Κυριακή, Ιουνίου 28, 2015

Για τί ψηφίζουμε

Τα μνημόνια ήταν δύο πράγματα μαζί: πρώτον το περιεχόμενο των μέτρων που συνεπάγονταν κάθε φορά, σε κάθε αξιολόγηση, σε κάθε τέρμινο, πριν από κάθε υπογραφή και δεύτερον όλη η διαδικασία που οδηγούσε κάθε φορά στην υπογραφή αυτών των μέτρων. 
Τα μνημόνια λειτουργούσαν ως ένας διπλός οδοστρωτήρας: ισοπεδωνόταν κάθε φορά η κοινωνία και κατ' εξοχήν τα ασθενέστερα στρώματα, αφού είχε πρώτα ισοπεδωθεί η οποιαδήποτε αντίδραση και ο οποιοσδήποτε ουσιαστικός αντίλογος στα σχέδια εφαρμογής τους.
Τα μνημόνια δεν ήταν μόνο ακραία νεοφιλελεύθερη λιτότητα, ήταν ταυτόχρονα και πλήρης κατάλυση του αυτεξούσιου της χώρας και η μεταχείρισή της με όρους κυριάρχων έναντι υποτελή. 
Αυτό λοιπόν που κατ' εμέ συνέβη τώρα, είναι το λυτρωτικό σπάσιμο του ενός από τα δύο πόδια αυτού του καθεστώτος. Και όποιος το υποτιμά, όποιος κάνει πως δεν το βλέπει, πραγματικά δεν ξέρει να δει. 
Το ερώτημα άρα του δημοψηφίσματος δεν είναι ούτε θολό ούτε ασαφές: ψηφίζοντας κανείς όχι, λέει όχι στο καθεστώς των μνημονίων. Όχι που αφορά το παρόν, όχι που αφορά το μέλλον, αλλά και όχι που αφορά όλα τα μαύρα χρόνια που προηγήθηκαν. Και ψηφίζοντας κανείς ναι, λέει ναι στο καθεστώς των μνημονίων, ναι που αφορά το παρόν, ναι που αφορά το μέλλον, αλλά και ναι που αφορά όλα τα μαύρα χρόνια που προηγήθηκαν.
Και είμαι σίγουρος ότι πολύ μικρό ποσοστό από όσους θα ψηφίσουν ναι, το γουστάρουν αυτό το καθεστώς. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, δεν είναι αυτό το διακύβευμα. Το διακύβευμα είναι αυτό που ήταν από την πρώτη μνημονιακή στιγμή: είτε είσαι υπέρ είτε είσαι κατά του «πάση θυσία και με κάθε τίμημα»
Όποιος λοιπόν είναι υπέρ του «πάση θυσία και με κάθε τίμημα» ας ψηφίσει ένα βροντερό ναι, γιατί οτιδήποτε άλλο του είναι αδιανόητο.
Όποιος πιστεύει ότι το πάση θυσία και το με κάθε τίμημα είναι το σημείο που σταματάει ο κοινός νους, η δημοκρατία και η εθνική ανεξαρτησία και το σημείο που διαφοροποιεί μια διαπραγμάτευση δανειστή και δανειζόμενου, έστω και χρεοκοπημένου δανειζόμενου, από μια επιβολή πολεμικών όρων κατακτητή σε κατακτημένο ας ψηφίσει όχι, κι ας μην είναι σίγουρος αν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας μετά.
Αλλά έτσι είναι πάντα η αληθινή ελευθερία: σε τρομάζει κιόλας.
Κι αντίστροφα έτσι είναι πάντα ο τρόμος: σε καθιστά αληθινά ανελεύθερο.
Δεν ψηφίζουμε ναι ή όχι, στην Ευρώπη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ευρώ. 
Ψηφίζουμε ναι ή όχι στα μνημόνια και στη λογική Ευρώ πάση θυσία και με κάθε τίμημα. 

14 Comments:

At 6/28/2015 02:29:00 μ.μ., Blogger TRASH said...

Η ΕΕ, το ευρώ και η ευρώπη είναι τρία εντελώς διαφορετικά πράγματα, και πραγματικά απορώ για την ταύτιση μιας διακρατικής οικονομικής συμμαχίας (γιατί από το "ένωσης" απέχει πολύ), ενός νομίσματος και μιας ...γεωγραφικής ηπείρου(!) στην προτελευταία σας παράγραφο.

