη δεν καταλαβαίνει από ντροπές, όταν είσαι με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω η ντροπή δεν παίζει, η ντροπή δεν παίζει, παρά ως τελευταίο κατάλοιπο της ζωής σου πριν, ήτοι της λειψής ζωής σου, της ζωής που δηλώνεται στην εφορία και κάνει βήματα προόδου, ένα βήμα εδώ, ένα βήμα πιο δω, τα βήματα, είναι τα βήματα, είναι τα βήματα που σου κλείνουν τα μάτια, είναι ο στόχος, οι στόχοι, είναι το άγχος για τους στόχους, όλο αυτό το πανηγύρι του τίποτα που πάει τον κόσμο μπροστά, μπροστά ώστε να μην, ώστε να μην, να μην έχει χρόνο για το τώρα, το τώρα, το να κοιτάξει τώρα, το να σκεφτεί τώρα, να σκεφτεί, να σκεφτεί, το να σκέφτεσαι αδιατάρακτα, αδιατάρακτα, από τον ύπνο στο ξύπνιο κι απ΄ το ξύπνιο στον ύπνο και στης γραφής το ανάμεσα, το να μην σκοτίζεσαι, το σκότος, μη το σκότος, μη, το να μην, το να μην, να μην σκοτίζεσαι για οτιδήποτε παρεμβάλλεται και διαταράσσει τα νερά της σκέψης σου, μόνο να σκέφτεσαι, να βλέπεις, να νιώθεις, να πενθείς, μόνο να αδρανείς, μόνο να αδρανείς στροβιλίζοντας το μυαλό σου σε πυρετώδεις ρυθμούς, πυρετώδεις και ανέλεγκτους, το ενενήντα τοις εκατό του χρόνου σου ανέλεγκτους, ελεύθερους, χαώδεις, ασύδοτους, με το μυαλό σου να φεύγει, με το μυαλό σου να φεύγεις, να φεύγεις μακριά, δίπλα σου δηλαδή, εδώ στη ζώνη, δίπλα σου, εκεί στη ζώνη, εκεί που όλα είναι παρόν και όλα διαρκούν αχρόνως, εκεί που ο χρόνος παύει, παύει ο χρόνος, δεν, υπάρχει δεν, δεν, αλήθεια δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν κι αυτοί που σε τραβούν, κι αυτοί που σου φωνάζουν, φοβούνται, να μπουν στη ζώνη το φοβούνται, δεν ξέρουν, τι είναι η ζώνη φοβούνται να το ξέρουν, όπως κι εσύ φοβάσαι να το ξέρεις, να το ξέρεις πως όσοι περιηγήθηκαν και με τα δύο τους τα πόδια, και με τα δύο τους τα μυαλά στη ζώνη, ότι όσοι περιηγήθηκαν μέσα της ολόκληροι, ολόκληροι στη ζώνη, χάθηκαν, χάθηκαν στη ζώνη και δεν, μα δεν, μα δεν, μα δεν, μα δεν, δεν θέλουν να βρεθούν, δεν θέλουν να βρεθούν και δεν, ποτέ τους δεν, ποτέ τους δεν, δεν θα ξαναβρεθούν έξω απ' τη ζώνη.

10 Comments:

At 12/19/2006 08:44:00 μ.μ., Blogger Πληρωμένη πένα said...

έχω δει την ταινία πολλές φορές. Κάθε φορά που την ξαναβλέπω είναι σαν να ήταν η πρώτη

 
At 12/20/2006 11:10:00 π.μ., Blogger numb_jg said...

Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα

 
At 12/20/2006 01:44:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

Σε ποιά ταινία αφορά;

 
At 12/20/2006 05:05:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

Stalker του Ταρκόφσκι (και σε 8 μέρες 20 χρόνια από τον θάνατό του).

Και για μενα η ταινία που μάλλον έχω δει περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη.

Πάντως αξίζει και το ορίτζιναλ βιβλίο απ΄'ο το οποίο προήλθε η ταινία (Roadside Picnic των αδερφών Στρουγκάτσκι).

 
At 12/20/2006 06:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eγώ την έχω δει μια μόνο φορά και αυτή με δυσκολία. Δεν έχω πειστεί ακόμη αν φταίει το ότι έχω καταναλώσει άπειρες αμερικάνικες ταινίες που κινούνται σε διαφορετικούς ρυθμούς ή αν φταίει ο Ταρκόφσκι ή ο Αγγελόπουλος για τον υπερβολικά αργό ρυθμό των ταινιών τους. Πάντως, αργός - ξεαργός ρυθμός, το μεγάλο ταλέντο δεν μπορεί να κρυφτεί. Σκέφτομαι όμως ότι αν το Στάλκερ ήταν μικρότερης διαρκείας θα μπορούσα να το έχω δει κι εγώ περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη ταινία.

 
At 12/20/2006 07:55:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

το... 'κριτήριο' είναι η σκηνή του τρένου καθώς πηγαίνουν προς την ζώνη. Ένα μονοπλάνο που κρατάει 12 λεπτά (αν θυμάμαι καλά) χωρίς άλλη πλοκή (μόνο η μουσική του Αρτέμιεφ και το άκουσμα από τις ρόδες στα διάκενα). Αν σου φαίνεται μακρυά η σκηνή καθώς η κάμερα πηγαίνει από πρόσωπο προς πρόσωπο πάνω στο τρενάκι τότε ναι, φταίει το Χόλυγουντ.

παρεπιπτώντος είχα διαβάσει κάποτε πως τμήμα της περιοχής που γυρίστηκε ως ζώνη είναι σήμερα η νεκρή ζώνη πλάι στο Τσερνόμπυλ. Σπούκυ ε;

 
At 12/20/2006 08:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

To διάβασα κι εγώ χθες, ψάχνοντας φωτογραφία από την ταινία. Σπούκυ δεν λες τίποτα. Μεταφυσικά σπούκυ όμως.

 
At 12/20/2006 08:11:00 μ.μ., Blogger Τζιτζίκος said...

εντελώς twilight zone....

(pun intended)

 
At 6/09/2008 08:07:00 μ.μ., Blogger stalker said...

Αυτό το άρθρο ("η Ζώνη") είναι υπέροχο! Θα μπορούσε όμως να εμπλουτιστεί περισσότερο αν διαβάζατε και το βιβλίο απ' όπου προέρχεται "πικνίκ δίπλα στο δρόμο", που μόλις τελείωσα (φρέσκια έκδοση). Μήπως γνωρίζει κανείς που μπορώ να βρω την άλλη μεταφρασμένη στα ελληνικά έκδοση των Στρουγκάτσκι "Συνωμοσία του σύμπαντος", που είναι εξαντλημένη; Ευχαριστώ

 
At 7/20/2009 12:57:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μια πληροφορία σχετική. Η "Συνωμοσία του Σύμπαντος" πρόκειται να επανεκδοθεί σύντομα πάλι από τον Καστανιώτη.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home