Τρίτη, Μαΐου 10, 2005

Η Λούμπα

Μου συμβαίνει στο σινεμά. Με το που ξεκινά η ταινία κοιτάζω την κάθε εικόνα σαν να έχει την δική της σημασία, το δικό της νόημα, σαν να θέλει να πει κάτι. Το βλέμμα μου ενεργοποιείται, λειτουργεί, εργάζεται, είναι έτοιμο να μαγευθεί, είναι δεκτικό τυχόν διαδραματισθέντων ενώπιον του θαυμάτων.
Μέχρι να πέσουν οι τίτλοι της αρχής το βλέμμα τεμπελιάζει.
Μου συνέβη και στην Κίνα. Ενεργοποιημένο ξανά, το βλέμμα κοιτάζει με ένταση προσπαθώντας να συγκρατήσει και να αισθανθεί όσα συμβαίνουν γύρω του. "Είμαι στην Κίνα, βλέπω στην Κίνα".
Απ' αυτήν την θεμελιώδη λούμπα πόσοι άραγε μπορούν να ξεφύγουν; Γιατί να μην λειτουργεί εξίσου το βλέμμα μας και στον τόπο μας; Γιατί να μην λειτουργεί εξίσου το βλέμμα μας και πριν αρχίσουν οι ταινίες;
Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι τα σημαντικά, τα όμορφα, τα άξια να θεαθούν, βρίσκονται μόνον σε κάποια προκαθορισμένα από τους άλλους μέρη: Στο Σινικό Τείχος, στα έργα τέχνης, σε καλοκαιρινές παραλίες του Αιγαίου.
Κι όμως, στην καθημερινότητά μας, εδώ, πίσω από την πίεση, το τρέξιμο, το άγχος, τα "δεν αντέχω" μας, η πόλη μας μπορεί να κρύβει σε κάθε γωνιά της ποίηση. Κάτι πανέμορφο ή κάτι τραγικό. Αλλά το κάθε ποίημα χρειάζεται και μάτια έτοιμα να το διαβάσουν, αυτιά έτοιμα να το ακούσουν, καρδιές έτοιμες να το δεχθούν. Ειδάλλως στέκεται μόνο του, σκονισμένο, άγγιχτο, ημι-ματαιωμένο. Οι πόλεις μας είναι γεμάτες ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ηλικία, μια έκφραση, φορά ρούχα σκούρα ή ανοιχτά, βρίσκεται σε μια φάση της ζωής του, είναι τρελλός από έρωτα ή έχει σιχαθεί τη γυναίκα του. Υπάρχει πιο συναρπαστικό μωσαϊκό απ' αυτό; Κοίταξε κάθε βράδυ τα φωτισμένα διαμερίσματα των πολυκατοικιών. Γίνε σιωπηλός μάρτυς και σκέψου ότι κάθε ένα από αυτά τα φωτισμένα διαμερίσματα είναι και μια σκηνή όπου διαδραματίζεται η αληθινή ζωή: άνθρωποι με πάθη, άνθρωποι τελματωμένοι, άνθρωποι ολοφώτεινοι, άνθρωποι κακορίζικοι. Στον δεύτερο ένας φοιτητής ονειρεύεται πως είναι κάποιος άλλος. Στον τέταρτο μια ασφαλίστρια ονειρεύεται πως είναι κάποια άλλη.
Ο αέρας παίρνει μια σακούλα και την πηγαίνει μια δεξιά, μια αριστερά. Είναι υπέροχη, είναι μπροστά σου, είναι δωρεάν, απόλαυσέ την, γιατί να την απολαμβάνει ο νεαρός του "American Beauty"και όχι κι εσύ;
Έχει δέντρα στην Ακαδημίας.
Τα έχεις δει ποτέ;
Μάθε να τα βλέπεις.

6 Comments:

At 5/10/2005 09:51:00 μ.μ., Blogger irina said...

Ναι, θυμάμαι να τα έχω δει...
Τώρα, για να δεις θέλει και λίγο συγκέντρωση, μάλλον. Πόσες ώρες την ημέρα δε σκεφτόμαστε σε απολήτως τιποτα... σαν να είμαστε εντελώς απόντες. Λέμε που δεν έχουμε καιρό, αλλά καιρό υπάρχει. Η διάθεση έχει μειωθεί.
Ας πάρουμε τις ώρες που δεν σκεφτόμαστε και ας τις αφιερώσουμε στο ... βλέμμα.

 
At 5/11/2005 12:16:00 μ.μ., Anonymous heba said...

Η ενεργοποίηση του βλέμματος,η ικανότητα να ανιχνεύουμε την κίνηση γύρω μας,σε αντιδιαστολή με την στατικότητα των αντικειμένων,που κι αυτά με τη σειρά τους έχουν κάτι να μας πουν,είναι σίγουρα ο τρόπος για να βιώνουμε την καθημερινότητά μας ως σημαντική.Είναι ο τρόπος για να απολαμβάνουμε το κάθε λεπτό.Δεν σημαίνει πως βλέποντας παύουμε να σκεφτόμαστε΄ αντιθέτως αντιλαμβανόμαστε με ένα πιο ουσιώδη και ειδικό τρόπο τον κόσμο γύρω μας,βλέπουμε και με το μυαλό μας.
Η ενεργοποίηση του βλέμματος, μας δίνει την ευκαιρία να βγούμε από ''την κοιλιά του κήτους'' που μας φιλοξενεί,να σταθούμε άφοβα μέσα στο φυσικό μας περιβάλλον, αδράχνοντας τη ζωή..

 
At 5/11/2005 02:28:00 μ.μ., Anonymous Σούλα με σακούλα said...

Αυτή τήν american beauty σακούλα τήν εχω δεί κι εγώ σε ευτυχισμένη ώρα που δεν κουβαλώ μες στην κοιλια της καθημερινής μου πόλης την σακούλα με τά ψώνια με τα τακούνια μου στόν ώμο . Εσείς αυτην τήν σακούλα του super market τήν έχετε δεί ;

 
At 5/12/2005 12:16:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Irina, δεν ξέρω αν θέλει συγκέντρωση. Ίσως είναι προτιμότερη μια δημιουργική αφηρημάδα. Σίγουρα όμως θέλει προπόνηση.

Ηeba, δεν ξέρω πόσο ανθρώπινο είναι να απολαμβάνουμε κάθε λεπτό. Μπορούμε όμως να απολαύσουμε κάποιες στιγμές, σε ώρες που έχουμε πειστεί ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Οι στιγμές αυτές είναι απροσδόκητες, μη προγραμματισμένες, αλλά εκείνο που χρειάζεται είναι να είμαστε σε ετοιμότητα και να έχουμε την προδιάθεση να τις ζήσουμε και να βρούμε την ομορφιά εκεί που κρύβεται. Και τις πιο πολλές φορές κρύβεται μπροστά στα μάτια μας.

Σούλα, κάπου την έχει πάρει το μάτι μου.

 
At 2/23/2007 07:48:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Very nice site! » » »

 
At 4/27/2009 02:41:00 π.μ., Anonymous kabamaru said...

re file apistefto post. dinato insight. den exo na pros8eso tipota.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home