Από εκεί και πέρα, το ζήτημα είναι απλό.
Είναι δυνατόν μια χώρα όπως η Ελλάδα, παραμένοντας σε ένα υσχιρό νόμισμα και μια οικονιμική συμμαχία με συγκεκριμένους κανόνες, να βγει από την κρίση χωρίς να ματώσει ο λαός της;

Η απάντηση είναι καθαρά όχι, αφού τα ίδια ακριβώς μέτρα παίρνονται κ σε χώρες που δεν έχουν "μνημόνια", και μάλιστα ακόμη κ στις ιχυρές της ΕΕ (πόσο έχει πέσει το βιοτικό επίπεδο του γερμανού ή του γάλλου εργαζόμενου από το 2000 κ μετά π.χ.;

Το να ψηφίσουμε λοιπόν "ΟΧΙ" στην πρόταση των 10-11 δις περικοπών της τρόικα και αυτό να εκληφθεί ως "ΝΑΙ" στα μέτρα των 8,7δις περικοπών που πρότεινε η κυβέρνηση στην τρόικα θα είναι η μεγαλύτερη απάτη από τότε που η Εύα έπεισε τον Αδάμ να δαγκώσει εκείνο το φρούτο.

Η ΕΕ είναι αυτή που είναι, και αυτό αποδείχτηκε.
Ο καθένας μας ας αναλάβει πλέον τις ευθήνες του για τις επόμενες γενιές, μια και η δικιά μας η γούνα κάηκε ήδη...

 
At 6/28/2015 02:34:00 μ.μ., Blogger TRASH said...

Υ.Γ.
Απορώ κ με ένα δεύτερο και εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα σας.
Λέτε:
"Το ερώτημα λοιπόν του δημοψηφίσματος δεν είναι ούτε θολό ούτε ασαφές: ψηφίζοντας κανείς όχι, λέει όχι στο καθεστώς των μνημονίων. Όχι που αφορά το παρόν, όχι που αφορά το μέλλον, αλλά και όχι που αφορά όλα τα μαύρα χρόνια που προηγήθηκαν. Και ψηφίζοντας κανείς ναι, λέει ναι στο καθεστώς των μνημονίων, ναι που αφορά το παρόν, ναι που αφορά το μέλλον, αλλά και ναι που αφορά όλα τα μαύρα χρόνια που προηγήθηκαν."

Από όσα γνωρίζω εγώ, το ερώτημα για την κατάργηση του μνημονίου και όλων των εφαρμοστικών του νόμων, όχι μόνο δεν τίθεται σε δημοψήφισμα, αλλα η κυβέρνηση αρνήθηκε καν να τεθεί σε ψηφοφορία στην βουλή για να μπει ως ερώτημα.
Είναι λοιπόν προφανές πως το "ΟΧΙ" στο οποίο καλεί να ψηφίσουμε, η κυβέρνηση δεν το εκλαμβάνει όπως εσείς.
Αλλιώς δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να θέσει το ερώτημα καθαρά στον λαό

 
At 6/28/2015 02:46:00 μ.μ., Blogger DPurpler said...

Η ψήφος στο ΝΑΙ είναι η ψήφος στο αποτέλεσμα της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης της Κυβέρνησης.

Αν το αποτέλεσμα είναι αισχρό και ειδικότερα αισχρότερο από οτιδήποτε παρόμοιο έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν, υπάρχουν υπεύθυνοι για αυτό.

Αυτοί που πίστευαν ότι δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο για παράδειγμα η Μέρκελ να μην αποδεχθεί τις προτάσεις τους. Και πολλές άλλες αρλούμπες ή καραμπινάτα ψέυδη.

Διότι πρέπει να επιλέξουμε επιτέλους: Αρλούμπες ή Ψεύδη;

 
At 6/28/2015 03:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όποιος γράφει ένα τέτοιο αφελές στρατευμένο κείμενο αγνοεί δύο βασικά πράγματα για να κάνει κρίση και πολύ περισσότερο για να πάρει κρίσιμες αποφάσεις: ΑΓΝΟΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ και κατά δεύτερο ΑΓΝΟΕΙ ΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και τη τεχνική της.
Αν κάποιος θέλει να δημιουργήσει Ιστορία με τα συμβατικά μέσα της αστικής δημοκρατίας μεσοπρόθεσμα θα το χάσει το παιχνίδι-οριστικά(κατ'εξαίρεση οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛοΧρυσαυγίτες θα το χάσουν βραχυπρόθεσμα). Αν υπάρχει ειλικρινής και βαθιά πίστη στον περιγραφόμενο από το άρθρο σκοπό, τότε δεν ακολουθείς τη συμβατική πολιτική αλλά το ασύμβατο μέσο της εξέγερσης. Κομμάτι δύσκολο ή τελικά η πίστη στο σκοπό δεν είναι τόσο βαθιά ώστε να μας περιλαμβάνει στη θυσία;
Το συμβατικό παιχνίδι έχει κανόνες ορισμένους από πριν-αυτό ισχύει και στην Ευρώπη. Διαπραγματεύεσαι βάσει πλειοψηφιών αλλά αποφασίζεις με ομοφωνίες. Οι κανόνες του παιχνιδιού ήταν γνωστοί στη συγκυβέρνηση πριν σχηματιστεί. Παρόλα αυτά δέχτηκε να μπει στο παιχνίδι. Έχασε. Από και και πέρα ξεκινάει η ζοβαλιά. Δεν δέχτηκε ότι έχασε με τους προκαθορισμένους κανόνες και τώρα θέλει να αλλάξει όχι τους κανόνες του παιχνιδιού αλλά το αποτέλεσμα του παιχνιδιού-ούτε ο Μπέος νάτανε! Πάντως την εξέγερση και το αντάρτικο-τίμια επιλογή καθεαυτή-δεν την διανοείται. Τι περιμένει λοιπόν να πετύχει; Είναι καλύτεροι δανειστές οι αμερικανοί; Να θυμίσω ότι όταν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα το σχέδιο Μάρσαλ-δανεισμός ήταν κι αυτός επί της ουσίας-για την εφαρμογή του οι αμερικανοί μας έστειλαν τη πιο ζοφερή φυσιογνωμία της μεταπολεμικής περιόδου: τον Πιουριφόι, για να επιστατήσει της εφαρμογής. Τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι η μόνη υπερδύναμη σήμερα θα συμπεριφερθεί διαφορετικά; Τα γαλίφικα μάτια του Τσίπρα θα γονατίσουν τις αντιστάσεις του Ομπάμα-του μακράν λευκότερου Προέδρου των ΗΠΑ;(δεν διανοούμαι να αναφέρω τον Πούτιν ή άλλους πιο γραφικούς. Ούτε καν αφήνω νύξη για τις βλέψεις κοψοχρονιάς πάνω στην ΑΟΖ από τους Αμερικανούς, που είδα σε αφελή συνθήματα της φιλοσυριζαϊκής διαδήλωσης στο Σύνταγμα τη προηγούμενη εβδομάδα)
Λοιπόν παιδάκια αυτό είναι το παιχνίδι. Όσο παίξανε οι δικοί σας το παιχνίδι του γιαλαντζί επαναστάτη το παίξανε. Τώρα ήρθε η ώρα να εισπραχτεί ο οδυνηρός λογαριασμός. Αλλά όταν έρθει αυτή η ώρα, πολύ πιθανόν ο Τσίπρας και ο βαρουφάκης να δίνουν διαλέξεις στο Χάρβαρντ, στα χνάρια του πολιτικού τους πρόγονου Γιωργάκη Παπανδρέου. Εμείς-εσύ σαν μπλόγκερ και απλός πολίτης κι εμείς σαν επισκέπτες σου, σχολιαστές του μπλογκ σου και απλοί πολίτες κι εμείς, θα τις εισπράξουμε τις οδύνες.

 
At 6/28/2015 04:27:00 μ.μ., Blogger away said...

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τις εποχές που έσουρνα τα μύρια όσα στον Βορίδη και στην ΝΔ, ότι θα έφτανε μια εποχή που θα τον άκουγα και θα συμφωνούσα με κάθε λέξη που είπε στην ομιλία του στην Βουλή!

Εκεί μας κατάντησε η "πρώτη φορά Αριστερά"!

https://www.youtube.com/watch?v=6z8m-0DnNCc

 
At 6/29/2015 04:01:00 π.μ., Anonymous michael said...

Ποιοι είναι οι κανόνες της πολιτικής ρε ανώνυμε; Αν κάποιος αγνοεί, πάντως, την (ευρωπαϊκή) ιστορία, αυτή δεν ήταν η κυβέρνηση Σύριζα, αλλά όσοι την πίεσαν να φτάσει στα άκρα με την πίστη πως θα λυγίσει. Άπειρα τα περιστατικά όπου ο ισχυρός αυτή τη βεβαιότητα είχε και η ήπειρος πνίγηκε στο αίμα. Ευτυχώς, αυτή τη φορά οι Ευρωπαίοι κωλογέρασαν* και δεν σηκώνονυαι από τον καναπέ τους.


Υ.Γ. Ολντ, ωραίος. THRASH, ωραίο σχόλιο. away, περαστικά.

*δημογραφικά.

 
At 6/29/2015 10:39:00 π.μ., Blogger Thumomenos said...

Ο Σύριζα και ο κος Τσιπρας θα έπρεπε να είναι ποιο ξεκάθαροι σ' αυτό που ζητούν από το λαό.
Τo δημοψήφισμα είναι ένα κόλπο με τον τρόπο που τίθεται το ερώτημα στον κόσμο, μπορεί να διαβαστεί το αποτέλεσμα όποιο και αν είναι αυτό πιθανόν με περισσότερο από ένα τρόπο.
Προσωπικά πιστεύω ότι το ΟΧΙ και δικαίως θα είναι αυτό που θα επικρατήσει, δεν μας ξεκαθάρισε όμως ο πρωθυπουργός πως μπορεί να χρησιμοποιήσει το ενδεχόμενο του ΟΧΙ πηγαίνοντας το στους θεσμούς.

Επίσης έχω ενστάσεις στο γεγονός ότι βάζει σαν ερώτημα μόνο το σκέλος των προτάσεων των Θεσμών και αφήνει στην απέξω το δικό του βάρβαρο πρόγραμμα των 8δις, κατ' εμέ αυτό είναι ύποπτο, άρα μπορεί κάποιος "κακοπροαίρετα" να σκεφτεί ότι απορρίπτουμε το πρόγραμμα τον 11 αλλά δεχόμαστε τα 8δις, μην προσπαθεί η κυβέρνηση να παρουσιάσει ότι κάνει την μεγάλη υπέρβαση με το δημοψήφισμα, την υπέρβαση θα την έκανε πραγματικά αν η πρόταση ήταν ολοκληρωμένη και δεν έκρυβε καμία παγίδα όπως συμβαίνει τώρα.

Η δική μου αίσθηση είναι ότι τα μέτρα των 11δις που προτείνουν οι θεσμοί δεν θα μπορούσαν να περάσουν από την κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα, αυτό θα προκαλούσε μεγάλο σεισμό στο εσωτερικό του και το ποιο πιθανών να μην τα ψήφιζε ένα μέρος του Σύριζα, έτσι θα βρίσκονταν εύκολα άλλα κομματίδια που είναι είδη στην βουλή έτοιμα να υπογράψουν οτιδήποτε, αυτόματα έτσι θα έχανε την αρχή της δεδηλωμένης και αναγκαστικά θα πήγαινε σε εκλογές.

Με το δημοψήφισμα λοιπόν και την μονόπλευρη πρόταση για κατάργηση των προτάσεων των θεσμών, παίζει το τελευταίο του χαρτί και αφήνει ανοικτό το παράθυρο στην Ευρώπη ότι εμείς μπορούμε ανά πάσα στιγμή ν' αλλάξουμε την επιλογή από ΟΧΙ σε ΝΑΙ αν συμβιβαστούμε με κάτι λιγότερο επώδυνο και θανατηφόρο - έξαλλου αυτή ήταν και η δήλωση του κου Βαρουφάκη, στέλνοντας το ανάλογο μήνυμα στους θεσμούς - , άρα λοιπόν επί της ουσίας η κυβέρνηση, το δημοψήφισμα το χρησιμοποιεί εκβιαστικά για να μην περάσουν τα μέτρα των 11 αλλά δεν έχει πρόβλημα για τα μέτρα των 8δις.

Μην ξαφνιάσει κανέναν ότι την τελευταία στιγμή και προς αποφυγή του μεγάλου κραχ οι θεσμοί να δεχτούν κάποιο συμβιβασμό με την Ελλαδα, αλλά και ο λαός να μην πιστέψει σε κάποια μεγάλη νίκη επί των θεσμών, τα μέτρα η έτσι η αλλιώς θα είναι επώδυνα και θα πληρωθούν με αίμα.

 
At 6/29/2015 12:48:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Με δεδομένο πως ξέρω και μπορώ να δω και αυτό που ξέρεις και μπορείς να δεις εσύ- εναρμονίζομαι με το δικό σου αντιληπτικό επίπεδο και γιατί είσαι καλός άνθρωπος και σ’ αγαπάω αλλά και γιατί η πρόθεση μου είναι να έχω μια ουσιαστική επικοινωνία μαζί σου- αλλά και με δεδομένο πως νοιώθω ελεύθερος γιατί δεν με τρομάζει τίποτα, γιατί δεν ελπίζω σε τίποτα, γιατί εκπροσωπώ μόνο εμένα και γιατί αγωνίζομαι τώρα και κάθε στιγμή η ύπαρξη μου να μην γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς την θέληση μου, έχω να σου πω τα εξής:

Θα ψηφίσω όχι στο δημοψήφισμα.
Θα ψηφίσω όχι στην εφαρμογή όλων των μνημονιακών νόμων όπως αυτοί επιβλήθηκαν.
Θα ψηφίσω όχι στην υποτέλεια και όχι στην δουλεία.
Θα ψηφίσω Σύριζα και όχι ΚΚΕ στην περίπτωση που την Κυριακή γίνουν ταυτόχρονα με το δημοψήφισμα και εκλογές.
Θα ψηφίσω ελεύθερα.

Και μια διαπίστωση. Από το 1918 που ιδρύθηκε το ΚΚΕ , η πορεία του πολιτικού μέλλοντος όλων όσων απέδωσαν σ αυτό το κόμμα τους χαρακτηρισμούς που εσύ αποδίδεις σήμερα, είχε ως κατάληξη τον ίδιο πολιτικό χώρο. Εύχομαι, δεν το ελπίζω γιατί δεν θα ζω τότε, όταν η πορεία του δικού σου πολιτικού μέλλοντος φθάσει στον ίδιο πολιτικό χώρο, αυτός, να μην είναι τόσο απάνθρωπος.

Αυτά για σήμερα, τώρα πέρασε η ώρα, αύριο πάλι με νέα δεδομένα.
Μέχρι τότε, έχε το νου σου στο παιδί.

https://www.youtube.com/watch?v=xy1BlhKLL-w

 
At 6/30/2015 03:39:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Σήμερα, Δευτέρα, μετά τη εισαγωγή των νέων δεδομένων στο Σύστημα, είναι κατανοητό πως η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της σκέψης των Τριαδικών Θεσμών και της Ελληνικής σκέψης είναι ότι στη σκέψη των Τριαδικών Θεσμών η χρήση της φιλοσοφικής μεθόδου στοχεύει εκ των προτέρων στην επίτευξη μιας σύγκλισης της θεωρητικής αλήθειας με την Αποκεκαλυμμένη Πραγματικότητα , ενώ στην Ελληνική Σκέψη καμία αποκάλυψη δεν είναι δεσμευτική για την έκβαση της θεωρητικής αναζήτησης.
Οπότε, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής …

https://www.youtube.com/watch?v=yM2mNqGU7Vo

 
At 6/30/2015 06:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Υποστηρίζω, με θέρμη, το ΝΑΙ. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω ψύχραιμα τους λόγους:

1. Το δημοψήφισμα, θεωρητικά, είναι η επιτομή, η γιορτή της δημοκρατίας: όλοι θαυμάζουμε τους Ελβετούς γι’ αυτό.

2. Το δημοψήφισμα, πρακτικά, δεν είναι πάντα η επιτομή, η γιορτή της δημοκρατίας: η Χούντα έκανε δύο, το ’68 και το ’73.

3. Το δημοψήφισμα, στην ουσία του, χρειάζεται τρεις βασικές παραμέτρους: ξεκάθαρο ερώτημα, καθαρές συνέπειες της κάθε επιλογής και χρόνο για τους πολίτες να καταλάβουν και να αποφασίσουν.

4. Το συγκεκριμένο δημοψήφισμα δεν τηρεί καμία από τις τρεις.

I. Για το χρόνο δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία: 7 μέρες, 168 ώρες. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πειστικά ότι είναι αρκετές για να αποφασίσουμε, βεβιασμένα και σε κλίμα διχασμού, για κάτι τόσο σημαντικό. (Οι Ελβετοί δίνουν περιθώριο 90 μέρες.)

II. Το ερώτημα δεν είναι ξεκάθαρο. Ακόμα χειρότερα, είναι ερώτημα που χειραγωγεί και υφαρπάζει την απάντηση. Στο ερώτημα αν συμφωνούμε με τα σκληρά μέτρα λιτότητας, έτσι σκέτο, η φυσική απάντηση είναι «όχι». Όπως και στο ερώτημα αν θέλουμε να πεθάνουμε μεθαύριο. Κάνεις δεν θέλει σκληρά μέτρα λιτότητας, ούτε να πεθάνει μεθαύριο. Γι’ αυτό ακριβώς ο νομοθέτης έχει προβλέψει να μην ερωτώνται οι πολίτες άμεσα για θέματα δημοσιονομικά. Γι’ αυτό έχουμε τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

• Το μόνο ερώτημα εθνικής σημασίας, άξιο δημοψηφίσματος, είναι το ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ευρωζώνη, ευρώ ή δραχμή. Στην ουσία, ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην Ευρώπη. Κι αυτό είναι στην πραγματικότητα. Σ’ αυτό όμως οι πολίτες έχουν ήδη απαντήσει πολύ πρόσφατα, στις εκλογές του Ιανουαρίου, εκλέγοντας κάποιους που υπόσχονταν, μεταξύ των άλλων, ότι εγγυώνται την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Απαντούν δε και στις δημοσκοπήσεις, δείχνοντας όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης συντριπτική προτίμηση στο ευρώ. Ακόμα και τώρα. Υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν σε ρήξη και αποχώρηση από την ευρωζώνη, ακόμα κι αποχώρηση από την Ένωση, και το λένε ξεκάθαρα. Η άποψή τους σεβαστή, παρρησία τους τους τιμά, παρ’ όλα αυτά είναι μειοψηφία. Και στις δημοκρατίες αποφασίζει η πλειοψηφία.

• Το ερώτημα, όπως τίθεται για τα μέτρα της Ευρωζώνης, είναι λειψό. Αποσιωπά την πρόταση της κυβέρνησης για μέτρα ύψους 8 δις, με την υπογραφή του πρωθυπουργού. Πόσο καλύτερα είναι απ’ αυτά της Ευρωζώνης; Κι αν η Ευρωζώνη αποσύρει τελικά τα δικά της και δεχτεί της κυβέρνησης, θα γίνει κι άλλο δημοψήφισμα; Κι αυτά μέτρα είναι, και σ’ αυτά η φυσική απάντηση θα ήταν «όχι».

• Κάτι για τα ίδια τα μέτρα: Δεν έχω πειστεί ότι η επιθυμία της κυβέρνησης είναι να προστατέψει τους πιο αδύναμους, τους μη έχοντες. Αισθάνομαι πως, παρά τα λεγόμενα, πάλι προστατεύονται προνομιακές ομάδες, εις βάρος των πολλών. Μου φαίνεται αδιανόητο παραδείγματος χάριν, ακόμα και σήμερα το 32% των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας να βγαίνει στη σύνταξη κάτω από 55 ετών, και να γίνεται μάχη ώστε αυτό να μη διαταραχτεί.
III. Από το ένα σκέλος του ερωτήματος απουσιάζει η καθαρή αναφορά στις συνέπειες. Αν πούμε «ναι», ξέρουμε τι σημαίνει. Μέτρα και παραμονή στην ευρωζώνη. Δεν ξέρουμε βέβαια πώς θα εκτελέσει αυτήν την εντολή μια κυβέρνηση που έχει κάθετα ταχθεί υπέρ του «όχι». Αν πούμε «όχι», τι σημαίνει;

Τι ακριβώς θα συμβεί; Κανείς δεν εξηγεί καθαρά.

5. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως θα χρησιμοποιήσει το «όχι» για να ισχυροποιήσει τη θέση της στη διαπραγμάτευση. Μα δεν χρειάζεται δημοψήφισμα! Η εντολή των πολιτών, όπως κι η δέσμευσή της, ήταν σαφής: Ναι στην ευρωζώνη, όχι στα μνημόνια. Αυτό υποσχέθηκαν, γι’ αυτό ψηφίστηκαν, μένει να το εκτελέσουν.

6. Το πρόβλημα ξεκινάει από την παραπάνω αντίφαση: Η κυβέρνηση υποσχέθηκε να καταφέρει κάτι εξαιρετικά δύσκολο, στην ουσία και το σκύλο και την πίτα. Κάθε καλοπροαίρετος πολίτης, κι ήμουν ένας απ’ αυτούς, ήθελε να πετύχουν. Πιθανόν δε, σκεφτόμασταν, να είχαν κάποια μέθοδο, άγνωστη στους πολλούς, που οι προηγούμενοι δεν είχαν σκεφτεί ή ήταν ανίκανοι να εκτελέσουν.

 
At 6/30/2015 06:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

7. Το εγχείρημα δεν πέτυχε. Πέντε μήνες μετά, με μεγάλη ζημιά στην πραγματική οικονομία, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση, έφτασε να προτείνει η ίδια μέτρα ασύμβατα με τις προγραμματικές δηλώσεις της. Και πάνω στη διαπραγμάτευση, μια βδομάδα πριν εκπνεύσουν οι προθεσμίες, πετάει το μπαλάκι στους πολίτες και τους λέει ν’ αποφασίσουν αυτοί. Στην ουσία αρνείται την ευθύνη των υποσχέσεων της και των χειρισμών της στην αποτυχία της διαπραγμάτευσης.

8. Δεν έχει νόημα να μοιράσουμε τώρα ευθύνες για την αποτυχία αυτή. Οι μεν θα λένε «φταίνε οι Ευρωπαίοι», οι δε «φταίνε οι δικοί μας». Ας δεχτούμε, από την πείρα της ζωής, πως η αλήθεια είναι στη μέση. Έτσι κι αλλιώς, βασικό γνώρισμα στην πολιτική είναι το να μην παραδέχεσαι τα λάθη σου. Ή τα ψέματά σου.

9. Έχει όμως νόημα, ως ενδιάμεσο αποτέλεσμα, να καταλάβουμε πως όσοι δεν κατάφεραν και το σκύλο και την πίτα δεν ήταν Γερμανοτσολιάδες και Τσολάκογλου και νενέκοι. Απλώς δεν υποσχέθηκαν κάτι που δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν.

10. Έχει επίσης νόημα να τονιστεί ότι το σχέδιο της κυβέρνησης δεν πέτυχε. Πιθανόν το σχέδιο να ήταν μεγαλοφυές, πάντως δεν έπεισε τους Ευρωπαίους και τους θεσμούς. Είναι δική της ευθύνη να βρει λύση διαπραγματευόμενη, ή να παραδεχτεί την αποτυχία της.

11. Υπάρχει και η περίπτωση το σχέδιο να πέτυχε. Και να ήταν ακριβώς αυτό: να οδηγήσει τη διαπραγμάτευση σε αδιέξοδο, να καλλιεργήσει κλίμα αντιευρωπαϊκό και να καταφέρει να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης. Δηλώσεις αντιφατικές των στελεχών της, και του πρωθυπουργού, αναγκάζουν να σκεφτούμε κι αυτό το σενάριο. Αν ισχύει, είναι –αν μη τι άλλο- αντίθετο στην εντολή των πολιτών.

12. Η κυβέρνηση δηλώνει πως αν το αποτέλεσμα είναι «ναι» θα σεβαστούν το αποτέλεσμα. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Θα υπήρχε και περίπτωση να μην το σεβαστούν; Ή ρωτούν συμβουλευτικά, να πάρουν καμιά γνώμη;

13. Οι ίδιοι έχουν πει, μέχρι και πρόσφατα, πως ένα δημοψήφισμα θα οδηγούσε σε πτώχευση, πως το μόνο του ερώτημα θα ήταν στην ουσία ευρώ ή δραχμή, πως θα αναλάβουν πλήρως την ευθύνη του ναι ή του όχι, πως στην ουσία το όχι ισοδυναμεί με Grexit κι άλλα πολλά.

14. Σε κάθε περίπτωση, το δημοψήφισμα αυτό δεν τηρεί τις προϋποθέσεις μιας πραγματικής άσκησης της λαϊκής κυριαρχίας. Θέτει σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο, ένα ψευδοδίλλημα, με σκοπό να αποσπάσει το βεβιασμένο “όχι”. Αυτό το «όχι στα μέτρα» θα μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως «όχι στο ευρώ». Και θα το κάνει, μέσα σ’ ένα κλίμα διχασμού, είτε επειδή αυτό είναι το σχέδιο, είτε επειδή είναι αδύνατον να πετύχει –και μετά το δημοψήφισμα- και το σκύλο και την πίτα.

15. Άρα, το ερώτημα είναι αυτό και μόνο αυτό: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ, ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην Ευρωζώνη. Ευρώ ή δραχμή. Στην ουσία, συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ή απομόνωση. Αυτό πρέπει να είναι απολύτως καθαρό στους πολίτες στις 5 Ιουλίου.

16. Επειδή γίνεται πολύς λόγος για περηφάνια κι αξιοπρέπεια. Υπενθυμίζω πως η διαπραγμάτευση γίνεται επειδή δεν μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες μας χωρίς δανεισμό. Αυτή είναι μια ευθύνη που φτάνει πολύ πίσω, στα προηγούμενα 35 χρόνια. Κι έχει να κάνει με αντιλήψεις που η σημερινή κυβέρνηση συντηρεί. Περηφάνια κι αξιοπρέπεια είναι το να μη ζεις με τα λεφτά των άλλων.

17. Ανήκω σ’ αυτούς που είναι υπέρ του ευρώ. Υπέρ της παρουσίας της χώρας στον στενό πυρήνα της Ευρώπης. Αναγνωρίζω τα προβλήματα, τα λάθη, τις εμμονές, τη δυσκινησία των ευρωπαϊκών θεσμών. Αναγνωρίζω και την απελπισία και την κούραση των Ελλήνων, ιδίως αυτών που δεν έχουν πια τίποτε να χάσουν. Αλλά είμαι σίγουρος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες, πως η θέση μας είναι εκεί. Και μόνο μέσα στην Ευρώπη μπορούμε να βρούμε λύσεις, από κοινού με τους άλλους λαούς, για μια καλύτερη, κοινωνικά δικαιότερη κοινωνία.

 
At 6/30/2015 09:47:00 μ.μ., Blogger Κατερίνα Σ.Μ. said...

Nαι σε όλα - και εννοώ όλα όσα γράφει το κείμενο.

Αλλά δεν αισιοδοξώ για το "όχι". Όχι, δεν φοβάμαι την λυσσαλέα προπαγάνδα των τρομοκρατικών μίντια, ούτε τους θλιβερούς τρομοκράτες-"δημοσιογράφους" - αυτοί έπαιξαν και έχασαν πανηγυρικά όταν οι ψηφοφόροι τούς αγνόησαν. Αλλά με κλειστές τράπεζες, με 120 ευρώ την εβδομάδα όριο ανάληψης για συνταξιούχους, και χωρίς κανένα φιλολαϊκό μέτρο, θα είναι μεγάλη επιτυχία αν το "όχι" μετρηθεί στο 25%.

Κυριακή κοντή γιορτή - ως τότε θα εύχομαι να διαψευστώ και θα θάβω τις υποψίες μου ότι ο ΣυΡιζΑ δεν θέλει να κυβερνήσει άλλο.

 
At 6/30/2015 09:48:00 μ.μ., Anonymous Συμεών said...

Δεκτή η συλλογιστική αυτή , με την έννοια ότι θα πρέπει νομίζω να συνομολογήσουμε εμείς οι του ΝΑΙ ότι σε τελική ανάλυση είμαστε πάση θυσία και με κάθε τίμημα υπέρ του Ευρώ και της ΕΕ. Την ίδια στιγμή όμως , θα πρέπει και συ να συνονομολογήσεις , πράγμα που προκύπτει αβίαστα από το ποστ, ότι είσαι και συ πάση θυσία και με κάθε τίμημα υπέρ της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας . Φετίχ μας το Ευρώ και η ΕΕ από τη μία , φετίχ σου δε από την άλλη η εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία .

Η εθνική κυριαρχία εντός ΕΕ και Ευρωζώνης είναι εκουσίως εκχωρημένη από την ελληνική πολιτεία και βεβαίως περιορισμένη χάριν της διατήρησης ενός ελαχίστου επιπέδου ευημερίας των πολιτών , ήδη μειωμένου εμφανώς πλην ακόμη ζηλευτού για τις χώρες παγκοσμίως εκτός θεσμικής Ευρώπης. Η εθνική κυριαρχία εκτός ΕΕ και Ευρωζώνης θα ήταν ανεκχώρητη , πλήρης και απόλυτη τυπικώς , πλην ξεκάθαρη φενάκη επί της ουσίας , αφού η χώρα χωρίς καμία προστατευτική ομπρέλα στο διεθνές στερέωμα θα κατέληγε βορά στις δαγκάνες ξένων δυνάμεων οι οποίες ουδόλως θα ήταν υπόχρεες σε επίδειξη αλλυλεγγύης ( βλ. κατάσταση και θέση της χώρας πριν από το 1981 ). Το δε βιοτικό επίπεδο θα ήταν εμφανώς τρισχειρότερο , αλλά αυτό φαίνεται ότι το θα το αποδεχόσουν τελικά , οπότε δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάποιο επιχείρημα εδώ. Τους πάσης φύσεως εθνικούς κινδύνους λόγω της διεθνούς απομόνωσής μας δεν θέλω να τους σκέφτομαι , ελπίζω όμως ότι τους έχεις συνυπολογίσει στη συλλογιστική σου.

Όλα αυτά μου φαίνονται τελείως αυτονήτα και το ίδιο θαρρώ ό,τι ισχύει και για όλους οι οποίοι έχουν μία μέση αντίληψη , πείρα και γνώση ,άρα και για σένα , επομένως αυτό που ως ένα βαθμό χωρίζει εμάς τους γνωρίζοντες από εσάς τους γνωρίζοντες εκτιμώ ότι είναι , ότι εμείς σκεφτόμαστε και αποφασίζουμε με γνώμονα τη ψυχρή λογική/ το συμφέρον μας , ενώ εσείς με γνώμονα το συναίσθημα/ το δίκιο μας ( να το βράσω) .

 
At 7/06/2015 11:55:00 π.μ., Blogger Κατερίνα Σ.Μ. said...

Τώρα που τέλειωσαν και ξαναρχίζουν όλα, ας μαρτυρήσω πως το 'χω για γούρι να εκφράζω απαισιοδοξία για όσα επιθυμώ να συμβούν.

Έπιασε κι αυτή τη φορά, άειντε και εις άλλα με υγεία.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home